Buiten

In november de was buiten drogen - ga weg.

Maar toch was het zo, de zon scheen, het wapperde allerakeligst en 's middags was de was droog.

was buiten drogen
kan van maart tot oktober
nu tot november

Herstart

Nadat ik al die Christel Krukkert haaksels af had, lag er nog 1 half afgehaakte knuffel op me te wachten. Het is de knuffel waar het allemaal mee begon, toen ik dit patroon zag wilde ik weer haken.

Maart
Ik begon vol goede moed en had uitgerekend dat ik hem makkelijk voor december af zou kunnen hebben. Het lijf ging als een tierelier vooruit en soms ook weer wat achteruit, achteruit was minder leuk. Toen ik het lijf af had, had ik een mooie kronkelslang, de noppen waren een beetje kleiner dan verwacht. Aha, dat moesten stokjes en geen halve stokjes zijn en zo leer je iedere keer weer iets - beter lezen. Daarna leek nog 4 pootjes haken een kleinigheid, maar iedere keer dat ik begon liep ik vast en zo sodemieterde ik het in een doos om het tot rust te laten komen.

Flappers
Na twee andere knuffels had ik iets meer vertrouwen in de goede afloop en heb ik een weekend lang als een gek(ko) zitten haken. Dan heb je vier losse flappers, voor iedere flapper haak je een 2e en dan de hoogte in zodat het een echt pootje wordt. Daarna is het een hele kunst om die twee flappers dicht te naaien. Ieniemienie beetje vulling in iedere teen en een beetje in de voet zelf. Het patroon zegt knip de draad na veertig centimeter af, dan heb je genoeg om de voetjes dicht en de pootjes vast te naaien. Voor het vastnaaien van de pootjes ging dat wel, maar voor de voetjes had ik daar niet voldoende aan.

Ziel
Nou daar was de gekko dan, lijf af, pootjes af, pootjes gemonteerd en toen zag hij er nog steeds een beetje zielloos uit. Het knopenblikje omgekeerd en twee kleine houten exemplaren gevonden, borduurzijde in de naald en zo werd de gekko - guitig.
 

ISBN 9789002256271

Toen ik pas drie turven hoog was las ik alles wat los en vast zat, nou ja de Donald Duck, de Bobo, de Tina, de Eppo en de Robbedoes. Zolang ik ze maar niet kreukte vond mijn moeder het goed en zo las ik ook albums van Asterix & Obelix, Guust Flater, Suske & Wiske en Storm met Roodhaar. Dat lezen is nooit meer overgegaan.

Puberen
Op bezoek bij een strip liefhebber, kwam de volwassen versie van Suske en Wiske ter sprake. Wiske heeft nu tietjes, Schanulleke is aftands en Suske is lekker uit de kluiten gewassen, de andere personages zijn niet veel veranderd. Ik kreeg deel drie mee en via de post kreeg ik later de andere twee delen. Het smaakte naar meer, dus toen eind oktober deel vier uitkwam heb ik die meteen besteld.

2047
Eerder hadden S&W in 1 album 1 avontuur met kop en staart, maar nu gaat het al vier delen over hetzelfde. In ieder album is een ander persoon de centrale figuur en gaat het verhaal verder, maar ook terug. Ik ben ondertussen helemaal de weg kwijt, het is 2047 en ook niet, de wereld ligt in puin en ook niet, we zijn op Amoras en ook niet. De teletijdmachine is ontploft, de kwaden, S&W en Lambik zijn in 2047, Tante S., Barabas en Jerom zijn nog in het heden, wat het heden ook mag zijn. In deel vier zijn we eigenlijk niet veel verder gekomen.
De tekeningen zijn geweldig, de kleuren, de actie en de bloedspetters spuiten van de pagina's. Maar het verhaal houdt zich nog schuil, je tast volledig in het duister, na vier delen vind ik dat irritant worden. Als alle andere S&W personages nog een album krijgen kan het nog wel even duren voordat we bij de ontknoping zijn.

Verkrijgbaarheid
De albums zijn nog allemaal verkrijgbaar, ook de oude S&W Amoras albums trouwens. De nieuwe albums kosten € 6,99, de oudjes 5,99. Mijn plaatselijke boekhandel rekent geen verzendkosten ! Dus als je plaatselijke boekhandel je lief is, bestel je het daar of in hun webwinkel.
 

