Ochtend #19

 

 

Nu het vroeger licht is,

ben ik niet vroeg genoeg meer op voor dit soort plaatjes.

Maar deze is nog wel het tonen waard.

Optrekkende grondmist,

een al lichtblauwe hemel

en van dat strijklicht

met

een rode gloed
 

Moestuin #88

 

 

En nu is de opruiming

compleet.

Fris groen blad

op

de laatste pastinaak.

 

 

 

Logisch

Wat sommige mensen heel logisch vinden en wat ik logisch vind zijn heel verschillende dingen. Als ik ontbijt zie ik al een vrachtwagen staan, daar denk ik dan helemaal niets bij, ik ontbijt, ik ben aan het opstarten, mijn geheugenbanken worden langzaam aangesloten. Daarna ga ik gewoon mijn ding doen, breng mijn ontbijtspul naar de keuken en ga de kippen voeren. Mooi weer, even met de camera naar buiten.

Twee
Hmm, net konijnen nu staan er opeens twee vrachtwagens. De buurman van de pony's fietst langs, even een praatje maken - verwonderd kijken we naar het schouwspel. Vlak voor onze neuzen worden van vrachtwagen #1 damwandprofielen overgeladen op vrachtwagen #2. Ja daar neem je de halve weg voor in beslag op 15 meter van een kruising, terwijl je en passant ook nog even de halte van de buurtbus blokkeert. Want goh ja er is in de weide omtrek geen betere plek te vinden. Want dat agrarisch gebied dat zo nodig industriegebied moest worden en maar half volgebouwd is, ja dat ligt wel drie kilometer verderop. En welke kant rijdt vrachtwagen #2 later op ? Nou inderdaad. De buurman en ik schudden onze hoofdjes, hij gaat de pony's voeren en ik doe een rondje tuin.
 

Römertopf #6

Soms is het goed als ergens geen foto's van zijn. Vooral als er geen foto's van mislukte pudding zijn. Bij de supermarkt heb ik aardappelmeel gehaald en zo begint een vernieuwde pudding poging. Net als de vorige keer ga ik tussen Artusi en het römertopf recept inzitten.

Beter
De melk staat op, ik breng de boel aan de kook met de suiker, pietsie zout en het aardappelmeel. Als de melk warm wordt besef ik mijn fout al snel, maar ja niets meer aan te doen. De massa wordt snel dik en er valt niets meer te roeren het is nog net geen baksteen. Ze zeggen wel dat vroeger alles beter was, maar zelf denk ik dat het huidige aardappelmeel een stuk beter of sterker is dan vroeger. Oftewel 80 gram aardappelmeel op een halve liter melk is veel en veel te veel. Wij eten dus wederom een week lang een soort vla pudding, die niet eens de oven in geweest is. Vooral doorgaan.
  

Explosie

 

 

De eerste tulpen

gooien alle remmen los

warmte van de muur

 

 

Choc

Tijdens het laatste uitje ben ik op het laatste moment langs de banketbakker gegaan, bonbons halen. Twee aan twee zodat we op zondag samen een zelfde bonbonnetje weg kunnen smikkelen.

Kunstwerk
Standaard vraag, hoe is-tie - standaard antwoord vies. Vies, als in - als ik jou was zou ik hem niet eten. Deze keer kreeg ik er ook een fotootje bij - hij is wel mooi, maar aan 1 kant is hij stuk. Ah wat een kunst, klein maar fijn.

Römertopf #5

Wat krijg je als je een recept voor prei met gehakt uit de romeinse pot wijzigt in ui met burgers ? Ik vond het min of meer een aparte ervaring, een hamburger is een hamburger. Een hamburger is stevig, je snijdt hem in stukken en doopt die vervolgens in een mayo met ketchup mengsel.

Bejaardenvoer
Een burger uit de romeinse pot is zacht, het doet je denken aan mummelende oude mensjes. En toch is het niet vies, het vlees heeft in de pot een aparte zachtheid gekregen - iets dat je niet verwacht.

Roze

Ze zeggen altijd cyclaampjes kun je beter in het groen kopen, zelf kocht ik ooit drie cyclaamknollen van drie verschillende soorten. Niet in het groen, maar gewoon uit het boekje - deze cyclamen staan al jaren onder de struiken in de tuin.

Donker
Maar het struikgewas werd ieder jaar dichter en zo werd het steeds donkerder. Dus met de moed der wanhoop hebben we twee soorten opgegraven en verplant. De derde soort was onzichtbaar, maar wie weet komt deze dit jaar nog boven. Nu staan de cyclaampjes in onze keukenhof en gelukkig, ze hebben het verplanten overleefd.

Fietsen

Nu mijn moeder verhuisd is, woont ze ergens waar ze fietsen hebben. En dan natuurlijk geen gewone fietsen, nee een rolstoelfiets, een zit-naast-elkaar tandem én een zit-naast-elkaar tandem met een aanhanger. Ja inderdaad als je op die aanhanger zit, zit je ook naast elkaar.

Kwartetten
Zo ga ik dus een eerste keer mee fietsen, met zijn vieren op 1 fiets ! En iedereen kan, maar hoeft niet mee te trappen. En iedereen snapt dat je van "de Enk" bent, er wordt naar je gezwaaid - wij zwaaien vrolijk terug, de koningin is er niks bij. Drie vrouwen en 1 man, het sterke geslacht trapt, de man laat zich koetsieren.

Moestuin #87

 

Uitverkoop in de moestuin, alles moet weg.

