Een kip met hoge bloeddruk

Als je tegenwoordig in een nieuw regime zit, als in om 5 uur gaat de wekker, dan kun je alle ochtendklussen doen voordat je naar de praktijk ondersteunster moet. Nog even de kippen verzorgen moet kunnen, toch ? Niet dan ? Ik dacht in ieder geval van wel, 10 minuutjes fietsen plus paar minuutjes speling - moet kunnen.

Kippen
De kippen hebben al wat langer een ander regime, ik gooi de ren open en laat ze rondscharrelen. In de tussentijd voer ik de krielen, die een verplaatsbare ren hebben en dus regelmatig vers gras hebben. Daarna maak ik het hok van de kippen schoon, vul het water bij, controleer de legnesten, de voorraad korrels en het grit. Als ik dan met de ton met voer weer naar buiten kom, staan er altijd al wat kippen die haantje de voorste willen zijn. Daarna klap ik in de handen, roep "maisjes kom maar" en fluit. Dan voer ik de kippen in de ren en ik tel, ik moet er twaalf hebben - maar ik kom iedere keer niet verder dan elf.

Rhododendrons
Nou is er altijd wel een eigenwijze kip, die niet zo'n zin heeft om te komen, of de oudjes die zijn simpelweg wat trager. Maar ik mis 1 van de Leghorns en die zijn met hun schutkleur moeilijk te vinden. Ik loop eerst naar achteren of ik haar daar kan ontdekken, nee. Dan maar naar voren in de keukenhof kijken, nee - onder de Rhododendrons, nee. Zucht, maar weer naar achteren lopen, stilstaan, luisteren of je een scharrelende kip hoort, lopen, stilstaan. Weer naar voren, niks. Weer naar achteren, hmm ik moet nu echt gaan anders ben ik te laat en daar staat madam hoor. Bij de deur van de kippenren staat ze te wachten op het personeel dat de deur bedient.

Opgefokt
Nee ik ben helemaal niet opgefokt, ik ben heel rustig, ik fiets op zijn aller rustigst naar het dorp. Adem in adem uit, fiets op slot, wachtkamer, snel aan de beurt, praatje maken, ah de bloeddrukmeter. De bovendruk komt boven de 140 uit, ze kijkt met een half oog - hmm dat doen we nog een keer - van het praten krijg je een hogere bloeddruk. De 2e meting geeft 132 om 96 iets wat ik nog steeds hoog vindt, maar zij is tevreden. Ik vertel dat ik al bijna een week lang iedere ochtend mijn bloeddruk meet en steeds mooie 80/110 waarden heb. Wat nu zelfs in mijn oren heel ongeloofwaardig klinkt. Maar ze blijft tevreden en ik krijg een nieuwe afspraak en een invuloefening voor het bloedprikken.

Fitbit
Later thuisgekomen bekijk ik de fitbit app. Nou je hebt vandaag een super dag, het is maandag en je hebt al meteen de 1e training van de week te pakken. Je hebt 21 minuten gewandeld, 12 minuten vetverbranding en 9 minuten cardio, 1259 passen, 109 calorieën en 19 minuten op je staat van actieve minuten. Bravo. De volgende keer dat ik naar de praktijk ondersteunster ga, mag iemand anders de kippen verzorgen.
 

Kies

Vorig jaar brak de vulling van mijn kies, afspraak maken en naar de tandarts. Naar de tandarts gaan is niet mijn ding, ik heb toch lichtelijk een trauma overgehouden aan mijn allereerste tandarts. De melkkiezen, die er niet vanzelf uit wiebelden en er toch uit moesten trok hij zonder verdoving - een verdoving schijnt namelijk slecht te zijn voor tere kinderzieltjes. Wel kreeg ik altijd een klein rubber beestje als troost. Ik heb geen flauw idee waar die tandarts vroeger zat, het enige dat in kleur op mijn ziel gebrand is - is de zonnewijzer die bij hem op het gazon stond. Als ik ergens een zonnewijzer midden op een gazon zie staan krijg ik nog de rillingen.

Wit
De tandarts dacht het zo te fiksen, maar er kwam toch een verdoving aan te pas. Daarna vind ik alles wel uit te houden, ik lig netjes stil - probeer mijn handen te ontspannen (lukt niet) en wiebel met mijn voeten. Als ik uit de stoel kom zegt de tandarts dat sommige mensen last van die witte vullingen hebben, vol bravoure roep ik dat ik nooit ergens last van heb. En zo beginnen maanden van ongemak, ik kan rechts niet kauwen - als er rechts iets tussen de kiezen komt lijkt het wel of de hele kies indeukt. Poetsen is een kunststuk, want zodra ik de kies aanraak hang ik haast aan het plafond.

