Ossenprut

Uit de osseperenboom vallen enorme keiharde knoeperds. Als je 's avonds net in bed ligt hoor je af en toe boink, in deze tijd van het jaar denk je dan - 'een appel' of 'een peer'. Osseperen zijn geliefd, vaak hebben we er maar een handvol, dit jaar zullen het een paar emmers zijn. Geen enorme oogst maar wel genoeg om te delen.

Stoof
Het zijn heerlijke stoofperen, maar ze hoeven geen uren op te staan, dan wordt het snot. Hoe ik dat weet ? Ervaring. Ik heb net een emmer peren geschild en ze opgezet als ik gebeld wordt, de peren staan op vier. Als ik drie kwartier later bij de pan terugkom is het leed al geschiedt. Perensnot, wel lekkere perensnot.

Valpartij

Iedere ochtend ziet het er onder de perenboom ongeveer zo uit;

De peren variëren in kwaliteit van enorm rot, beetje aangestoken,

half opgegeten, beetje beurs tot goed.

Beetje beurs hou ik apart voor de kippen,

goed gaat in een emmer om later sap van te maken.

Al het rotte gaat in andere emmers en dan op de bos composthoop.

De half opgegeten laat ik voor de liefhebbers in groepjes bij elkaar liggen,

de volgende ochtend ruim ik de restanten daarvan weer op.

Tijdens het rapen betrap ik deze rakker,

hij kijkt onschuldig, maar heeft toch duidelijk de bek vol.

 

 

Een van vier

We hebben een paar boompjes met leifruit, qua vruchten doen alleen de pruimen het goed - de rest lijdt een zieltogend bestaan. Het appelboompje zit vol met mini appels en de kersen droegen amper.

Peer
De ene peer is een miniscuul boompje, het groeit niet en er zitten geen vruchten aan. De andere peer telt welgeteld vier vruchten, twee kleintjes en twee grotere. En dan probeer je heel voorzichtig of zo'n peer loszit, peer optillen en weer laten hangen. Op het moment dat je loslaat omdat de vrucht vastzit, valt de vrucht alsnog. De triomf-van-Wenen peer.

Lyon

Ik las ergens dat we in Nederland tegenwoordig het klimaat hebben dat ze dertig jaar geleden in Lyon hadden.

Waar
Of dat waar is kan ik niet beoordelen, ik weet niet hoe dertig jaar geleden het klimaat in Lyon was. Regende het daar alle jaargetijden ? Hadden ze nooit een echte winter ? Als je dertig jaar geleden op vakantie naar Lyon ging, kun je nu net zo goed thuisblijven.

Fruit
Wat ik wel weet is dat er dit jaar een aantal vijgen rijp zijn geworden en dat de druiven kleuren. Welk fruit zou ik met succes kunnen aanplanten ? Wat verbouwden ze dertig jaar geleden in Lyon ?

Sap

Vorig jaar hebben we een nieuwe sapinzet voor de weckketel gekocht, nu voor het eerst in gebruik. Beetje uitproberen of dit fijner is dan die andere, die geen slangetje had.

Op
Het eerste voordeel is dat dit meer een opzet dan een inzet is. Onder de vorige sapmaker paste maar net vier volle waterkokers, als ik nu vijf volle waterkokers in de ketel doe stroomt de ketel nog niet over. De vorige sapinzet had een hengsel zodat je eenvoudig het waterniveau kon controleren, dat zit er nu niet meer in. Het slangetje bedienen is een gepriegel en het laatste beetje sap kun je er alleen uitkrijgen als je de torenhoge constructie schuin houdt. De komende tijd maar oefenen, kijken of ik het gebruik van zo'n ventieltje onder de knie krijg.
 

Tractor

Het moment waar hubby G zo naar uitgekeken heeft, zijn eerste tractor. Hij kon gewoon niet wachten, zo heel groot was hij nog niet.