Daar

gaat de boerenkool

en

de laatste zielige stronken

zijn voor de

kipjes.

 

Jeugd #0

Tijdens het eeuwige opruimen sta ik in de schuur en pak twee dozen met glaswerk uit. Het gros bestaat uit lompe bierglazen, foeilelijke moderne glazen en ander ongesorteerd alledaags glaswerk. Tot ik opeens terwijl het schuim er nog om heen zit overspoeld word door mijn jeugd.

Klein
Van die kleine glaasjes, waar ik als kind drinken in kreeg. De glazen zijn ouder dan ik ben, ik stuur de foto naar mijn broer. Het zouden glazen van een actie kunnen zijn mailt hij, ja leer ons onze ouders kennen. Ik opper Riedel. Als je zoekt op MP zie je dat dat een schot in de roos is.

Crackers #4

We hebben een basisrecept, nu wordt het tijd om te experimenteren. Ik doe iets meer gist in het beslag en ik vermenigvuldig alle ingrediënten met anderhalf. Ik dacht als ik iets meer deeg maak, dan bak ik het in twee keer af in plaats van in 1 keer en worden de crackers dunner.

Praktijk
De theorie is leuk, maar de praktijk is weerbarstiger, uiteindelijk moet ik de crackers in drie keer bakken omdat ze niet op twee bakplaten passen. En het hele laat-in-de-oven-uitdampen van de crackers gaat zo de mist in. De crackers zijn wel ok, maar ik vind ze nog erg broodachtig, weinig knapperig. Note to self, volgende keer het gewone deeg maken en dan proberen het in twee keer te bakken. 

Mijn naam is . . .

Hup hup hup, heel relaxed en rustig hupt er iets door de tuin, het is wildkleurig en te groot om een konijn te zijn. Het heeft lepels van oren en zijn/haar naam is haas. Ik volg de haas binnen, ik loop van woonkamer naar keuken, van keuken naar achter. Ik pak de camera en druk die tegen het glas, opeens gaan de oren omhoog en wordt de houding alert. En terwijl hubby G de schuur uitkomt, neemt de haas het hazenpad.

Drie
Drie dagen lang zie ik de haas en jaag ik op hem/haar met de camera in de aanslag. Als we opeens oog in oog staan ben ik veel te traag, ik hoor het grind onder zijn poten wegspringen als hij weg spurt. Na drie dagen heb ik anderhalve foto van hem en zie ik hem niet meer. De natuur is dichtbij en ontglipt je soms.

De vooruitgang #1

Onze bomen stonden er nog allemaal, wat een opluchting. Maar het geraas en gedonder gaat maar door. Er wordt veel gezaagd en er wordt veel gehakseld. Ook de gemeente heeft bedacht dat ze nog niet helemaal klaar zijn en snoeit aan de andere kant van ons huis de opgeschoten bosschages onder de bomen vandaan.

Groen
Alles wordt gehakseld en zal dan als groene brandstof nog ergens dienst doen. Aan de overkant wordt alles verzameld en gesorteerd - alleen de hele dikke bomen gaan niet de hakselaar in. Je staat erbij, je kijkt ernaar. Je kunt je ogen nauwelijks geloven.

Opruim blues #4

Soms weet ik niet wat ik moet, of soms misschien wel altijd. Moet ik lachen, moet ik huilen, moet ik me verdrietig voelen. Of moet ik simpelweg blij zijn als je met gemak iets weg kunt gooien ? Hoe moet je omgaan met de krochten van je ouders ?

Shampoo
In de garage, ik herhaal, in de garage doe ik een kastje open - een stuk of tien flessen shampoo staan er in het gelid. Waarom zou je dat in hemelsnaam in de garage zetten, wat voor zin heeft dat als je daarna de garage zo volpropt dat je de shampoo in geen honderd jaar bereiken kunt. Waarom? Het punt is, als ik er te veel over na ga denken dat ik dan helemaal verzand.

Tactiek
Ik maak een foto, ik doe het kastje dicht en laat het een paar weken sudderen. Als het dan een paar weken gesudderd heeft, dan pas zal ik het kastje weer open doen. Nu ik dit schrijf glimlach ik, als ik straks het kastje weer opendoe zal het wel grimlachen zijn. Waarschijnlijk zet ik het verstand op nul en zet er een vuilniszak naast, wat zal de vuilniswagen lekker ruiken als ze de zak kraken.
 

Opruim blues #3

Op een bepaald moment ben ik begonnen om de keukenkastjes van mijn moeder te ontdoen van etenswaar. Beschuiten, macaroni, rijst heel veel rijst, cakemixen, vermicelli, mie en ga zo maar door. Ik pakte het uit de kast en zette het in een big shopper en de big shopper ging mee naar huis.

Datum
In een eerste opwelling had ik al veel gewoon de kiepelton in gegooid, maar dat begon me tegen te
staan. Maar je kunt weinig meer met het voedsel, het is niet een beetje over de datum - het is rustig vier tot tien jaar over de datum. De kippen krijgen de rijst bijgevoerd tussen het graan, maar dat gaat heel langzaam. Ik heb een tien liter emmer vol met alleen krenten en rozijnen, als ik ze zo voer halen de kippen er hun neus voor op.

Tactiek
Dus ik had een andere tactiek nodig, ik week nu iedere twee dagen 50 gram rozijnen en krenten en kook 200 gram uit de deegwaren bult. Als b.v. de macaroni gaar is, gooi ik dat inclusief het kookwater bij de gewelde rozijnen. En daar eten de kippen dan twee dagen van, ik heb uitgerekend dat ze nog tot in de zomer macaroni eten.
 

