Hoe word je honderd

Hoe je honderd word, geen idee. Ik heb zelf ook geen ambitie om honderd te worden. Ik had laatst al een teleurgestelde Jehova's getuige voor de deur staan, die niet kon begrijpen dat ik niet eeuwig wilde leven. Wil ik honderd worden ? Niet per se, want op een bepaald moment ga je toch kwakkelen. Of nog erger - mijn grootste schrikbeeld, dat ik net als mijn moeder word - lichamelijk gezond maar van boven een grote ruimte met omgevallen boekenkasten - mag ik bedanken.

Vakantie
Al tijdens de vakantie had hubby G het boek van William Cortvriendt uit en nog tijdens de vakantie begon ik eraan en dat ging best vlot. Na de vakantie kwam de klad er een beetje in. Het was toch een taaier boek dan ik in eerste instantie gedacht had. Net alsof hij vol goede moed in een losse schrijfstijl begonnen was, maar dat op een bepaald moment de wetenschapper het toch min of meer overgenomen had. En ook al zegt hij dat je bepaalde stukken over kunt slaan, ik wilde ook juist die stukken begrijpen. Dit is een boek dat je eigenlijk moet herlezen om te kijken of je alles goed begrepen hebt.

Zwemband
Ik vind mezelf niet dik of vond net hoe je het zeggen wilt, maar op foto's zag ik steeds vaker die zwemband om mijn middel zitten. In mijn hoofd zit die zwemband er niet, maar volgens de camera en de spiegel zit de zwemband er wel degelijk. Ik eet niet enorm veel, ik snoep wel maar niet op het vind-je-dat-ik-veel-snoep niveau van mijn moeder. Chocolaatje hier, dropje daar, plakje cake bij de koffie. We eten vooral uit eigen tuin, stukje vis op zijn tijd en meestal biologisch vlees en toch heb ik een zwemband en hoge bloeddruk.

Eye-opener
Dit boek geeft aan waar bepaalde pijnpunten in ons hedendaagse voedingspatroon zitten. We leven tegenwoordig langer, nu we betere hygiëne en voedsel in overvloed hebben. Maar daar zijn ook behoorlijk wat slechte gewoontes in geslopen, dus als ik van die zwemband en de hoge bloeddruk af wil - wat dan ? Je eigen gewoonten en manieren veranderen, dat moet je zelf willen en omdat ik eigenlijk dacht gezond te eten ben ik bang dat veranderen niet zo eenvoudig zal gaan. Maar niet geschoten is altijd mis.
 

Fiets

Ik jokte een beetje tegen mijn broer, ik ging niet acuut op vakantie - ik ging naar de fietsenmaker. Mijn fiets is 22 jaar oud en ik vond het fietsen steeds moeilijker worden of dat de leeftijd is, mijn slechte humeur of een andere reden heeft ik weet het niet. Iedereen scheurt op elektrieke fietsen door het dorp, ik zag dat ook wel zitten.

Proef
Bij de fietsenmaker aangekomen was ik gelukkig afgekoeld van het pas gevoerde telefoongesprek. Ik zeg: ik wil een nieuwe fiets, elektrisch en ik heb me niet voorbereid, ingelezen of half internet bekeken. Ik heb geen mening, geen voorkeur, ik ga er blanco in. De fietsenmaker heeft nooit veel woorden nodig, na de vraag nieuw of tweedehands begon hij fietsen buiten te zetten. Ga maar proberen. Dus ik fietste heen, teruggekomen hadden de fietsen zich vermenigvuldigd als waren het konijnen. Ik fietste weer heen. Ik selecteerde en schiftte, de "nee" fietsen gingen naar rechts, de "ja" fietsen naar links. 

Herhaling
Nadat ik dit een ongeteld aantal keer herhaald had en ik ook de speciale fiets getest had, als beste getest maar mij veel te lawaaiig, had ik twee fietsen over. Op beide heb ik toen een tweede keer gefietst, de ene fiets was mijn maat de ander net 1 maat te groot. Ik had het gevoel dat op de te grote fiets de afstand naar het stuur ook groter was, maar dat was alleen een gevoel. De afstand was bij beide gelijk, dat betekende voor mij dat ik dus wist welke fiets ik wilde. De fiets die goed voelde.

Keuze
De fietsenmaker complimenteerde mij met mijn keuze, deze fabrikant maakt hele goede fietsen. Ze hebben eigenlijk maar 1 nadeel, ze hebben een wachttijd van zeker vier weken. Nou, Ik heb al zo lang over een nieuwe fiets kopen gedacht, dan kunnen die vier weken er ook nog wel bij. Nadat hij het in het systeem nagekeken had werden de vier weken, vijf weken - maar ook dat maakte mij niet uit. De jaren vliegen voorbij, wat zijn nou in hemelsnaam vijf weken ?
 

