De eerste fruittas van dit jaar en volgens mij precies op tijd, de moestuin begint zijn vruchten af te werpen. We hebben al af en toe asperges, we hebben al voor het eerst doperwtjes gegeten en er is sla in overvloed.
Aardbeien
Ik ben zo blij dat er geen aardbeien in de tas zitten, we hebben zelf aardbeien en ze komen me ondertussen de neus uit. In de tas zitten jonagolds, mijn minst favoriet appelsoort, sinaasappels, een mij totaal onbekend soort peren (Kaiser Alexander) en een meloen.
De meloen is voor mij, hubby G lust alles, maar meloen smaakt volgens hem nergens naar. Ondanks dat zal hij niets tekort komen, want onze frambozen zijn rijp en de kersen en aalbessen komen al aardig op kleur. Meloen met ham, meloen met rode bessen, meloen met port - hmm, lekkur.
De 1e dag na de vakantie is altijd even wennen, mijn wekker doet het nog steeds niet. In de vakantie was dat niet erg, maar nu is dat onhandig. Note to self: wekker opnieuw programmeren.
Bult
Er ligt een enorme bult was, ik zet een cd op en begin, zo simpel is het eigenlijk je moet gewoon beginnen. Als de cd af is, is de bult nog steeds een bult dat wordt morgen nog een 2e strijksessie.
Score
Ik maak de balans op van de afgelopen vakantie week, 132km gefietst en 8km gewandeld. Dat is niet slecht maar met dat tempo kun je niet binnen een week naar Parijs fietsen. Naar Parijs fietsen is waarschijnlijk toch een brug te ver voor mij, niet qua afstand maar omdat je de onzekerheid onderweg voor lief moet nemen. Nee, naar Parijs fietsen als dagdroom is volgens mij vele malen beter dan als realiteit.
Aantal gelezen boeken een stuk of zes, ook dat is geen slechte score voor een weekje vakantie.
Als ik voor de spiegel sta om te kijken of ik bruin geworden ben, zie ik dat ik nog steeds een kind van mijn vader ben. Mijn vader, die nooit een korte broek droeg en nooit in de zon kwam had ieder jaar een bruine kop boven de witte boord van zijn overhemd. En ondanks dat ik de hele tijd smeer en onder de parasol zit ben ik toch aardig aangebrand geraakt. Normaal gesproken ben ik met warm weer liever binnen omdat ik hooikoorts heb, maar op de camping kun je niet anders dan buiten zijn. Het zal ook wel door het fietsen komen, als je beweegt in de buitenlucht bruin je vaak het mooist op.
Verrassing
Ik ga eens achter de computer zitten en schrijf wat, ik lees mijn mail. Mijn broer mailt dat hij van plan is volgende week zondag naar onze moeder te gaan. Maar omdat hij er een datum bijschrijft zie ik dat hij zo iemand is, die zondag niet als laatste dag van de week ziet. En dat betekent dus ook dat ik nu niet hoef te bedenken wanneer ik ga, nou ja over een paar weken pas. Omdat het mooi weer buiten is eet ik buiten, ik grijp een boek mee en verlies mezelf. Nog een heel klein beetje vakantie.
Als je net doet alsof je huis een tent is, moet je het wel goed doen. Alhoewel dat steeds moeilijker wordt, de werkweek staat voor de deur en er moet hoognodig gestreken worden. Nog heel eventjes volhouden.
Te
's Ochtends is het aardig weer om te fietsen, maar mijn tweewielerige echtgenoot neemt de benen op de racefiets. Ach nou ja, denk ik en ik pak nog een boek van de stapel. Het is al snel te warm om je te bewegen en al helemaal te warm om je druk te maken. Ik luier, ik lees, ik grut een beetje in de tuin. Langzaam komen er toch allemaal niet-vakantie gedachten op. Wat is een goede dag om naar mijn moeder te gaan, het wordt tijd want het is alweer even geleden. Je wilt er niet aan denken, maar het is sterker dan jij. Dinsdag is morgen al pieker ik, terwijl ik ook een bult was en een ongepoetst huis heb. En dat allemaal terwijl het daar eigenlijk te warm voor is.
Actief
Hubby G. heeft nog energie te over en hij huppelt heen en weer en klust een beetje hier en een beetje daar. Hij port me af en toe, bang dat ik blijkbaar nog een hoofdpijn aanval krijg. Ik ruk me bij tijd en wijle uit mijn boek zodat ik niet een met de tuinstoel wordt. Als het na de afwas wat afgekoeld is gaan we voor het laatst deze vakantie nog een stukje fietsen. We gaan nergens heen, we gaan gewoon een beetje linksaf rechtsaf tot we weer thuis zijn.
Als je net doet alsof je huis een tent is, moet je het wel goed doen. Je hebt een kilo boeken bij je en die moeten uit.
Nattigheid
Omdat dit soort weer ook altijd samen gaat met regen en onweer besluit ik om de bieten, afrikaantjes en de kolen uit te planten. Op zich een goed idee alleen breekt de zon door en wordt het opeens snikheet. Ik ga op zoek naar tuinfleece en knip dat in stukken om de net uitgeplante bieten te beschermen.