Herfst #10

Mispels, ze hangen weer bruin en nog hard aan de struik. Ik vraag me elk jaar weer af wat ik er mee moet, je hebt mensen die er lyrisch over zijn. En momenteel schijnt gefermenteerd voedsel een hit in dure restaurants te zijn, ze kunnen de mispels zo op de menukaart zetten. Zolang een mispel hard is, kun je er niets mee, zodra ze zacht worden zijn ze eetbaar. Een zachte mispel smaakt viezer dan een melige peer.

Plukken
Vorig jaar was ik te laat met plukken en lagen de mispels onder de struik, de knagers en vogels weten er raad mee. Als je ze wilt plukken moet je dat doen als ze nog hard zijn, een vrucht met een gebruiksaanwijzing. Een historische vrucht, de mispelbloemen sieren menig wapen, maar er is geen simpel recept voor. Nergens staat, als je ze zo klaarmaakt dan zijn ze simpelweg verrukelijk. En dan bedoel ik een simpel recept, want het enige recept dat je vaak vindt is gelei van mispels. En gelei maken is niet simpel, gelei maken is koken, in een neteldoek scheppen, het sap opvangen, weer koken en dan inmaken. En toch pluk ik ze en bewaar ik ze tot ze zacht worden. Waarom ? Om de chickies bij te voeren, die vinden zachte mispels lek-kùr.

Herfst #9

Dit is eigenlijk een foto voor een raadsel, welke plant is dit of van welke kamerplant is deze plant familie ?
Al jaren heb ik de tuinkalender van Romke van de Kaa en Paul Geerts, iedere dag een nieuw blaadje met de datum en op de achterkant een stuk tekst. Dit kan van alles zijn, een recept, een tuin die je kan bezoeken, het levensverhaal van een persoon, een beschrijving van een plantenras, noem maar op.

Bijzonder
Als een beschrijving van een plant, struik of boom me aanspreekt bewaar ik die. Deze plant komt van zo'n blaadje en staat in wat bij ons de Keukenhof heet. Inderdaad, dat stuk tuin dat je ziet als je aan het aanrecht staat. Er staan nog knalroze geraniums, maar verder is het een dooie boel. Deze struik is de uitzondering, het blad is glimmend groen en na een paar jaar bleek hij ook te kunnen bloeien. Allemaal kleine bolletjes, een soort atomium in plantvorm. Nee geen klimop, een Fatsia.
  

Herfst #8

 
Ik moest vlot worden, want anders hoefde het niet meer. Toen ik deze foto maakte was de boom al half kaal gevreten, uitzonderlijk. Het is raar, we hebben een hele mooie nazomer gehad, maar de hulst wordt nu al kaalgevreten. Ik heb nog geen kramsvogel gezien en als ze nog wel komen is de hulst al helemaal kaalgevreten.

Mooi weer maar merels
pikken gulzig jouw bessen
alles op voor kerst

Conan

Conan ? Uhms ja, wij keken naar Conan en dan niet de Arnie S. versie, maar de nieuwe. Zal ik er nog iets over zeggen ?
Het is bloederig, er zitten hele mooie scènes in, het bloot is verdoezeld, het bloed vliegt je om de oren kortom het is vermaak.
De scène met Conan als puber is supermooi - de rest van de film haalt dat niveau niet.
En dan heb je een mooi punt voor een open einde en dan vergeten ze "cut" te roepen.

ISBN 9789057596667

Tosca Niterink, voor velen beter bekend als Thea uit "Theo en Thea" heeft een nieuw boek uit, gebundelde verhalen over haar demente moeder. Dementie, het lijkt wel "trending topic" te zijn, zodra je met dementie in aanraking komt zie je het overal om je heen. Iedere week zie ik wel een artikel in de krant of een uitzending op tv.