Pompoen
De pompoenplanten staan bij de courgettes, die hubby G nauwlettend in de gaten houdt. De pompoenplanten proberen te woekeren, maar hubby G leidt de plant in een cirkel. Er zit er 1 aan, er zit er 1 aan, er zat er 1 aan. Ja ik zie het, hij heeft zelfs al modder aan de banden.

Jam

Zo zien zwarte bessen, bramen en pruimen er uit als ze een nacht in een pan met geleisuiker gestaan hebben.

Nacht
Ik weet niet of het luiheid is of dat ik het werk dan beter kan plannen, maar ik laat de vruchten altijd een nacht in de pan staan. Her en der nog een klont suiker, maar ook al een mooie laag gesuikerd vruchtensap. Het maakt eigenlijk niet uit welke vruchten je aan de zwarte bessen toevoegt, de jam smaakt als zwarte bessen jam. Zwarte bessen ruiken heel lekker, maar zijn niet zo lekker om zo te eten, maar in de jam - hmm . . . heerlijk.

Vest

Binnen op de bank, buiten in een tuinstoel, in het Alzheimer café, steeds maar haken. Zelfs op vakantie ging dit gedrocht mee. Het moet een vest met een sjaalkraag worden - nu viereneenhalve bol verder is het zo ver dat ik de zijnaden kan gaan sluiten. Eindelijk zien of het wat is, na wat voelt als een eeuwigheid haken.

Mouw
Als de zijnaden dicht zijn kan ik proberen er een mouw aan te passen. Of beter gezegd twee mouwen. Het wacht nu op die zeldzame momenten dat je tijd, rust in je lijf en goed licht hebt om te priegelen. Daarna zal ik het resterende garen moeten bekijken waar in het kleurverloop kan ik beginnen om twee min of meer gelijke mouwen te fabriceren.
 

Moestuin #56

Ik moet tot mijn schaamte toegeven dat ik geen idee heb hoe het er in de moestuin voorstaat. De tijd glipt me door de vingers, druk met van alles en de standaard klussen blijven liggen.

Groentela
Vaak kook ik uit de groentela, die op magische manier gevuld wordt - alhoewel ik toch denk dat het kaboutertje eigenlijk hubby G is. Hij houdt de bonen, courgettes en de komkommers in de gaten. Wat ik wel zelf geoogst heb zijn de paarse koolrabi's of beter gezegd ik heb ze opgetrokken. Ik ben in het vak bij de witte koolrabi's begonnen, de goede gaan richting keuken - de slechte richting kippen. Nu de witte op zijn ben ik bij de paarse aangekomen. Eigenlijk wil ik snijbiet eten, maar de moestuin dicteert. 
     

het Avontuur, de ingedikte versie

Met mijn moeder had ik afgesproken om naar het graf van mijn vader te gaan. Omdat ze nog niets gegeten heeft smeer ik een paar beschuiten en zet thee. Daarna gaan op weg, hubby G gaat lopend en ik doe rustig aan en ga samen met mijn moeder met de tram.

Lopen
Ze sloft aan mijn arm en tilt haar voeten amper op, ik laat haar het tempo bepalen. Ik stop zodat we een reiger kunnen bewonderen, daarna wordt het een slow-motion film. Ze zakt in elkaar, ze draait voor me langs naar de grond en in haar ogen zie ik een angstige blik. Ik breek haar val en ze ligt dwars op het trottoir. Ik kniel bij haar hoofd, er stopt een autootje - bellen? Ja. Voor je het weet staan er allemaal mensen om je heen, een dame - ik ben arts, ze voelt mijn moeders pols. Jongens van de gemeentereiniging brengen haar een flesje water. Er stopt een jongen op een brommer - kan ik wat doen ? Ja zegt de belster, zwaai maar even naar de ambu.