Koffie
Tijdens de koffie visite bij opa bekijk ik het werk van de tuinmannen, ze hebben gedaan wat in dit seizoen kan. Omdat de planten tot aan de dakgoot groeiden en de ramen niet meer gewassen werden heb ik voor opa een klacht bij de woningbouwvereniging ingediend. Ze waren hogelijk verbaasd, ja dat mag ook wel vooral omdat ze al eerder beloofd hadden dat er iets aan zou gebeuren. Opa meldt dat meteen de dag erna de glazenwassers er waren of dat toeval was is maar zeer de vraag. De man van de groenvoorziening heeft beloofd dat ze in de winter de boel verder terug gaan snoeien zodat de jungle beteugeld blijft. Terwijl we koffie drinken horen we een angstaanjagend geluid. Het duurt even voor ik het geluid plaatsen kan, omdat het zo warm is gaan de koepels van de binnenstraat open. Moet ik daar ook nog over klagen vraag ik en iedereen moet lachen.
Dreigend
We gaan naar de tent want er pakken zich donkere wolken samen. Het ene moment snikheet, het volgende moment regen en later op de dag . . . perfect bbq weer. We hebben zelf kolen een alu bakje en we lenen een los rooster bij de schoonouders. We grutten door de vriezer, wat steengrill vlees, speklappen en gemarineerde lam. Hubby G. knutselt een portable bbq in elkaar, daar bemoei ik me verder niet mee. Hij laat me het rooster zien en zegt mooi hè hoe ze dat maken. Dat kunnen ze bij de bakker ook en laat hem de bovenkant van mijn stukje abrikozenvlaai zien. Zelfde techniek, ander materiaal.
Als je net doet alsof je huis een tent is, moet je het wel goed doen. De vuile was zie je later wel.
Hitte
Ze voorspellen een plak pinkster weekend dus gaan we vroeg op pad naar de mooie plantjes kweker. Wat we nodig hebben ? Bamboestokken. Bij de kweker liggen de stokken in een oude kas op lengte gesorteerd. Je mag ze zelf pakken, ze worden niet per bos, maar gewoon per stuk verkocht. En ik wil een hangverbena en knal afrikaantjes hebben. De verbena wordt een mooi rood exemplaar en de afrikaantjes hebben de kleur van citroenen. Thuisgekomen gaan de plantjes in een emmer met een bodempje water, wachten tot het iets geschikter weer is om ze uit te planten.
Later
Later is nu, dus ik besluit om de wasmachine aan het werk te zetten. Met dit weer is de was al haast droog tegen de tijd dat je het aan de molen hebt hangen. Ik keer alle wasmanden om en bekijk de buit, uiteindelijk was ik vier keer. Dat het allemaal gestreken moet worden verdring ik nog even.
Moestuin
Voor onze tent ligt een moestuin en de doperwten beginnen mooi te worden. Zouden het er genoeg zijn voor een maaltje ? Gewapend met vergiet en een schaartje ga ik het bonen bos in. Doperwten oogsten is vooral goed kijken, de peulen mogen niet te dun zijn en ze spelen vaak verstoppertje. De peulen, die je over het hoofd ziet, zijn later vaak te dik geworden om nog lekker te zijn. Als je in Engeland bent krijg je soms van die hele lekkere grote erwten voorgeschoteld, ik vraag me af of dat een bepaald ras is.
De probleemloze teelt van venkelknollen levert toch een klein probleempje op. De konijnen schijnen venkel ook erg lekker te vinden. Hubby G. belooft er gaas omheen te zetten, morgenochtend.
Warm
Zelfs als je rustig in je campingstoel blijft zitten zweet je, ik serveer limonade en perenijsjes. Ik beweeg met de schaduw mee en lees een boek, we zijn nog op vakantie toch ?
Als je net doet alsof je huis een tent is, moet je het wel goed doen. Lekker een week lang een camping smoking aan, so what !
Voorbereiding
Een goede voorbereiding is het halve werk en dit is weer eens 1 van die dagen dat blijkt dat ik die niet gedaan had. Het plan is om de duvelkuulsroute bij Afferden te lopen met een omweg via Venlo (Fossa Eugeniana en een vlaaienbakker). Achteraf gezien waren de tekenen al vroeg duidelijk, maar ja als je die negeert . . . wat dan ? Onderweg vraag ik eens hoe ver is dat Venlo eigenlijk nog ? Oftewel . . . mezelf slecht voorbereid. Ik ben kribbig als ik onderweg onduidelijke antwoorden krijg en stap uit om de passagiersstoel te claimen. We komen goed uit in Venlo (hubby heeft zich netjes voorbereid) en ook de ovatonde in Venlo wordt met mijn aanwijzingen netjes genomen. De vlaaienbakker wordt zonder problemen bereikt en de voorbereiding is wel dusdanig goed dat er een koeltas met koelelementen is om de vlaai in op te vangen.
Duvel
We raken in verwarring hoe we het snelst op de snelweg komen en zetten tante Truus aan, tante Truus meldt 40km naar Afferden. Ik sputter, wa-at ? Lekker voorbereid dus. Terwijl we onderweg zijn lijkt de weg eindeloos, ik heb het idee dat we ieder moment de camping weer op kunnen rijden en thuis zijn in plaats van dat we straks in Afferden aankomen. De weg lijkt eindeloos, het is warm en de vakantie hoofdpijn begint op te zetten. Toch komen we in Afferden en we vinden zelfs een beschaduwde parkeerplek voor de bolide.
