Zoektocht #1

Na honderdduizend dozen vullen, sjouwen, verhuizen, veel uitzoekwerk begon het huis van mijn ouders er verkooprijp uit te zien. Mijn broer wil er niet wonen, zelf wil ik er niet wonen, niet aanhouden als pied-à-terre en nog minder wil ik het verhuren. Nee dank u wel, ik ben nu al zeven jaar druk geweest met heen en weer rijden, ik heb behoefte aan rust.

Markt
Toen de huizenmarkt inklapte gingen de makelaars bij bosjes op de fles, tegenwoordig lijkt het wel alsof er iedere dag een bosje bijkomt. Op de radio hoor je spotjes over hoe je goedkoop je huis kunt verkopen. Doe zelf je bezichtigingen, wij doen de rest - ja aan me hoela - ik heb genoeg van dat heen en weer gereis. Daarnaast heb ik helemaal geen behoefte om wildvreemde mensen rond te leiden #geenzinin. Dus op zoek naar een makelaar, veel makelaars werken nog op percentage basis - duur huis veel dokken en net zo veel werk als voor een goedkoop huis. Ik vind dat zelf een heel oneerlijk systeem dus ik zoek naar een makelaar, die voor een vaste prijs een bepaalde service biedt. Via een internet portaal kies ik een all-in pakket en krijg ik een makelaar toegewezen, afspraak gemaakt, broer en ik nemen een vrije dag en tuffen weer eens heen en later weer.

Leergeld
Het is best een heel fijn gesprek, het huis is interessant, we toeren langs de box en de garage en laten alles zien. Maar omdat we ook de twee silence-of-the-lambs garages nog hebben breng ik het gesprek op het kostenplaatje. Als die garages via hen verkocht worden, wat gaat dat dan kosten? De dame zegt stellig wij rekenen altijd 0,9%. Ik: we hebben toch een vaste prijs afgesproken, waarop de dame zegt oh dan geldt dat tarief. Er begint enige wrevel bij mij op te komen, want alhoewel we een all-in pakket gekozen hebben, werken zij met een bijzondere fotograaf dus dat komt al bij de prijs op. Maar op de vraag wat dat nou extra ging kosten, kreeg ik het antwoord dat ze dat op kantoor na moest kijken.

BTW
Later krijg je dus een mailtje, waarin de prijzen voor de garages apart gespecificeerd zijn ex BTW. Als ik het tarief van de fotograaf bekijk staat daar ook achter ex BTW, als ik ga rekenen, zie ik dat ik qua tarief richting hun "wij-rekenen-altijd" tarief van 0,9% ex BTW uitkom. Prijzen ex BTW mag je helemaal niet vermelden als je zaken met particulieren doet, er staat ook niet bij welk BTW tarief geldt. Ik begin langzaam boos te worden, ik tel tot 100 en schrijf een tegenvoorstel inclusief BTW. Ons tegenvoorstel wordt afgewezen, ze hadden toch best een heel schappelijk tarief geboden. In mijn ogen ziet het er uit als een lokkertje, alsof ik een hele voordelige vliegreis geboekt heb en dat ik dan op Schiphol sta en allemaal extra belastingen moet betalen én voor die tweede koffer. 

De vooruitgang #1

Onze bomen stonden er nog allemaal, wat een opluchting. Maar het geraas en gedonder gaat maar door. Er wordt veel gezaagd en er wordt veel gehakseld. Ook de gemeente heeft bedacht dat ze nog niet helemaal klaar zijn en snoeit aan de andere kant van ons huis de opgeschoten bosschages onder de bomen vandaan.

Groen
Alles wordt gehakseld en zal dan als groene brandstof nog ergens dienst doen. Aan de overkant wordt alles verzameld en gesorteerd - alleen de hele dikke bomen gaan niet de hakselaar in. Je staat erbij, je kijkt ernaar. Je kunt je ogen nauwelijks geloven.

De vooruitgang

Als je zoals wij pal aan een drukke weg woont, kun je merken dat het weer beter gaat in Nederland - het wordt weer drukker. Naast dat het altijd al drukker werd. De weg wordt verbreedt en zal nog dichterbij komen. Nu de kogel door de kerk is en het werk aanbesteed, hebben ze bedacht dat ze vaart moeten maken.