De vooruitgang

Als je zoals wij pal aan een drukke weg woont, kun je merken dat het weer beter gaat in Nederland - het wordt weer drukker. Naast dat het altijd al drukker werd. De weg wordt verbreedt en zal nog dichterbij komen. Nu de kogel door de kerk is en het werk aanbesteed, hebben ze bedacht dat ze vaart moeten maken.

Zagen
Overal klinkt het geluid van gezaag, de bomen moeten om, voordat de vogeltjes gaan nestelen en er wordt met man en macht gewerkt. Zo veel tijd hebben ze ten slotte niet meer. Ik sta op een hoek van het kruispunt, ik kan opeens veel verder weg kijken alsof ik op een taiga sta - kale vlakte. Aan de overkant komt opeens een huis te voorschijn dat al die tijd door struikgewas verborgen was. Vanmiddag gaan we op verjaarsvisite, ik moet zeggen ik word er een beetje nerveus van, straks maken ze een foutje en hebben wij ook geen boom meer in de tuin staan.
 

Zeep #4

 

 

En het gaat maar door

een doos met stofjes bingo

overal zeepjes

 

Keek van de week

We hebben kippen en kippen leggen eieren, als de dagen korter worden stoppen ze met leggen en als de dagen lengen beginnen ze weer. Dus wij eten eieren, de schoonfamilie krijgt eieren, wat nemen we mee als we op bezoek bij vrienden gaan ? Eieren. En we hebben twee kippen meer dan eerst, dus nog meer eieren en de alleroudste kippen leggen ook nog steeds . . .

Berg
Wat ga je doen als je een eierberg in huis krijgt, je bakt vaker een ei, je kookt vaker een ei, je bakt krentenbollen en je bakt koek. En als je echt aan de weg wilt timmeren, dan bak je dus cake.

Gladjes

Ik loop via de achterdeur naar binnen, de kat sprint als een bezetene langs me heen naar buiten. Huh denk ik. Maar ik zie het al, geschrokken van het gebeurde, geschrokken van het geluid of gewoon angstig om wat er zal gebeuren - kies maar. Dat heb je met asielkatten, iedere asielkat heeft een rugzak mee.

Blik
Ik hanteer stoffer en blik, ik pas de stukken in elkaar om te zien of ik alles heb. En ik doe een "oorzaak en gevolg" oefening. Het bakje stond op de wasautomaat, op een kleedje. Kat springt op wasautomaat, kleedje glijdt weg, bakje komt mee. Het kleedje irriteert me al een tijdje, zal ik het kleedje weggooien ? Of gewoon het bakje niet op de wasautomaat zetten ? Ik ga het kleedje zo weggooien.
   

Moestuin #86

 

Alles moet eruit

ook de spruiten weg ermee

de kippen eten mee

 

Moestuin #85

Het nieuwe seizoen

ligt om de hoek te wachten

het oude eruit
 

Antje

We hebben nog een paar kleine plekjes in de auto om wat mee te nemen ik kijk om me heen. Ik stunt met de grote huishoudtrap, klap hem uit en klim erop, helemaal boven uit de garage haal ik een paar doosjes. Doosjes met vrouw Antje erop, die kunnen nog wel mee.

Worstelen
Thuisgekomen worstelen we altijd in een paar avonden alle meegenomen spullen door. Er gaan spullen in de container, er gaan spullen naar de kringloop, er is oud papier en oud ijzer. Sorteren, beslissingen nemen, rouwen. De dozen van vrouw Antje kom ik redelijk door tot ik op een doos stuit die helemaal gevuld is met handwerkpakketten. Een wandtapijt, erg jaren 70 en borduurpakketten, kleine, grote en tafellakens en ik doe de doos weer dicht. Ik bel mijn schoonmoeder, mijn schoonmoeder belt haar schoonzus - niks. Mijn schoonmoeder overlegt met de buurvrouw, de buurvrouw zegt dan moet je mevrouw N eens bellen. Als mijn schoonmoeder langskomt vraagt ze of ik zelf wil bellen, nou nee.

Wel Fair
Later komt het verlossende woord en ik ga samen met mijn schoonmoeder naar het bejaardentehuis, dat gekoppeld is aan het verzorgingshuis waar mijn moeder woont. Ik heb de doos onder de arm, vrouw Antje wordt uitgepakt, alles wordt bekeken. Er worden al meteen spullen verdeeld, een van de tafellakens wordt uitgevouwen - er valt iemand voor. Er worden dozen met borduurzijde uit de voorraadkast gehaald. We krijgen koffie en praten met verschillende dames, daarna nemen we afscheid. Over een aantal maanden zullen de borduurpakketten af zijn en dan worden ze voor het rode kruis verkocht, zo komt het nog goed terecht.
 

Onderhoud

De tuin heeft onderhoud nodig, voor het grotere werk plannen we ieder jaar een weekje vrij. Dit jaar was het weekje vrij wel gepland, maar niet alles lukte in dat weekje. Hubby G meldde dat de berk waar die top uitgewaaid is nog gezaagd moest worden. En daar sta ik dan, rood jasje aan, mutsje op, klompjes aan, mobiel in de jaszak, oordoppen in en touw in de handen. Een kabouter is er niks bij.

Huis
Moet dat nestkastje (gekraakt en gesloopt door een specht) er niet af ? Neuh, dat valt vanzelf mee naar beneden. Nou ok dan. Ondertussen ligt de stam in stukken gezaagd achter het kippenhok, het nestkastje heeft de val overleefd en houdt zich hardnekkig aan de stam vast.  

