Dagje uit



Als ik aan kom fietsen zie ik ze al staan, een trekker, een grote huifkar en een stel beste paarden. Even snel een kiekje en dan op weg naar mijn moeder.

Huifkartocht
De bewoners van twee woningen gaan samen op stap en dan alleen die dat willen en kunnen. Iedereen is druk, zie maar eens alles in goede banen te leiden, tegen de tijd dat de bewoners klaar zijn staat de huifkar al klaar bij de ingang. Wat een onderneming, gedoe bij vertrek, op het rustpunt is een van de bewoners zo uit zijn evenwicht dat hij opgehaald wordt, op de terugweg krijgt iemand een wegtrekker en niemand heeft een flesje water bij zich.

Frappant
Als je een week later langs het prikbord loopt, zie je foto's met lachende gezichten, een huifkar met paarden ervoor, mensen met een kopje koffie voor hun neus. Daar doe je het voor, voor die momenten - maar die foto's laten niet de inspanning van het personeel en de begeleiders zien - niet het bloed, zweet en tranen.
 

Taboe #0

Oudere mensen en hun lichamelijke/seksuele gevoelens het lijkt erg op de uitspraak die ik ooit hoorde "mijn vriendin poept niet en mijn ouders neuken niet". Een niveau hoger zijn in mijn ogen de echte ouderen, zoals mijn moeder - kijk mijn moeder had vroeger mijn vader en mijn broer en ik zijn echt niet uit de boerenkool gekropen. Maar wat voor gevoelens en verlangens heb je nog als je 85-plus bent en wat kun je nog ? En dan denk ik bij mezelf waar zou je nog zin in hebben ?

Evalueren
Het eerste evaluatie gesprek ging over allerlei hele normale onderwerpen. Hoe goed het met mijn moeder ging, het lopen, de noodzaak van de gehuurde rolstoel, de noodzaak van de stoelgang zakjes die meer regel dan uitzondering lijken in de verpleeghuizen. Wel of niet naar de kerk, haar schoenen, de pedicure, de bewegingssensor voor de nacht, het incontinentiemateriaal en alle eerste indrukken. Koud hadden we de eerste evaluatie achter de rug zo werd ik alweer gebeld - never a dull moment - zullen we maar zeggen.

Contact
Dat het contact dat mijn moeder zoekt met de mannen in het huis een bepaalde grens overschreden heeft. Dat naast iemand zitten en een hand vasthouden evalueert naar kusjes geven, naar bij een man op schoot zitten en samen proberen te ontsnappen. Hoe is het mogelijk denk je, zo dement als een deur maar wel proberen om samen te ontsnappen. Zijn twee slimmer dan 1 of zijn het twee ondeugende kleuters ? De komende tijd gaat het personeel haar gedrag observeren, vastleggen hoe ze reageert als het contact verbroken wordt en die indrukken worden dan geëvalueerd.
 

Zeep #8

 

 

Handen wassen zeep

meerdere keren per dag

zeep voor de toekomst

 

Op stap

Binnen het verpleeghuis waar mijn moeder woont kun je vrij rondlopen, zelfs als je een andere huiskamer binnenloopt word je niet weggekeken. Maar er zijn wel degelijk deuren die veelvuldig open en dicht gaan, die voor de bewoners gesloten horen te blijven. De buitendeuren waardoor het bezoek en het personeel naar binnen en buiten loopt.

Slot
De bewoners kennen die deuren wel degelijk, want ze gaan onder begeleiding vaak zat door die deuren - boodschappen doen, als ze een uitje hebben of gewoon met familie hier of daarheen. Zelf blijf ik altijd even staan om te wachten tot de deur achter me dichtvalt - niet dat een vluchtgevaarlijke patiënt de benen neemt terwijl ik niet oplet. Helaas zijn sommige patiënten erg slim of niet overduidelijk een patiënt. Mijn moeder behoort in mijn ogen tot de laatste groep, ze ziet er uit als een gewoon oud vrouwtje en ze is zwijgzaam. Dus is ze op bezoek of is ze een patiënt - het kan beide.