Zagen
Overal klinkt het geluid van gezaag, de bomen moeten om, voordat de vogeltjes gaan nestelen en er wordt met man en macht gewerkt. Zo veel tijd hebben ze ten slotte niet meer. Ik sta op een hoek van het kruispunt, ik kan opeens veel verder weg kijken alsof ik op een taiga sta - kale vlakte. Aan de overkant komt opeens een huis te voorschijn dat al die tijd door struikgewas verborgen was. Vanmiddag gaan we op verjaarsvisite, ik moet zeggen ik word er een beetje nerveus van, straks maken ze een foutje en hebben wij ook geen boom meer in de tuin staan.
 

Volschieten

Het is dinsdagochtend nog voor tienen en de telefoon gaat, een onbekend nummer op de display, ik neem op. Aan de andere kant van de lijn de maatschappelijk werkende van de plaatselijke zorginstelling. Ze vraagt of we nog steeds willen dat onze moeder naar hun zorginstelling verhuist. Dat is een kort antwoord, "ja". Dan hebben we een plek voor haar zegt zij, ik schiet vol.

Niet
Je wacht al bijna zes maanden en toch verwacht je het niet meer en toch komt die dag dat ze je bellen. Maar ze bellen op dinsdag met de mededeling dat ze je moeder op vrijdag verwachten. Laat alles wat je van plan bent maar vallen en ga maar regelen. Op de vraag hoe ik het vervoer moet regelen heeft zij geen pasklaar antwoord. Ik laat de boel dus de boel en bel eerst mijn broer maar eens en mail hubby G en mijn nicht M.

Vervoer
Ik bel een aantal keer met de zorginstelling waar ze nu woont, het oordeel van de ergotherapeut daar is "rolstoelvervoer met begeleiding". Begeleiding daar bedoelen ze begeleiding door een familielid mee. Tom Poes denkt na, als ik met de auto daarheen ga, dan heb ik de auto daar terwijl ik later hier ben - hmm. Als ik met de trein ga, kan ik beter een dag van te voren gaan - hmm. Als ik met de taxi vanaf hier ga en dan terug - dat klinkt veelbelovend, maar dat is het niet; de bedrijven hier in de buurt hebben geen vrije busjes.

Machtiging
Uit arren moede ga ik eens met haar zorgverzekeraar bellen, ik leg het uit, de mevrouw zet me in de wacht. Als ik uit de wacht kom heb ik opeens een man aan de lijn die zegt "u heeft een vervoersmachtiging nodig". Nou dat weet ik niet. De meneer aan de andere kant van de lijn weet het wel, mijn moeder krijgt een vervoersmachtiging voor 1 dag, de rit gaat wel van het eigen risico af, maar ze hoeft geen eigen bijdrage te betalen. Ik krijg een telefoonnummer dat ik bellen moet, ja en dan ? De meneer legt uit, nummer bellen en postcode van het vertrekpunt intoetsen, dan krijg je de juiste vervoerder aan de lijn en daar maak je een afspraak mee. Wel zegt hij dat ik even moet wachten omdat het regelen van de machtiging wel een half uur kan duren.

Was
Een kind kan de was doen, je gaat een half uurtje op en neer springen, want je moeder gaat verhuizen naar een huis dat goed aangeschreven staat en vlakbij is. Daarna bel je het nummer en maak je een afspraak met het taxibedrijf dat je aan de lijn krijgt. Die checken de machtiging en zeggen dat het ingepland staat. De vraag blijft, wie gaat moeders begeleiden en ik overleg met mijn broer. Uiteindelijk kiest hij ervoor om op vrijdag ma te begeleiden, dagje kost en inwoning bij mij en dan brengen we hem zaterdag terug. Het is al twee uur in de middag als ik dit geregeld heb, ik laat de boel nog even de boel - ik ga nog even op en neer springen.
 

Het dieptepunt

Ondertussen is het al meer dan 1 maand geleden en nu kan ik er denk ik wel over schrijven, op 19 januari bereikte ik een dieptepunt. Er gebeuren dingen waar je geen invloed op hebt, je bent de controle kwijt en over sommige dingen heb je die al nooit gehad. Er zijn nou eenmaal mensen, die nergens over nadenken, die nergens mee zitten, die het niet boeit wat jij ergens van vindt zolang zij hun zin maar krijgen. Ga op een gemiddeld schoolplein kijken en je zult er altijd 1 aan kunnen wijzen - de bullebak, die iedereen terroriseert.