De route is 7km, dat zou voor mij een peulenschil moeten zijn maar vooral de 1e km is zwaar alsof mijn benen na al dat fietsen niet meer weten wat een looppas is. De route voert langs de ruïne van kasteel Bleijenbeek, die opgekalefaterd wordt zodat het een min of meer veilig te bezoeken ruïne blijft. Die middenweg is niet aan mij besteed, laat het gaan of bouw het op - ik zal maar denken dat ze het niet met mijn geld doen. Alhoewel, is dat wel zo ? Weet je wat - ze doen maar. Achter de ruïne loop je onder dik gebladerte over de oude oprijlanen. Hubby G. wijst naar de grond, over het pad huppen mini padjes nog geen 2cm groot. Hoe kan ik nu nog zorgeloos verder lopen ? Oplettend waar ik mijn stoere stappers neerplant wandelen we verder.
Oververhit
Onderweg pauzeren we in de schaduw, dat is nodig want ik voel dat ik oververhit begin te raken. De hoofdpijn kan ik maar net buiten de deur houden. Aan het uitzicht kun je niet afleiden in welke eeuw je bent, nou ok - het prikkeldraad zou er in de middeleeuwen niet gestaan hebben. Als we uiteindelijk bij de duvelkuul aankomen staan er waarschuwingsborden - niet door de kuddes lopen en niet met rode vlaggen wapperen. Maar al wat ik zie van het vee is mest, ik hoor zelfs geen vee - het enige wat je hoort zijn vogels en het luide gekwaak van kikkers in de kuul. Na al die waarschuwingen verwacht je toch iets meer. Ik geef aan dat het foute boel is, dat de hoofdpijn te erg begint te worden - het laatste stuk wandeltocht leggen we af in een straf tempo. De lol gaat er op die manier wel vanaf, vooral als ik de blaren van het ene op het andere moment voel op ploppen, dat kan er dan ook nog wel bij.
Tent
Ik weet niet hoe we thuisgekomen zijn, in de auto schakel ik mezelf uit, ik ben er even niet. Thuisgekomen eis ik een emmer, binnen 2 minuten is het voor mekaar en heb ik de ellende eruit gekotst. Daarna slaap ik de scherpe kantjes eraf en kom rond etenstijd een beetje wankel uit mijn slaapzak stommelen. Ik ben der weer.
Als je net doet alsof je huis een tent is, moet je het wel goed doen. Als je er op uit gaat, mag je best even spieken op de buienradar of het al tijd is. Of dat je misschien toch beter even in de voortent kunt blijven zitten. We blijven tot na de koffie in de voortent zitten.
Ramptoerist
De dag dat de hei brandde op de Veluwe, was de dag dat we mijn moeder mee namen om te logeren. In de krant heb ik foto's gezien van hoe veerkrachtig de natuur is, maar ik wil het graag met eigen ogen zien. We besluiten naar de ingang Schaarsbergen te rijden en dan met de tandem een rondje door het nationaal park te maken. Volgens mij hebben we geen kaart nodig, je kunt makkelijk op de borden fietsen - Hoenderloo, het jachtslot, Otterlo, het museum en dan terug naar Schaarsbergen.
Onderweg zien we enorm dreigende wolken, maar die laten we achter ons. Als we in Schaarsbergen zijn drupt het nog een beetje, gewoon niet te hard fietsen. Onderweg breekt de zon door, rechts zware wolken, links blauwe lucht. Tussen Deelen en Hoenderloo zie je zwartgeblakerde velden met felgroene graspollen erin. Zwartgeblakerde bomen en bomen waar het vuur omheen gekropen is. We lijken helemaal alleen in het park te zijn, we zitten in een hoogzit en zien niemand, het zal wel aan het weer liggen.
Historie
Bij Sint-Hubertus is net een kudde scholieren geland, we laveren door de uitzinnige menigte heen. Als we aan een picknicktafel zitten om wat te eten landt er een vink op tafel, net zo brutaal als een mus in de grote stad. We gaan verder en zien . . . dreigende wolken en een standbeeld dat als een naald op de vlakte staat.
Het standbeeld in een cirkel van zand blijkt Christiaan Rudolf de Wet te zijn, van opzij moest ik eerst aan Lenin denken zo met zijn sik vooruit. Terwijl we door de cirkel van zand ploegen om het standbeeld van dichtbij te bekijken, grappen we dat we makkelijk kunnen zeggen dat we ook naar het strand geweest zijn.
Het weer
Alhoewel de radar zei dat het droog zou blijven boven de Veluwe, vertellen de donkere wolken ons iets heel anders. Hoogste tijd om verder te fietsen, we vinden een plek waar we kunnen zitten en schuilen onder onze picknickdeken. We lezen een boekje, we spieken af en toe op de radar en we groeten een kudde enorm beleefde scholieren, die langsfietsen. We zien paniekerige Japannertjes op witte fietsjes, die de regen proberen te ontvluchten. Ik word onrustig, kunnen we nog niet verder ? Ik wiebel, ik roep tegen de wolken dat ik een regenjas aan heb en ik begin het koud te krijgen. Oftewel we fietsen verder, we landen in een enorme hoosbui en we fietsen dus zo hard als we kunnen. Ik kijk naar beneden, het asfalt glimt van de regen en ik zie mezelf weerspiegeld. Ik moet enorm hard lachen, ik weet niet precies waarom. Het zal het absurde zijn, dat ik door mijn gezeur ervoor gezorgd heb dat we midden in een hoosbui landen, zoiets. Als we Schaarsbergen naderen hebben we het ergste gehad.
