Experiment

Afgelopen week heb ik een experiment gedaan, op mezelf dus dat moet kunnen. Sinds ik met een fitbit verbonden ben én ik op weg ben naar een lichtere versie van mijzelf, heb ik eigenlijk altijd geprobeerd om mijn stappen te halen. Of stel ik haal dan geen 10.000 stappen, dan haal ik meestal wel de drie trainingen per week. Vorige week leek dat opeens niet te lukken, tot ik me bedacht dat het als experiment wel eens kon.

Regel

Als de uitzondering, die de regel bevestigt - zoiets. Gedurende het afvallen heb ik drie doelen in mijn achterhoofd, het eerste doel was min 4,5 kilo en het tweede doel was dagelijks nog eens 5 kilo minder meezeulen. Het derde doel is eigenlijk, ja hoe zal ik dat zeggen, ik weet niet eens of ik daar wel heen wil - het is het gewicht dat ideaal is bij mijn lengte. Maar daar hoef ik nog niet over na te denken omdat het tweede doel net buiten bereik blijft. Ik kan het ruiken, ik kan het haast aanraken, maar ik ben er net niet. Omdat het de hele maand Mei buiten bereik bleef had ik iets anders voor mezelf bedacht, als ik dan niet verder afviel dan wilde ik eigenlijk wel iets minder spek en iets meer spieren.

Dertig

Mijn vetpercentage lag in mei tussen de 32 en 33 procent en dan zit ik dus wel in de blauwe zone, maar dan wel bovenin die zone. Als je niet oplet kukel je er zo weer uit. Dus wat doet 1 week slabakken met je, geen enkele dag je 10.000 stappen halen, geen enkele training halen ? Alhoewel ik wel drie keer een utoeb yoga klas gevolgd heb, maar daar ligt de fitbit niet wakker van - dan noemt hij geen training. Wandelen, grasmaaien, zwemmen of een langer stuk fietsen - ja daar vindt hij wat van, maar yoga - nee.

Slapjes

Kijk dit is natuurlijk een huis, tuin en keuken experiment maar feit is dat ik aan het eind van de week, slapjes en sikkeneurig was. En erger nog, ik had het koud - nou als ik ergens sikkeneurig van kan worden dan is het daar wel van. Vorige week liep ik in totaal 47.672 stappen, de week daarvoor haalde ik nog 75.094 stappen - de fitbit vond niets goed genoeg als training, terwijl hij de week daarvoor nog 4 dagen met een training telde. Het gewicht deed niet veel, min 3 ons terwijl het gewicht in vet 8 ons steeg en ik 1 kilo spiermassa kwijtraakte. De rekenaars onder ons, die 1 ons missen moeten dat zoeken in de afronding die de weegschaal onzichtbaar doet. Voor de spieren is de conclusie duidelijk use it or lose it.

 

Fit #0

Eerst moest ik er even over nadenken, maar achteraf gezien is het natuurlijk allemaal onzin. Ik vroeg me af, moet ik nou wel of niet zeggen welk type activity tracker ik aangeschaft heb. Ik heb geen behoefte om te pochen, maar dan had ik waarschijnlijk ook iets anders aan moeten schaffen. En zelf beslis ik ook door op internet ervaringen te lezen voor ik iets koop. Dus ik kocht een fitbit, een tweedekans charge 3, die er bij het arriveren nog als nieuw uitzag.

Shop
Hubby G zag het allemaal aan en zei, dus je hebt een activity tracker gekocht. Ja. En een bloeddrukmeter. Jaha. En een digitale weegschaal. Jahaa. En daarna begon hij mij de "fitbitch" te noemen. Moet ik daar nou blij mee zijn ? Nou ja, ik kan er best om lachen. De app installeren ging prima, de software update voor het slimme horloge duurde iets langer, maar ook dat gaf geen problemen. Maar dan . . . horloge om, een iets stugge band, die vooral in het begin wel irriteerde. Ik had meteen verder kunnen shoppen voor een ander bandje, maar ik heb gewoon talk poeder gebruikt tot het niet meer irriteerde.

App
De app is een heel uitgebreid ding, je kunt er meer mee dan je zou willen. De meeste instellingen zijn heel intuïtief, maar er zitten wat meer ingewikkelde instellingen in. Ook zit er soms wel en soms geen instelling achter een bepaalde plek op het scherm. Druk je links of druk je rechts op je scherm het kan een verschil maken. Zelf wilde ik de module "gezondheid voor vrouwen" uit mijn scherm hebben. Maar hoe ? Nou naast "vandaag" staat de tekst bewerken en daarachter zit een scherm waar je de activiteiten en items kunt bewerken inclusief de volgorde. Als je er 1 per ongeluk weggegooid hebt, kun je die met de ontdek-knop (helemaal onderaan) weer herontdekken.