Petten
Er zijn dus mensen die zitten aan andermans spullen, omdat ze vinden dat ze dat mogen of gewoon omdat ze het kunnen. Het bezoek aan de Hermandad stelde me enorm teleur, ze vonden de overtreding meer in de "normale" rechtbank thuis horen dan in het strafrecht circus. Omdat ik pislink was, om het maar voorzichtig uit te drukken was dat nou iets wat ik helemaal niet zag zitten. Ik dacht braak en huisvredebreuk, de Hermandad dacht meer dat het iets was waar je met een goed gesprek nog wel uit kon komen. Dat je een paar advocaten het laat regelen, die dan onderling een dealtje sluiten en dan een zoen erop en het is over. Tsja, het is in Nederland niet al te best gesteld met de Hermandad, ze hebben het druk en jij bent een aanstaande "plankzaak".

Gelijkdenkend
Het enige goede aan die exercitie was dat ik samen met mijn broer 1 front was, we wandelden samen onverrichter zake terug. Ieder op zijn manier aan het denken over wat en hoe nu verder. Bij onze moeder thuisgekomen staan we in de lift, opeens komt er een gedachte bij me op. Ook een beetje eentje die ik al wist - mijn vader is echt dood. Als in heel erg echt dood en hij komt nooit meer terug. Als mijn vader nog geleefd had was dit allemaal nooit zo gebeurt. Misschien anders, maar nooit zo. Ik voel me opeens moe, heel moe - ik bereikte een dieptepunt.
  

Kwekerij

Als de ambtenaren eindelijk hun besluiten klaar hebben en er nog veel meer water door de Rijn is gestroomd krijgen we het pad langs onze tuin erbij. Niet omdat we het verdiend hebben, nee omdat de gemeente eerder lui dan moe is - als we dat pad alleen voor jullie moeten onderhouden blah blah
enzovoorts. Het is gewoon een kostenpost minder, niet dat ze er nu zo veel aandacht aan besteedden.

As
Als we dat pad erbij krijgen wil ik daar de tuin veranderen zegt hubby G. Nou mijn idee, alleen staat daar onze laatste marketons. Dus hebben we twee (!) jaar geleden pitten verzameld en geplant, de plantjes zijn mooi opgekomen en goed gegroeid. Ze staan langs de bessen, en kunnen daar niet blijven staan. Hubby G heeft daarom een stuk van de boomgaard omgespit en daar gaas omheen gezet tegen de konijntjes. Toen de miniwinter voorbij was en de grond weer dooi heeft hij ze verplaatst en gesnoeid. Wachten tot volgend jaar, wie weet misschien is er dan genoeg water door de Rijn gestroomd.

Vitamine

Nu nadat mijn moeder twee manden opgenomen is, hebben we een bespreking van het zorgplan. Ik doe wat ik gewend ben te doen, ik druk het af, ik lees het door met het potlood in de aanslag. Vervolgens heb ik dus een ondergekalkt zorgplan.

Hokjes
Als we eenmaal in gesprek zijn, de arts, de arts in opleiding die later afgelost wordt door de fysiotherapeute, de verpleegkundige en moi kom ik erachter dat zo'n zorgplan geen doordacht plan is. Het is geen vrije tekst, nee we kunnen alleen hokjes aanvinken. Dat laat weinig ruimte voor creativiteit, her en der een blokje voor vrije tekst en dat is het. Waarom het dan bespreken vraagt je je af, gooi het in een la en vergeet het.

Beleid
Maar goed. We praten over mijn moeder, hoe ze tegen de verwachting in opgekrabbeld is en nu toch een terugslag heeft. We bespreken wat we medisch gezien nog wel en wat we medisch gezien niet meer doen. De nachtelijk opgetrokken bedhekken worden besproken en door de arts afgekeurd. De fysiotherapeute doet verslag en ik probeer zinnige dingen te vertellen waar zij iets aan heeft.