Tandem
Hubby G. is zeiknat, ik minder. Dat is dus een van de voordelen van achterop een tandem zitten, de stuurman houdt je grotendeels uit het weer. Daarnaast heb ik geen spijkerbroek maar een sneldrogende driekwarts trainingsbroek (campingtenue) en een regenjas aan. In de auto doe ik mijn natte sokken, regenjas en slippers uit, hubby G. bedient zich van de droge auto overall. En zo gaan we tentwaarts, waar het droog is.
Als je net doet alsof je huis een tent is, moet je het wel goed doen. Ook al heb je een rustdag, je gaat natuurlijk wel voor je tent zitten. Alleen hoosbuien en windkracht 10 jagen je de voortent in.
Rustdag
De voorspelling was dat woensdag regenachtig zou zijn en dus de minst mooie dag van de week. Woensdag wordt onze rustdag, ahem. Omdat we alsof doen, hebben we toch een koelkast en die koelkast is een beetje uhm leeg. We gaan dus boodschappen doen, maar alleen de hoogst noodzakelijke. Tijdens de boodschappen komen we mijn schoonmoeder tegen en we houden familieberaad over wat de slimste route naar Arnhem is.
Moeilijk
Vakantie in Balkonia is moeilijk, als je telefoon gaat . . . neem je hem dan op ? Ja. Als hij voor een 2e keer gaat, neem je hem dan op ? Zucht. A, een van ma's buurvrouwen belt, voor ons de liefste. Het is een aftast gesprek, niet een alarm of een schrik-niet gesprek. Of ik weet dat ma weer gevallen is - ja. Of we ma nog gesproken hebben - ja. Bij gelegenheid belt, praat en wandelt ze met ma. Als ze ma een tijd lang niet ziet wordt ze ongerust en belt ze even. Als ik bij mijn moeder geweest ben ga ik soms even bij haar langs, even weer in evenwicht komen.
D belt, D is een oud-collega en vriend, ik vind dat D erg op mijn broer lijkt. Bij mijn broer komt een ongeluk nooit alleen, het moet altijd dramatisch zijn. Met de hamer op je duim slaan is nooit genoeg, dat is bij D ook het geval. Ik heb voor zijn problemen geen oplossing, zijn ideeën zijn de mijne niet en vice versa. Maar misschien ben ik voor D wel wat vele anderen voor mij zijn, een uitlaatklep. Even een rustpunt waar je stoom af kunt blazen zodat je weer even verder kunt.
Als je net doet alsof je huis een tent is, moet je het wel goed doen. Een van de dingen die ik doe is de computer zo veel mogelijk negeren. Niet bloggen dat kan later wel, niet de achterklap van nu.nl bekijken - de wereld draait heus wel door. Ik kies een boek uit de stapel en laat de boel de boel.
Apeldoorn
Het uitgekozen uitje van vandaag is de schaapskooi fietsroute en dan gecombineerd met een bezoekje aan T&M. Speciaal voor M ga ik een foto van de chicorei bij ons aan de overkant maken. Je weet wel, daar maakten ze in de oorlog koffie van en in het zuiden van de verenigde staten is koffie met chicorei enorm chic. Of beter gezegd dat lees ik altijd in boeken die in New Orleans spelen. Als we rond de koffie in Apeldoorn arriveren blijken we verwarring geschapen te hebben, het idee was ontstaan dat we al fietsend langs zouden komen. Bij de gedachte alleen al krijg ik acuut zadelpijn. Ik weet altijd precies wanneer we 20km gefietst hebben of 25 als ik een fietsbroek met ingebouwde vering aanheb.
Route
Tijdens de koffie discussiëren we wat de beste manier is om op de route te komen. Uiteindelijk verdwalen we hopeloos in hartje Apeldoorn, na turen op het info bord besluiten we tot: een kort stukje terugfietsen, rechtsaf Sprengenweg, Sprengenweg wordt John F. Kennedylaan en bij de Jachtlaan schuin rechts. En dan zitten we dus op de route en gaat het vals plat omhoog. Iets waar al veel hilariteit over bestond tijdens de koffie omdat de heren dachten dat ik dat niet wist. Sommige stukken van de fietsroute lijken lang, maar gaan alleen maar heuvelaf. Heuvelaf als je achterop en tandem zit is niet echt grappig, hubby G. meldt: we gaan 45km/h - ik slik. Als het opeens wat steiler naar beneden gaat zit je maag in je keel omdat je die daling niet aan ziet komen, nee dan heb ik liever vals plat.
Snelweg
Voor we bij de snelweg zijn pikken we een bankje en kijken uit over zand en in de verte bossen, vlak achter ons rijdt een trein langs. Ik bedenk me dat ik vaak genoeg in die trein heb gezeten en kan me niet herinneren of het uitzicht vanuit de trein ook zo mooi was. We gaan de snelweg over, in de verte zie je een van de ecoducten. Verder fietsend bedenk ik me dat je deze route ook op een hele hete dag kunt fietsen - lekker stoempen onder de bomen. Als we vervolgens weer aan een lange afdaling bezig zijn vraag ik waar eigenlijk die schaapskooi is. Het antwoord is een tegenvraag, heb je die borden niet gezien ? Nee, als je achterop een tandem zit kun je goed naar links of naar rechts kijken of eventueel de krant lezen maar vooruit zie je alleen de brede rug van de stuurman. Bovenaan de lekkere afdaling was dus de schaapskooi, geen haar op mijn hoofd denkt aan omkeren. Nadat we wederom de A1 oversteken gaat het van kwaad tot erger, ik heb niet alleen de schaapskooi gemist, het laatste stuk van de route ligt ongeïnspireerd langs de grote weg - jammer.