Hoofddoel
Als hoofddoel heb je vijf mogelijkheden - stappen, afstand, calorieën, actieve minuten en verdiepingen. Stappen leek mij het meest voor de hand liggend, ik wil minder zitten - dus dan moet je lopen. Het aantal stappen staat standaard ingesteld op 10.000, dat lijkt heel veel - zodra je dit als doel hebt merk je pas hoe veel dit is. De allereerste dag, wat dus maar een kwart dag was kwam ik niet verder dan 1645 stappen. Dus om mezelf niet gek te maken ben ik begonnen op 7.500 stappen per dag en iedere week heb ik dat met 500 verhoogd tot uiteindelijk 10.000. En ja dat haal ik, maar meestal met een eindspurt in de avond.

Getallen
Uiteindelijk zijn het maar getallen, want als je op internet zoekt zul je dit artikel in the Atlantic vinden. Daar staat uitgelegd dat het getal 10.000 geen medische achtergrond heeft. Volgens dit artikel heeft onderzoek aangegeven dat 4.400 stappen per dag goed genoeg is en dat je tot 7500 nog steeds gezondheidsvoordelen kunt ondervinden. Het is maar goed dat ik dat artikel zelf niet eerder gelezen heb.
 

Een kip met hoge bloeddruk

Als je tegenwoordig in een nieuw regime zit, als in om 5 uur gaat de wekker, dan kun je alle ochtendklussen doen voordat je naar de praktijk ondersteunster moet. Nog even de kippen verzorgen moet kunnen, toch ? Niet dan ? Ik dacht in ieder geval van wel, 10 minuutjes fietsen plus paar minuutjes speling - moet kunnen.

Kippen
De kippen hebben al wat langer een ander regime, ik gooi de ren open en laat ze rondscharrelen. In de tussentijd voer ik de krielen, die een verplaatsbare ren hebben en dus regelmatig vers gras hebben. Daarna maak ik het hok van de kippen schoon, vul het water bij, controleer de legnesten, de voorraad korrels en het grit. Als ik dan met de ton met voer weer naar buiten kom, staan er altijd al wat kippen die haantje de voorste willen zijn. Daarna klap ik in de handen, roep "maisjes kom maar" en fluit. Dan voer ik de kippen in de ren en ik tel, ik moet er twaalf hebben - maar ik kom iedere keer niet verder dan elf.

Rhododendrons
Nou is er altijd wel een eigenwijze kip, die niet zo'n zin heeft om te komen, of de oudjes die zijn simpelweg wat trager. Maar ik mis 1 van de Leghorns en die zijn met hun schutkleur moeilijk te vinden. Ik loop eerst naar achteren of ik haar daar kan ontdekken, nee. Dan maar naar voren in de keukenhof kijken, nee - onder de Rhododendrons, nee. Zucht, maar weer naar achteren lopen, stilstaan, luisteren of je een scharrelende kip hoort, lopen, stilstaan. Weer naar voren, niks. Weer naar achteren, hmm ik moet nu echt gaan anders ben ik te laat en daar staat madam hoor. Bij de deur van de kippenren staat ze te wachten op het personeel dat de deur bedient.

Opgefokt
Nee ik ben helemaal niet opgefokt, ik ben heel rustig, ik fiets op zijn aller rustigst naar het dorp. Adem in adem uit, fiets op slot, wachtkamer, snel aan de beurt, praatje maken, ah de bloeddrukmeter. De bovendruk komt boven de 140 uit, ze kijkt met een half oog - hmm dat doen we nog een keer - van het praten krijg je een hogere bloeddruk. De 2e meting geeft 132 om 96 iets wat ik nog steeds hoog vindt, maar zij is tevreden. Ik vertel dat ik al bijna een week lang iedere ochtend mijn bloeddruk meet en steeds mooie 80/110 waarden heb. Wat nu zelfs in mijn oren heel ongeloofwaardig klinkt. Maar ze blijft tevreden en ik krijg een nieuwe afspraak en een invuloefening voor het bloedprikken.

Fitbit
Later thuisgekomen bekijk ik de fitbit app. Nou je hebt vandaag een super dag, het is maandag en je hebt al meteen de 1e training van de week te pakken. Je hebt 21 minuten gewandeld, 12 minuten vetverbranding en 9 minuten cardio, 1259 passen, 109 calorieën en 19 minuten op je staat van actieve minuten. Bravo. De volgende keer dat ik naar de praktijk ondersteunster ga, mag iemand anders de kippen verzorgen.
 

vijfhonderdvijfenvijftig

Voor het vinyl dat we met auto en aanhanger uit de garage van mijn ouders gehaald hebben moest een hele extra kastenwand in de schuur opgericht worden. Je hebt een hele kastenwand nodig, die je vervolgens maar half met het vinyl vullen kunt omdat zo'n onschuldig plaatje nogal zwaar is als ze man aan man staan.