Communicatie
Iets waar het vooral aan schort, is tot nu toe altijd de communicatie vanuit de arts - waarom moet je bepaalde dingen altijd vragen ? Omdat mijn moeder een tekort aan vitamine D heeft was ik langs de drogist geweest voor een potje vitaminen, kauwtabletten dat lijken net snoepjes - dus innemen zal wel geen probleem zijn. Op het moment dat ik het opper, krijg je de tegenvragen van de arts - was uw moeder gewend vitamines te nemen - nee. En dan zo'n meewarig lachje nadat ik mijn standpunt uitgelegd heb, we geven onze patiënten helemaal niets met uitzondering van vitamine D. Het belang daarvan achten we bewezen en dat is bij ons beleid, nou daar zat ik dan met mijn potje kauwtabletten. Er zitten er vijftig in, ze zijn zoet als de hel, maar ik zit voor de rest van het jaar vitamine-technisch geramd.
 

Oud en nieuw

Het nieuwe jaar begint bij ons in de gemeente al vroeg, de containers voor volgend jaar zijn er nu al. Een glimmende nieuwe naast een vermoeid ouwetje.

Krimp
De nieuwe container is meteen een stuk kleiner, voor een grote mag je extra dokken. Een grote kliko zou niet meer nodig zijn door het scheiden van je afval. Nou ben ik een brave afvalscheider en al hebben we de grijze container meestal niet vol, vind ik de gemeente toch doorschieten. Én een kleinere container én hem minder vaak ophalen en o ja lever de huidige grote meteen maar in - je kunt het ook overdrijven. Ik krijg acuut last van een aanval van burgerlijke ongehoorzaamheid en geniet van mijn ouwetje - zolang het kan. 

Ring

Achterop de tandem zie je naar voren alleen de rug van de stuurman, dus kijk je opzij en zie je een dode vogel liggen. Het registreert langzaam, vogel, dode vogel, dode roofvogel, je trapt verder en bedenkt - de vogel kan geringd zijn. Ik roep stoppen en we fietsen terug, afstappen - ik draai de vogel en zie een ring. Wat doen we ? We stoppen hem/haar in de fietstas en kijken bij welke hectometerpaal we zijn, daarna fietsen we naar huis.

Bomen
Er is een overvloed aan internetsites waar je dode vogels kunt melden, je ziet door de bomen het bos niet meer. De vogel is geringd met een ring van het vogeltrekstation Arnhem Holland, goegel wijst me naar de juiste site. Ik meld de ring en de vindplaats van de vogel en vraag terugkoppeling, want wij zijn nieuwsgierig en niet helemaal zeker van het type vogel.

Hand
Aan de hand van mijn moeder leerde ik de namen van de vogels, de pietjes waren mussen en die zwarte waren merels, kokmeeuwen, eksters, Vlaamse gaaien, eenden, zwanen, kauwen, kraaien noem maar op. Maar die grote jongens, die "wiep wiep" roepen en je alleen uit de verte ziet daar kan ik geen chocolade van maken. Hooguit herken ik een valk, maar al die andere bruine jongens, voor mij is het 1 pot nat. Dus daar sta je dan met de "Dieren en Planten gids voor onderweg" in je handen. De vogel was overduidelijk van het type roof, maar veel te klein om bij die grote bruine jongens te horen. Na wat bladeren in het boek zegt Hubby G het is geen rover, het is een oele - ja, dat zou kunnen een steenuil als ik naar de plaatjes kijk. Vol verwachting klopte dus mijn hart toen ik de mail van het vogeltrekstation opende, je zult het niet geloven - de gegevens van de ring zijn helaas nog niet aanwezig in "het systeem".
 

Onze aannemer gaat ter plekke

Ik fiets naar het dorp, deze keer niet tussen hoog opgeschoten gras - nee, het hoog opgeschoten gras bedekt van voor naar achter en van links naar rechts het fietspad. In de verte zie ik ze nog, vrolijk maaien ze de bermen, hoog zittend in hun tractor.

Loonwerker
Als een loonwerker tegenwoordig rommel achterlaat op de rijbaan, krijgt hij de wind van voren. Dus als Rijkswaterstaat eindelijk haar bermen eens laat maaien en het fietspad daarbij groen kleurt, dien je een veeg verzoek in. Wij zullen binnen tien dagen reageren. Binnen een week reageren ze - onze aannemer gaat ter plekke om het maaisel te verwijderen. Het enige dat tot nu toe aan het fietspad veranderd is, is dat het afgemaaide gras niet meer groen maar bruin is. Soms zou ik willen dat ik op twitter zat, #RWS #echtgroen.
 