Opruim blues #2

Ik begin langzamerhand een beetje dol te worden, als ik bij mijn moeder opruim ruim ik steeds een andere plek op. Het staat allemaal zo vol, het is allemaal zo veel dat ik soms gedemotiveerd raak. Ik wissel af zodat ik het vol kan houden en het bijltje er niet bij neer gooi.

Hutkoffers
Ik worstel in de box met dozen vol lege mappen. Ik dank de lieve god, dat 99% van de mappen leeg is en sorteer ze in grijze zak (vuilnis) en gele zak (kringloop). Daarna gaan we nog een uurtje planken sorteren in de garage, het echte hout gaat naar links en het spaanplaat gaat op de stapel vlak achter de deur. Ik maak foto's zodat ik later kan zien dat er echt voortgang in zit. Thuis kijk ik dan altijd nog even naar wat ik op de foto's zie en wat zie ik daar dan ? Dat lijken wel de aluminium pannen waar mijn moeder vroeger mee kookte. Die pannen, die langzaamaan steeds meer aangetast raakten. Die pannen werden dus op een bepaald moment vervangen. Vervangen, niet weggegooid - iets weggooien is zonde.
 

Moestuin #84

Als ik in de keuken kom ligt er iets groens in de slacentrifuge, iets groens ? Iets groens uit de eigen moestuin ? Nu ? Ja. Hubby G heeft het zelf gezaaid en nu ook zelf geoogst, weliswaar was het een beetje harken van het 1 en een beetje harken van het ander.

Wintergroen
Wat kun je aan het eind van het seizoen zaaien zodat je iets hebt als er verder nog niets in de moestuin groeit ? Veldsla en een groente, die met zijn naam al aangeeft in welk seizoen het groeit - winterpostelein. En natuurlijk heel gezond, zo rauw . . . ook lekker in een broodje shoarma met knoflooksaus erover.

Zeep #3

 

 

Je wassen met zeep

is echt geen uitdaging meer

zeep in overvloed

 

Schoenen

Mijn moeder is in het verpleeghuis tot rolstoelgebruiker gepromoveerd, maar daar heeft ze zelf andere ideeën over. Nu ze verhuisd is kijkt het personeel het aan en proberen ze haar de rollator mee te geven, maar ook die parkeert ze rustig ergens.

Meelezen
Als je in het dossier meeleest zie je opmerkingen als "loopt zelfstandig iets meer breeduit", "mevrouw loopt stabiel" en zo laat moeders de rolstoel en rollator achter zich. Maar ze heeft wel een ruiterteen en door al het lopen komt die teen meer en meer in de klem, de fysiotherapeut geeft als advies andere schoenen met een elastische neus. Dus op een donderdag, de dag waarop mijn moeder de minste clubjes heeft haal ik haar op. Ze heeft een onrustige nacht gehad en ik help haar aankleden. Ik laat haar in haar tempo ontbijten en als we dan eenmaal onderweg zijn tukt ze in de auto, ze tukt op het bankje in de schoenenwinkel en ook weer terug naar huis tukt ze. Als ik haar weer in de woonkamer terugbreng slaapt ze al voor ik haar koffie voorgezet heb.

Bestel
De schoenen, die zij eigenlijk nodig heeft zijn niet op voorraad dus ik bestel op goed geluk uit de folder. Dan krijg ik een mail, de kleur die ik uitgekozen heb is niet op korte termijn leverbaar - nou dan de andere maar, want ma heeft echt andere schoenen nodig. Een week later heb ik een heel andere moeder bij me, 1 die uitgeslapen en wakker is. We passen de schoenen en ik laat haar door de winkel lopen. Dan komt de moeilijke vraag, zitten de schoenen fijn ? Nee is het antwoord. Tsja en dat is dus moeilijk met dementie, hoe "nee" is dit "nee". Dus de schoenmaker voelt hoe de schoenen haar passen en hoe ze aansluiten en dat ziet er allemaal heel goed uit.

Nee
Dit is een gevalletje je gevoel uitschakelen en je verstand gebruiken, ma zegt nee maar dat is onbetrouwbaar, haar teen kan nog wel steeds pijn doen omdat de teen al pijn doet. De schoenen passen goed, ze heeft echt andere schoenen nodig en ik hak de knoop door. Ik denk voor haar en zo verlaten we de zaak, mijn moeder met haar nieuwe schoenen aan. De tijd zal het leren of dit voor haar de juiste schoenen zijn, het is nu afwachten.
 

Crackers #3

Als je op internet zoekt vind je altijd van alles maar vaak niet wat je zoekt. Onze zoektocht naar een goed cracker recept ging niet voorspoedig. Tot ik me bedacht dat wij wel altijd crackers zeggen, maar dan knäckebröd bedoelen.

Zoeken
Dus opnieuw zoeken naar weer een ander recept. Omdat ik met mijn moeder naar de schoenenwinkel ging, heeft hubby G het bakken voor zijn rekening genomen. Terug van de schoenwinkel lagen ze daar, onze eigen crackers. We hebben eindelijk het recept gevonden om verder mee te experimenteren.

Dagje uit

We gaan een dag op stap, gewapend met de voordeeluren-kaart met de trein. En het was de juiste dag voor een dagje museum, druilerig en regenachtig. We gaan naar Zwolle, van te voren hebben we gekeken waar we heen gaan. Toch handig al die bloggers, die vertellen waar je in hun stadje goed terecht kunt of wat je per se zien moet.