Nobiep
Ik vraag me af wil ik dat lezen, ja ik ben toch wel nieuwsgierig. Maar het duurt altijd even voordat zo'n vers boek in de bibliotheek voorhanden is en toen het eenmaal voorhanden was maakten ze er een toptitel van. Een toptitel betekent niet dat het boek top is, het betekent alleen dat je voor het lenen anderhalve euro extra mag betalen. Dat vind ik een domme uitvinding en ik werk daar niet aan mee, dus ik schaf weer eens een boek aan. Goed voor Tosca zullen we maar denken.

Rukken
Ik lees het boek in twee rukken uit, in 1 keer had ook wel gekund als het huishouden zich helemaal alleen zou kunnen redden. Het is herkenbaar, heel herkenbaar, bij vlagen werd ik echt woedend - junior van Rijn mag dit boek ook wel op zijn verplichte leeslijst zetten. Het is hilarisch, ontroerend en mijn voorland.

Luchtig
Tosca vangt in haar verhalen de komische momenten, de zorg heden ten dage, de onmacht en de absurdistische dingen die je overkomen als je met dementerenden omgaat. Dat je tussen zes oude vrouwtjes altijd een haaibaai vinden zal, die onder de haaibaai gewoon ook heel eenzaam is.
Omdat het eerder in het NRC verschenen verhalen zijn mis je wel de wie-is-wie inleiding, of laat ik het maar zo zeggen wie is Annie ? Wat ik enorm graag had willen lezen zijn de avonturen die voorafgingen aan de opname van haar moeder. Maar dat zijn eerder de avonturen van Tosca's zus als je in de proloog tussen de regels door leest. Nu maar hopen dat zij net zo leuk kan schrijven als Tosca.

Verkrijgbaarheid
Het boek is nog steeds verkrijgbaar, dat heb ik net even gecontroleerd in de webwinkel van mijn plaatselijke boekhandel en het kost € 16,50. Mijn plaatselijke boekhandel rekent geen verzendkosten ! Dus als je plaatselijke boekhandel je lief is, bestel je het daar of in hun webwinkel.
 

Flying Dragon Leaping Tiger

Het stapeltje nog te kijken dvd's was geslonken tot twee en dus ging deze oosterse film in de dvd speler. Het is heerlijk vermaak er valt van alles te zien, er wordt gevochten, mensen zweven door de lucht, de kostuums zijn adembenemend - maar ik kan het verhaal niet volgen.

Lost in translation
Dat ik het verhaal niet kon volgen komt denk ik door de oosterse namen, ik snapte op een bepaald moment niet meer wie wie was en ook niet waarom. Het is mij duidelijk, er is geen cultuurverschil er is een cultuurkloof. Daar zaten we op de bank, volgens mij is die die - oh ik dacht dat die die was. Hubby G. riep dan is dat vast haar zoon, ik riep hoe kan dat nou ? Een soort "wie van de drie" op je eigen bank met nootjes erbij.

Sprookje
Normaal gesproken lopen sprookjes goed af of in Hollywood komt de slechterik op tijd tot berouw en leeft iedereen nog lang en gelukkig. Maar nee, de slechterik is een oetlul met een rood waas voor zijn ogen. En ook de zieke grande dame gaat dood, alhoewel dat nog prima in de verhaallijn past. En dan zo'n einde - zitten ze daar, uitkijkend over een enorme vallei, en de jongedame gooit haar uitsmijter eruit. En ja, die snapte ik ook niet, is het nou wel of niet een happy-end ?
 

Evie

Toen ik eenmaal begonnen was met mijn eerste haakproject was er eigenlijk geen houden meer aan. Ik begon heel vrolijk en het ging beter dan verwacht, toen ik het bijna af had zag ik pas de voor mij befaamde fouten. Ik schijn altijd ergens in een patroon haaksteek #1 te verwisselen met haaksteek #2. Het eerste haakproject strandde toen het moeilijk werd en belandde in de mand met UFO's.