Broeders
Als de ambulance er is, lost de toeloop op, ik blijf met mijn moeder achter. Na wat vragen, zetten ze mijn moeder op haar benen – na een paar passen, hijsen ze haar de ambulance in. Na het onderzoek komt de verpleegkundige bij me, alles is op dit moment goed. Hij vertelt me dat hij haar kent, hij wijst, daar heb ik haar een keer uit een café opgehaald. Ze praatte honderduit, maar ze wist niet waar ze woonde - met enige moeite hebben we toen haar adres achterhaald. Ik vraag of we nog naar de begraafplaats kunnen of is het beter als we naar huis gaan ? Omdat alles goed is, maakt het niet uit.

Loos
We stappen op de tram en lopen het laatste stukje, ze zijgt neer op het bankje voor het graf. Ze zit uitdrukkings- en emotieloos op het bankje - is dit mijn moeder ? Ze lijkt niet te beseffen waar ze is. Ik deel mijn brood met haar en dring aan dat ze wat drinkt. Ik poets het graf en ga ook even naar het graf van mijn opa & oma. Als we naar huis gaan geef ik haar een arm, ze hangt helemaal voorover. Hubby G neemt haar andere arm, samen lopen we haar naar de tramhalte.

Thuis
Bijna thuis gaat ze meer rechtop lopen. Thuisgekomen, gaat ze op bed liggen, wat voel je dan ? Het antwoord is “moe”. Terwijl ik de huisartsenpost bel komt mijn moeder de kamer inlopen - ze is blijkbaar te onrustig om te liggen. De dienstdoende huisarts komt binnen het uur samen met een ambulancebroeder. Zijn vragen, beantwoordt zij onlogisch. De huisarts controleert haar bloeddruk en luistert naar haar hart, de broeder prikt haar bloedsuiker. Of ze kan staan, of ze kan lopen op de plaats – 'nou U bent geslaagd hoor' zegt de huisarts tegen mijn moeder.

Moet
Mijn moeder krijgt weer praatjes. De huisarts schrijft zijn bevindingen in het zorgboek, we nemen afscheid. Nu mijn moeder weer op haar “normale” niveau lijkt te zijn, gaan we naar huis. Ik vul haar portemonnee aan en pak mijn spullen in. Doe rustig aan zeg ik tegen haar. Ze kijkt nadenkend en zegt, ik denk dat ik zo maar even naar buiten ga, ik moet nog naar de markt.

Geheim

Onze "Opal" pruimenboom hebben we aangeschaft omdat het een goede bestuiver zou zijn, maar zoals de foto van gisteren al liet zien draagt hij ook heel goed. Laatst hadden we een cheesecake discussie, wat is het nou eigenlijk en hoe maak je het. En is een kwarktaart nou iets dat je altijd in de koelkast maakt ?

Duits
Hubby G begon te surfen, ik droeg hem het kookboek van Giphart aan - een boek waar ik heel tevreden over ben. Nee, hij wilde toch echt zelf iets ontdekken, ik heb hier een recept daar moet een half pakje pudding pulver in. Mijn reactie, als dat een Duits recept is, dan zal dat best goed zijn - leer mij die Duitsers en hun Kuchen kennen.

B&B
En zo maakte hubby G een kwarktaart met stekebèze (kruisbessen). Nadat ik de taart geproefd had heb ik hem gevraagd of hij plannen heeft een pleisterplaats te openen, want dat het er op leek dat hij vast aan het oefenen was op de zelfgemaakte taart die je daar krijgt.

Opal
Nu we zoveel pruimen hebben, heb ik gevraagd of hij het geheime recept nog eens ten uitvoer kon brengen - we hadden ten slotte nog een half pakje pudding pulver in de kast liggen . . .  
 

Geschud

Of hubby G even wat pruimen wil plukken voor na het eten, ja hoor. Hubby G komt terug met een emmertje vol, 'ik heb heel voorzichtig geschud' is zijn commentaar als ik met mijn ogen rol. Wat moet je met een emmer pruimen ? Ja, ik ken mensen die zonder problemen een emmer pruimen soldaat maken, maar die mensen zijn even niet voorhanden.