Waanders
We gaan als eerste naar Waanders in de Broeren, een enorme boekhandel annex lunchroom in een oude kerk. Na een groot stuk worteltjestaart en koffie en T klimmen we helemaal naar boven, daar sta je dan met je neus op het dakgewelf en dan naar beneden loeren naar al die boeken. Dan rustig steeds een etage lager, steeds kijken of er nog iets van je gading is.

Museum
Daarna door de regen naar het Stedelijk museum, eerst dwalen door het Drostehuis. Als je op de begane grond naar de vloer kijkt, zie je heel scherp de grens tussen baas en personeel van marmer gaat het plots over in estrikken. Onder de woning ligt een jaloersmakende grote kelder, en je kunt ook naar boven met een weinig chique trap, dat verbaasde me - ik heb overal gekeken of ik ergens een showtrap zag, maar die is er blijkbaar niet. Na wat gedronken te hebben in het museumcafé, hebben we als laatste de zalen bekeken in het nieuwere gedeelte van het museum. In de filmzaal werd ik treurig en onpasselijk, dus snel verder.

Met zo'n enorm kunstwerk heb je een zaal snel vol, welgeteld hingen er drie stukken allemaal van Veronique Schrama. Je kunt het zelf nog tot 7 mei 2017 gaan bekijken. In het drostehuis maakte ik nog een close-up foto van een schilderij van Piet Zwiers. Zie de strepen van de kwast, zie al die kleuren door elkaar en van een afstand zie je de harmonie - de harmonie van de natuur.

Moestuin #83

Alles wat nog in de moestuin staat is sneu en de moestuin moet ook leeg, anders kan er niet gespit worden.

Leeg
Dus ik spit er een kudde worteltjes uit, een worteltje meer dat maakt nu echt niets meer uit. De Chinese kool is gewoon weer uitgelopen en ik trek ze er nu uit, want die staan in het vak waar dit jaar de bonen in gaan en dat vak moet dus hoognodig leeg. Leeg is goed, leeg betekent er kan gespit en geharkt worden, gespit en geharkt betekent dat er een klimrek voor de erwten opgericht kan worden. En dan graag een beetje gunstig weer zodat de erwten en de kapucijners de grond in kunnen.

Kringloop #21

Soms stap ik iedere week bij de kringloop binnen, soms kom ik er weken niet. Ik loop langs de kopjes, dan naar boven kijken of er weckpotten zijn, langs de lampen. En soms zie je dan opeens iets, het staat een beetje achteraf, het is oranje als ik het vastpak voelt het zwaar aan. Leuk een glazen eekhoorn, ik zou hem eerder beneden in de grote letterkast verwachten. Het is net een stuiter, maar dan in de vorm van een eekhoorn. Ik laat hem door mijn handen glijden en voel of er scherfjes af zijn, nee helemaal heel. Ik ga weer naar beneden verder speuren en aan het eind van mijn rondje sta ik met een inmiddels warm eekhoorntje bij de kassa.

Bewaren

Een van de gouden uitspraken van mijn moeder was altijd: vind je dat ik veel snoep? Nou ja misschien
niet veel, maar ze houdt enorm van snoepen. Als mijn moeder een koekje niet opeet, dan is dat of een heel vies koekje of zij is niet goed in orde.

Bewaren
Alles maar bewaren, mijn ouders hadden een oorlog meegemaakt en dat had zijn wonden achtergelaten. Niet alle wonden zijn even zichtbaar, nu we opruimen zie je dat ze alles maar bewaarden. Het kon straks nog nuttig zijn, je kon het misschien straks nog ruilen of je kon er in tijd van nood dan smachtend naar zitten kijken ? Als ik 1 chocoladewikkel tegen kom gooi ik hem weg, soms kom ik er dan meer en meer tegen. Dan verzamel ik de wikkels uit de verzameling of andere dingen. Dan maak ik een mini collage, die ik fotografeer en dan gaat de collage in het oud papier.

Een nieuw jaar, nieuw zaad

We zijn er voor gaan zitten, het kost ons meestal wel een avond, het bestellen van zaad voor de (moes)tuin. Dat gaat dan van dit is op en dat vind ik niks en zullen we dat eens proberen.

Zoeken
De opbrengst van de pompoenen vond ik maar zozo, dus dit jaar hebben we een ander soort (Fictor). Met de paprika's zijn we weer terug bij het oude vertrouwde soort en dit jaar gaan we ook pepers proberen. Hubby G wil altijd zonnebloemen en ik ben fan van kapucijners en de Cobra slabonen. De zakjes zijn binnen, het seizoen kan beginnen. 

Römertopf #4

Wat gelukkig wel wil lukken in de romeinse pot is zuurkool en omdat het er weer voor is en omdat ik het lekker vind, eten we het nog maar eens een keer. Oefening baart kunst.

Poot
Van de biologische boer krijgen we vaak varkenspootjes, daar maak je alleen hubby G blij mee - mij niet. Maar deze keer kregen we ook de stukken die daar boven zitten mee, het gaat richting hamschijf, maar ze kunnen het denk ik niet als hamschijf verkopen. Zo'n stuk vlees wordt heerlijk gaar in zo'n romeinse pot, echt niks mis mee ook al mag het misschien geen hamschijf heten.