Fier
Vier dozen met elpees belandden aan de rechterkant, terwijl de rest links staat. Ik heb die vier dozen uitgepakt en de elpees op de plank gezet - dozen plat gevouwen, voor het gevoel heb je dan toch weer wat dozen leeggemaakt. Naast de platenspeler in de kamer een kunststof platenbak neergeploinkt en die steeds vanuit de schuur gevuld. Uit die voorraad draai ik iedere ochtend een plaatje. Vanuit die voorraad draai ik plaatjes tijdens het strijken. En stel ik heb 's avonds nog zin in een moppie muziek, het komt allemaal langs die kunststof bak.

Kwalijk  
De kwaliteit van de platen, hmm in 1 woord ? Erbarmelijk. De platen waar ik mee begonnen ben zijn niet de beste, afgeragde hoezen, krassen, elpees zonder hoezen en ga zo maar door. Over het algemeen draai ik alles ook al is het niet mijn smaak, ik draai het. Een uitzondering heb ik gemaakt voor een centimeter of tien witte labels, die housemuziek herbergden. De witte labels met house gingen marktplaats op en ik was verlost voor je "Appingedam" kunt zeggen. 

After
Om een beetje te kunnen bijhouden hoeveel platen ik al beluisterd heb, zet ik na het beluisteren een fotootje op instagram. Omdat ik daar niet meteen vanaf het begin mee begonnen ben is het huidige aantal beluisterde platen niet geheel correct maar alla. Huidige score, alle elpees uit de vier uitgepakte dozen hebben de schuur verlaten met uitzondering van een handvol 45-toeren platen, de naald van de platenspeler heb ik tot nu toe 1 keer vervangen, de 45-toeren snelheid van de platenspeler is er mee genokt net als de lampjes, de kunststof bak zit strak vol nog te beluisteren elpees en het aantal "verwerkte" elpees zit op het ronde getal van 555. Hoeveel nog te gaan ???  
 

4 uur 30

Youtube is gevaarlijk, het is verslavend en soms kom je filmpjes tegen waarvan je denkt "zou ik dat ook kunnen". Heel heel heel erg gevaarlijk. De wheezywaiter lijkt op een oud collega van mij, precies zo'n baard, precies zo'n kale knar, precies van die verknipte humor - ik verwacht niet dat Frans L mijn blog leest, maar stel hij leest dit ga jezelf eens bekijken. Het is over de top zoals hij reclame maakt, zo van - nou ja ik word gesponsord dus het moet, maar dan doe ik het ook heel overduidelijk zodat je als kijker gewoon de film een halve minuut vooruit kunt schuiven.

Opstaan
Ik ben een moeilijke opstaander, ik ben geen ochtendmens, ik ben geen avondmens en ik roep vaak gekscherend ik ben een overdagmens. Ik slaap heel graag, maar de laatste jaren is mijn nachtrust verknipt, rare dromen, angstzweet en om een uur of 3 naar het toilet voor een pitstop en het uitlaten van onze kleine jager. Ik wil dus zeggen, wat stelt het nou allemaal nog voor ? Niet veel vergeleken met wat ik me uit mijn jeugd kan herinneren. Dus als ik een filmpje zie over opstaan om 4u30 klik ik erop.

Redenen
De drie redenen om vroeg op te staan komen neer op, je bent productief, het is gezond en het voelt goed. No way, echt waar - het voelt goed ? Toen ik het filmpje aan hubby G liet zien wilde hij me per se het filmpje van James Corden en Mark Wahlberg laten zien. Wahlberg gaat een stap verder en staat al om kwart voor twee 's nachts op. Wat een gekkigheid, voor de goede orde hebben we daarna een filmpje gekeken van de vaak gequoteerde ex-navy seal. Die zegt simpelweg, waarom zou je niet om half vijf opstaan, het is een goede gewoonte. Zijn toon staat mij deels tegen omdat het erg als militaire indoctrinatie op mij overkomt en tegelijkertijd denk ik aan Barry Hook. Barry Hook traint paarden en zegt altijd "in this day and age discipline is a dirty word", grofweg te vertalen als tegenwoordig wordt discipline als iets slecht gezien.     

