Verveling

Wat doe je als je je verveelt of als je wachten moet ? Hang je op de bank, achter de computer ? Of probeer je in het halfduister geinige plaatjes met je camera te schieten ?

Alles
Als ik me verveel, hang ik meestal achter de computer, maar deze keer rende ik dus met de camera door de tuin. Beetje kijken wat nou wel en wat nou niet kan, de camera vond het nodig te flitsen, nou heb je daar buiten bijna nooit wat aan. Een heel firmament van duisternis, daar kan een camera geen deuk in flitsen. De boom op de voorgrond kreeg de volle laag, een fel uitgelichte boom met sierappels op een bedje van zwart met nachtblauw.

#keerjetasom

Gisteren op de radio, een oproep om je (hand)tas om te keren en de foto's te posten. Nou heb ik geen facebook en geen handtas. Maar ik heb wel een (camera)rugzak en een blog. En ach het jaar is bijna voorbij, dus de boel eens uitmesten kan geen kwaad. Pleisters, Saridonnetjes, een broodzak, een bos sleutels, potloodjes en wat snoepjes. Telelens, twee acculaders met 1 snoer, een digitale camera, een gorilla, een haaknaald en een doormidden gebroken frietvorkje. Een boodschappentas van de Vomar - bestaan die nog ? Pinbonnen, een ov-chipkaart, wc-papier en papieren zakdoekjes. Een tasje met mijn papieren, een EHBO tasje, een zakmes en sudoku's met een potlood tegen het vervelen in wachtkamers. Een memorecorder, mueslireep, schelpen uit Engeland, een garagedeur opener, gordijn eindrunners, zakje met mysterieuze papiertjes ?

Kuisen
Met de stofzuiger de kruimels en het stof eruit gezogen, de frunnikjes de vuilnisbak in. De haaknaald naar zijn vriendjes gebracht, het frietvorkje en de broodzak in het plastic afval. De mysterieuze papiertjes bekeken - boodschappenlijstjes, briefjes met telefoonnummers, trein reisschema allemaal in de oud-papier bak. Sleutelbos eruit. Daarna alles weer ingeruimd, de gorilla stribbelde tegen maar met wat buigen lukte dat ook. Snoepje ?
 

Zuinige knieperd

Toen ik nog jong en onvolwassen aan het oefenen was hoe je in een relatie leeft, woonde ik in een nietszeggende nieuwbouwwijk. Een grote vlakte met zandverstuivingen met her en der plukjes nieuwe woningen en doorkruist met bouwwegen van klinkers. Op een goede dag werd er aan de deur gebeld, in de veronderstelling dat het de collecterende glazenwasser was, duwde ik de man tien piek in zijn handen. Ik zie hem nog verbaasd kijken, hij zag er de humor wel van in, nee hij verkocht luchtfoto's van onze huisjes op de zandvlakte. Foto's van nieuwe huizen, nieuwe schuttinkjes en pas aangelegde tuintjes of hopeloze postzegels vol met onkruid. Voor vijfentwintig gulden werd ik de trotse eigenaar van zo'n afdruk.

Fast forward
Ik woon allang niet meer in de nieuwbouwwijk van toen, ook de relatie is bij het oud vuil, maar die foto - ja, die heb ik nog steeds ergens. Als ik eraan denk kan ik een glimlach niet onderdrukken. Ik hoor een autoportier slaan, de bel gaat, ik open de voordeur - een man met een map vol luchtfoto's staat voor mijn neus. Mijn eerste indruk is leuk, luchtfoto's, mijn hart maakt een sprongetje. Ons uitvergrote huis glimmend op 30 x 40, het is me haast iets te veel van het goede. Maar de beste man heeft ook een foto waar het huis met entourage op staat, je ziet de buren, de weg, wat pony's in een wei, dat ziet er leuker uit. Voor zeventig euri kan ik de trotse eigenaar worden van zo'n mooi glimmend vel. Ik verschiet niet van kleur, maar barst haast in lachen uit en vertel de beste man dat ik de foto's heel mooi vind, maar er geen zeventig euro aan ga uitgeven. Met achterlating van zijn kaartje gaat hij op weg naar het volgende adres. Volgens het kaartje zijn ze de goedkoopste aanbieder van luchtfoto's in Nederland, wat kost tegenwoordig eigenlijk een glazenwasser ?
 