Crackers #2

Een 2e poging om crackers te maken, weer een enorm zadig recept en omdat we geen speltbloem hebben nemen we speltvolkorenmeel. En havermout moet erin en ik ga ook geen moeite doen om het recept terug te vinden, want stel je voor het komt in handen van een tandarts.

Resultaat
Na dit recept ben ik door mijn hele voorraad zaden heen en kan ik een half boodschappen briefje vullen. De crackers zijn niet zo brokkelig als de eersten, beter gezegd ze zijn kei en keihard. We kijken elkaar aan, dit recept gaat het niet worden dat is duidelijk. In de trommel worden ze jammer genoeg niet zacht. Dus voor ik er 1 eet maak ik ze eerst nat onder de kraan en dan even opdrogen in de oven.

Zeep #2

 

Mijn moeder vond altijd

dat je van sommige dingen nooit te veel kon hebben.

Zeep was 1 van die dingen.

Zelf denk ik daar lichtelijk anders over,

weer zes stukken zeep en

het zeepkoopverbod blijft dus onverminderd van

kracht.

 

Zingen

Nu mijn moeder dichterbij woont ben ik er vaker, maar ik vraag me wel af hoe vaak moet je gaan ? Het liefst ging ik bij de dagbestedingen in een hoekje zitten kijken hoe het met haar gaat en het mooie is, dat mag ook. Alhoewel ze liever hebben dat je een handje helpt.

Gezang
Omdat ze al snel gewend was en zich verveelde hebben ze mijn moeders week ingedeeld en nu heeft ze iedere werkdag wel "iets". Daarnaast heb ik een programma en daarin kan ik zien dat er per maand nog vier avondprogramma's zijn. Mijn moeder zong altijd graag, heel normale liedjes of beter gezegd, toen ze nog praatte zong ze ook. Nu praat ze niet en zingen doet ze ook niet, maar je kunt altijd luisteren dus ik ga met mijn moeder naar het zanguurtje.

Zoekt
Als ik kom zie ik haar nog niet zitten, dus ik ga haar halen - bij haar huiskamer aangekomen blijkt dat ze al weg is. Dus weer terug en daar zit ze, er is nog plek en ik ga naast haar zitten - ze heeft een map met liederen voor zich en ze bladert er ijverig in. Ik werp een blik en denk O, ik vraag aan een van de begeleiders naar het programma. Hij vertelt dat ze die map al dertig jaar hebben, als we nieuwere liederen spelen kennen ze de tekst niet. Ja dat snap ik, maar zingen jullie alleen maar geestelijke liederen, kort antwoord: Ja. 

Por
Als mijn moeder mijn aandacht wil word ik aangepord, vinnig zegt ze "kijk jij dan eens even". Ik denk hó, ik denk "ze zegt weer wat". Na maanden van stilte en hooguit af en toe een ja, nee of paraplu zegt ze opeens een hele zin. Wel een dronken hele zin, maar toch. En zo zitten wij braaf een heel uur geestelijke liederen uit. Mijn moeder zingt niet, maar ze heeft wel haar aandacht erbij - het ophemelen van god is niet haar ding en de blik in haar ogen spreekt boekdelen. Ik zorg dat de tafel koffie krijgt, dat ze niet tien suikerklontjes bij haar overbuurman in de koffie doet en ik sla de pagina's om. Als ik later thuiskom streep ik de maandelijkse zanguurtjes uit de agenda.
 

Ochtend #18

 

Donker grauw grijs sneeuw

Een nieuwe dag, zonopkomst

eerst purper dan blauw

  

Moestuin #82

We gingen op pad, met winterweer, naar de grenswandeltocht. Bij het startpunt zag het zwart van de
mensen, we keken elkaar aan en liepen zwijgend naar het startpunt. Een stukje lopen was een goed plan waar we niet van af wilden wijken, we sloegen voor de mensenmassa linksaf. In plaats van een ritje met de bus en wandelen in een mensenmassa, wandelden wij om het Zwillbrocker Venn, waar nu geen flamingo's te zien zijn. We knisperden door de sneeuw en ik vroeg me af waarom water het enige is dat anders is dan al het andere op onze planeet. De uitzondering, die de regel bevestigt.

Bevroren
Thuisgekomen ging hubby G de moestuin in en wrikte daar met enige moeite een pastinaak uit de bevroren grond. Eentje, maar dan wel een enorme joekel daar kun je rustig een stamppot mee maken en dan heb je voor twee dagen genoeg.   

Uit de oude doos

Soms lees ik een blog en dan staat er dat het patroon uit de oude doos komt, die oude doos is dan van 1993. Deze foto is uit een oudere doos en komt uit het "maandblad voor handwerken" van november 1950. Altijd maar weer dat opruimen, bij mijn ouders in de garage stuitten we op drie doosjes tijdschriften, ik gooide de tijdschriften met veel plezier de oud papier tas in.

Meuk
Mijn motto was, wat moet je met die oude meuk - totdat de kleuren plaatsmaakten voor zwart-wit toen ging bij mij de rem erop. Ik heb de oude meuk eerst bekeken en toen op MP verkocht, want als er 1 tijdschrift is waar ik geen warm gevoel bij krijg dan is dat de Ariadne. Dat dit "maandblad voor Handwerken" de voorloper daarvan is verandert daar niets aan.

Jumper
Mijn moeder noemde een truitje altijd een jumper, zoals het truitje op de foto ook een jumper genoemd wordt. Deze moest op de foto, stel ik krijg nog eens last van een breivirus, pofmouwen tot aan de ellebogen, beetje kort - maar wat een motief.