Wekker
Bij het naar bed gaan heb ik de wekker 1 uur eerder gezet omdat half vijf me echt een brug te ver lijkt. Dus ging de wekker om vijf uur dertien af en met wat gedachten als wat doe ik kwam ik uit bed. Ik hoorde al vogeltjes, buiten is het schemerig, ik opteer voor een camping tenue. Ontbijten en dan maar zien. Het duurt heel lang voor het tien uur koffietijd is, dus ik pauzeer op een bepaald moment met een glaasje water en lees de plaatselijke sufferdjes. Opeens is het elf uur, dat is eigenlijk het moment dat ik mijn marktplaats ritueel heb en dat overvalt me een beetje. Daarna gaat de dag gewoon weer verder, wat me het meest opvalt is dat ik niet moe ben. Ik ben vroeg opgestaan, heb me niet nog 3 keer omgedraaid en toch ben ik niet moe.

Twee
Dit is dag twee, ik gebruik mijn extra tijd om een blog te typen - iets waar ik gewoon niet meer aan toe lijk te komen. Hoe het vanochtend was om vijf uur dertien ? Moeilijker dan gisteren, ik dacht dit is gekkenwerk. Vannacht toen ik er om drie uur uit was voelde ik me gebroken, dit gevoel is nog niet helemaal weg op het moment dat de wekker gaat. Maar toch sta ik op, weliswaar iets langzamer dan gisteren - maar toch, ik sta op. Het zal me enorm benieuwen hoe lang dit experiment stand houdt.
   

Het geluid van vallende mappen

Mijn hoofd zit al weer veel te vol, het slapen gaat weer minder en aangezien mijn laatste epistel van begin juli is denk ik ook wel te weten hoe dat komt. Al die muizenissen, die moeten van je af - geen garen spinnen in je hoofd maar van je af. Laat ik dan maar eens proberen het gevoel, dat het geluid van vallende mappen bij mij oproept, van me af te schrijven.

Mappen
Ik heb eerder al geschreven dat mijn ouders meesters in het bewaren waren, spul dat ingedikt moet worden. Daarnaast heb ik al van zeker vier jaar administratie van hen bij mij in de kast staan. Die kast, die eigenlijk al vol met mijn eigen administratie was. En met het opruimen van de ouderlijke woning begonnen de mappen en ordners op konijnen te lijken. En als mappen niet meer in jouw kast passen en meer dan twee kasten passen niet op mijn kantoortje. Waar laat je die mappen dan ?

Vol
Nou je hebt het van geen vreemde, je zet ze op de grond en het wordt voller en als je een onverwachtse beweging maakt dan vallen ze om. Als iemand even naast je achter de computer wil zitten dan kan dat met moeite en vaak vallen dan de ordners om. En weet je wat ik toen herkende ? Ik herkende het zuchten van mijn vader als ik vroeger in hun overvolle woning iets omver stootte. En weet je hoe dat voelt dat zuchten, het is een soort ergernis niet eens aan de veroorzaker maar aan alle troep en aan je eigen onmacht om uit die troep te komen.

Opgeofferd
En ik weet dat het niet de meest directe manier is om uit de troep te komen, maar het is voor mij een acceptabele tussenstap. Ik heb de logeerkamer opgeofferd, het bed is aan de kant geschoven - daar waar wel een bed maar geen kasten kunnen staan. En ik heb de wanden aangewezen als stal voor de kasten van mijn ouders. Deze kasten werken als buffer, in die kasten mag nu gewoon alles staan wat ik aan losse spullen en mappen van hen heb. Mag ik hopen dat vijf kasten voldoende zullen zijn ? Langzaam werk ik hun administratie en troepjes mijn kantoortje uit richting logeerkamer.
 
Ruimen
Als ik nu ronddraai vallen er geen ordners om, want het aantal ordners dat op de grond staat is gereduceerd tot 1. Waarom staat die ordner op de grond ? Er is 1 gaatje in de kast - hmm. Naar achteren schuiven met de stoel, ordner grijpen, ordner in de kast duwen. Zo. Het is nog steeds rommelig hier, maar niet meer zo erg dat het beklemmend is. De komende tijd ruim ik die 5 kasten vol en mijn kantoor leeg en dan komt de schone taak, hoe de logeerkamer te heroveren . . .
 

Vier en een halve kilo

Mijn broer en ik fantaseren er wel eens over, we zouden bijvoorbeeld alle administratie van onze ouders aan een wetenschapper kunnen geven. Die wetenschapper zou dan kunnen zien hoe een gezin in de vorige eeuw (na de 2e wereldoorlog) leefde. Of misschien is het geinig om een website te bouwen en daar alle bonnetjes tentoon te stellen. De naam van de website is eenvoudig
www punt zoleefdenonzeouders punt nl.