Dwaal
Zo krijg ik te horen dat mijn moeder al een paar keer alleen buiten de deur is geweest en aan mij de vraag vind je het goed dat ze een dwaaldetectie om krijgt. Nou sta ik niet te springen om "ja" te zeggen, want ik zie te vaak mensen zonder een blik achterom door die deuren rennen. Maar is "nee" zeggen een goede optie ? Dus mijn moeder wordt dwaal beveiligd. De eerstvolgende keer dat we op bezoek zijn gaan we een blokje om met mijn moeder, niet denkend aan de dwaaldetectie en ook niet wetend hoe dat werkt. Sommige dingen leer je door te proberen, trial and error, wij zijn al buiten als we achternagerend worden door het personeel. Blijkbaar gaat er binnen een snerpend alarm af als mijn moeder met haar chip langs een bepaald punt komt - nou dat weten we dan voor de volgende keer.
 

Schoenen

Tot twee keer toe ben ik met mijn moeder naar de schoenwinkel geweest, ze zei zelf meteen dat de schoenen niet lekker zaten. Maar ja "dement" denk je dan en "eerst maar eens inlopen". Totdat de verzorgenden zagen dat ze druk- en schuurplekken kreeg op haar voeten.

Scheepsrecht
Dus voor de derde keer naar de schoenwinkel, maar deze keer was er ook een voetendeskundige. De voetendeskundige liep al behoorlijk uit, maar wij zaten rustig op het bankje terwijl het nog drukker werd. Ondertussen werden de naden in de schoenen van mijn moeder platgeklopt en de schoen nog iets extra opgerekt. Eenmaal aan de beurt zag de voetendeskundige kans om weer op schema te komen, hij wierp een korte blik en voelde aan mijn moeders voeten. Mijn advies is semi-orthopedisch schoeisel, uw moeder heeft het punt bereikt dat je met "gewone" schoenen niet meer uit de voeten kunt. Klaar.

Zorg
Nou daar konden we het mee doen, maar dan komt de uitdaging weer - hoe kom je aan dat soort schoenen - wie regelt dat en in hoeverre wordt dat vergoed ? Eerst eens chatten met de ziektekostenverzekeraar, het wordt vergoed maar er is een eigen bijdrage én er moet een verwijzing van een specialist zijn. Een specialist, ik zag mezelf mijn moeder alweer naar het ziekenhuis zeulen en waarom - opereren is geen optie. Alzheimer en narcose, hoge leeftijd en narcose zijn geen goede combinaties - zo veel mogelijk vermijden. Maar de verpleeghuisarts bleek ook de verwijzing te mogen doen, opluchting. En de fysio van het verpleeghuis nam het contact met de orthopedische schoenmaker van me over en mijn moeder koos zelf de kleur. En nu na viereneenhalve week zijn de voeten van mijn moeder correct geschoeid - mooi op tijd voor haar verjaring.
 

Zorgen

Mijn moeder woont inmiddels drie maanden in een tehuis bij mij in de buurt, ze heeft de trippelstoel en rollator toe-de-loe gezegd en loopt rond als een kievit. Ze kan op de eigen woning rond lopen en ze kan naar de buren en als ze dat zat is kan ze de gangen op de lanen in.

Vooruitgang
Al met al is het een enorme vooruitgang, maar 1 ding begint toch een probleem te worden - de mannen hebben een te sterke aantrekkingskracht op haar. Naast een van je mede bewoners zitten en zijn hand vasthouden is prima, bij die man op schoot kruipen gaat het personeel en de familie toch net iets te ver. Als ze in dit gedrag gecorrigeerd wordt gedraagt ze zich als een kleuter - schreeuwen, slaan, bijten en je als een dood gewicht op de grond laten zakken om daar vervolgens de gemorste vruchtenhagel op te eten.

Contact
Toen ma nog thuis woonde trok ze met wildvreemde mannen op en nu krijgen we een herhaling van zetten. En nou is ze echt de enige niet, want je wordt vaak genoeg door deze of gene aangeklampt of aangehaald als je op bezoek bent. Of je daar tegen kunt of niet, of je dat wilt accepteren of niet - het is gewoon een heel andere wereld.
 

Jeugd #5

Het is mijn eerste schooldag, ik ga naar de lagere school. Mijn moeder en broer zijn mee, mijn moeder staat naast me, het schoolhoofd wijst me het lokaal aan. Mijn broer heeft waarschijnlijk de camera van onze vader mee en legt het vast.

Schoolkrant
Het moment kan nog steeds opnieuw en opnieuw bekeken worden, want die foto sierde de voorpagina van de schoolkrant. Een duo volwassen met ertussen in een kleine smurf. Ik heb een rok aan en met mijn armen naar achteren hou ik mijn rode tas vast. De kleur komt uit mijn geheugen, ik kan ook zeggen dat ze me aanstaart uit een doos vol met speelgoed ?