Vertroeteld
De terugweg Apeldoorn in gaat beter en we fietsen zonder verdwalen terug naar T&M. Als we ons melden mag ik van alles, maar wat ik het liefst wil is even rustig zitten op een normale stoel. Er komt brood, kaas, filet americain, salade en drinken naar keuze op tafel. Met andere woorden, we worden in de watten gelegd. Als het tijd is om huiswaarts te keren demonstreert hubby G. zijn reeds groter wordende handigheid met het inladen van de tandem.
Als je net doet alsof je huis een tent is, moet je het wel goed doen. Niet dat ik met een rol wc-papier onder mijn arm rondloop, maar wel zo veel mogelijk buiten zijn. 's Ochtends voor de tent ontbijten, beter gezegd alleen bij stromende regen in de tent eten. Als je 's avonds kookt, kook je dus niet met 3 pannen, dat doe ik op de camping ook niet. Simpel moet het zijn.
Tandem
Wat niet zo simpel is, is de tandem meenemen in de auto. In de vorige auto paste het, maar in deze auto hadden we het nog nooit geprobeerd. Omdat deze week een lange fietstocht rond Apeldoorn op de planning staat, gaat hubby G. passen en meten. Als hij later komt melden dat het past, meldt hij ook even dat de fietsendrager vandaag werkeloos blijft. De tandem zit er nu in, dan nemen we hem vandaag ook maar mee.
Rees
Ik ga alweer naar Rees, deze keer met mijn hubby, het is grappig ergens heen te gaan waar je al een beetje de weg weet. In Rees blijkt dat het in elkaar zetten van zo'n tandem ook niet echt simpel is - maar het lukt. Wat zeggen ze ook alweer, oefening baart kunst. We fietsen over de promenade, we vinden het openbaar toilet (0,10€ entree) en we vinden het skulpturenpark. Het is een schattig park, terwijl je rondwandelt kun je alles rustig bekijken en als je moe bent ga je op een van de bankjes zitten. Het kunstwerk op de foto is van Gisela Mewes en heet toepasselijk "Fisch". Nadat we alles bekeken hebben gaan we een stuk fietsen. We fietsen langs de Rijn, waarbij we een deel van de planetenweg afleggen.
Off the road
Op een bepaald moment stuiten we op totaal niet aangegeven wegwerkzaamheden, er wordt gepolderd en nieuw asfalt aangebracht. Jammer genoeg is het asfalt nog een beetje te warm om over heen te fietsen. Een inboorling, die het polderen bekijkt, wuift en wijst de weg. Even later fietsen we over mooi nieuw asfalt verder en via Mehr en Haffen fietsen we terug naar Rees. We doen de bakker aan en slaan kuchen en brood in. Vervolgens gaan we terug naar de tent.
Hubby G. heeft 2 weken vrij en hij oppert om de 2e week met de tent op stap te gaan. Eh ? Ik ben hier totaal niet op voorbereid en vraag waar zou je dan heen willen ? De Elzas, dat is een beetje ver, de Eifel, dat is al iets dichterbij en als alternatief opper ik Zeeland. We halen in de bieb camping- en streekgidsen. Ik bekijk het weerbericht, aan het begin van de week is het niet echt warm, dan voorspellen ze regen en daarna wordt het knoertheet. Ik wordt er niet vrolijk van, wordt het in Zeeland beter weer ? Nee. Wordt het in het noorden van Duitsland beter weer ? Nee. Het thuisweerbericht is nog het mooist.
Knorrig
Mijn knorrige ik komt boven. Ik heb geen zin om de hele auto vol te laden met van alles om dan een dag te moeten rijden en ook nog een dag weer terug. Dan een of twee dagen weg te regenen en eventueel ook nog een dag knallende koppijn te hebben omdat ik uit mijn ritme ben. Hoeveel blijft er dan nog over van 1 week, vakantie hoort ontspannend te zijn. Op het laatste moment tegen mij roepen, we kunnen wel een weekje met de tent weg, zonder voorbereiding valt bij mij niet in de categorie ontspanning. Ik stel voor om de volgende vakantie wel goed te plannen en opper om vakantie in Balkonia te vieren.
Balkonia
Vakantie in Balkonia is ook niet echt makkelijk, maar je hoeft er in ieder geval niet meer dan 300km voor te reizen. De trippenenveloppe komt op tafel, we kiezen er 2 uit en ik schud er nog 2 uit mijn mouw plus een rustdag. Welke trip we op welke dag gaan maken laten we nog in het midden en plannen we kort van te voren, zo flexibel ben ik nog wel. Maar verder blijkt mijn flexibiliteit er toch een te zijn die meer op een looien deur lijkt.
Gisteravond
O ja niet vergeten er ligt nog witlof in de koelkast, het is jammer als dat oud wordt. Dat is lekker met schnitzel is hubby G's reactie. En wij blaten verder op het kerkplein waar we een patatje met, met eigen meegebrachte salade weg zitten te kanen. Kamperen in eigen dorp.
Vanmiddag
Ik heb geen appeltje zegt hubby G. Huh, waarvoor. Om door de witlof te doen. Ik denk even na en zeg: Er ligt nog een grapefruit, dan schil je die en gebruik je die. Ok.