Cristel
Het eerste project lag dus weg te kwijnen, maar het haakvirus had zijn klauwen in me geslagen. Dus ik haakte inclusief de befaamde fout een krokodil voor mijn schoonzus. En daarna moest er nog iets gehaakt worden voor mijn nichtje, ik koos voor Evie de eekhoorn. Het boek "Kleine knuffels haken" van Cristel Krukkert ging mee op vakantie en daar zat ik voor de tent te haken. Zo haakte ik bijna alle onderdelen in een kleine week. Thuisgekomen zag ik dat ik een probleem had; a) het patroon van de staart is toch een beetje apart, de staart gaat niet recht achteruit maar maakt een bochtje - frons. b) de staart werd met het meegehaakte fluffy garen enorm groot

Staartgek
Uiteindelijk heb ik de staart drie keer uitgehaald, daarna heb ik hem opnieuw gehaakt terwijl ik bij het haken alleen door de achterste lussen stak. Hij was nog steeds een beetje gek krom, maar niet meer zo groot als Godzilla. Daarna heb ik fluffy door alle voorste lussen gehaakt zodat de staart harig werd. Toen de eekhoorn in elkaar zat was de staart zo zwaar dat hij gewoon recht naar achteren lag. Ik heb de staart toen maar aan Evie's rug en kop vastgeknoopt en nu ziet het er prima uit.

Nuts
Er ontbrak nog 1 ding, de eekhoorn van Cristel Krukkert heeft zijn wintervoorraad bij zich in de vorm van een mega eikel. Het type eikel dat uit een boom valt, niet het tweebenige soort. Ik heb de eikel gehaakt, maar in plaats van deze tussen de voorpoten vast te naaien heb ik Evie voorzien van een draagnet. Als ze ooit een walnoot vindt, dan kan ze die eikel gewoon inruilen.
 

Uitgestelde vakantiepret

De schoonfamilie was dit jaar naar Italië en zo kregen we twee Italiaanse pakken broodmix. De ene voor een pizzadeeg en de andere voor een kruidenbrood. Als ik erg mijn best doe kan ik tellen in het Italiaans en zeggen dat ik uit Nederland kom, veel verder reikt mijn Italiaans niet.

Mix
Maar dit moet toch lukken, zo'n mix uit Italië verschilt qua aanwijzingen niet veel van een mix uit ons kikkerland. En daarnaast, we zijn eigenwijs. Even kijken, een zak met meel in een bepaalde verhouding en er zit zout in. Apart is er een zakje met gist bij. Ik trek mijn standaard pizzadeeg beschrijving uit de kast en zoek een rekenmachine. Ik pak de bak van de broodbakmachine en grijp een fles olijfolie, ik meng 30 gram olijfolie, 1 losgeklopt ei, 176 gram lauwwarm water met de mix en de bijgevoegde gist. Ik laat de broodbakmachine kneden, na een kwartiertje kijk ik even of het goed gaat en duw ik alles wat langs de rand zit naar beneden zodat het 1 bol wordt.
Als de machine klaar is met kneden laat ik het deeg een uur rijzen. Daarna druk ik voorzichtig de lucht eruit en maak ik er weer een bol van, deze mag een kwartiertje rusten. Van die bol maak ik een bodem, die ik beleg - deze keer zelfgemaakte tomatenprut, ui, paprika, cervelaat, ananas, champignons, mozzarella en kruiden uit een potje. Beetje olijfolie eroverheen druppelen en dan zo de op 200°C voorverwarmde oven in.

Foto
Na een halfuurtje heb je dan een heerlijke naar eigen inzichten belegde pizza. Ik moet zeggen, de pizzabodem was prima gelukt. We maken foto's, die via whattsapp naar mijn schoonzus vliegen. Kijk, wij hebben pizza.

Herfst #7

Mwah ik weet niet, is dit eigenlijk wel een typische herfst foto ? Maar kijk dan toch, dit is voer voor Hollandse meesters, die lucht - wie bedenkt zoiets ?

Zon
Ik trek 's ochtends de luxaflex op en grijp meteen naar de camera. Ik gooi het raam open en fop de camera, ik wil een nachtfoto, terwijl het toch overduidelijk ochtend is. 
Bovenin nog donker grijze plokken, de zon nog achter de horizon. Verderop of lager een oranje grijze band helemaal van links naar rechts, waar oranje slierten uit lekken. Tegen een achtergrond van lichtblauw.
Het is alsof de dag wakker wordt en de ogen uitwrijft na een lange nacht.

Herfst #6

De camera en ik begrijpen elkaar nog steeds niet, maar we oefenen. In de herfst zijn er genoeg dingen te zien en zal ik nog een beetje oefenen voor het Sinterklaasrijm ?