Waarheid
Maar de harde waarheid is dat we gewoon tot onze oren in de troep zitten. Ik werk me gestaag door de inhoud van de garage heen, eerst had ik dozen vol met kleding en fietste ik als een pakezel naar de kledingcontainer. Later werden de dozen koffers, er leek wel geen einde aan te komen - het duurde negen maanden voordat er in de garage plek was voor onze auto. Want naast kleding, stond er veel van straat geredde troep - de vuilnisman werd mijn vriend. Ik hou van de papiercontainer, ik hou van de kledingcontainer, ik hou van de plasticcontainer, ik hou godsgruwelijk veel van de vuilnisman en ik heb zelfs de man van het klein chemisch afval lief.

Muur
Hoe zag ik dat de kont van de auto de garage binnen was ? Nou als ik met de neus van de auto de muur van dozen achterin raakte - dan stond hij erin. Achterin stonden van links naar rechts en van onder tot boven drie lagen dozen, ik zal niet vier zeggen want dan ga ik echt overdrijven. De bovenste waren gevuld met mijn vaders blikverzameling en de onderste stevige laag was gevuld met boeken en tijdschriften, ik ben tegenwoordig een meester in het sorteren van blik & boeken. Achter de muur van dozen komen kasten te voorschijn, in de kasten staan boeken, LPs, singles en ordners.

Sneu
En ergens is het sneu als je zo bewaarziek bent, je hebt niet eens meer plezier van alle bewaarde spullen. Want als je het niet af en toe bekijken kunt of door kunt bladeren, wat is dan het nut, waar zit de vreugde ? Mijn moeder zei vaak, als wij dood zijn dan gooien jullie zeker alles weg. Mijn reactie was altijd een ontkennende, maar zo langzaam aan begint het daar toch op te lijken. Want ik wil niet al hun nooit meer bekeken knipsels bewaren, ik heb daar ook geen plek voor. Maar ik wil ook geen jaren doorbrengen in een donkere garage, dus ik pak de ordners, laad ze in de auto en werk ze thuis door. Zo kom ik dus thuis met een stuk of vier tassen met ordners. Voor de gein weeg ik 1 ordner, de ordner plus inhoud weegt vier en een halve kilo. De ordner bevat uit de Libelle geknipte stukjes van Vera de muis netjes in insteekhoesjes gestoken. Na het ontleden heb ik een ordner van 480 gram, 1200 gram plastic, 250 gram geinige dingetjes voor de nichtjes en 2,5 kilo oud papier. We zullen doorgaan van Ramses of André.

Totaal gesjochten

Het is vroeg, het is donderdag - donderdag is onze vroege-vogel-dag. Ik ben geen vroege vogel, ik kan moeizaam op gang komen 's ochtends, ik ben ook geen echt avondmens, ik ben meer een overdagmens. En opstaan voordat Gerard Ekdom zijn dagelijkse rare kluisplaat op de radio draait, nee ik hou er niet van. Niet van het vroege opstaan en ook niet van zijn kluismuziekkeuze, over smaak valt niet te twisten of het kan wel maar het is zinloos. Er zijn vast platen, die ik mooi vind en Gerard niet, wie weet.

Nog
Het is nog steeds winter, het is nog niet licht en het vriest net een graadje. Buiten ligt sneeuw. Heel voorzichtig fietsen we samen naar het dorp, voorzichtig over het fietspad waar al hond-met-zijn-mens sporen in de sneeuw staan. Voorzichtig over de met ijskristallen glimmende kruising en zo heel rustig aan naar het zwembad. Er staat zowaar nog een fiets, de fietser die zijn/haar fiets altijd achterstevoren inparkeert. Ik plop mijn fiets neer, ik haal vast de dynamo van het wiel en pak mijn zwemspullen. 

Slot
Als ik in zo'n nauw kleedhokje sta en voorzichtig mijn spijkerbroek oprol, zodat mijn sleutels er niet uitvallen, kom ik erachter dat mijn fiets niet op slot staat. Naar voren of terug, twijfel, het is vroeg, het is . . . Weet je wat ? Ze kunnen me allemaal wat en ik besluit vooruit te gaan. Het badpak in, onder de douche, brilletje op en die grote bak met water in. Het is vakantie en zo zijn de vijf banen drukbezet, de hardzwemmers zijn er niet, maar wel allemaal anderen. Ook de dwarsliggers zijn er, twee oude mannetjes, die in het ondiepe deel dwars op de vaargeul zwemmen.

Ochtend
Het lijkt niet op zwemmen wat ik doe, het lijkt meer op de super G, de grote slalom afdaling alleen dan op een vlakte in gesmolten sneeuw. Ik zwem, zodra het een beetje vrij is, met de oren onder water op de rug. Het lijkt zo zinloos, baantjes zwemmen, beetje naar buiten gluren - waar het langzaam licht wordt. Er moet iets mis met me zijn, zwemmen ? en dat zo op de vroege ochtend ? Zou ik langzaamaan gek worden ?
 