Half
Ieder half jaar kom ik bij de tandarts, zolang er niets aan de hand is zie ik alleen de mondhygiëniste en daar geef ik de voorkeur aan. Ze zag niets aan de kies en stelde voor de kies een coating te geven dan zou hij minder pijngevoelig zijn. Die coating werkte best aardig, maar alleen tegen de gevoeligheid en helaas maar anderhalve maand. Ik heb het daarna nog twee maanden weten uit te stellen. En daar lag ik dus weer, deze keer kreeg ik een doekje tegen de traantjes omdat die foto's altijd zo naar in je gehemelte snijden. Het oordeel, de kies en de wortelkanalen zagen er nog goed uit.

Vier
De tandarts vertelt me dat deze kiezen 6 jaar ouder zijn dan de andere kiezen en dat van mijn vier oudste kiezen er al drie een wortelkanaalbehandeling hebben gehad. Hij zegt we kunnen wachten tot de klachten verergeren of we kunnen deze kies ook doen - deze kies is waarschijnlijk gewoon aan de beurt. Na weer een maand wachten lig ik wederom op de stoel, deze keer bij de vrouwelijke tandarts van de praktijk. Ze verdooft me en begint met boren, nadat ik zwaai verdooft ze me nog iets beter. Ze vertelt ondertussen wat ze doet, ze laat me haar martelwerktuigen zien en ik denk "wil ik dat weten".

Aardbeien
Op een bepaald moment komt het rubber flapje in beeld, zo'n grijs rubber flapje dat na al die jaren nog steeds niet naar aardbeien smaakt. Tijdens het spoelen mag je de ogen wel dicht doen, pah alsof ik de rest van de tijd de ogen open heb - nee af en toe heel even spieken vind ik meer dan zat. Op een bepaald moment is het weer tijd voor een foto, die ik zelf vast mag houden. Nadat ze de foto bestudeerd heeft gaat ze nog even door met hakken, maar al snel daarna vult ze de kanalen met een antibacterieel goedje en krijg ik een tijdelijke vulling. Want alhoewel er op de foto's nog niets te zien was, was het toch niet goed en ze kon de kanalen niet droog krijgen. Zo ga ik met dikke lip, dikke tong en een nieuwe afspraak naar huis.

Pijn
Thuisgekomen drink ik heel voorzichtig thee, zo dat het er niet uitdruipt. Wat een dag later het meeste pijn doet ? De plekken op mijn lip waar ik op heb gebeten tijdens het eten, toen de verdoving mijn coördinatie nog in de weg zat. Verder voelt alles al 100 keer beter dan het was, nu al. En wat over een maand het meeste pijn doet, tsja dat zal de portemonnee zijn. Maar als ik mag kiezen heb ik liever kortstondige pijn in de portemonnee dan langdurige kiespijn.
 

Bermuda

Terwijl ik in de keuken de bakmarathon van morgen aan het voorbereiden ben wordt er gebeld. Wie belt er 's avonds aan de deur ? Wie ? Want familie, vrienden en buren vallen gewoon met de achterdeur in huis. Ik loop naar voren en doe het raam van de woonkamer open, pas als ik wat verder naar buiten leun zie ik haar. Een meisje zonder jas, leeftijd brugpieper, staat wat verkleumd voor de deur.

Panne
We hebben pech met de auto zegt ze terwijl ze heen en weer wiebelt, zou ik hier even naar het toilet mogen ? Ja dat mag, loop maar even naar de achterdeur. Na de hoognodige sanitaire stop wordt ik als mevrouw vriendelijk bedankt - ik voel me dan altijd oud. Ik informeer of verder alles in orde is, maar de wegenwacht is gebeld en zal tussen nu en een uur komen.  

Pantomime
Als ik weer in de keuken sta komt hubby G langslopen, middels gebarentaal vertel ik hem wat me overkwam. Iets later gaat de achterdeur open en hij roept - hier heb je er nog eentje. Deze keer is het een kereltje, die het toilet wil bekijken. Als hij van het toilet komt vraag ik of hij nog meer broers of zussen heeft, er kunnen er nog wel 10 komen heb ik me ondertussen bedacht. Maar nee, hij heeft alleen nog een klein broertje en hij verwacht niet dat die ook naar het toilet moet.