Tobbe

Via het digitale dossier kan ik meelezen hoe het met mijn moeder gaat en welke activiteiten ze heeft, zo staat er twee keer per week douchen in haar agenda. Voor iemand, die altijd aan de wastafel poedelde en 1 keer per week onder de pomp ging is dat een heel verschil.

Bad
Ze zou ook in bad kunnen, er is een speciale badkamer met lichtjes aan het plafond, een audio installatie en een zwevend hypermodern bad. Ik had geen idee of mijn moeder dit fijn zou vinden, dus ik wilde dat gewoon een keer proberen. Ma ga je mee, dan mag je in de tobbe - ja zei ze en ze lachte erbij. Nou dan krijg je een heel circus, je gaat naar de badkamer, je hangt het niet-storen bord aan de buitenkant, dan het bad aan. Terwijl het bad volloopt help ik mijn moeder uitkleden, terwijl de dame van de zorg het net van de tillift in orde maakt.

Vis
Als een vis in een net wordt ze ingesnoerd, toen de lift omhoog ging gilde mijn moeder niet, toen ze het water in ging gilde mijn moeder niet. Ik was diep onder de indruk. Met zijn tweeën hielpen we mijn moeder zich wassen, we zetten de oerwoudgeluiden uit omdat ze ons irriteerden en ik liet me de plafondlampjes demonstreren. Na wat poedelen in het water, gaat het circus dan in omgekeerde volgorde, via de tillift uit bad, bad leeg laten lopen en schoonmaken. Ondertussen moet je dan ook nog helpen afdrogen en weer aankleden. Deze eerste keer heeft mij verschillende dingen geleerd, het is voor herhaling vatbaar, ik moet iets verzinnen zodat mijn moeder het niet koud krijgt als ze uit bad komt en de volgende keer neem ik een kleurige washand en een badeendje mee.
 

Tandarts

Zelf ga ik twee keer per jaar met angst en beven naar de tandarts, gaatjes en tandplak het is mij niet vreemd. Mijn moeder met haar eigen tanden bezoekt al jaren geen tandarts meer. Dacht ik. Ring ring, het verpleeghuis - uw moeder is vandaag naar de tandarts geweest, ik val van mijn stoel.

Regime
Ja, uw moeder heeft haar eigen gebit nog dus nu zal ze voortaan iedere drie maanden naar de tandarts gaan. OK, toe maar iedere drie maanden. Het zag er voor haar leeftijd redelijk uit, maar toch wat beginnende cariës - aha ik heb het van geen vreemde. De tandarts heeft voorgesteld om voortaan elektrisch te poetsen, zou u voor een elektrische tandenborstel voor haar kunnen en willen zorgen. Nou weet ik hoe mijn moeder poetst - tandenborstel natmaken, beetje tandpasta erop, tandenborstel even heen en weer en klaar. Dus ik snap het verzoek heel goed, dus aan de boodschappenlijst van vandaag wordt een elektrische tandenborstel toegevoegd. Een nieuwerwetse tandenborstel voor mijn moeders antieke gebit.
    

Fietsen

Nu mijn moeder verhuisd is, woont ze ergens waar ze fietsen hebben. En dan natuurlijk geen gewone fietsen, nee een rolstoelfiets, een zit-naast-elkaar tandem én een zit-naast-elkaar tandem met een aanhanger. Ja inderdaad als je op die aanhanger zit, zit je ook naast elkaar.

Kwartetten
Zo ga ik dus een eerste keer mee fietsen, met zijn vieren op 1 fiets ! En iedereen kan, maar hoeft niet mee te trappen. En iedereen snapt dat je van "de Enk" bent, er wordt naar je gezwaaid - wij zwaaien vrolijk terug, de koningin is er niks bij. Drie vrouwen en 1 man, het sterke geslacht trapt, de man laat zich koetsieren.

Zeep #3

 

 

Je wassen met zeep

is echt geen uitdaging meer

zeep in overvloed

 

Schoenen

Mijn moeder is in het verpleeghuis tot rolstoelgebruiker gepromoveerd, maar daar heeft ze zelf andere ideeën over. Nu ze verhuisd is kijkt het personeel het aan en proberen ze haar de rollator mee te geven, maar ook die parkeert ze rustig ergens.