Nieuw

Een nieuw jaar, een nieuwe tuinagenda bij het ontbijt. Een omlegagenda die rigoureus eindigt met week 52, hij kan dicht en de nieuwe kan open. De aantekeningen moeten nog overgepend, wanneer moeten de lenzen en de kat een pilletje. De afspraak voor de tandarts, afscheid nemen van het oude - kom maar op met dat nieuwe jaar.

Verandering
Langzaam dringt het besef door dat er verandering op komst is, maar het staat nog om de hoek in de schaduwen. Ik kan het nog niet goed zien, maar ik voel iets komen. Rustig aan, want voor je het weet is er alweer 1 jaar voorbij. Net als de vorige keer, het was een heel ander jaar dan verwacht, veel wachten, veel onverwachte dingen, veel gedoe. Laten we de oude agenda maar dicht doen en laten we het nieuwe jaar maar aanbreken.
  

Vol

Mijn hoofd is ontploft en staat vol met rommel, de schuur zit vol met woorden of is het andersom ? Mijn uitlaatklep het toetsenbord is vervangen door een exemplaar waar je nog wel kunt zien waar de "n" en de "m" zitten. Maar ondanks dat alles, de volheid, de chaos, de zichtbaarheid der letters schreef ik niets of hier niets. Ik mail, ik rammel langs fora, ik marktplaats, jij marktplaatst, wij marktplaatsen.

Beginnen
Ik ga weer beginnen, misschien ook wel inhalen of niet. Misschien krijgt de wereld foto's zonder woorden - maar nu moet de bezem erdoor. De woorden en de chaos moeten aan de kant. Moet. Alles moet aan de kant, de rommel, de emoties, de ergernissen er mag wel weer eens gelachen worden. Vannacht gaan ze asfalteren en krijgen we een mooie schaatsbaan schuine streep oprijlaan voor de deur - waarom me ergeren aan de puinzooi, laat ik vooruit kijken en zien of het straks beter is.
  

Goede voornemens

Een goed voornemen bij de aanvang van het nieuwe jaar is niet iets dat bij mij past, wat moet ik mij dan voornemen ? Ik rook niet, ik zuip niet en ik geloof niet in het voornemen op 1 januari.

Kaal
Een goed voornemen is altijd goed, ik deed er 1 halverwege november en het kost me enorm veel moeite om me eraan te houden, maar ik doe mijn best. Toch vond ik het een beetje kaal zo zonder doelen het nieuwe jaar in. Dat en ik had op de radio iets gehoord over een tv-programma waar ze dagcrème testen. Met wat moeite kwam ik erachter dat het programma "de rekenkamer" heette en ik bekeek het. Die twee dingen maakten dat ik tegen hubby G zei, als we nou eens wat uitdagingen op papier zetten.

Winkel
Laten we dit jaar eens proberen dingen, die we normaal in de winkel kopen, zelf te maken. Laten we ons zelf eens uitdagen, de eerste uitdaging was verzinnen wat. Van sommige dingen roep ik meteen al onmogelijk of onzinnig of dat kopen we normaal al nooit. Er staan tot-nu-toe vijf dingen (deodorant, worst, crackers, likeur en crème) op de lijst en er is dus plek voor nog zes, zeven of acht dingen zodat we op elf (het gekkengetal), twaalf (maanden in een jaar) of dertien (speciaal getal) uitkomen.
 

Opruim blues

Op zaterdag zijn we terug gereden naar de woning van onze ouders, niet nadenken, vroeg opstaan, aanhanger achter de wagen en gaan.

Opruimen
Samen met mijn broer doen we een opruimsessie, we sorteren en filteren. De vuilnis gaat aan de straat, alles wat nog iets lijkt en handzaam is zetten we links in de garage neer. Al het spaanplaat stapelen we op en staat rechts. Als we de aanhanger vol hebben stoppen we, we kijken om ons heen, het lijkt niet op te schieten.

Opkoper
Na maanden van opruimen snappen we de mensen, die een opkoper laten komen om de keet leeg te laten halen. Want wat moet je eigenlijk met zo'n door mijn vader geredde en bewaarde gereedschapskist ?

Ochtend #15

Ik ben gespannen, vandaag verhuist mijn moeder.

Zou de taxi wel op tijd zijn, zou mijn broer wel op tijd zijn, zou zou zou.

Loslaten, ademhalen.

Zo naar de hemel kijkend wordt het een bewogen dag.

 

Römertopf #2

Er moet van alles geregeld worden, dus ik kies voor variatie en probeer nieuwe kunstjes met de romeinse pot uit. De foto is van voor het in de oven gaat, fris en fruitig ziet het eruit - na vijf uur in de oven is alles botergaar, maar ook verlept en dus een stuk minder fotogeniek.