Geel
Als ik iets later naar buiten kijk staat de wagen van de wegenwacht er en niet veel later zijn ze weer onderweg. Ik bedenk me dat het wederom de eenendertigste is, de laatste dag van de maand. Dat is de dag dat hier altijd gestrande mensen aan de deur staan. Blijkbaar hebben wij hier onze eigen kosmische bermuda driehoek.
 

Groen

Wij zijn behoorlijk groen of we doen in ieder geval ons best. En nou was mijn permanent marker leeg en ik zwiepte hem al richting vuilnisbak, maar iets hield me tegen. Waarom staat er op een permanent marker dat ze hervulbaar zijn . . . en waarmee vul je ze dan ?

Kantoorboekhandel
Op internet stikt het van de digitale kantoorboekhandelaren en daar zag ik dus ook T25 navul inkt, die inkt is dan wel weer veel duurder dan 1 nieuwe marker. Maar ja als je groen wilt zijn moet je af een toe een gok wagen. Dus ik heb groot ingeslagen.

Hoe 
Toen kwam dus de grote uitdaging, hoe vul je zo'n permanent marker. Nergens staat dat goed beschreven op zo'n moment ga ik naar hubby G met mijn stift en mijn flesje inkt. En dan blijkt het allemaal heel eenvoudig, je schroeft gewoon het bovenste plastic deel met de stift en dop eraf en dan druppel je de inkt in het onderste deel. Hoeveel druppels staat nog steeds nergens beschreven, maar ik ben met dertig begonnen en heb dat later opgeschroefd naar zestig. Nu vind ik dus af en toe een marker op mijn toetsenbord of ik misschien even zo goed wil zijn om de marker bij te tanken. 
 

Stuk #0

Her en der witte plukjes in de woonkamer, ah uit de muis. Of de baas daar nog iets aan kan doen - want deze is stuk.

Jong geleerd, oud gedaan

Ik krijg wel vaker de vraag, strijk jij nog ?

Vaak op een moment dat de vraag onnozel is omdat ik met de bout in mijn handen sta.

Er zijn zeker twee hele goede redenen voor.

 

1) Een heet gewassen en daarna gestreken theedoek is in geval van een bloederig ongelukje het dichtst bij de hand liggende meest steriele voorwerp.

 

2) Nou daarom.

Mislukt, overnieuw mislukt

Een test is nooit mislukt is 1 van mijn favoriete uitspraken. Je resultaat is misschien niet wat je verwacht had, maar als je er iets van leert - kun je nog een heel eind komen. We hebben peren in overvloed, dus ik bedenk me dat ik een taart wil maken. Zoeken op internet levert een overvloed aan recepten op. Ik vind de perentaart van Cees Holtkamp op Foodtube met een filmpje, een recept in twee delen eerst het deeg en daarna de taart. Ik zie al meteen dat je bij het maken van het deeg op zijn handen moet letten, hij rolt het deeg naar zich toe, draait het dan en drukt het weer plat en dat een aantal keer.

Het maken van het deeg is het probleem niet, ik heb alles in huis - de taart maken is ingewikkelder. Ik heb maar een half bakje crème fraîche en vul dat aan met kwark, ik heb geen rum dus dat wordt Ramazotti en de abrikozenjam is vermomd als rode bessengelei. De taart lukt redelijk alleen had ik geen geschikt bakblik, dus ik maak brokken. De peren zijn een beetje hard gebleven, maar de smaak van de rest krijgt een ruime voldoende.

Blijven
Ik blijf proberen, ik heb ten slotte nog deeg voor een 2e taart deze keer met appels. Ik heb genoeg crème fraiche - de rest van de uitdagingen is gelijk gebleven. Geen rum, geen abrikozenjam en de vorm die ik deze keer gebruik is nog een slechter alternatief dan de eerste. En wat leert deze 2e test mij, dat kwark/crème fraîche lekkerder is dan alleen crème fraîche én dat ik nog niet genoeg bakblikken heb.
 

Opname

De volgende dag rol ik net als hubby G op een vreselijk vroeg tijdstip mijn bed uit. We gaan samen op weg - zijn fiets achterin de auto zodat hij het laatste stuk en eventueel de terugweg fietsen kan. Ik rij net als de rest van werkend Nederland in de spits naar mijn moeder. Het is vroeg als ik de deur bij mijn moeder open, mijn broer heeft vanwege de hitte op het balkon geslapen en is al op.