Meelezen
Als je in het dossier meeleest zie je opmerkingen als "loopt zelfstandig iets meer breeduit", "mevrouw loopt stabiel" en zo laat moeders de rolstoel en rollator achter zich. Maar ze heeft wel een ruiterteen en door al het lopen komt die teen meer en meer in de klem, de fysiotherapeut geeft als advies andere schoenen met een elastische neus. Dus op een donderdag, de dag waarop mijn moeder de minste clubjes heeft haal ik haar op. Ze heeft een onrustige nacht gehad en ik help haar aankleden. Ik laat haar in haar tempo ontbijten en als we dan eenmaal onderweg zijn tukt ze in de auto, ze tukt op het bankje in de schoenenwinkel en ook weer terug naar huis tukt ze. Als ik haar weer in de woonkamer terugbreng slaapt ze al voor ik haar koffie voorgezet heb.

Bestel
De schoenen, die zij eigenlijk nodig heeft zijn niet op voorraad dus ik bestel op goed geluk uit de folder. Dan krijg ik een mail, de kleur die ik uitgekozen heb is niet op korte termijn leverbaar - nou dan de andere maar, want ma heeft echt andere schoenen nodig. Een week later heb ik een heel andere moeder bij me, 1 die uitgeslapen en wakker is. We passen de schoenen en ik laat haar door de winkel lopen. Dan komt de moeilijke vraag, zitten de schoenen fijn ? Nee is het antwoord. Tsja en dat is dus moeilijk met dementie, hoe "nee" is dit "nee". Dus de schoenmaker voelt hoe de schoenen haar passen en hoe ze aansluiten en dat ziet er allemaal heel goed uit.

Nee
Dit is een gevalletje je gevoel uitschakelen en je verstand gebruiken, ma zegt nee maar dat is onbetrouwbaar, haar teen kan nog wel steeds pijn doen omdat de teen al pijn doet. De schoenen passen goed, ze heeft echt andere schoenen nodig en ik hak de knoop door. Ik denk voor haar en zo verlaten we de zaak, mijn moeder met haar nieuwe schoenen aan. De tijd zal het leren of dit voor haar de juiste schoenen zijn, het is nu afwachten.
 

Bewaren

Een van de gouden uitspraken van mijn moeder was altijd: vind je dat ik veel snoep? Nou ja misschien
niet veel, maar ze houdt enorm van snoepen. Als mijn moeder een koekje niet opeet, dan is dat of een heel vies koekje of zij is niet goed in orde.

Bewaren
Alles maar bewaren, mijn ouders hadden een oorlog meegemaakt en dat had zijn wonden achtergelaten. Niet alle wonden zijn even zichtbaar, nu we opruimen zie je dat ze alles maar bewaarden. Het kon straks nog nuttig zijn, je kon het misschien straks nog ruilen of je kon er in tijd van nood dan smachtend naar zitten kijken ? Als ik 1 chocoladewikkel tegen kom gooi ik hem weg, soms kom ik er dan meer en meer tegen. Dan verzamel ik de wikkels uit de verzameling of andere dingen. Dan maak ik een mini collage, die ik fotografeer en dan gaat de collage in het oud papier.

Zeep #2

 

Mijn moeder vond altijd

dat je van sommige dingen nooit te veel kon hebben.

Zeep was 1 van die dingen.

Zelf denk ik daar lichtelijk anders over,

weer zes stukken zeep en

het zeepkoopverbod blijft dus onverminderd van

kracht.

 

Zingen

Nu mijn moeder dichterbij woont ben ik er vaker, maar ik vraag me wel af hoe vaak moet je gaan ? Het liefst ging ik bij de dagbestedingen in een hoekje zitten kijken hoe het met haar gaat en het mooie is, dat mag ook. Alhoewel ze liever hebben dat je een handje helpt.

Gezang
Omdat ze al snel gewend was en zich verveelde hebben ze mijn moeders week ingedeeld en nu heeft ze iedere werkdag wel "iets". Daarnaast heb ik een programma en daarin kan ik zien dat er per maand nog vier avondprogramma's zijn. Mijn moeder zong altijd graag, heel normale liedjes of beter gezegd, toen ze nog praatte zong ze ook. Nu praat ze niet en zingen doet ze ook niet, maar je kunt altijd luisteren dus ik ga met mijn moeder naar het zanguurtje.