Zegen

Ken je dat gevoel, dat je voelt dat je bekeken wordt - vaak zit er dan een kat aandachtig naar je staren in de hoop dat je eindelijk eens opstaat om de brokjes voorraad aan te vullen. Maar nu kan dat niet, Cor is dood en andere katten zie je hier sporadisch. Ik zit buiten te haken, ik tel mijn steken, ergens zitten drie stokjes in plaats van twee, ik baal, ik haak terug tot dat punt - het gevoel overvalt me.

Vreemdeling
Als ik opkijk zie ik iemand op de weg staan, hij kijkt naar mij - niet iemand die ik ken is mijn conclusie. Of ik weet hoe ver het is naar H, nou niet precies maar een best eind - ik sta op om de vreemdeling eens van dichterbij te bekijken. Korte broek, T-shirt, rugzak, bril en nog aardig jong, een beetje een piepkuiken. Hoe ver is het dan naar Z vraagt hij, tien kilometer is het antwoord. Dat lijkt mij te doen als je te voet bent, hij draait een beetje het zou misschien wel kunnen als . . . nou ja, hij zou wel iets te eten lusten - wat hij meteen laat volgen door 'ik vraag niet om eten hoor'. Ik ben geamuseerd en zeg, dat is goed want ik heb het eten net op, hij kijkt teleurgesteld. Ik zeg je kunt wel een boterham krijgen, hij fleurt helemaal op, in het donker was hij vast licht gaan geven.

Kostganger
Ik neem hem mee naar de tafel, hubby G komt polshoogte nemen en brengt kort daarna een dienblad vol eten voor de jongeman. Of hij melk van de koe of uit een pak wil, hij wil de melk van de koe wel proberen, hij drinkt gulzig terwijl het brood ontdooid. Daarna wordt in rap tempo het brood verslonden. Hij kijkt hongerig naar de banaan, ik zeg ik zou hem bewaren als je nog zo'n stuk lopen moet. Ik heb er zo'n zin in, maar ik zal hem bewaren zegt hij. Als hij me vertelt dat hij naar de EO jongeren dag geweest is vallen er voor mij wat puzzelstukjes op zijn plaats, ik snap waar hij heen wil. Ik ga een kaart halen en een briefje zodat ik de route voor hem uit kan tekenen.

Beginner
Hij is zo ondersteboven van het aangeboden eten dat hij met een plak koek in de handen maar bijna zonder rugzak vertrekt. Heb je eigenlijk drinken bij je vraag ik hem, het antwoord nee. Ik vul een flesje met water, terwijl hubby G tegelijkertijd een pakje drinken voor hem haalt. Hij wenst ons veel zegen toe. Ik loop met hem mee zodat ik uit kan leggen welke kant hij op moet, ik kijk hem na. Tien kilometer, dat is te doen, het is erg mooi weer. Het enige dat in zijn nadeel werkt is dat hij nette schoenen met leren zolen aanheeft. Was dit alweer een test vraag ik me af, de derde dit jaar ? Had ik naar zijn schoenen moeten kijken en moeten besluiten hem te brengen ? Nee denk ik, ook dit piepkuiken moet volwassen worden.
 

O Herman

Zaterdags is de molen open, wat madam met een heel pond roggemeel wilde ? Een zuurdesem maken, aha, daar hadden de mannen niet van terug.


Vers meel van rogge
vorig jaar op de akkers
Drie keer is scheepsrecht

Hernhuttertjes #1

Ik heb een hele verzameling bakvormpjes en die moet je gebruiken, ik besluit om iets te bakken.

Hern
In mijn hoofd zitten hernhuttertjes, dus op internet zoek ik een recept, dat resulteert in een deeghomp van 600 gram voor vijftien vormpjes. En toen ging ik twijfelen, moet je het deeg in de vormpjes duwen of zit er zoveel boter in dat dat niet nodig is.

Test
Ik besloot tot de eenvoudige oplossing, ik liet in ieder vormpje een stukje deeg vallen en schoof de vormpjes de oven in. 25 minuten later wist ik het juiste antwoord, er mag wel iets meer deeg in zo'n (1dl) vormpje en je moet het deeg er netjes indrukken. Nu heb ik een koektrommel vol mismaakte katten en hazen, niet erg fraai wel lekker - koekie ?
 

Baksteen #2

Nou ja baksteen, dat is natuurlijk geen terechte titel. We zijn twee weken verder en ik bak met de "andere", "versere" geconfisqueerde broodbakmix een brood. Deze keer is de mix wit en nog niet over de datum, er komt een echt lekker ruikend brood uit de oven.

