Flikkerlichten

Als je schrijft wil je gelezen worden, je wilt natuurlijk niet op je donkere zolderkamer bij kaarslicht weg zitten kwijnen. Zelf vroeg ik mij dat af, wil ik wel gelezen worden - ik moest vooral veel kwijt. Al die rond dwarrelende gedachten in mijn hoofd - die moesten eruit. Ik had al een kladblok vol frustratie, talloze mails naar mijn broer en een vriendin en nog bleef het dwarrelen. De vraag to blog or not to blog kwam op en het werd to blog. En ja, ik wilde gelezen worden, dus wat doe je dan - de knop ging om, ik plaatste mijn blogadres in de handtekening van mijn forumzelf. En je mailt eens deze of gene een link van een posting en goh - je ziet lezers en goh - minder fijn een pissige reactie. Maar niet zeuren, je wordt gelezen en nog belangrijker bij mij werkt het bloggen goed tegen de troep in mijn hoofd.

Kassa
Als beginner maak je met blogger een blog en zie je al die rare opties, goh een kopje "inkomsten". Als beginnende blogger kun je daar helemaal niets mee, je kunt er alleen maar verlekkerd naar kijken. Zou dat nou echt wat zijn, je frustraties botvieren op het toetsenbord en dan tegelijkertijd slapende rijk worden ? Ik zie Dagobert Duck in zijn pakhuis zwemmen. Maar in het begin kon het niet en nu ik er ondertussen over nagedacht heb wil ik het niet. Kijk ik ben een fervent surfer en ik erger me soms groen en geel aan de advertenties. Sommigen zitten in de weg, dan wordt je weer weken doodgegooid met wat je net aangeschaft hebt en momenteel vind ik overal Jort Kelder op mijn pad. Ja Jort, die pakken staan jou goed.

Rust
Nee in mijn privé blogje wil ik rust, ik wil geen flikkerende velden of Jort of god mag weten wie. Nee zelfs geen reclame van een wolwinkel, mij blieft rust aan de kop. Maar ondertussen denk je er toch over na, schrijven en geld verdienen, wat een mooie combinatie. Geen files, thuis achter je toetsenbordje, kopje koffie erbij  en af en toe een blokje om voor inspiratie. Ach, een mens moet iets te dromen hebben.
 

Struisvogel

Als het even kan ga ik maar 1 keer vertellen waarom ik in aanmerking kom voor het medicijn van de wekelijkse column. Om dit relaas/geraas aan volkomen vreemden te vertellen voelt raar, en om het duidelijk op papier te krijgen is enorm moeilijk.

Wat me tot gekte bracht is dat mijn geest, mijn gedachten of hoe je die grijze brij noemen wilt, niet ophield met malen. Wat als er dit, wat als er dat en dat dan 100.000 keer, als ik 's nachts wakker werd popte er weer zo'n doemdenk scenario in mijn hoofd op - hoorndol werd ik ervan.

Dit alles begon nadat mijn vader vorig jaar binnen zeven weken van slechte gezondheid naar de eeuwige jachtvelden ging. De zorg voor mijn moeder die ik op me af zag komen onderdrukte mijn verdriet, maar drukt tegelijkertijd als een loden last op mij.

Mijn moeder is lichamelijk sterk, maar ze heeft slijtage aan het benul, ze gedraagt zich ondanks haar vergevorderde leeftijd vaak als een zeventienjarige. Mijn moeder zegt niet in zeven sloten tegelijk te lopen, maar in korte tijd werd er bij haar ingebroken, ze werd opgelicht en de kers op de taart is dat ze onlangs niet meer wist waar haar huis woonde.

Iedereen schijnt de wijsheid in pacht te hebben en zegt je wat te doen, dat die dingen soms onmogelijk zijn, niet zo werken of tegen je natuur indruisen helpt niet echt, ook daar werd ik gek van.

Ik leefde mijn leven en deed mijn ding, alles ging zijn gangetje.

Was ik maar een struisvogel.