De druppel vangt licht
Jouw kleur wordt gereflecteerd
Het roze van een roos

de Pest

Ik heb alles klaarstaan om naar mijn moeder te gaan, een tas met daarin een broodtrommel, een waterfles, een schrijfblok, plastic zakken en frutsels. Een rugzak met daarin portemonnee, telefoon, autopapieren en wat je verder normaalgesproken in een damestasje vindt minus de lipstick. Oftewel mijn bagage is er helemaal klaar voor, het punt alleen is dat ik dat niet ben. Ik heb de pest in mijn lijf, ik heb tegenzin, ik zit nog overvol met negatieve emoties, die maar moeizaam het koppie willen verlaten.

Chickies
Terwijl ik de kippen voer denk ik - zal ik wel, zal ik niet gaan en dat dan 100.000 keer. Ik denk, ik moet nog zoveel andere dingen, alles loopt in het honderd hier, alles loopt in de soep. En dat terwijl mijn moeder gewoon geheel zonder zorgen door het leven huppelt en op zoek gaat naar een nieuwe sloot om in te lopen. En ik neem een besluit, ik ga de boel niet de boel laten, nee ik blijf thuis en ga eens fijn de ramen zemen.

Natuur
De natuur heeft ramen, vensterbanken en de suskasten overgenomen. Op de ramen zit stof, stuifmeel en ander ondefinieerbaar viezigs. De spinnen zitten in alle hoeken en krochten, en hier en daar een wants, sprinkhaan en een kudde veelstippel lieveheersbeestjes. Ze krijgen allemaal een huuropzegging en ik verplaats ze zoveel mogelijk naar struikjes. Een beeld uit mijn jeugd dringt zich op, dat mijn moeder bij het ramen lappen altijd eerst met een emmertje kokend water rondging zodat het ongedierte echt niet meer terug zou komen. Ik huiver, ik dring het beeld naar de achtergrond, ik denk "generatiekloof". De vogeltjes zingen en ik spons, poets, trek met het trekkertje en probeer niet te veel na te denken. Op een van de suskasten zit een hardnekkige bewoner, tsja pop je moet toch verhuizen. Door het sponzen komt hij los, ik stel hem veilig, als ik de pop vastpak om hem te verplaatsen beweegt hij opeens, ik schrik me rot en laat hem vallen. Als hij volgend jaar uit de winterslaap wakker wordt en zijn vleugels strekt zal hij zich afvragen waar hij die hoofdpijn aan te danken heeft.
 

Moestuin #4

Toen de savooien- en rodekool onder het gaas vandaan kwamen zag ik tot mijn vreugde dat er een paar hele mooie rodekolen tussen stonden. Kool verbouwen in een moestuin is gezeur. Opa vertelt altijd dat de verbouw vroeger gepaard ging met gif, gif in het plantgat en later gif over de kool. Wij modderen altijd maar wat aan, een gaasconstructie erover om zoveel mogelijk de vlinders eruit te houden en verder duimen maar.

Wachten
Die kolen kunnen best nog even staan, maar wachten heeft ook nadelen. Straks wacht je en blijken je kolen van binnen rot en blijf je met lege handen achter. Nee, daar tuin ik niet in en ik oogst een hele mooie. Hij gaat de pan in samen met wat zoete appels, wat wil een mens nog meer ? 

Herfst #5

De meest nutteloze appelboom in onze tuin, die vooral wordt gewaardeerd door mijn schoonmoeder en schoonzus. Mijn schoonmoeder verwerkt ze in kerststukjes en waardeert de appeltjes omdat ze zorgen voor een mooi rood accent. En mijn schoonzus houdt van alles dat zuur is, lekkùr is haar conclusie nadat ze een mini appeltje opgeknabbeld heeft.

Sier
Deze appelbomen worden meestal als sierboom geplant, maar de vruchten zijn gewoon eetbaar. Als straks het blad valt blijft er een kaal skelet met rode appeltjes over. De merels vinden de appels pas interessant als er verder weinig eetbaars meer in de tuin te vinden is.