Leerschool # 4

Mijn ouders waren echte hamsteraars en bewaarders, ze hebben de bon van hun eerste koelkast nog - beter gezegd, ze hebben diezelfde koelkast ook nog steeds in de garage staan. Voor de administratie van particulieren geldt geen wettelijke bewaartermijn, je bonnen, je dagafschriften, als jij het wilt gooi je het vandaag nog weg. Zakelijke administratie moet je zeker 7 en in sommige gevallen zelfs 10 jaar bewaren.

Schijf van vijf
Om niet onder te sneeuwen gooi ik zelf de boel altijd na vijf jaar weg, dat is een mooie periode en met het oog op de belasting een slimme periode. Stel jij bent een opgeruimd type en hebt lekker alles in de magische cilinder gegooid en jouw erfgenamen willen de administratie zien. Wat dan ? Denk je jammer dan ? Nee hoor, als je met de Belastingdienst belt kom je erachter dat je de aangiftes van de afgelopen tien jaar bij ze op kunt vragen. Nou had ik niet verwacht dat ze weggooierig zijn bij de belastingdienst, maar dat je het over zo'n lange periode op kunt vragen verbaasde mij wel. Ook bij banken kun je de afschriften van een x aantal jaren opvragen, dat verschilt per bank. Het aantal jaren en ook de kosten verschillen.
En zo kunnen de erfgenamen jouw uitgavenpatroon onder de loep leggen, hoe opgeruimd je ook was.
  

Leerschool #3

Als je een testament maakt en je wilt een executeur aanwijzen, denk dan heel goed na. Denk vooral goed na als er al verstoorde relaties binnen de familie zijn. Kijk, jij hebt uiteindelijk nergens last meer van, dood is dood, maar denk ook aan diegenen die achterblijven.

Sterren
Executeurs zijn net hotels, ze hebben tegenwoordig sterren. Met 1 ster regel je alleen de begrafenis of crematie. Met twee sterren staan de erfgenamen tijdelijk buiten spel, de executeur mag/moet de nalatenschap (volgens de regels) afhandelen. Drie sterren, dan heb je extra bevoegdheden, dit lijkt mij de optie die je moet kiezen als 1 van jouw kinderen ooit "toedeloe" geroepen heeft en ergens op een berg in Tibet zit. Of alleen in het geval dat je wilt dat de anderen hun deel krijgen en niet hoeven te wachten tot de verloren zoon of dochter gevonden is.

Hommeles
Als er al hommeles in de tent is, bedenk dan wie je het aan wilt doen om executeur te zijn. Want laten we wel wezen, de erfgenamen kunnen behoorlijk wat vragen van een executeur. Denk maar zo, 1 gek kan meer vragen dan tien wijzen kunnen beantwoorden. Als er onvrede, argwaan of jaloezie in de familie rondwaart, dan kan het zo maar gebeuren dat de executeur overstroomt wordt door een golf van eisen. Niet alleen inzicht in de huidige stand van zaken, maar ook over het verleden. Nou ben ik zelf nooit zo'n voorstander van geld naar een notaris dragen, maar in deze gevallen zou het toch mijn voorkeur hebben. Of in ieder geval een onpartijdige executeur, het hoeft natuurlijk niet per se een notaris te zijn.
 

Leerschool #2

Ik ben gewoon een leek, geen notaris of advocaat en ongetwijfeld zullen op enig moment de regeltjes weer veranderen en misschien heb ik het ook wel verkeerd begrepen. Dit is mijn Jip en Janneke van wat ik de laatste tijd en na het overlijden van mijn vader opstak. Waar waren we gebleven - o ja bij een halfje bruin volkoren. Het halfje bruin volkoren wordt ook wel de legitieme portie of het legitieme genoemd. De legitieme portie is de helft van wat je zou erven, dus als de langstlevende de pijp aan Maarten geeft en je bent met zijn tweeën, dan is dat een kwart (de helft van de helft).

Schenken
Bij leven kunnen ouders (met de warme hand) schenken. En je denkt misschien dat je als volwassene vrij bent om te kiezen wie je wat geeft en hoeveel. Fout gedacht. Nou ja fout gedacht, als je kinderen hebt en vooral als je het ene kind meer geeft dan het andere. Nou ja misschien niet fout, als je het ene kind meer geeft omdat hij of zij altijd voor je klaar staat. Maar dat is ook geen schenken, schenken is iets geven zonder dat er een tegenprestatie tegenover staat.