Avondeten
Als ik later aanschuif voor het avondmaal wacht me een verrassing. Het duurt even voor ik het doorheb want ik verorber eerst de schnitzel. De witlofsalade zie ik alleen uit mijn ooghoeken, hmm er zitten volgens mij rozijntjes door. Hubby G. schept op, hoe is het vraag ik, bitter is het antwoord. De witlof en de grapefruit zijn beide bitter is de nadere uitleg. Ik schep zelf maar eens op, ik zie wel rozijntjes, ik zie wel witlof, ik zie bitter weinig grapefruit. Toch proef ik de grapefruit wel. Het smaakt me prima, fris, zoet en bitter door elkaar. En dan zie ik het en dan snap ik het ook. Het enige deel van de grapefruit dat in de salade beland is, is de schil. Dat zei jij was de reactie. Maar dat bedoelde ik niet was de mijne. Dan waren de specificaties onduidelijk kaatst de kok terug. Daar denk ik over na, als ik nou hetzelfde had gezegd over een peer had je dan ook alleen de schil in de salade gedaan ? Stilte aan de overzijde, dit is er een voor in het plakboek.
Mijn moeder belt, dat kan er ook nog wel bij op een hoofdpijn dag. Kijk, toen mijn moeder nog mijn moeder was, dan belde ze en zei hoogstens met een licht verwijtende klank in haar stem - ik wilde je stem weer eens horen. Of een andere variant daarop, maar nu belt ze eigenlijk alleen maar als ze iets te klagen heeft. Mijn moeders klachten zijn surreëel, zou je dat zo mogen noemen ? Bij haar is het zo, in huis is er iets dat niet zo is zoals zij verwacht en zij verklaart dat op haar manier. Haar manier bestaat eruit dat een van de kinderen of aanhang daar de schuld van krijgen. Wij hebben iets meegenomen of wij hebben juist iets neergezet, beide varianten komen voor. Wat moet je er mee als ze over zoiets belt ?
Verjaardag
Deze keer opent ze met: deze week is het weer zover hè ? Uhm wat ? Ja, dat ik jarig ben. Ik ben twee weken geleden op je verjaardag geweest. O, dus je komt niet ? Dat was snel schakelen. Nee, ik kom over een week of twee weer. Maar daar belde ze natuurlijk niet voor. Ze was iemand tegengekomen, die op dezelfde dag als zij jarig is en toen had ze er weer aan moeten denken. Er stonden hier altijd glazen op het T-meubel en G. heeft die meegenomen. Diepe, diepe zucht. Ik weet eigenlijk nooit zo goed wat hier nou een goede reactie op is, toegeven ontkennen zeg het maar. Dus ik vraag of het lang geleden is, nee niet zo lang geleden en ik zag het in een flits. Dan had je toen iets moeten zeggen, ja nou ja enzovoorts. Toen pa nog leefde hebben we een keer van hem glazen meegekregen, was het toen ? Nee ze dacht het niet, later dacht ze het wel. En het kan niet iemand anders geweest zijn, want er komt hier nooit iemand. Dat is helemaal een fraaie opmerking, er komt nooit iemand - zou ze denken dat ik dat geloof ? En waarom zegt ze dat, gelooft ze dat zelf ? De huisarts komt, de fysio komt, de hulpverleners komen, de buren komen, neef T van R komt, wij komen. Er komt nooit iemand, ook al zoiets waarvan ik niet weet hoe ik erop moet reageren.
Vergeet me niet
Ik vraag maar eens wat anders of de planten op het balkon het goed doen. Ja, ik ben ook net op het balkon geweest, want ik heb ergens een plantje tussen de stoeptegels vandaan gehaald en dat heb ik op het balkon gezet. Ze was van mening dat dat op haar balkon een beter leven zou hebben. Is het een mooi plantje ? Nou ja mooi, er zitten blauwe bloempjes in. Is het een vergeet-me-nietje ? Die hebben toch geen blauwe bloempjes. Uhm, die van mij wel. O nou ja het zou kunnen. Ik denk eigenlijk bij mezelf dat het al te laat is voor vergeet-me-nietjes, alhoewel je weet maar nooit in zo'n urban jungle. We praten nog wat in de rondte en mijn tong kan het niet laten om te melden dat ik echt niet weet waar die glazen zijn. Moet ik andere glazen voor je meebrengen ? Ik heb glazen genoeg is het antwoord.
Nu de buurjongen de computer van mijn schoonmoeder gefixt heeft, is het grootste leed geleden. Je moet wel af en toe een back-up maken hoor, heeft hij haar op het hart gedrukt. Dan moet ze alleen nog even leren hoe, terwijl ze al zo veel geleerd heeft.
Mail
Haar inbox was maagdelijk leeg geworden, want die had blijkbaar in het epicentrum van de crash gestaan. En het werkte allemaal wel, maar net niet helemaal zoals ze gewend was. Dus zijn we er vandaag even langs geweest, kon ik meteen even kijken of ik de mail op de tablet aan de gang kon krijgen. Terwijl hubby G. de computer inregelde, knutselde ik aan de tablet. Toen ik de tablet ingeregeld had en als test een mailtje de deur uit deed, kwamen er rare geluiden achter de PC vandaan. Ok niet goed dus, account wegkiepen en nog een keer proberen - het lijkt nu te werken, nu maar hopen dat het ook goed werkt.