Zwaar
Of ik al bij ma gekeken heb, nee hoe is het dan met haar ? Hij vertelt me dat ze weinig zegt en een hele nare zware ademhaling heeft en dito nare hoestbuien. Als ik bij mijn moeder aan het bed kom slaapt ze, ik wrijf over haar arm, ze geeuwt en gaapt haar ogen gaan open - nietsziend. Ma zegt geen boe of bah, haar ogen kijken dwars door me heen net alsof ik er helemaal niet ben. Ik vind het een aparte ervaring.

Ruimen
Mijn moeder is incommunicado, ze wordt vandaag door een ambulance opgehaald en naar een zorginstelling gebracht. Ik kijk om me heen, de praktische "ik" komt naar boven, als ma opgehaald wordt zullen ze meer ruimte nodig hebben en ma zal kleren nodig hebben. Ik begin maar met opruimen zodat de doorgang naar de slaapkamer zo groot mogelijk wordt, iedere keer als ik een geschikt kledingstuk vind leg ik dat voor haar apart. Als de thuiszorg komt nemen we even een pauze, we drinken thee en praten, hij checkt ondertussen bij de huisarts hoe laat de ambulance komt. Samen verzorgen we mijn moeder, hij wast en kleedt haar terwijl ik mijn moeder in balans hou. Als we klaar zijn vraagt hij of ze wat drinken wil, voor het eerst hoor ik haar iets zeggen - het komt er klein uit "ja".

Ambu
Nadat de thuiszorg weg is ruimen mijn broer en ik iets rigoureuzer op, we verplaatsen spullen naar de woonkamer en mijn moeder, die daar anders altijd iets over te zeggen heeft geeft geen kik. De ambulance arriveert, de chauffeur is lang en zo breed als een deur en zijn vrouwelijke collega is mogelijk nog iets langer - ik kijk om ze heen en vraag waar de brancard is. Kan mevrouw niet lopen ? Nee. Beneden is een trapje, daar kunnen we met de brancard niets vertellen ze mij, ik zeg er is een andere gelijkvloerse uitgang. Eerst gaan ze naar mijn moeder kijken, de gang is nauw en in de slaapkamer ligt onze moeder aan de verste kant van het bed - een bed dat net past.

Tom Poes
Samen met de chauffeur haal ik de brancard op, we laten hem op het halletje achter want binnen is er niet genoeg manoeuvreerruimte voor de brancard. Met zijn allen staan we aan het bed, hoe krijgen we ma van bed naar buiten ? Er is nog een stoel op wieltjes opper ik, mijn broer graaft de stoel uit en draagt hem aan - het ambulancepersoneel tilt mijn moeder over het bed heen. Ma rolt op de stoel zonder enige blijk van emotie te geven door de gang, ze tillen op drie mijn moeder van de stoel naar de brancard. Brancard in de lift, naar beneden, door de achterdeur naar buiten, brancard in de ambulance. Ik kijk mijn moeder na, daar gaat ze. 
    

Eenendertig #2

Een mooie hete, zonnige dag, we lopen van mijn moeder richting auto - ik ben diep in gedachten. Als we de brug over komen zit daar een vrouw op haar hurken, nette jurk aan, tas op de grond met een opengeslagen Falkplan erop en een slimme telefoon in haar met een geeltje beplakte hand. We blijven staan, kunnen we je misschien helpen ? Weet je waar de Kamperweg is vraagt ze mij, mijn antwoord is als ik op de kaart mag kijken wel. En dat mag.

Tegenspoed
Als ik de kaart bekijk zie ik dat ze simpelweg de verkeerde kant opgelopen is, naar het westen in plaats van naar het zuiden. Ik zeg het is daar, zij raadpleegt haar geeltje en vertelt de route die ze zou moeten lopen en verzucht ik weet niet of ze op me wachten. Ik vraag waar ze echt heen wil en ze vertelt me het adres, hubby G raadpleegt zijn telefoon, ik ga op de grond bij haar zitten. Het adres waar ze heen wil is vernoemd naar een Britse pessimist, wat kun je dan verwachten ? Ze vertelt ons dat ze al extra vroeg van huis gegaan is en dat het openbaar vervoer tegen zat en haar slimme telefoon ook geen sjoege geeft, ze kijkt ongelukkig, ze heeft een sollicitatiegesprek om half vier terwijl het ondertussen al tien over half is.