Ongelijkheid
Dan is er ook nog de ongelijkheid tussen familie en derden, dat vind ik ook zo'n moeilijk te begrijpen Nederlandse kronkel. Als je 5.000 euro aan de buurman geeft en dat is langer dan 5 jaar geleden dan is de buurman buut vrij. Als een van de kinderen ooit 5.000 euro gekregen heeft en de andere kinderen worden daardoor benadeeld in zijn of haar legitieme portie, dan moet er alsnog geld boven tafel komen. Wat is het verschil tussen een buurman en een kind ? De bloedband en een periode van 5 jaar.
   

Leerschool #1

Het leven is een harde leerschool en waarom ze je sommige dingen niet op school leren of in een aparte verplichte cursus Nederlands recht is mij een raadsel. Dan hoor je soms dat algemene kennis van het Nederlands wetboek verwacht wordt. Hoe dan ? Eens in de zoveel tijden veranderen al die wetten en het enige dat je thuis ooit geleerd hebt is dat je bij de T maar 1 koekje mag en niet twee.

Erven
Hoe vaak komt een gemiddelde Nederlander in aanraking met het erfrecht, kort samengevat is het antwoord - niet vaak. Maar iedereen kent verhalen over ruzies, procederen en met een beetje geluk kennen ze ook de verhalen over na afloop samen eten en samen herinneringen ophalen. Nou is mijn vader een aantal jaren geleden overleden en mijn broer en ik hebben geen ruzie gemaakt, wij hebben elkaar alleen wanhopig aangekeken. Maar over de bron van deze wanhoop, onze moeder, schrijf ik vaak genoeg.

Rechten
Je hebt rechten en plichten, er is ook erfrecht en sinds de laatste wijziging van het erfrecht is het standaard dat de langstlevende erft. Wat ook wijzigde is dat je kinderen kunt onterven, maar daar moet je dan een testament voor maken. Maar hoho, dat gaat zomaar niet - dit is echt weer op zijn Nederlands geregeld. Je kunt een kind wel onterven, maar dat betekent dat hij altijd nog aanspraak kan maken op de helft van wat hij of zij normaal gesproken gekregen had. In mijn ogen is dat niet onterven, dat klinkt in mijn oren als een halfje bruin volkoren bij de bakker.

Rechten

Je hebt rechten en plichten, in mijn ogen altijd veel meer plichten dan leuke dingen. Een van de rechten die je hebt is je stemrecht en in mijn ogen is dat niet eens iets leuks. Het is haast een recht die naar een plicht neigt.

Normaal
Ik ben qua politiek een Normaal aanhanger, politiek is mien gin bliksem weerd. Of je door de kat of de hond gebeten wordt, het zal allemaal wat. Als ik niet stem verandert er niets, als ik wel stem verandert er ook niets. Dus wat doe ik al jaren, ik ga stemmen, klinkt dat tegenstrijdig ?
Misschien naïef, maar van tevoren vul ik de stemwijzer in en dan ga ik eens kijken hoe de meningen verdeeld zijn. Ik wik, weeg en stem. Zodra ik gestemd heb is het voor mij klaar, kunnen ze elkaar weer jaren in de haren vliegen. Ik negeer het politieke gekrakeel maar zo veel mogelijk en wacht op de volgende roep van de stembus. 
In dit land van klagers lijkt iedereen een mening over de politiek te hebben, maar als ik de opkomst van de laatste verkiezingen bekijk heeft maar 47,5% van de kiesgerechtigden recht om te klagen. 
 

Zone zestig

Ambtelijke molens malen langzaam,

zo verrezen hier vorige week borden,

die vorig jaar april al aangekondigd waren.

Overal in de gemeente zag je ze opduiken,

maar wij zaten blijkbaar in de blinde vlek.

 

 

Aan de ene kant van de weg hebben ze nieuwe palen opgericht,

aan de andere kant hebben ze

twee vliegen in 1 klap geslagen.

Als we die borden nou aan de lantaarnpaal hangen,

precies over het klepje

dan hoeven we dat klepje ook niet steeds met

MacGyver duct tape vast te plakken.

 

Nu maar hopen dat de lantaarnboer straks zijn Zwitserse zakmes bij zich heeft.