Brug
Schone pa bemoeit zich niet met de computers in huis, zolang hij erop kan bridgen is het voor hem goed. Dus of ik even naar die bridge app kon kijken. Kijk, het scherm is maar half gevuld en zo kan ik niet eens een 7 harten bieden. Uh een 7 harten, ik kan niet eens klaverjassen. Ik werp een blik en kom er achter dat je de biedingen rollen kunt, zodat je ook 7 harten bieden kunt. Maar dat het scherm maar half gevuld is blijft wel raar. Ik bekijk de instellingen en probeer eens dit en dat. Na wat heen en weer pielen tussen het spel en de instellingen is het scherm geheel gevuld geraakt. Er staat nog net zoveel op, maar alles is wat groter en beter leesbaar geworden, dat is ook niet verkeerd.
Drup
Voordat we de rest van onze middag in nog meer computerleed ondergedompeld raken, fietsen we naar huis. Mijn schoonmoeder is er nog niet van overtuigd dat ze met de mail op de tablet overweg zal kunnen, de tijd zal het leren. Nu (haar) nog leren back-uppen, jottem.
Ik had eigenlijk al willen wisselen van groente- naar fruit-tas, ieder jaar hetzelfde gedoe. Ik kan niet goed inschatten wat het kantelmoment van de moestuin is.
Dus ik heb de sprong gewaagd, de volgende tas zal een fruit-tas zijn. En dan zul je zien dat ik over twee weken tot over mijn oren in de rode bessen zit, zoiets. Of dat alle slakroppen en raapjes miraculeus verpieterd zijn, weet je wat - we zien wel. Don't borrow trouble.
Groente tas
De groente tas is deze keer een geheel Nederlandse productie. Spitskool, witlof, raapstelen, radijsjes en komkommer. Ik heb al een paar radijsjes ingesneden en in een kommetje koud waren gegooid - lekker voor straks bij de lasagne.
De raapstelen komen waarschijnlijk morgen aan de beurt. Op het begeleidende blaadje staat een recept voor spaghetti met raapsteeltjes, misschien is dat wat. Wel zonder de spaghetti, want omdat ik spaghetti zo onhandig op te bergen vind heb ik dat niet meer in huis. Fusili met raapsteeltjes, dat klinkt toch ook prima ?
Nou ja, daar denken ze op de Balkan en op sommige plekken in Nederland vast anders over. Over dat regen ook een zegen is. Maar hier is de grond nog lang niet verzadigd, aan het blad van de bomen kun je zien dat ze nog dorstig zijn. De aangekondigde 50 mm is ook niet hier, maar elders gevallen.
Lang kool-vak
Het lange kool-vak is niet lang, de periode dat er kool staat is lang, dus hier geen raapjes of koolrabi's. Tot vanochtend stond er vooral veel onkruid, voor de ongenode grazers. Het was vanochtend droog, dus ik heb het met de hand gewied en daarna heeft hubby G. het geharkt. Ik geef het toe, als ik hark, dan lijkt het nergens op.
Tijdens het wieden zag ik het al, er is 6mm regen gevallen, maar alleen de bovenste paar centimeter van de grond was vochtig. In het korte kool-vak staan zaailingen van spruitjes, koolrabi's, rode kool en savooiekool klaar om uitgeplant te worden. En dat wil ik ook best doen, maar mag de kraan dan eerst even dicht ?
Tomatenleed
Ik had 23 tomatenplantjes uit zaad opgekweekt en die in twee groepen uitgeplant. Ze zien er allemaal zielig uit, maar wat veel erger is, van de ene groep zijn er ondertussen al 4 op miraculeuze manier gesneuveld. Gewoon foetsie. Als er nou her en der 1 gesneuveld was, dan valt dat niet zo op, maar nu is het een kale boel onder het ene afdak. Dus gister naar de kweker geweest met het vaste plan enorm bijzondere tomatenplanten aan te schaffen. Ik schrok enorm want het tomatenaanbod was al behoorlijk uitgedund, uiteindelijk zijn het deze geworden: "Orange Bourgoin", "Tigerella", "Black Krim" en "Maiglöckchen". Die staan nu ook te wachten tot het iets droger is, want eerder ga ik de moestuin niet in.
Na geduldig wachten is het me gelukt een betaalbaar en net exemplaar op de kop te tikken van "The machine knitter's guide to the ribber" geschreven door Betty Bailey. Het is als hardcover uitgegeven in 1988 door Blandford Press. Kende ik Betty Bailey, nee maar de titel was veelbelovend. Betty Bailey is misschien al lang niet meer onder ons, op de achterzijde zie je een foto van een aardige oude oma achter een breimachine (natuurlijk met ribber).
Altijd maar dat oefenen
Ik heb op youtube veel geleerd over breien op de breimachine, maar wat na verloop van tijd irriteert is dat ze altijd maar zeggen dat je je eerst een ongeluk moet oefenen voor je een kledingstuk gaat breien. Dit boek is anders, omdat je oefent op het proeflapje. Zodra je dat klaar hebt laat ze je iets breien met de steek, die je net geleerd hebt. En er zit humor in. Ze geeft aan dat de regels, die in de handleidingen staan, soms overboord kunnen. Als de regels niet overboord kunnen of juist moeten legt ze uit waarom.
Leerzaam boek
Dit is simpelweg een leerzaam boek, je valt er niet eens bij in slaap. Als je een breimachine hebt en je hebt ook een voorbed (ribber) en je wilt daar beter mee overweg kunnen, dan is dit een prima boek. Niet 100.000 keer neuzelen, nee je iets leren en dan aan de slag, de patronen zijn redelijk basic en dus niet enorm aan de mode onderhevig. En anders maak je de modellen gewoon in de kleinste maat met goedkoop garen.