Klaver liefde

Ik ben een nieuwsgierig persoon, dat is gewoon zo. Op de hobbyhobby knutselclub gaat het vaak over welk soort haak- of breinaalden gebruik jij ? Nou heb ik zelf geen bijzondere haak- of breinaalden, ja wel blauwe of gele, maar niet echt bijzondere. Zodra ik iets nodig heb, wat ik nog niet heb dan koop ik dat en soms val ik in de kringloopwinkel voor een set breinaalden.

Haatsmurf
Ooit in een ver verleden heb ik leren haken en breien, de eerste aanzet door mijn moeder ondersteund door materiaal. Het uiteindelijke leren heb ik zelf gedaan, want daar had mijn moeder of de tijd of het geduld niet voor. De waarheid ligt vaak in het midden. Haken bleef moeilijk ik snap hoe het moet, maar altijd weer kramp kramp kramp.
Als je je ogen opent en ziet wat er met haken mogelijk is, wat moet je dan ? Je haathaken houding overboord zetten ? Dat heb ik dus gedaan, met wat vallen en opstaan heb ik 80% van een gekko gehaakt zonder al te veel gedoe - toen kwamen de pootjes in beeld en zakte de moed me in de schoenen. Ja, ik geef het toe, de gekko ligt nog steeds in de werkdoos.

Klaver
Na de gekko is er een krokodil, gevolgd door een eekhoorn met bijbehorende eikel van de haaknaald gesprongen. Omdat mijn nichtje graag wil leren haken en binnenkort jarig is, kocht ik een op de knutselclub favoriete haaknaald. Ik bestelde er meteen drie, twee voor mij en een voor de haakster in de dop. Ik haakte er uiteindelijk de staart van de eekhoorn mee, ik merkte niet echt een verschil met mijn huis tuin en keuken haaknaald en was teleurgesteld. Omdat de staart van de eekhoorn fluffy moest worden haakte ik er met een ander garen en een haaknaald kleiner (2,5) fluffy garen overheen. En toen voelde ik het vertrouwde gevoel weer opkomen, kramp ! Toen zag ik het licht, het boeit niet welke maat zo'n Clover amour haaknaald heeft, het handvat is altijd gelijk, terwijl dit bij traditionele haaknaalden kleiner wordt als de maat ook kleiner wordt. Tsja, ik had natuurlijk geen haaknaald maat 2,5 gekocht.
 

Herfst #4

Onze walnotenboom is misschien wel de mooiste boom in onze tuin, we hebben eiken, opgeschoten berken, knoestige fruitbomen. Nou ja, laat ik het dan zo zeggen, de walnotenboom is mijn favoriet.

Aangewaaid
Onze boom is een zaailing, dus het is niet een speciaal voor Nederland gekweekt ras. Een zaailing is altijd een beetje een gok, komen er noten aan en als er noten aan komen hoe zijn ze dan. En voordat je dat weet moet je eerst jaren wachten, de eerste keer zaten er denk ik maar drie noten aan.

Karakter
Een notenboom krijgt pas laat in het jaar blad, alle fruitbomen staan dik in de bloesem en de notenboom twijfelt nog. Maar uiteindelijk komt er dan van dat mooie roodgroene blad uit. De bloei, kleine groene propjes en enorme snottebellen met stuifmeel. Heerlijke schaduw als het in de zomer zinderend heet is. En langzaam maar zeker zie je de bolsters groter worden tot ze strakgespannen staan. Als de bolsters open knappen hoop ik altijd op een storm zonder regen, maar dat viel dit jaar tegen, weinig wind en wel een paar fikse regenbuien. Regen doet hetzelfde als wind, het geselt de noten uit de boom, jammer is dat de noten dan ook zeiknat zijn. In de herfst verliest de boom langzaam maar zeker blad, maar elf jaar geleden sneeuwde het in oktober toen was het binnen 1 dag bekeken. En dan begint weer het lange wachten tot in mei het frisse blad weer tevoorschijn komt.

Parade
Ik droog de noten binnenshuis in de gang bij de trap, op uitgespreide krantjes. Iedere dag noten rapen, de drogende noten al rond rollend iets opschuiven en na een week of twee gooi ik iedere dag de droogste noten in papieren tasjes. Zo raakt de gang langzamerhand weer leeg. Als ik nu bij de supermarkt ben kijk ik of ze mooie fruitdozen hebben, want walnoten zijn een heleboel dingen, maar goed stapelbaar hoort daar niet bij.
 