Sneltrein
Ze schrijven een vorm van 30 centimeter voor en ik vind dat wat overdreven, de vorm kwam niet echt goed vol. Misschien komt de vorm wel vol als je het deeg wat meer tijd geeft om te rijzen. Zelf ben ik gewend om deeg voor een brood volgens het schema 1uur, een half uur en 1 uur in de vorm te laten rijzen. De verpakking van de mix schrijft voor een kwartier en een halfuur in de vorm. Oftewel mijn standaard broden zijn een stoptrein en dit is een tgv.

Baksteen

Mijn moeder wil niets weggooien en al zeker geen voedsel. Maar de voorraadkast staat vol met afgeprijsde artikelen en met mixen, die zij niet meer gaat mixen. De laatste keer dat ik bij haar was heb ik vier pakken broodmix los weten te wurmen en dat lukte alleen met de belofte dat ik er voor haar brood van zou bakken.

 

Moeilijk

Ik had er een hard hoofd in, de mixen waren al ver over de datum. Maar omdat liegen mij niet goed af gaat was ik het aan mezelf verplicht om het te proberen. De mix was een half ons zwaarder dan op de verpakking aangegeven stond, mijn wenkbrauwen raakten gefronst. Ik nepte de mix met wat extra gist en ik was wat royaler met de melk. Maar het brood kwam aan de donkere kant en oud ruikend uit de oven.

 

Geur

Nadat het brood afgekoeld was heb ik het brood samen met hubby G bekeken, donker, oud ruikend, beetje een baksteen. Doorgesneden zag het er nog wel aardig uit, maar de smaak kwam overeen met de geur . . . oud. Ik heb het in plakken gesneden en op de verwarming gelegd, als het hard is gaat het naar de kippen. De andere drie pakken zijn op de composthoop geland. Een test is nooit mislukt, het resultaat van deze test:  Als broodmix oud ruikt zal het brood ook oud ruiken & smaken.

 

Herhaling

De volgende dag ga ik zonder brood op bezoek bij mijn moeder, ik snijd het onderwerp niet aan en er ligt gelukkig brood in de koelkast. Als ik door de gang loop zie ik een plastic tasje met twee pakken broodmix staan, ik vraag hoe kom je daar nu weer aan ? Ze schokschoudert, weet ik niet. Ik vertel haar het brood avontuur, ik zeg deze zijn nog niet over de datum - zal ik deze meenemen ? Deze keer gaat dat soepeler, ze roept neem maar mee, ik bak toch niet meer - ik bak niet eens koekjes. Deze keer had ik ze ook zonder broodbakbelofte wel mee kunnen krijgen, maar dat weet je nooit van te voren. Dus over een paar weken een herhaling van zetten, met wie weet - baksteen #2.

 

Nieuwe afwasborstel gezocht #2

In de natuurwinkel valt mijn oog op een afwasborstel, die ik nog niet eerder gezien heb. Hij is groen van kleur, maar of hij ook echt groen is moet in de praktijk blijken. Echt goedkoop zijn ze niet, maar de kop is afneembaar en die kun je dan vervangen, ik zwicht.

Kassa
Bij de kassadame informeer ik of het wat is. De reactie: Ik heb zelf nog afwasborstels van de hema, dus ik kan het niet zeggen. De borstel komt met veel blabla op de markt, ik ben gerecycled, mijn borstels zijn vervangbaar, maar er is dus nog niemand, die tegen mij zegt: deze afwasborstel is fantastisch.

Huisbandtest
Ik leg de afwasborstel gewoon klaar, hubby G sputtert een beetje hij begon net gewend te raken aan de meisjes afwasborstel van de Sorbo. We wassen maar 1 keer per dag af en borstelen tussendoor hooguit een vieze pan uit. Nu, na drie weken, staan de haren al alle kanten uit en er valt dus niet meer goed mee af te wassen.

Groen
Het idee van een afneembare borstelkop spreekt me aan, de kop zit ook goed vast en floept niet zomaar los. Maar de haren van de borstel zijn niet van een goede kwaliteit. Volgens de website van ecoforce zijn de haren tough and resilient, wat zegt u - taai en veerkrachtig. Nee, dat is een leuke reclametekst en ik kan het niet met ze eens zijn, het groenste aan de afwasborstel is simpelweg zijn kleur.
 