VerkrijgbaarheidHet boek is niet meer verkrijgbaar, dus je zult er even naar moeten zoeken. Op ebay zie je het vaak genoeg, maar de vraagprijs en de verzendkosten variëren sterk.
Afgelopen winter was ik wel toe aan een nieuwe winterjas. De enige echt dikke jas, die ik heb, is een overblijfsel van een eenmalige skivakantie. In de winter klus ik ermee in het bos, zodat hij meer groen/bruin dan wit is. Meestal red ik me wel met een gewone jas en een dikke trui, maar ik had ergens iets gehoord over een "horror" winter. Ik hou niet van zwarte jassen en al helemaal niet in de winter als de dagen zo kort zijn. Dus ik heb voor mijzelf een met dons gevoerde jas in een mooie roest-oranje kleur gekocht. Ik wilde klaar zijn voor de winter en kocht dus gevoerde rubberlaarzen. En om het helemaal compleet te maken kocht ik van die antislip zooltjes voor onder de schoenen. Wat kon mij gebeuren ? Nou dat de winter meer een herfst was en ik de nieuwe winterjas welgeteld 1 keer gedragen heb, de laarzen idem en de zooltjes zelfs 0 keer.
Dekentje
Hubby G. meldt dat hij op een dekentje in de tuin een boek gaat lezen, kom je ook zo ? Na wat gefrutsel verzamel ik een stapel tijdschriften, een boek en een telefoon. Ik vlij mij neder. Ik dacht dat je net in de zon lag, antwoord: veel te heet. Ik wil eigenlijk wel met mijn benen in de zon liggen, maar G. vindt dat ik dan op zijn minst eerst een korte broek aan moet gaan trekken. Hmm. Ik ga eerst maar eens even zitten, want ik moet binnen 10 minuten de was ophangen. Voordat ik de schone was op haal, hijs ik mezelf in een korte broek. Na het ophangen van de was, vlij ik mij wederom neder met de benen in een waterig zonnetje. Binnen 5 minuten verschijnen de 1e echte wolken, ik hou vol en de wolken ook. Nu ik weer binnen zit in korte broek en met sokken aan (heel charmant) schijnt de zon geloof ik weer. Het is als het meenemen van een paraplu, zodat het niet gaat regenen. Laat ik positief blijven, op deze manier krijg ik in ieder geval geen zonnebrand.
Golden Frills
Er is altijd wel iets "nieuws" dat we kunnen proberen in de moestuin, dit jaar proberen we onder andere bladmosterd golden frills. Het is enorm goed opgekomen en ondertussen is het groot genoeg om er iets mee te gaan doen. Oogsten, schoonmaken, klaarmaken en dan opeten. Maar dat is nu net het punt, hoe maak je het klaar ? Als je op internet zoekt vind je vooral sites waar je zaad kunt kopen, zelfs als je in de zoek actie het woord "recept" opneemt. Nergens vind je een op en neer springende enthousiasteling met hét recept. Ik vind: gebruik het in een gemengde salade, kort koken en dan kort op een pizza meebakken en het als spinazie koken en dan stoven in kippenbouillon. Ik ga vanavond de 1e optie maar eens proberen, want ik heb nog een restje eikenbladsla en in de tuin staat lollo bianco en kropsla .
Kleur
Voordat ik vandaag mijn stukje type ren ik met de camera door de tuin en opeens zie ik het, de kapucijners bloeien. Ze zijn tweekleurig, roze met een donkerrood/paars rokje. Dat is wel wat anders dan de doperwten, die wit bloeien. Alhoewel, mensen die een witte tuin nastreven kunnen dus straffeloos doperwten in de border planten.
De computer van mijn schoonmoeder wil niet voor- of achteruit en al helemaal niet uit de gordijnen. Hij is niet echt overleden, maar tijdens het opstarten besluit het ding dat de Alpe d'Huez te hoog voor hem is en hij blijft in bocht #9 steken. Middels een dos scherm en wat ouderwetse commando's kopieer ik foto's, documenten en met een beetje mazzel haar mailbox. Inmiddels staat hij samen met zijn herstel cd in 2 plastic tassen te wachten op zijn redder.
Ochtendklus
Mijn ochtend verdoe ik aan kopiëren en mijn laptop inrichten voor een 2e gebruiker. Een 2e gebruiker toevoegen - check. Mail programma, uhm staat er niet op, downloaden, installeren en bij de provider de instellingen opvragen. Ik kan me leukere dingen bedenken, maar het is voor het goede doel denk ik maar. Als mijn schoonmoeder langskomt bied ik haar de laptop aan, ze kijkt ernaar alsof ze water ziet branden. De laptop is iets nieuwer, maar zolang je niet op de verkeerde knopjes drukt kan er weinig gebeuren. Ze is niet overtuigd, dat kan ik zo zien. Als je hem openklapt gaat hij dan aan ? Uhm nee, hier zit een knopje - aha. Ik zoek de oplader op, doe de muis erbij en geef het ding mee - als dat maar goed gaat.
De eerste fruittas van dit jaar en volgens mij precies op tijd, de moestuin begint zijn vruchten af te werpen. We hebben al af en toe asperges, we hebben al voor het eerst doperwtjes gegeten en er is sla in overvloed. 