Time management
Het is dus traag koken, op een redelijk lage temperatuur in de oven zonder dat je steeds hoeft te roeren. Dus voorbereiden, pot in de oven en dan dus heen en weer rennen en de regelklusjes doen. Vlak voor je gaat eten even mie maken valt niet onder slow cooking, dat is meer instant cooking.

Gedachten

Ik denk dus ik besta, ik denk dus ik kan niet slapen, ik denk te veel na, mijn gedachten draaien in kringetjes. En niet nadenken geeft weer heel andere problemen. Ik denk na over het niet praten van mijn moeder.

Stilte
De dementie, die mijn moeder in haar grip had liet haar praten - ze praatte aan een stuk door. Gek werd je ervan, je had alles al honderd keer gehoord en je wilt af en toe wel eens een ander liedje horen. Nu praat ze helemaal niet meer, lekker rustig is een gedachte die bij me opkomt - heel moeizaam komt er "ja" en "nee" uit. Ook koffie en thee wil nog wel eens gehoord worden, maar de rest van haar woorden zitten op slot.

Zoek
Mijn moeder zei altijd, ik wil niet naar een bejaardentehuis - je moet me niet naar een bejaardentehuis doen want dan loop ik weg en dan vind je me nooit weer. Het bejaardentehuis was geen optie, ze ging niet langs "start" maar meteen naar de "gevangenis" - het verpleegtehuis. Ze herstelde gedeeltelijk, van bijna dood naar levend en een deel van de woorden kwam terug, maar niet zoals eerder. De langspeelplaat is opgeborgen in de hoes en staat op de verkeerde plaats in de platenkast.

Blik
En ik denk aan laatst zoals ik tegenover haar zat, ze keek naar buiten en in die blik zaten woorden. En als je komt zoals ze je dan aankijkt, dan zie je woorden. En als ik vraag hoe het met haar woorden zit, dan kijkt ze je ongelukkig aan. Mijn moeder is niet weggelopen, nee haar woorden zijn pierewaaien.
 

Gugelhupf

Wil je uit je misère of gewoon de zinnen verzetten ? Bak dan iets, bij mij helpt dat meestal prima. Na pas de panettone van mijn schoonzus geproefd te hebben dacht ik dat wil ik ook. Meestal maak ik pandoro di Verona, nou als ik dat kan dacht ik . . . moet dat andere ook lukken. Ik heb voor beide geen speciale vorm, ik wijk gewoon uit naar de oude vertrouwde tulband. Ik heb dit recept gebruikt, met mijn eigen invulling voor de vruchtjes.

Hij was lekker, maar bovenin net niet helemaal gaar, dus de volgende keer laat ik hem vijf minuten langer in de oven. Zo'n brood kun je prima op een drukke dag maken of als je boodschappen moet doen. Terwijl het brood staat te rijzen doe ik met 1 oog op de klok tussendoor boodschappen, je gaat natuurlijk niet twee uur naast een rijzende deegklomp zitten wachten.
 

Eendjes

Na het overlijden van mijn vader gebeurde er rare dingen, volgens mijn moeder liep ze niet in zeven sloten tegelijk en reageerden wij te paniekerig. Zij had nergens last van, alles ging prima, maar 1 van de vragen die ik op een bepaald moment stelde was; "Ma, waar zijn de eendjes".

Heilig
De eendjes waren heilig, je mocht er bij wijze van spreken niet eens naar wijzen, laat staan aankomen. In de boekenkast op het randje stonden ze altijd stof te vangen - tot op die ene dag dat de eendjes opeens verdwenen waren. Mijn moeder moest het antwoord op de vraag schuldig blijven, wel kon ze nog haar eendjes verhaal vertellen - ze waren ooit bij een man op visite geweest en die had ook van die eendjes en dan vonden mensen dat zíj troep hadden. Maar de eendjes waren mooi een blokje om.

Lijstje
Nou heb ik al eerder gezegd er zijn van die dingen, waarvan je hoopt dat ze boven water komen als je in huis op gaat ruimen. Mijn rapporten staan bovenaan, het meisjeshoofd dat bij mijn oma hing, verschillende dingen die ik bij de tante van mijn vader ooit zag. En ja, ik hoopte ook de eendjes te vinden, alhoewel mijn hoop niet erg groot was. En zo lag ik op mijn knieën troep van de grond te ruimen toen ik opeens iets onder de kast zag. Ik vroeg hubby G of hij mij even de camera geven kon, ik moet hem echt even hebben. Want ik durfde het haast niet te geloven, maar toch was het waar - de eendjes waren onder een kast ondergedoken. En nu ? Nu staan ze weer in de kast, voor de boeken op het randje - ik word al blij als ik ze alleen maar zie.
 