Mijn trouwe doa #2

De camera haperde en haperde, dus moest het gebeuren, vernieuwing. Aan de blog kan ik het tijdsverloop zien. Ik weet dat de camera al lang haperde voor ik er over schreef. Tussen het schrijven en het uiteindelijk bestellen van de nieuwe camera zat zeker nog een maand. En toen gebeurde het onverwachte . . . er bleek levertijd op de camera te zitten.

Boot
Ik vraag me dan altijd af of er een schip met van die cameraatjes ergens op een der zeven zeeën ronddobbert. Stel dat het schip voor Portugal zinkt, wat dan ? Toen er drie weken voorbij waren was mijn geduld op en heb ik er maar eens een mailtje aan gewaagd. Ik kreeg netjes antwoord, dat de camera er was en dat hij dezelfde avond nog op de post zou gaan, maar dat las ik pas een dag later toen de postbode al langs geweest was. En als zoiets gebeurd vraag ik me altijd af of ze me gewoon vergeten waren.

Foto #0043

Eigen maken
Zonder na te denken heb ik als eerste de accu opgeladen en het kaartje erin gepropt. De lens erop zetten is niet echt een uitdaging, gewoon doen. Daarna heb ik getwijfeld, zal ik de draagriem van mijn doa gebruiken, maar ik heb toch maar voor de nieuwe gekozen. Ondertussen heb ik met wat moeite de tijdzone (Parijs) ingesteld en heb ik door het menu heen gefriemeld. Voordat ik me dat eigen gemaakt heb zal er nog heel wat water door de Rijn gestroomd zijn.

Buiten
Ik maak mijn 1e foto, het lijkt nergens op, ik maak een 2e foto . . . niet veel beter. Dan maar eens naar buiten, ik dwaal door de tuin en fotografeer dit en dat. De camera stelt geluidloos scherp, ik vind dat eng, ik besluit dat ik de hele camera eng vind. Voor ik het weet heb ik er 65 foto's opzitten. Ik bekijk ze achter de computer, wel scherp niet scherp, rare foto, gaat wel foto, hmm. Ik besluit het uv-filter van mijn doa over te zetten, terwijl ik het poets vraag ik me af waarom ik niet gewoon een nieuw filter besteld heb ?

Oppompen
Als je de foto's uitvergroot blijft het detail geweldig mooi en dat terwijl ik het bestandformaat eigenwijs als ik ben naar M gezet heb. Ik weet dat ik dat in het begin ook met de vorige camera gedaan heb, maar dat ik daar op een bepaald moment van afgestapt ben. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat ik het met deze camera ook op L zet. Nou ja, ik heb een goed werkende nieuwe camera en zal de komende tijd veel foto's maken, anders leer je er nooit goed mee omgaan.
 

Six word story #2

Ding dong,
een kanon,
schieten maar.

Lege nest syndroom

Bij de achterdeur hangt een nestkast voor pimpelmezen. Iedere ochtend hoorde ik de kast piepen als ik er onderdoor liep. Meneer en mevrouw Pimpel vlogen af en aan met hapjes om het kroost te voeden. Langzaam maar zeker merkte ik verandering, het piepen veranderde steeds meer in gefluit. Als ik een beetje uit zicht ging staan kon ik zien dat de ouders al amper het nest meer ingingen. De baby pimpelmeesjes zaten al achter de deur te wachten, klaar voor rupsje nummer zoveel.