 

Thuis zorg

Als ik deze keer bij mijn moeder aankom ontmoet ik voor het eerst 1 van de wijkverpleegkundigen, die al sinds half oktober bij mijn moeder over de vloer komen. Ze zit op het enige vrije plekje op de bank met het logboek op schoot, mijn moeder zit een beetje verfomfaaid op een stoel. Moeders heeft een grote kop T en een stapeltje dubbele koekjes voor haar neus - ah ontbijt, denk ik dan. Mijn moeder springt in de zorg modus, of ik ook T wil, of ik misschien op haar plek zitten wil. Nee en nee, als ik zo'n end gereden heb wil ik gewoon even tot rust komen. Ik schud handjes met M, die ik een keer telefonisch gesproken heb omdat ze ongerust was.

Ongemakkelijk
Ik heb wel duizend vragen, maar ik kan die niet allemaal stellen omdat mijn moeder er bij zit. Mijn moeder zal die vragen niet kunnen beantwoorden omdat ze amper iets onthouden kan, maar ze zal het wel vervelend vinden als we over haar hoofd heen praten. Het is iets dat ik altijd probeer te vermijden. Wel vraag ik naar de dagopvang, is ma al een keer geweest ? Nee, volgens M zitten E en de zorgcoördinator daar bovenop, daar merk ik nog niet veel van is mijn reactie. Zal ik vragen of E je belt ? Ja, doe maar - dat wordt hoogste tijd.

Lulijzer
Het gesprek met E is bijna net zo ongemakkelijk als de vorige keer, ik ben nog steeds lichtelijk pissig en hij is onwetend. Je weet wel de 1e indruk is gewoon het belangrijkst, maar toen ze mijn moeder in hun planning opnamen is er nul overleg met de kinderen geweest. Dus wat voor ons misschien voor een beetje verlichting had kunnen zorgen was in werkelijkheid tasten in het duister. Ik probeer hem wat eigen aardigheden van mijn moeder te vertellen, maar hij staat gewoon met de mobiel op straat met mij te bellen. Langs scheurende brommers, de tram en later de diensttelefoon die hij aan moet nemen, maken het geen geweldig gesprek. En dat is dan voorzichtig geformuleerd.

Coördinatie
Ik vraag naar de dagopvang, zijn reactie daar moet een indicatie voor komen. Ja, zeg ik die is er en die heb ik 8 december al doorgestuurd naar de zorgcoördinator. Hij klinkt verbaasd, want zij kunnen die indicaties ook elektronisch zien. Gaat lekker denk ik dus. De coördinator, die me door de huisarts al langer dan een jaar geleden beloofd is, is een maand geleden toegewezen. Ze heeft me gevraagd waarmee ze me het beste kan helpen. Ik heb haar een top drie gegeven, maar sindsdien heb ik niets meer van haar gehoord. Een eenregelig mailtje af en toe zou al een heel verschil maken. Ik kom tot de conclusie dat als je echt iets wilt in deze wirwar van zorg, je zelf overal achteraan moet. Geen opbeurende gedachte.
 

Bokbier

Nee, ik maak geen reclame, moet ik dan juist meer merknamen roepen - hmm, dat klinkt juist als meer reclame. En eigenlijk is dit geen reclame maar een klacht. Een klaagzang. Een hele erge. Ik ben een voorstander van statiegeld, maar van mij mag het wel wat eenvoudiger. 

Statiegeld
Waarom betaal je overal en nergens statiegeld voor om vervolgens tot de ontdekking te komen dat je het nergens meer terugkrijgt ? In de garage van mijn ouders staan 5 Vrumona kratjes, met bij elkaar gescharrelde flesjes erin. Van dat terrassen- en sportkantinespul, maar het lukt me niet om die kratten ergens in te leveren.
Als ik bij mijn ouders was kreeg ik Duitse flessen toegeschoven, die ik dan weer inlever als ik over de grens ga einkaufen. En zo komt het spul rond. Zo kreeg ik ook een stuk of wat incourante kratten, hun statiegeld termijn was over de datum, zeg maar dag tegen je centen. Ik gebruik ze her en der in de tuin. Als zitje, als opstapje, als tafeltje en als bok, maar dat laatste schijnt aan het seizoen te liggen.

Graaiers aan de top

Voor ik zelf wat zou schrijven, moesten mijn gedachten even tot rust komen. En dan heb ik het over het artikel dat ik in de krant las over de woede van de 2e kamer over het hogere loon van de AAB top. De uitspraak "anders gaat het talent lopen" heb ik al zo vaak gehoord, net als "als je over de grenzen kijkt verdient de top ook zoveel". En zijn we eigenlijk zo veel beter af, daar waar die laatste uitspraak ons gebracht heeft ?