Zoekt
Als ik kom zie ik haar nog niet zitten, dus ik ga haar halen - bij haar huiskamer aangekomen blijkt dat ze al weg is. Dus weer terug en daar zit ze, er is nog plek en ik ga naast haar zitten - ze heeft een map met liederen voor zich en ze bladert er ijverig in. Ik werp een blik en denk O, ik vraag aan een van de begeleiders naar het programma. Hij vertelt dat ze die map al dertig jaar hebben, als we nieuwere liederen spelen kennen ze de tekst niet. Ja dat snap ik, maar zingen jullie alleen maar geestelijke liederen, kort antwoord: Ja. 

Por
Als mijn moeder mijn aandacht wil word ik aangepord, vinnig zegt ze "kijk jij dan eens even". Ik denk hó, ik denk "ze zegt weer wat". Na maanden van stilte en hooguit af en toe een ja, nee of paraplu zegt ze opeens een hele zin. Wel een dronken hele zin, maar toch. En zo zitten wij braaf een heel uur geestelijke liederen uit. Mijn moeder zingt niet, maar ze heeft wel haar aandacht erbij - het ophemelen van god is niet haar ding en de blik in haar ogen spreekt boekdelen. Ik zorg dat de tafel koffie krijgt, dat ze niet tien suikerklontjes bij haar overbuurman in de koffie doet en ik sla de pagina's om. Als ik later thuiskom streep ik de maandelijkse zanguurtjes uit de agenda.
 

Ochtend #15

Ik ben gespannen, vandaag verhuist mijn moeder.

Zou de taxi wel op tijd zijn, zou mijn broer wel op tijd zijn, zou zou zou.

Loslaten, ademhalen.

Zo naar de hemel kijkend wordt het een bewogen dag.

 

Volschieten

Het is dinsdagochtend nog voor tienen en de telefoon gaat, een onbekend nummer op de display, ik neem op. Aan de andere kant van de lijn de maatschappelijk werkende van de plaatselijke zorginstelling. Ze vraagt of we nog steeds willen dat onze moeder naar hun zorginstelling verhuist. Dat is een kort antwoord, "ja". Dan hebben we een plek voor haar zegt zij, ik schiet vol.

Niet
Je wacht al bijna zes maanden en toch verwacht je het niet meer en toch komt die dag dat ze je bellen. Maar ze bellen op dinsdag met de mededeling dat ze je moeder op vrijdag verwachten. Laat alles wat je van plan bent maar vallen en ga maar regelen. Op de vraag hoe ik het vervoer moet regelen heeft zij geen pasklaar antwoord. Ik laat de boel dus de boel en bel eerst mijn broer maar eens en mail hubby G en mijn nicht M.

Vervoer
Ik bel een aantal keer met de zorginstelling waar ze nu woont, het oordeel van de ergotherapeut daar is "rolstoelvervoer met begeleiding". Begeleiding daar bedoelen ze begeleiding door een familielid mee. Tom Poes denkt na, als ik met de auto daarheen ga, dan heb ik de auto daar terwijl ik later hier ben - hmm. Als ik met de trein ga, kan ik beter een dag van te voren gaan - hmm. Als ik met de taxi vanaf hier ga en dan terug - dat klinkt veelbelovend, maar dat is het niet; de bedrijven hier in de buurt hebben geen vrije busjes.

Machtiging
Uit arren moede ga ik eens met haar zorgverzekeraar bellen, ik leg het uit, de mevrouw zet me in de wacht. Als ik uit de wacht kom heb ik opeens een man aan de lijn die zegt "u heeft een vervoersmachtiging nodig". Nou dat weet ik niet. De meneer aan de andere kant van de lijn weet het wel, mijn moeder krijgt een vervoersmachtiging voor 1 dag, de rit gaat wel van het eigen risico af, maar ze hoeft geen eigen bijdrage te betalen. Ik krijg een telefoonnummer dat ik bellen moet, ja en dan ? De meneer legt uit, nummer bellen en postcode van het vertrekpunt intoetsen, dan krijg je de juiste vervoerder aan de lijn en daar maak je een afspraak mee. Wel zegt hij dat ik even moet wachten omdat het regelen van de machtiging wel een half uur kan duren.

Was
Een kind kan de was doen, je gaat een half uurtje op en neer springen, want je moeder gaat verhuizen naar een huis dat goed aangeschreven staat en vlakbij is. Daarna bel je het nummer en maak je een afspraak met het taxibedrijf dat je aan de lijn krijgt. Die checken de machtiging en zeggen dat het ingepland staat. De vraag blijft, wie gaat moeders begeleiden en ik overleg met mijn broer. Uiteindelijk kiest hij ervoor om op vrijdag ma te begeleiden, dagje kost en inwoning bij mij en dan brengen we hem zaterdag terug. Het is al twee uur in de middag als ik dit geregeld heb, ik laat de boel nog even de boel - ik ga nog even op en neer springen.
 