Stappenplan
Een deel van de rijpste eten we als toetje, de onrijpe gaan op de fruitschaal. De rest maken we schoon om jam van te maken, geleisuiker erbij, deksel op de pan zo kunnen ze een nachtje trekken. Morgen weer een klusje.

Lege emmer

Als de emmer met aardappelen leeg is, ga ik aardappelen graven. Met al die nattigheid van de afgelopen maanden is het een verrassing wat je boven de grond krijgt. Rotte stinkende piepers of grote dikzakken. Op het eerste gezicht zijn het dikzakken, maar op het tweede gezicht zit er toch een aantal tussen die eenmaal boven de grond rotten.

Minst
Je kunt beter iets kleinere piepers van goede kwaliteit hebben, dan grote die slecht houdbaar zijn. Als je ze samen in een zak hebt zitten steekt 1 rotte al zijn buren aan, vergelijkbaar met griep op een kinderdagverblijf. Een keer aanhoesten en het is gepiept. 

Spitskoolsla

Sla in de moestuin is altijd een heel gedoe, het meeste slazaad neemt niet eens de moeite om te ontkiemen. Kropsla, chique ijsbergsla vergeet het maar - ik koop plantjes, die elders onder ideale omstandigheden ontkiemd zijn en die groeien dan voorspoedig. Het enige wat wel wil zijn de pluksla variëteiten, die doen het vaak zo goed dat ook de kippen heel gelukkig worden.  

Spitskool
Dit jaar hebben we een pluksla, die qua groeiwijze wel iets van een spitskool of paksoi wegheeft. Het wordt geen laag-bij-de-grondse krop, maar eentje die de hoogte in gaat. Een of twee keer snijden en heb je hebt sla in overvloed, deze sla heb ik bevorderd tot favoriet. Hij/zij heet Cocarde, een toepasselijke naam.

Zicht van boven

We hebben twee stukken grindtuin, ook wel oneerbiedig kattenbak genoemd. Je kunt het trouwens beter een spinnenbak noemen, spinnen lijken zich er heel erg thuis te voelen. De ene grindtuin ontspoort lichtelijk en daar ga ik dit jaar wat planten uit wippen, die het té goed naar hun zin hebben.

Zonnehoed
Deze zonnehoeden staan in de nog niet ontplofte grindbak. Ik heb ze met moeite aan de gang gekregen, maar nu ze staan lijken ze het wel goed naar hun zin te hebben. Ieder jaar worden ze iets sterker, wie weet met een zwanendood tot gevolg.

Zondag #4

Het is weer eens zo ver, er is weer een doosje lego opgedoken. Dus daar sta ik weer te poetsen, ik vind het redelijk geestdodend werk - dus ik tel de kleuren. Ik kom op drie, wat natuurlijk niet het juiste antwoord is, rood, geel en blauw - de primaire kleuren. Ik kijk beter en zie zwart, grijs en wit zo kom ik al op zes kleuren. Uiteindelijk kom ik op zeven, als je doorzichtig ten minste ook een kleur vindt.

Extase
Hubby G raakt haast in extase, zulk lego had ik vroeger ook, deurtjes, hekjes, raampjes, draaiende schijven en heel veel wielen. Wat ik herkende waren kwartronde steentjes, die hubby G onbekend voorkwamen. Zo zie je maar ieders lego herinneringen zijn anders.

Vallend fruit

In deze tijd van het jaar beginnen de eerste appels en peren te vallen, de kleintjes, de rotte, de vruchten waar een worm doorheen gewurmd is. Dit jaar vallen er ook opvallend veel walnoten vroegtijdig naar beneden.

Schoonmaak
Dit gevallen fruit moet opgeruimd worden, anders maai je het stuk of ligt het simpelweg in het gras te rotten. Als je het niet weghaalt kun je straks het goede fruit niet van het slechte onderscheiden. In het begin raap je een emmertje per week, dat wordt een emmertje per dag, dan worden het er twee à drie per dag. In de tijd dat mijn moeder hier was zong ze dan - twee emmertjes water halen, twee emmertjes pompen, meisje op de klompen.  