Actie
Hubby G heeft met zijn telefoon meer geluk, hij heeft het adres gevonden en legt het me uit, ik ga staan en zeg 'het lijkt me veel handiger dat wij jou even brengen, we hebben de auto iets verderop staan'. En zo gaan we op weg, zij probeert ons bij te houden - wat niet eenvoudig kan zijn op plateauzolen en als we de trambaan oversteken beginnen de bellen te rinkelen. Ik maan haar om niet onder de tram te komen, mijn dag is al erg zat geweest. We stappen in de auto, ik start en hubby G navigeert, vijf minuten later zijn we op de plek van haar bestemming. We wensen haar veel succes, ze bedankt ons en stapt uit, zwaait en steekt haar duim omhoog. We wachten even en zij verdwijnt in een enorme kantoorkolos.

Thee
Wat voor ons vijf minuten met de auto was, was voor haar zeker een halfuur lopen geweest, als je niet nat bezweet op een sollicitatiegesprek aan wilt komen in combinatie met de hakken die ze droeg. Daarnaast had ik het idee, dat de persoon die haar de routebeschrijving gegeven had haar de baan niet gunde - die route was zo onlogisch, dat je met al het geluk op de wereld niet op tijd had kunnen zijn. Later bij de thee vertel ik mijn broer wat we meegemaakt hebben, terwijl ik het vertel begint het me te dagen - het is vandaag de laatste van de maand. Dit is al de vierde keer dit jaar dat er iemand op mijn pad komt die hulp nodig heeft en al drie keer was het op de laatste dag van de maand. Zou ik al geslaagd zijn voor mijn examen ? Ben ik een goed mens ? En . . . hoe zou de sollicitatie gegaan zijn ?
 

Vreemde vogel

Ieder jaar hebben we een net over de kersenboom in de hoop op kersen, dit jaar tevergeefs, want het regende op het verkeerde moment en de kersen gingen verloren. Ieder jaar knippen we minimaal 1 keer een merel uit het net.

Horen
Om het aantal merels dat verstrikt raakt in het net te verminderen hebben we tegenwoordig glimmende cd's in de boom hangen. Dit werkt vrij aardig en zo sparen we de vogels en ons de moeite van het losknippen. Maar ondanks dat hadden we toch beet, een vogel die je over het algemeen eerder hoort dan ziet en dan de kleine versie. Of wat ook kan is dat het een jong van de grote versie was - een bonte specht.

Snavel
Als je merels losknipt kunnen ze behoorlijk pikken met hun snavel, dus is het altijd oppassen geblazen - maar zo'n rakker met een rood petje heeft helemaal een snavel om U tegen te zeggen. Dus vogel in de houdgreep en dan maar heel voorzichtig stapje voor stapje het dier bevrijden. Eenmaal bevrijd maar nog wel in de hand probeerde hij zijn hamerkop even uit, ja dat werkt nog. Losgelaten kiepte hij vanaf het paprika afdak op de grond, want zijn staart was wat beurs - verongelijkt en beledigd hipte hij onder de hortensia's. 
 

Moe

Na een doorstaande verkoudheid en met veel gezeur aan het moederfront ben ik moe. In mijn hoofd en in mijn lijf, dingen die ik anders simpelweg doe blijven liggen of vorderen moeizaam. Het weer zit ook niet mee, typisch Hollands weer, alsof twee ruziënde pubers de afstandsbediening in handen hebben - warm, koud, ijzige regen, warm, koud en zo glijden we langzaam het jaar in.

Fietsen
Na een mooie week is de temperatuur, als je je handjes dichtknijpt, gedaald naar 12 graden overdag. Na de afwas stel ik voor om te gaan fietsen, hubby G reageert met we kunnen ook morgen naar het café fietsen. Ik pareer met, ik kan ook alleen gaan fietsen. Jij wilt dus graag fietsen ? Neej, ik wil niet graag fietsen maar het is net als 's ochtends een kater hebben zonder gedronken te hebben. Als ik dan toch continu moe ben, dan kunnen we ook wel eens een stukje fietsen - gewoon een halfuurtje. En zo fietsen wij kriskras door het dorp, in het park bekijken we de rododendrons, we fietsen over pas gestrate straten, over parkeerterreinen, langs de voetbalvelden waar mini diehards een balletje trappen, ik stop om een halve bierfles op te rapen en we fietsen langs de glasbak naar huis. Het is iets langer dan een halfuur geworden en ondanks dat het buiten maar 10 graden is gloei ik helemaal - hè lekker.
 