Nieuwe afwasborstel gezocht #1

Vanochtend op de radio weer een onderzoek, deze keer winkels waar mensen wel en niet blij van worden. Van mij mogen ze dat geld wel ergens anders aan besteden, ik heb namelijk sinds kort een probleem of beter gezegd wij. Wij hebben een nieuwe afwasborstel nodig, u weet wel ik heb een vaatwasser type "man" en in plaats van vaatwas tabletten gebruikt hij een afwasborstel. Ik kan alvast de kruidvat een tip geven, wij hadden afwasborstels van jullie, drie in een onooglijk zakje en die waren top. Als het kruidvat ze in het standaard assortiment opneemt ben ik van mijn probleem af.
Is hubby G. veeleisend, ik vind van niet. De afwasborstel moet fijn in de hand liggen, je moet er goed een pan mee kunnen afwassen en de kop van de borstel moet in glaasjes passen. Sommige afwasborstels vallen in de winkel al af omdat ze niet aan het glaasjes criterium voldoen. Als een afwasborstels scherpe randen in het handvat heeft laat ik ze ook liggen. Ondertussen heb ik al vier verschillende afwasborstels in huis gehaald en een nog groter aantal al in de winkel afgekeurd. Bij een bezoek aan Zutphen in februari heb ik er een gekocht bij de wibra, ik dacht voor 39 cent kun je je geen buil vallen. Binnen een maand tijd, 1 grote afwas per dag zag de afwasborstel er niet meer uit. Vind je het gek dat ze slecht scoren in het van welke winkel wordt u blij onderzoek.

Struisvogel

Als het even kan ga ik maar 1 keer vertellen waarom ik in aanmerking kom voor het medicijn van de wekelijkse column. Om dit relaas/geraas aan volkomen vreemden te vertellen voelt raar, en om het duidelijk op papier te krijgen is enorm moeilijk.

Wat me tot gekte bracht is dat mijn geest, mijn gedachten of hoe je die grijze brij noemen wilt, niet ophield met malen. Wat als er dit, wat als er dat en dat dan 100.000 keer, als ik 's nachts wakker werd popte er weer zo'n doemdenk scenario in mijn hoofd op - hoorndol werd ik ervan.

Dit alles begon nadat mijn vader vorig jaar binnen zeven weken van slechte gezondheid naar de eeuwige jachtvelden ging. De zorg voor mijn moeder die ik op me af zag komen onderdrukte mijn verdriet, maar drukt tegelijkertijd als een loden last op mij.

Mijn moeder is lichamelijk sterk, maar ze heeft slijtage aan het benul, ze gedraagt zich ondanks haar vergevorderde leeftijd vaak als een zeventienjarige. Mijn moeder zegt niet in zeven sloten tegelijk te lopen, maar in korte tijd werd er bij haar ingebroken, ze werd opgelicht en de kers op de taart is dat ze onlangs niet meer wist waar haar huis woonde.

Iedereen schijnt de wijsheid in pacht te hebben en zegt je wat te doen, dat die dingen soms onmogelijk zijn, niet zo werken of tegen je natuur indruisen helpt niet echt, ook daar werd ik gek van.

Ik leefde mijn leven en deed mijn ding, alles ging zijn gangetje.

Was ik maar een struisvogel.

Was ik er maar nooit aan begonnen

Tsjee hij doet het, ik sta echt verbaasd.
Na de eerste stappen, een user, een naam, een blog was ik er helemaal klaar voor - hallo wereld. Nou zo simpel was het allemaal niet, mwah misschien als ik nergens bij nagedacht had en gewoon begonnen was. Google schijnt altijd alles van je te weten, maar waarom staat de tijdzone dan niet goed ? En waar wijzig ik dat ? Standaard lay-out, nee ik wil er graag die foto achter, waarom is hij niet pagina vullend - daar ben ik dus wel even zoet mee geweest. En dan is het moment daar je plopt iets je blog op en dan . . . ja dan kun je die foto dus niet meer zien. Die foto waar je je toch al van afvroeg of hij niet te depri was of juist precies het leven weergaf en dus goed was. Gaan we daar weer aan sleutelen ? Tuurlijk, maar nu effe niet.
Was ik er maar nooit aan begonnen.

Iedereen doet het

Ik lees blogs - een stuk of wat - soms verstoffen ze, dat is normaal het nieuwe is van het speelgoed af en het belandt in een hoek. Zal ik eens gaan bloggen vraag je jezelf af. Waarover dan denk je, je zou wel gek zijn. Nou ja, waren we dat niet al ? Jawel. En dan komen de vragen, hoe noem je het ding dan en hoe moet het eruit zien ? Je gooit het idee in een hoek van je geest, maar het blijft zeuren. In de krant las ik met een half oog de necrologie van Hugo Brandt Corstius, er bleef iets hangen. Dat hij ooit gezegd heeft dat je mensen, die bang zijn gek te worden een column in een weekblad moet geven. Is een blog niet net zoiets ? Dus in plaats van dat ik overeind blijf door met deze en gene te mailen, ga ik op een zeepkist staan schreeuwen tegen de wereld. Ach waarom niet, iedereen doet het.