  

Römertopf #3

Ik ben vastbesloten om pudding in de romeinse pot te maken en ik pak het meest vage kookboek aller tijden erbij. De mijne is dik en dof goud van buiten, mijn Artusi, het kookboek van Artusi is een apart kookboek, het is alleen een goed kookboek als je van experimenteren houdt of als je weet wat hij eigenlijk bedoelt, maar niet opgeschreven heeft.

Veld
In de Artusi staan recepten voor pudding, pudding die in een veldoventje gaan - iemand een idee wat een veldoventje is ? Nou ik vond dat je dat wel mocht vergelijken met een Romeinse pot, die in de oven staat. 100 gram bitterkoekjes, 100 gram suiker, 1/2 liter melk, 80 gram aardappelmeel en 3 eieren. Ik vergelijk de ingrediënten met die van de flan Albine, ik ga voor 3 eieren, de halve liter melk, 100 gram koekjes, aardappelmeel heb ik niet nou ja dan maar zonder. De hoeveelheid suiker middel ik op 70 gram en ik doe er 1 mini schepje zout in.

Test
Volgens Artusi kook je eerst de melk met de suiker en het aardappelmeel. De koekjes doe je er later bij en als het gekookt heeft laat je het afkoelen. Je splitst de eieren, de eiwitten klop je stijf, stijf als in ze vallen niet meer uit de kom als je de kom ondersteboven houdt. Als de melkmassa afgekoeld is roer je de dooiers erdoor en spatel je het eiwit erdoor.

Resultaat
Het resultaat dat uit de oven komt is een holvormig iets, mooi bruin dat wel en toch nog net niet goed genoeg. Ik had natuurlijk geen tijd om de melkmassa af te laten koelen en heb de boel warm door elkaar gespateld en de keer erop had ik geen koekjes en geen aardappelmeel en dat gaf een nog gekker resultaat, waar gelukkig geen foto's van zijn. Dus op het boodschappenlijstje staat een emmer geduld en aardappelmeel.
 

Zeep #1

En weer een paar stukken zeep erbij, ik ben gestopt met tellen. Het rode stuk zeep was er 1 die ik meteen herkende, ik heb het mijn moeder zelf cadeau gedaan. Het is een stuk zeep van de Savonnerie, doe je een dagje Amsterdam ga er dan langs. Het is een rechthoekig stuk zeep met een gat erdoor, daar hoort dan een touw door zodat je het onder de douche op kunt hangen. Aan de kleur te zien is het een stuk aardbeienzeep, ah niet te versmaden en nog niet half op. Het aapje stond in de boekenkast stof te happen, ik had eerst niet eens door dat het een zeperd was.

Polswarmers

De laatste tijd ben ik eigenlijk altijd maar druk, ik weet zelf niet waar ik precies druk mee ben. Wat ik wel weet is dat op de bank zitten en een moppie breien of haken een zeldzaamheid is. Maar na wat vallen en opstaan heb ik toch een klein project af.

Kantoorkou
Hubby G heeft het nooit koud op kantoor, maar de luchtverversing tocht hem altijd over de handen en die worden dan steenkoud. Zelfs de handen uit de mouwen steken en ze laten wapperen helpt niet. Ik heb dit patroon gebruikt, met wat aanpassingen. De duim heb ik 27 steken gemaakt, bij het daadwerkelijk breien van de duim heb ik 5 toeren steeds 2 steken geminderd. De wol die ik gebruikt heb is een restant sokkenwol, hubby G heeft dus nu sokken met bijpassende polswarmers . . .

Crackers #1

De eerste poging om zelf crackers te maken, op internet vind je te veel recepten. En zo ziet het eerste probeersel eruit voor het in de oven gaat.

Test
Ik heb zo mijn bedenkingen, volgens mij bedoel ik met crackers iets heel anders dan wat ik op internet vind. Het resultaat, geen crackers zoals ik ze wil, breekbaar en erg veel zaden. Niet goor, dat dan ook weer niet. Het is een beginpunt, deze eerste poging en zoals ik altijd zeg, een test is nooit mislukt. Het resultaat is misschien niet wat je verwacht had, maar dat is iets heel anders. 

Moestuin #81

Het is nog steeds schrapen in de moestuin, vandaag schraapte ik spruitjes voor het volume aangevuld met wat boerenkooltoppen.

Maand
Nog grofweg een maandje wachten, dan gaan we weer opbouwen. Composthoop ontmantelen, spitten en zaaien.

Ochtend #17

 

Grijzigheid met zon erdoor.

 

Museum #1

M en haar vriendin O willen naar het museum in Bennekom, naar een tentoonstelling over breiwerken. Mij leek dat ook wel wat dus ik stelde voor om te chauffeuren, zeg maar wanneer je wilt. M had het al helemaal in haar hoofd zitten, een tussenstop in Ede bij de wolwinkel en dan door naar Bennekom. Ze had er even niet op gerekend dat ze een hielspoor zou krijgen en zich kruipend voort moest bewegen.

Februari
We rekken het zo lang mogelijk en gaan een paar dagen voor het einde van de tentoonstelling toch met een inmiddels redelijk herstelde M op weg. O, doe mij alle dagen een bezoek aan een wolwinkel, wat is dat toch een genot voor de ziel. Die kleuren, alhoewel die kleuren - in de wolwinkel kwam ik erachter dat Scheepjes heel ordinair Fenna garen uitbrengt onder een eigen naam. Dat heeft Scheepjes toch niet nodig denk je dan, je gaat toch niet iets dat eerst in de Wibra ligt later onder het Scheepjes merk uitbrengen ? Blijkbaar wel.