Badslippers

De schilder belt of het uitkomt dat ze morgen beginnen, uhm ja. We hadden al tegen elkaar gezegd zouden ze ons vergeten hebben, maar blijkbaar toch niet. Ik had gedacht de ramen zeem ik wel als de schilder komt. Maar als de schilder morgen al komt en je ook gras moet maaien, wat dan ? Dan maai je gras en zeemt hubby G de ramen.

Bad
Op een bepaald moment hoor ik veel rumoer en veel sorry sorry sorry, hij had mijn slippers die bij de achterdeur stonden over het hoofd gezien. Nou is het de laatste tijd zulk raar weer, veel zon met een alles uitdrogende wind, dat zoiets niet echt een probleem is. Je spietst de slippers gewoon op het tuinhek, de wind föhnt ze wel droog.

Eenendertig

Het is ochtend, ik ben een beetje katterig en er ligt hoofdpijn op de loer - het resultaat van een dag naar mijn moeder geweest zijn. Ik ontbijt aan de grote tafel en staar naar buiten, ik heb mijn lenzen nog niet in dus ik moet gokken wat ik precies zie. Maar ik heb toch vaag het vermoeden dat er een auto langskomt, die heel langzaam naar achteren gaat in plaats van naar voren. Zo te zien loopt er een oranje doorwerkjas naast.

Geen
Ik denk bij mezelf, ik heb hier zo geen zin in, zo absoluut geen zin in. Ik kijk opzij, de oranje doorwerkjas loopt nu langs de tuin. Geen zin in. Ding dong. Tsja opstaan, raam open, goeiemorgen. Er staat een goedlachse grote vent in een oranje doorwerkjas voor de deur. Ik ben bang dat ik geen benzine meer in de auto heb zitten meldt hij, heb je misschien wat benzine voor mij. Nou ja, dat zou kunnen en dat zou ook niet kunnen - dan moet ik even kijken. Met de bril op ga ik voor naar de schuur, ik test de jerrycans - leeg, leeg, leeg & leeg - nou dat is wel echt vierdubbel pech hebben.

EHBO
Ik stel voor dat ik hem even naar het dorp rijd, dan kan hij daar een jerrycan vol tanken - nou dat zou enorm fijn zijn. Terwijl ik mijn bril verruil voor lenzen kijk ik spijtig naar mijn afkoelende thee, ach vooruit maar. Ik rijd naar de dichtstbijzijnde pomp, hij tankt een jerrycan vol en we rijden samen weer terug. Ik kan in de schuur alleen een trechter vinden, de slurf is onvindbaar, dus zo wordt de tank vullen een moeilijk en morsig klusje. De oranje doorwerkjas ruikt waarschijnlijk de rest van de dag naar Eau Súper. Na het vullen van de tank wordt de auto gestart en na wat aanmoedigingen en tegensputteringen start de auto. Ik krijg de jerrycan terug en de doorwerkjas tovert een doos "Dankjewel" tevoorschijn als dank voor de hulp.

Achteraf
Achteraf kijk je een koe in de kont, hubby G oppert dat ik de doorwerkjas ook even naar de pomp had kunnen slepen. Ik pareer dat als de slurf van de trechter beneden ligt er waarschijnlijk minder mensen hier voor de deur stranden. Maar het opvallendste was iets waar ik nog niet over nagedacht had, voor de tweede keer dit jaar strandt er op de laatste dag van de maand iemand bij ons voor de deur. Beiden hadden het voertuig eigenlijk al verkocht, beide keren ben ik met ze naar het dorp gereden. Heb ik op eenendertig januari iets gemist en wat zal dertig april brengen ?
 

Negentwintig

Soms denk je dat er nooit iets gebeurd in jouw leven, je moddert een beetje aan, je leven kabbelt voort. De deurbel gaat, een meneer op leeftijd in een donkerblauw strak lederen motorpak staat voor je deur. Zijn motor is er mee uitgescheden en of hij even naar de garage bellen mag. Tuurlijk.


Negentwintig
En dan gebeuren er van die dingen, die alleen op een negentwintigste februari gebeuren kunnen. De telefoon van de motorzaak meldt dat ze in verband met de winterperiode op maandag dicht zijn. Tuurlijk. Nou kun je een motor wel voortduwen, maar na 100 meter hangt je tong je wel op de motorlaarzen. Van de soepelheid waarmee je door bochten kunt zoefen blijft niets meer over als je het ding zelf moet voortduwen. Wat rest is een 250 kilo wegend log gevaarte.