Gedachten

Ik denk dus ik besta, ik denk dus ik kan niet slapen, ik denk te veel na, mijn gedachten draaien in kringetjes. En niet nadenken geeft weer heel andere problemen. Ik denk na over het niet praten van mijn moeder.

Stilte
De dementie, die mijn moeder in haar grip had liet haar praten - ze praatte aan een stuk door. Gek werd je ervan, je had alles al honderd keer gehoord en je wilt af en toe wel eens een ander liedje horen. Nu praat ze helemaal niet meer, lekker rustig is een gedachte die bij me opkomt - heel moeizaam komt er "ja" en "nee" uit. Ook koffie en thee wil nog wel eens gehoord worden, maar de rest van haar woorden zitten op slot.

Zoek
Mijn moeder zei altijd, ik wil niet naar een bejaardentehuis - je moet me niet naar een bejaardentehuis doen want dan loop ik weg en dan vind je me nooit weer. Het bejaardentehuis was geen optie, ze ging niet langs "start" maar meteen naar de "gevangenis" - het verpleegtehuis. Ze herstelde gedeeltelijk, van bijna dood naar levend en een deel van de woorden kwam terug, maar niet zoals eerder. De langspeelplaat is opgeborgen in de hoes en staat op de verkeerde plaats in de platenkast.

Blik
En ik denk aan laatst zoals ik tegenover haar zat, ze keek naar buiten en in die blik zaten woorden. En als je komt zoals ze je dan aankijkt, dan zie je woorden. En als ik vraag hoe het met haar woorden zit, dan kijkt ze je ongelukkig aan. Mijn moeder is niet weggelopen, nee haar woorden zijn pierewaaien.
 

Triestheid troef

Het is buiten winter in optima forma, we stellen het bezoek aan ma met een paar dagen uit. Op zondag heen en op maandag terug, als we terug zijn ben ik helemaal tot op het bot versleten, afgemat, moe. 's Ochtends eerst een opruimronde, daarna spullen voor het asiel bij elkaar zoeken oogst: drie grote zakken vol met handdoeken, wat dekens en een mandje. Voor je het weet is de ochtend om en is het de hoogste tijd om op stap te gaan. Bij het verpleeghuis splitsen we, hubby G gaat naar het asiel en boodschappen doen en ik, ik ga naar binnen.

Warmte
Binnen tref ik mijn moeder aan, ze zit bij de verwarming geparkeerd te suffen - op tafel voor haar liggen druiven. In de huiskamer weer een nieuw gezicht, eentje voor wie de televisie aangezet wordt, na een kwartiertje is de interesse weggezakt en zit ze te dommelen. Ik voer mijn moeder de druiven, een voor een gaan ze naar binnen. Ik hou ze eerst in haar blikveld en leg ze dan op haar lippen, zij hapt ze naar binnen, kauwt en slikt - er zit weinig in, amper herkenning.

Lang
Ik ga tegenover mijn moeder zitten, want naast haar zit een ander oudje in een trippelstoel heen en weer te rollen. Haar ogen vallen dicht, ik stoot met mijn voeten tegen haar schoenen aan, haar ogen gaan langzaam weer open en weer dicht. Op de televisie wordt het journaal gevolgd door een uitzending waarin een man met geld-te-veel trots zijn man-cave zien. Ik kijk op de klok, thuis gaat de tijd me te snel, hier is alles slow-motion. 
 

Iets oud, iets nieuws

Uit de linnenkast van mijn moeder kwam een gehaakte kerstster netjes in een ronde ring bevestigd en een wat grotere ring. Ik dacht kringloop. Later heb ik me bedacht en nam beide ringen mee naar huis. De ster hing losjes in zijn frame en zou eigenlijk beter in de grote ring passen.

Sterk
Toen ik het los pulkte brak het zilverkleurige metaaldraad als je er maar iets te hard aan trok. Het opnieuw in een ring haken met hetzelfde garen was dus uitgesloten, dan maar iets anders, iets lossers. De ring omwonden met rood en blauw garen en dat vastgeknoopt met het restant zilvergaren. Daarna uit 1 van de vele bakken met knutselspullen een lint uitgekozen en nu hangt deze ster bij mijn moeder als kerstdromenvanger.