Fotomoment
Dus gisterochtend na de koffie ging ik er op uit met de camera in de hoop een baby pimpelmees op de foto te krijgen. En wat denk je, ze waren gevlogen en nergens te bekennen. Daar zit je dan met je cameraatje en je goede gedrag, dat bedoelen ze dus met het lege nest syndroom.
 

Drama

Er moet een nieuwe camera aangeschaft worden, wat een drama. Mijn trouwe DOA geeft steeds vaker een storing. Afgelopen week liep ik een dramatisch mooie foto mis van een halfronde dubbele regenboog. Het is net als met een auto, als je de sleutel omdraait moet hij starten.

De keuze
De keuze is reuze, ik wil er niet op achteruit gaan en wil dus geen echte beginnerscamera. Maar als je camera zo oud is als de mijne, is haast iedere camera een vooruitgang. Ondertussen heb ik al de halve ochtend achter de computer doorgebracht met het maken van een lijstje. Ik heb uiteindelijk een knoop doorgehakt en bedacht welke camera het gaat worden. En dan begint het gezeur, deze lens of die, een zonnekap erbij, wel of geen nieuw uv-filter, welke geheugenkaart ? Ik bel uiteindelijk hubby G. voor overleg, die biedt aan een collega te verhoren, prima. Ik neem weer even een beetje afstand, niet te veel want het is hoogste tijd voor een andere camera.

Pod
Ik kijk nog even halfslachtig naar de statieven van Joby. Een soort kers op de taart, nou ja een statief dat kan er vast ook nog wel bij.

Mijn trouwe doa

Dit is mijn doa, ik sleep hem vaak met me mee, ik gebruik hem niet eens altijd. Soms als ik thuis de foto's van de compact camera bekijk denk ik, ik wilde dat ik mijn andere camera meegenomen had. Niet dat de foto's van de compact slecht zijn, nee mijn spiegelreflex snapt gewoon beter wat ik wil. Ook niet altijd, maar de compact houdt helemaal geen rekening met mij.

Go digital
Na een breuk, die tussen samenwonenden geen scheiding heet maar daar wel op lijkt, had ik opeens geen vlotte camera meer. Na een bepaalde tijd voelde dat als een gemis. In die tijd kwamen de digitale fotocamera's op de markt en ik ging op zoek. Op een dag vertelde ik mijn collega's waar ik mijn oog op had laten vallen. Een "Canon Eos 300d DOA", zou je dat wel doen waren de reacties, waarom niet was de mijne ? Weet je wat die afkorting DOA betekent ? Uhm nee, om dat te weten scheen je naar de serie ER te moeten kijken en dat deed ik niet. Mijn collega's waren zo aardig om me in te lichten, doa dat betekent "dead on arrival". Uh ok, maar waarom zou je een camera zo noemen ? Nou toen de camera getest of verkocht is werkte hij niet, dan gaan ze terug naar de fabriek en dan maken ze met de werkende onderdelen een nieuwe set, een soort Frankenstein dus. Oh oké, aldus ingelicht kocht ik mijn doa. Daarom is het waarschijnlijk geen zwarte uitvoering zoals de 300d normaal gesproken is, maar grijs/zwart en staat er digital rebel op zijn body. Ik heb nog steeds de 1e foto !!! Ik ben een keer klokje rond geweest en de teller staat op 12.724 klik-maar-raak-voor-een-knaak foto's and still counting.


Vervangen :-(
Ik vind hem nog steeds te gek, jammer genoeg begint hij nu, tien jaar later, te haperen. Ik ben al zeker drie keer op zoek gegaan naar vervanging. Ik kom er niet uit en leg mijn speurwerk dan apart om er een nachtje over te slapen. Tegen de tijd dat ik mijn speurwerk weer oppak, zijn de modellen van de vorige speuractie alweer af door de zijdeur en kan ik opnieuw beginnen. Als ze tegenwoordig nog doa's verkochten dan zou ik het wel weten.