Herberg
Ik bied de motor onderdak aan en breng de bedremmeld kijkende motorrijder even naar huis. Want vanochtend hadden ze het er al over, deze dag is bij uitstek geschikt om iets voor een ander te doen - je kunt moeilijk zeggen dat je geen tijd hebt, want je hebt een hele dag extra. 

Weken

Het is de bedoeling dat de kleine smurf van mijn broer hier komt logeren, maar voordat het zo ver is breekt opa zijn heup. Wat nu ? Vooral wat nu - als ze in het ziekenhuis besluiten hem niet te opereren, want foto's zeggen meer dan 1000 woorden.

Foto
De gemaakte foto's van zijn heup tonen een lelijke breuk, maar erger zijn de longfoto's . . . uitzaaiingen. Vorig jaar hebben we een heel proces doorgemaakt, opereren, chemo, bestralingen. Het jaar erna was zwaar, opa was de weg kwijt, later was hij stilletjes en hij kwam niet terug op zijn oude niveau. Zijn conditie ging simpelweg niet vooruit, je bedenkt van alles maar niets hielp. Je zoekt naar de beste manier om hem er weer bovenop te helpen, maar nooit denk je aan uitzaaiingen. De inschatting van het ziekenhuis, nog twee à drie weken.

Ochtend
Het is ochtend, het is warm en ik heb belabberd geslapen, ik rol uit bed, mijn slippers zijn onvindbaar. Ik plerk op mijn blote voeten naar het toilet en de realiteit dringt tot me door. Kan dit geen boze droom zijn, vraag ik mezelf ? Ik hoor het de arts nog zeggen, U kunt nog makkelijk 100 worden. Maar als 100 dan niet kan, had het dan niet ook zonder die gebroken heup gekund ? Ik had hem die laatste paar weken gegund zonder pijn en zonder het ongemak van aan bed gekluisterd te zijn. Had dat nou niet gekund ? 
 

Verbijsterd

Van februari tot november is hubby G eens in de zeven weken EHBO-er, nu het zomertijd is moet hij om half zes ter plaatse zijn. Kunnen we vroeg eten ? Om vijf uur. Kan het ook 10 minuten eerder ? Mijn maag krimpt samen als ik denk aan warm eten voor vijf uur. Normaal gesproken is hij rond dat tijdstip nog niet eens thuis en nu moet ik het eten klaar hebben ?

Opwarmen
De EHBO dag is daar, ik heb een restje soep en pasta op het menu staan. Soep opwarmen, soep eten, pastasaus opwarmen, pasta koken, pasta eten. Beetje fruit toe. Voor ik er erg in heb zit hubby G op de fiets, op weg naar de EHBO, mij totaal verbijsterd achterlatend, ik ben er duidelijk nog niet aan gewend. Er staat een bult afwas op het aanrecht en de hele avond strekt zich als een leeg canvas voor me uit. Ik kan niet beslissen of het wel of niet om te lachen is.

3d tv
Ik drentel wat rond, wat raar, klaar met eten om vijf uur. Ik brei, ik was af, ik doe mijn standaard tuin klusjes. Terwijl ik sta af te wassen word ik vermaakt, er komen grote vrachtwagens langs met allerhande exotische apparatuur. Er komen mannetjes langs, die borden omdraaien en de weg wordt afgesloten, mijn nieuwsgierigheid wint het. Ik ga buiten kijken, heel in de verte wordt aan de weg gewerkt. Ik kijk naar de verwarring van de automobilisten, ze moeten kiezen links of rechts want rechtuit mag niet. Ik verbaas me over een klein rood autootje, de bestuurder ziet of het nut van de afsluiting niet of vertrouwt de omleidingsroute niet en met een nette manoeuvre omzeilt hij pylonen en het hekwerk. Iets later komt hij via de andere kant terug om toch de omleidingsroute maar eens te verkennen. 

Omleiding
Ik verbaas me ook over de bordenzetters, ze hebben de kortste route als omleidingsroute gemarkeerd. Ze lijken totaal geen rekening met het vrachtverkeer gehouden te hebben. Bij de linksaf route moet je binnen 10 meter ook weer rechtsaf. Chauffeurs, die het hier kennen rijden tweehonderd meter verder om daar rechtsaf te slaan, zo vermijden ze de dubbele bocht en vijfhonderd meter geitenpad, waar je met je vrachtwagen geen kant op kunt als er een tegenligger aan komt. De brandweer komt uit het dorp racen, ze hebben geen last van de afsluiting en knallen de kruising over. Een halfuur later zie ik ze op hun gemakje weer terugkomen. Ik vraag me af, wat voor vermaak zullen ze over zeven weken voor mij gepland hebben?
 