Opruimen #3

Terwijl we in mijn moeders huis aan tafel zitten hebben we het er vaak over wat we hopen te vinden. Hoog op mijn lijstje hebben altijd mijn schoolrapporten gestaan. Mijn broer heeft weer andere dingen,
waarvan hij zich afvraagt of die er nog zijn. Weet je zeg ik op een bepaald moment, ik vraag me af op dat kopje dat bij oma aan de muur hing of dat er nog is. Terwijl ik me dat bedenk, bedenk ik dat ik niet eens weet of wij het überhaupt hadden.

Dressoir
Het dressoir van oma, deur links deur rechts, in het midden twee lades en eronder een klapdeur. De lades liggen tot bovenaan toe volgestopt met van alles, ooit lag er het nette bestek in. Omdat ik het daagse bestek al niet kan vinden begint mijn broer de lades uit te spitten, de raarste dingen liggen erin, deksels van koffiepotten, honderden chopsticks, allerlei soorten bestek, dingetjes en dangetjes. Hé zegt mijn broer, moet je kijken en daar is ze - ik ben stomverbaasd.

Eenendertig #2

Een mooie hete, zonnige dag, we lopen van mijn moeder richting auto - ik ben diep in gedachten. Als we de brug over komen zit daar een vrouw op haar hurken, nette jurk aan, tas op de grond met een opengeslagen Falkplan erop en een slimme telefoon in haar met een geeltje beplakte hand. We blijven staan, kunnen we je misschien helpen ? Weet je waar de Kamperweg is vraagt ze mij, mijn antwoord is als ik op de kaart mag kijken wel. En dat mag.

Tegenspoed
Als ik de kaart bekijk zie ik dat ze simpelweg de verkeerde kant opgelopen is, naar het westen in plaats van naar het zuiden. Ik zeg het is daar, zij raadpleegt haar geeltje en vertelt de route die ze zou moeten lopen en verzucht ik weet niet of ze op me wachten. Ik vraag waar ze echt heen wil en ze vertelt me het adres, hubby G raadpleegt zijn telefoon, ik ga op de grond bij haar zitten. Het adres waar ze heen wil is vernoemd naar een Britse pessimist, wat kun je dan verwachten ? Ze vertelt ons dat ze al extra vroeg van huis gegaan is en dat het openbaar vervoer tegen zat en haar slimme telefoon ook geen sjoege geeft, ze kijkt ongelukkig, ze heeft een sollicitatiegesprek om half vier terwijl het ondertussen al tien over half is.

Actie
Hubby G heeft met zijn telefoon meer geluk, hij heeft het adres gevonden en legt het me uit, ik ga staan en zeg 'het lijkt me veel handiger dat wij jou even brengen, we hebben de auto iets verderop staan'. En zo gaan we op weg, zij probeert ons bij te houden - wat niet eenvoudig kan zijn op plateauzolen en als we de trambaan oversteken beginnen de bellen te rinkelen. Ik maan haar om niet onder de tram te komen, mijn dag is al erg zat geweest. We stappen in de auto, ik start en hubby G navigeert, vijf minuten later zijn we op de plek van haar bestemming. We wensen haar veel succes, ze bedankt ons en stapt uit, zwaait en steekt haar duim omhoog. We wachten even en zij verdwijnt in een enorme kantoorkolos.

Thee
Wat voor ons vijf minuten met de auto was, was voor haar zeker een halfuur lopen geweest, als je niet nat bezweet op een sollicitatiegesprek aan wilt komen in combinatie met de hakken die ze droeg. Daarnaast had ik het idee, dat de persoon die haar de routebeschrijving gegeven had haar de baan niet gunde - die route was zo onlogisch, dat je met al het geluk op de wereld niet op tijd had kunnen zijn. Later bij de thee vertel ik mijn broer wat we meegemaakt hebben, terwijl ik het vertel begint het me te dagen - het is vandaag de laatste van de maand. Dit is al de vierde keer dit jaar dat er iemand op mijn pad komt die hulp nodig heeft en al drie keer was het op de laatste dag van de maand. Zou ik al geslaagd zijn voor mijn examen ? Ben ik een goed mens ? En . . . hoe zou de sollicitatie gegaan zijn ?
 

Moestuin #59

Dit jaar stelt mijn moestuinbijdrage weinig voor, hubby G reddert en houdt de courgettes in de gaten. Oeps een dikkertje, toch eentje gemist.

Afdak
Zelfs met een eigen tentje in plaats van een afdak is het niet veel soeps dit jaar met de tomaten. Misschien bouwen we ooit een echte kas of misschien ook wel niet. Voor de rode druiven hoeft het in ieder geval niet, die redden zich zonder kas en zonder afdak prima.