Zuinige knieperd

Toen ik nog jong en onvolwassen aan het oefenen was hoe je in een relatie leeft, woonde ik in een nietszeggende nieuwbouwwijk. Een grote vlakte met zandverstuivingen met her en der plukjes nieuwe woningen en doorkruist met bouwwegen van klinkers. Op een goede dag werd er aan de deur gebeld, in de veronderstelling dat het de collecterende glazenwasser was, duwde ik de man tien piek in zijn handen. Ik zie hem nog verbaasd kijken, hij zag er de humor wel van in, nee hij verkocht luchtfoto's van onze huisjes op de zandvlakte. Foto's van nieuwe huizen, nieuwe schuttinkjes en pas aangelegde tuintjes of hopeloze postzegels vol met onkruid. Voor vijfentwintig gulden werd ik de trotse eigenaar van zo'n afdruk.

Fast forward
Ik woon allang niet meer in de nieuwbouwwijk van toen, ook de relatie is bij het oud vuil, maar die foto - ja, die heb ik nog steeds ergens. Als ik eraan denk kan ik een glimlach niet onderdrukken. Ik hoor een autoportier slaan, de bel gaat, ik open de voordeur - een man met een map vol luchtfoto's staat voor mijn neus. Mijn eerste indruk is leuk, luchtfoto's, mijn hart maakt een sprongetje. Ons uitvergrote huis glimmend op 30 x 40, het is me haast iets te veel van het goede. Maar de beste man heeft ook een foto waar het huis met entourage op staat, je ziet de buren, de weg, wat pony's in een wei, dat ziet er leuker uit. Voor zeventig euri kan ik de trotse eigenaar worden van zo'n mooi glimmend vel. Ik verschiet niet van kleur, maar barst haast in lachen uit en vertel de beste man dat ik de foto's heel mooi vind, maar er geen zeventig euro aan ga uitgeven. Met achterlating van zijn kaartje gaat hij op weg naar het volgende adres. Volgens het kaartje zijn ze de goedkoopste aanbieder van luchtfoto's in Nederland, wat kost tegenwoordig eigenlijk een glazenwasser ?
 

Mooi weer

Het is oktober, oktober is zelfs al over de helft. De hemel is strakblauw en katmans ligt languit in het gras te relaxen. Ik loop in T-shirt buiten, ik rommel wat in de tuin en straks . . . straks gaat de bbq aan, voor het laatst dit jaar.

Aanrecht
In het weekend kookt hubby G en bemoei ik me zo min mogelijk met het eten. Ik zie dat er een pastasalade in de maak is en om te raspen wordt er een megagrote winterwortel uit de tuin getrokken. Ik geef antwoord op de vraag of er nog knoflook in de keuken ligt en lummel achter de computer.
Wil je nog appel van de bbq ? Ja best wel, dan moet je dat zelf even regelen - o. Dus zonder het recept te zoeken flans ik iets in elkaar, de vorige keer had ik de appels in alu folie gewikkeld. Zo moeten ze dan tussen de kooltjes liggen, maar ik vind dat geen succes, de folie scheurt me te snel. Deze keer misbruik ik ovenschaaltjes, appel en rozijnen erin en dan alu-folie eromheen.

Donker
In de verte doemen donkere wolken op, als ik er wat van zeg denkt hubby G dat ik een grapje maak !?! De strakblauwe hemel raakt met een band van grijze wolken bedekt, in de verte zie ik nog steeds blauw. Het dreigt en het doet, maar het regent niet, dus wij bbq-en eigenwijs, we zwaaien naar de langsfietsende buurman en eten buiten.

Bui
We zijn uitgegeten als het opeens wel heel erg donker wordt. Het spettert, dikke spetters, hubby G. rijdt de bbq onder het afdak en ik red de kussens. Tegen de tijd dat ik de borden naar binnen draag zijn ze al voorgeweekt. Als de bui over is haalt hubby G de schaaltjes uit de kolen, het dessert wordt binnen bij kunstlicht geserveerd. Is de zomer nu echt voorbij ?