Vogel

Zo'n brutaaltje, dat op de rozenboog zat en daar de vlieg empen, zoals ze hier de mieren met vleugels noemen, vanaf pikte. Zo'n brutaaltje die gewoon blijft zitten als je met de camera iets dichterbij komt.



het diner komt zo
van beneden aanlopen
gedekte tafel

Colorado

Eerst zag ik die rare lelijke friemels op de aardappelen zitten, nou dan weet ik al hoe laat het is - foute boel. Nee dat zijn geen lieveheersbeestjes, ook geen larven van een lieveheersbeestje. Nee dat zijn larven van de coloradokever, een gevreesde veelvraat die hele oogsten kan vernietigen. Ik speelde dus voor god, of ik speelde voor die vlinder die met die ene vleugelslag een orkaan in Japan veroorzaakt - de larven gingen in de kliko.
 
Geholpen
Sinds enkele weken zie ik de kevers landen op de stoep, dus het lijkt me niet dat het veel geholpen heeft. Ik vraag me wel af waar die kevers vandaan komen, heb ik meer larven over het hoofd gezien of komen ze gewoon van een perceel met piepers verderop vliegen. Iedere avond kun je er een tiental van de laatste zielige blaadjes van onze aardappels plukken. Ook het op de stoep achtergelaten snoeisel van de tomaten zit onder. En wat je niet verwacht, ze lopen ook gewoon door het gras.

DDT
Zouden al die acties tegen de insecticiden dan toch geholpen hebben ? Dat er steeds minder en minder agressieve middelen gespoten wordt ? Of is het de afwezige winter ? En wat moet ik met al die gestreepte beestjes ? Laten zitten of nog maar een paar orkanen veroorzaken ?

Oma

Mijn oma, ze is al meer dan dertig jaar dood, ik kan me haar stem niet herinneren - ik heb allemaal losse dia's in mijn hoofd. Dat ze op de markt uit een bak met nog wriemelende paling, paling uitzocht - dat wriemelen mocht toen nog, tegenwoordig zijn alle palingen op de markt dood. Dat ze me liet zien dat de kip, die ze klaarmaakte nog eieren in zich had. Dat ik over de markt aan haar hand huppelde om een ijsje van de Febo zeurde en het kreeg. Dat ze liet zien hoe je soezen maakte, hoe de kelder rook, dat ik aardappels met plastic neuzen, ogen, beentjes transformeerde tot mannetjes, de poppen die ze voor me breide.

Dia's
Het dressoir, het moderne wandmeubel, de blauwe parkiet, het kleed op de vloer, het huilende zigeunerjongetje, de gordijntjes onder het aanrecht. Des te meer ik er aan terug denk, des te meer dia's krijg ik - maar niet haar stem. De rode tandpasta, het grote bed waarin ik logeerde, het veranda-achtige balkon met de tuin van de buren erachter. De mindere dia's - mijn oma vast aan slangen in het ziekenhuis, de verpleegster die me af door de zijdeur ergens parkeerde met een stapel Suske en
Wiskes. Het bejaardentehuis, het zoutloze brood, de verboden vis in de mini koelkast.

Carstens
Wat al deze herinneringen losmaakt, dat is je ervoor openstellen, je de tijd gunnen en deze vaas. Als ik deze vaas zie, zie ik mijn oma, grijze krullen handtas vlinderbril. Dat de manier waarop een geheugen werkt onnavolgbaar is, is iets dat ik al lang weet. De bodem meldt W.-GERMANY naar buiten toe leesbaar en 1245-25 naar binnen toe leesbaar. Binnenin is de vaas glimmend turquoise geglazuurd, buiten is de glazuur mat, met uitzondering van de bruinrode krullen die erop liggen. En is de vaas nou echt mooi, ik kan het niet zeggen - ik kan namelijk niet objectief kijken, ik kijk en zie mijn oma.