Machteloos
De kamer is beledigd en voelt zich machteloos en ik denk dan weten jullie ook eens hoe de gemiddelde burger zich voelt. De regering doet en als gemiddelde burger ben je gewoon een roepende in de woestijn. Trouwens hoe komt het dat er een politicus aan het roer bij AAB staat. Zelfs mijn vader noemde de politiek altijd al zakkenvullers en een elkaar-baantjes-toeschuivende kudde.

Top
Mijn idee is dat de politiek zich op de verkeerde manier met de topsalarissen bemoeit. Dat je grenzen stelt aan de salarissen van (semi)-overheidsinstellingen, dat snap ik. Maar een beursgenoteerd bedrijf moet zijn eigen broek ophouden en zoekt het maar uit. Als je zo'n bedrijf uit de goot houdt, gaan de overheidsregels gelden. Dus waarom krijgt de top eigenlijk van die giga salarissen ? Je kunt wel de aandeelhouders teleurstellen, maar niet het management ? Er was niemand die voor een Balkenende norm salaris bij AAB in de grootste stoel wilde gaan zitten ? Tss ts, waar moet het toch heen met deze wereld.

Goede
Door al het gegraai lijden de goeden onder de kwaden, waarom kan een goede medewerker niet eens een maandsalaris als bonus krijgen. Of beter gezegd, waarom kan hij/zij die niet krijgen op een manier dat er nog wat van overblijft ? Door het gegraai aan de top, dat is waarom. En weet je wat dat is ? Dat is niet goed.

Bedrijf
Het is een natuurlijk proces dat een bedrijf samen met de accountant bekijkt hoe de geldstromen het best verlopen, dat ze anticiperen op wetswijzigingen. Het is wij tegen zij. Wij, die het geld verdienen tegen zij, die het geld bij ons komen halen. Dat is simpelweg sport. Als je niet wilt dat een genationaliseerd en door jou uit de goot gered bedrijf zo te werk gaat, moet je zorgen dat je regelgeving op orde is. Als ze straks weer op de beurs zijn, moeten ze zich maar weer zien te redden en tot die tijd horen ze zich gedragen.
      

Bank versus stoel #1

Ik ben zo blij dat ik een bank heb, als ik geen bank zou hebben was ik dit jaar al vaker van mijn stoel gevallen. Een voorbeeld, de meest recente dan maar.

Gemeente Amsterdam
Ik krijg een rekening van de gemeente Amsterdam, netjes met acceptgiro en die betaal ik. Twee weken later storten ze het geld terug, geen brief, geen reden, geen uitleg - nada, noppes, niets. Nou kun je je kop wel in het zand steken en ze hartelijk bedanken voor het geld, maar dat is allemaal uitstel van executie. En voordat ik gemerkt heb dat ze het geld teruggestort hebben zijn we al weer 10 dagen verder, dus stort ik het geld subiet voor de 2e keer. De dag erop bel ik met de toko, o ja dat is raar dat gaan we voor u uitzoeken en dan bellen we u terug. Stilte. Twee dagen later doe ik nog een poging. Ja dat is raar, een collega van mij is daar al mee bezig geweest, mag ik u terugbellen - dat mag. Ik word teruggebeld en ze gaan intern contact opnemen en het gaat helemaal goedkomen. Nou hoi, fijn, dank u vriendelijk. Ik krijg een zwik post thuis waaruit moet blijken dat alles goed is, zelf twijfel ik. Ik verwacht dat er een akte bij zit en die is er niet, daarom leg ik het nog even opzij ter herkauwing. Inmiddels zijn we 12 dagen verder en krijg ik een betaalherinnering, pardon? Ik heb meteen gekeken of ze het geld alweer teruggestort hadden, maar zo gek zijn ze blijkbaar ook niet. Maar ik ben ondertussen de draad wel kwijt.

Ieder nadeel heb . . .
Maar zoals die beroemde Amsterdammer al zei kan dit ook een voordeel zijn. Ik miste de akte toch al, dus ga ik proberen twee vliegen in 1 klap te slaan. Mijn ervaring is dat het in die toko op maandag een heksenketel is, dus ik schrijf het in de agenda voor dinsdag.