Goodies
Er zijn trouwens meer dingen om je over te verbazen, er is nu zelfstrepende sokkenwol van Regia waar je zonder te veel moeite twee identieke sokken mee kunt breien. Aan het begin en in het midden van de bol zit een stuk garen in een contrasterende kleur, als je precies na dat stuk begint met breien worden je sokken gelijk. Dan moet je natuurlijk wel gelijkmatig breien en goed tellen, dat tellen is iets waar het bij mij nogal eens aan schort. Daarnaast heeft de Pippi Langkous in mij het liefst altijd twee verschillende sokken. Ik ga me te buiten aan sokkenwol voor wel drie paar ongelijke sokken.

Museum
Het kijk- en luistermuseum in Bennekom is nog niet open als we daar aankomen, dus we hebben tijd om door Bennekom te slenteren op zoek naar een goed cafetaria. We bestellen en nemen plaats, een huiselijk cafetaria zo leuk - als O terug komt van het toilet is ze helemaal vrolijk. Het is zóó schoon en als je met je handen wappert krijg je een doekje om je handen mee af te drogen - ik ga ook maar eens polshoogte nemen. Daarna gaan we op zoek naar de hobbywinkel van Bennekom, we komen midden in een woonwijk uit en wat lacherig lopen we terug naar het centrum. Tsja dat heb je tegenwoordig, mensen beginnen vanuit huis een webwinkel en zo krijg je wat apart toeristenverkeer, die door jouw straat giechelen.

Open
Na deze extra excursie is het museum ondertussen wel open, ik val voor een schilderij van Fransje Smit in werkelijkheid is het groter. De tentoonstelling kan je in vijf minuten gezien hebben, er is onder andere breiwerk van clubgeluk. Daarna dompelen we ons onder in de rondleiding, nou ja meer het verhaal over en een demonstratie van de collectie mechanische muziekinstrumenten. Zodra de vrijwilliger het kermisorgel start weet iedereen in de wijde omtrek dat de rondleiding op zijn einde loopt. We taaien af richting de koffiekamer en doen nog een rondje museumwinkel en toiletten. Na een kort bezoek aan de banketbakker, die om de hoek zit, gaan we met al onze aanwinsten weer naar huis.
 

Goede voornemens

Een goed voornemen bij de aanvang van het nieuwe jaar is niet iets dat bij mij past, wat moet ik mij dan voornemen ? Ik rook niet, ik zuip niet en ik geloof niet in het voornemen op 1 januari.

Kaal
Een goed voornemen is altijd goed, ik deed er 1 halverwege november en het kost me enorm veel moeite om me eraan te houden, maar ik doe mijn best. Toch vond ik het een beetje kaal zo zonder doelen het nieuwe jaar in. Dat en ik had op de radio iets gehoord over een tv-programma waar ze dagcrème testen. Met wat moeite kwam ik erachter dat het programma "de rekenkamer" heette en ik bekeek het. Die twee dingen maakten dat ik tegen hubby G zei, als we nou eens wat uitdagingen op papier zetten.

Winkel
Laten we dit jaar eens proberen dingen, die we normaal in de winkel kopen, zelf te maken. Laten we ons zelf eens uitdagen, de eerste uitdaging was verzinnen wat. Van sommige dingen roep ik meteen al onmogelijk of onzinnig of dat kopen we normaal al nooit. Er staan tot-nu-toe vijf dingen (deodorant, worst, crackers, likeur en crème) op de lijst en er is dus plek voor nog zes, zeven of acht dingen zodat we op elf (het gekkengetal), twaalf (maanden in een jaar) of dertien (speciaal getal) uitkomen.
 

Opruim blues

Op zaterdag zijn we terug gereden naar de woning van onze ouders, niet nadenken, vroeg opstaan, aanhanger achter de wagen en gaan.

Opruimen
Samen met mijn broer doen we een opruimsessie, we sorteren en filteren. De vuilnis gaat aan de straat, alles wat nog iets lijkt en handzaam is zetten we links in de garage neer. Al het spaanplaat stapelen we op en staat rechts. Als we de aanhanger vol hebben stoppen we, we kijken om ons heen, het lijkt niet op te schieten.

Opkoper
Na maanden van opruimen snappen we de mensen, die een opkoper laten komen om de keet leeg te laten halen. Want wat moet je eigenlijk met zo'n door mijn vader geredde en bewaarde gereedschapskist ?

Blokje om #16

Zondagochtend, hubby G is terug van het fietsen. Hij zet zijn bidon in de gootsteen en maakt zijn zakken leeg. Wat klopt er niet aan dit plaatje ?

Flessen
Dat bierdrinken en sportief fietsen niet samengaat ? Dat het nog een beetje vroeg is om nu al meer dan een halve liter bier op te hebben ? Dat het de bedoeling is dat je het bier opdrinkt voor je het flesje weggooit ? Het is maar goed dat er nog steeds statiegeld op flessen zit, hubby G wil fietsen, niet iedere 100 meter stoppen om een fles uit de berm te rapen.

Ochtend #16

 

 

Water op het land

Duisternis

Zon

Kleuren

weer een nieuwe dag.

 

Ochtend #15

Ik ben gespannen, vandaag verhuist mijn moeder.

Zou de taxi wel op tijd zijn, zou mijn broer wel op tijd zijn, zou zou zou.

Loslaten, ademhalen.

Zo naar de hemel kijkend wordt het een bewogen dag.