Migraine

Sommige mensen krijgen misschien migraine van het patroon van onze nieuwe gordijnen, maar ik dacht juist - ik heb het maar mooi voor elkaar, stel ik krijg binnenkort weer eens migraine.

Gordijnen
Oftewel de gordijnen zijn gearriveerd en hangen in de slaapkamer en hal. De gordijnen zijn verduisterend en voor iemand zoals ik is dat echt een uitkomst. Om de een of andere duistere reden krijg ik altijd migraine op de mooiste dagen van het jaar. De lucht is blauw, de zon schijnt fijn, de vogeltjes kwinkeleren en ik weet van ellende niet waar ik het zoeken moet. Ik wil duisternis, stilte en het liefst slapen tot het over is. Deze gordijnen zijn vrolijk, maar leveren ook de gewenste duisternis. Een contradictio in terminis.

Ies kan liehn

Ik ben naar mijn moeder en hubby G werkt thuis, op deze manier is ons huisdier iets minder de kat van de rekening. Uit sms-jes die ik krijg is er vermaak voor hem geregeld. Een Valtra met takkenhakselaar is bezig om takkenbossen tot snippers te verwerken.

Vermaak
Een van de favoriete websites van hubby G is vastgereden.nl, echt mannen vermaak. Maar deze dag hoefde hij alleen maar naar buiten te kijken, want de Valtra was door de crunchy bevroren bovenlaag gezakt en zat muurvast in de drek eronder. Er werd gespit, er werd heen en weer gewiebeld, er kwamen hulptroepen en er werd nog meer gespit. Toen de trekker los was gaven ze er acuut de brui aan en gingen huiswaarts om een dag later na nog eens 6 graden nachtvorst terug te komen.
 

Zwakste schakel

Zullen we nog even naar het dorp, paar boodschapjes doen, snuffelen in de kringloop ? Hmm, ja is goed, dan kan ik even een nieuw koord voor de kettingzaag scoren. En zo gingen wij op weg op een wat moeizaam schakelende tandem, volgens hubby G had de tandem het koud.

Gestrand
Een ketting is zo sterk als de zwakste schakel, midden in het dorp gaf die schakel er de brui aan. We parkeerden onze bolide en keken misnoegd naar de geknapte ketting en gingen dus noodgedwongen onze boodschappen te voet doen. Laatste halte de kringloopwinkel, ik scoor een haaknaald, een kabelnaald en de wonderbaarlijke avonturen van Baron van Münchhausen.

Lopen
Daarna wordt het dus lopend naar huis, met de pakezel aan de hand. Zoiets kan natuurlijk nooit onopgemerkt blijven, mijn schoonmoeder rijdt langs in de auto - we zwaaien. Later komt de whatsapp - lekke band ? Nee, gebroken ketting. Achteraf gezien hadden we moeten zeggen dat we in training zijn voor de 4daagse - kijken wie daar in tuint.
 

Een goed begin . . .

Hubby G komt thuis en meldt vanaf de achterdeur dat hij denkt dat hij een hersenschudding heeft. In eerste instantie denk ik dat hij een grapje maakt - maar ik ga voor de zekerheid even kijken. Hij is al druk bezig om zich uit zijn fietskleren te bevrijden en probeert de badcel te bereiken.

Gehavend

De rechterkant van zijn gezicht is een bloederig geheel, de huisvrouw in mij gooit zijn bebloede kleren meteen in koud water. Ik hoor het verhaal aan, voorwiel weggegleden en toen het fietspad van dichtbij bekeken, daarna via de kortste weg naar huis gefietst. Hij vraagt of hij thuis is of het geen droom is. Ik zie schaafwonden en aan de hoeveelheid bloed te zien heeft hij ook ergens een jaap in zijn gezicht. Het is mij duidelijk, ik ga de huisartsenpraktijk bellen.
 

Patat

Bij de huisarts wordt hij door de assistente nader bekeken, de jaap boven zijn oog moet door de dokter gehecht worden. Een van de huisartsen kwijt zich van die taak, en maakt de schaafwonden voorzichtig schoon. Het advies is rustig aan doen, koelen en bij heftig braken weer contact opnemen. Thuisgekomen zoek ik in de vriezer naar iets geschikts om de wond mee te koelen, het beste dat ik vinden kan is een aangebroken zak patat. Note to self: de EHBO kit uitbreiden met een zak diepvries doperwten.