Oud en nieuw

Het nieuwe jaar begint bij ons in de gemeente al vroeg, de containers voor volgend jaar zijn er nu al. Een glimmende nieuwe naast een vermoeid ouwetje.

Krimp
De nieuwe container is meteen een stuk kleiner, voor een grote mag je extra dokken. Een grote kliko zou niet meer nodig zijn door het scheiden van je afval. Nou ben ik een brave afvalscheider en al hebben we de grijze container meestal niet vol, vind ik de gemeente toch doorschieten. Én een kleinere container én hem minder vaak ophalen en o ja lever de huidige grote meteen maar in - je kunt het ook overdrijven. Ik krijg acuut last van een aanval van burgerlijke ongehoorzaamheid en geniet van mijn ouwetje - zolang het kan. 

Moestuin #66

Nee, geen courgettes - de courgettes lopen op hun laatste benen. Een zielige paksoi, een enkele tomaat en wat wortelen - een schamele oogst.

Eendjes

Na het overlijden van mijn vader gebeurde er rare dingen, volgens mijn moeder liep ze niet in zeven sloten tegelijk en reageerden wij te paniekerig. Zij had nergens last van, alles ging prima, maar 1 van de vragen die ik op een bepaald moment stelde was; "Ma, waar zijn de eendjes".

Heilig
De eendjes waren heilig, je mocht er bij wijze van spreken niet eens naar wijzen, laat staan aankomen. In de boekenkast op het randje stonden ze altijd stof te vangen - tot op die ene dag dat de eendjes opeens verdwenen waren. Mijn moeder moest het antwoord op de vraag schuldig blijven, wel kon ze nog haar eendjes verhaal vertellen - ze waren ooit bij een man op visite geweest en die had ook van die eendjes en dan vonden mensen dat zíj troep hadden. Maar de eendjes waren mooi een blokje om.

Lijstje
Nou heb ik al eerder gezegd er zijn van die dingen, waarvan je hoopt dat ze boven water komen als je in huis op gaat ruimen. Mijn rapporten staan bovenaan, het meisjeshoofd dat bij mijn oma hing, verschillende dingen die ik bij de tante van mijn vader ooit zag. En ja, ik hoopte ook de eendjes te vinden, alhoewel mijn hoop niet erg groot was. En zo lag ik op mijn knieën troep van de grond te ruimen toen ik opeens iets onder de kast zag. Ik vroeg hubby G of hij mij even de camera geven kon, ik moet hem echt even hebben. Want ik durfde het haast niet te geloven, maar toch was het waar - de eendjes waren onder een kast ondergedoken. En nu ? Nu staan ze weer in de kast, voor de boeken op het randje - ik word al blij als ik ze alleen maar zie.
 

Slijtage

Als we sap maken leggen we het fruit in een doek, op die manier blijft je sap helder. Maar die doeken slijten, ze liggen in hete stoom en worden iedere keer uitgewrongen. Eerst zie je dunne plekken, dan kleine gaatjes en dan scheuren ze ongenadig.

Borduur
Dus ik haal bij de handwerkwinkel, niet op zondag hoor - ik loop gewoon achter, twee nieuwe stukken ongebleekt borduurkatoen. Niet te fijn niet te grof, er net tussenin. Kijk ze nog eens maagdelijk wit zijn, nu alleen nog tijd vinden om ze te zomen en dan kunnen ze aan het werk.

Natte winderige nacht

Hoe ziet de achtertuin er uit na een natte winderige nacht ? Alles is nat en onder de walnotenboom ligt het bezaaid met natte noten. Dat betekent een grote emmer erbij en rapen, als je geen noten wilt hebben kun je ook een paar uur wachten, dan heeft de natuur zichzelf gered.

Emmer
Ik raap meer dan 1 emmer met noten van de grond, krantje in een doos, noten erin en naar binnen. Het is al aardig vol in de gang, dus ik hevel de droogste noten over in papieren tasjes en zo maak ik ruimte voor de natte noten - als soldaatjes in slagorde leg ik ze op droge kranten.

Mislukt, overnieuw mislukt

Een test is nooit mislukt is 1 van mijn favoriete uitspraken. Je resultaat is misschien niet wat je verwacht had, maar als je er iets van leert - kun je nog een heel eind komen. We hebben peren in overvloed, dus ik bedenk me dat ik een taart wil maken. Zoeken op internet levert een overvloed aan recepten op. Ik vind de perentaart van Cees Holtkamp op Foodtube met een filmpje, een recept in twee delen eerst het deeg en daarna de taart. Ik zie al meteen dat je bij het maken van het deeg op zijn handen moet letten, hij rolt het deeg naar zich toe, draait het dan en drukt het weer plat en dat een aantal keer.

Het maken van het deeg is het probleem niet, ik heb alles in huis - de taart maken is ingewikkelder. Ik heb maar een half bakje crème fraîche en vul dat aan met kwark, ik heb geen rum dus dat wordt Ramazotti en de abrikozenjam is vermomd als rode bessengelei. De taart lukt redelijk alleen had ik geen geschikt bakblik, dus ik maak brokken. De peren zijn een beetje hard gebleven, maar de smaak van de rest krijgt een ruime voldoende.

Blijven
Ik blijf proberen, ik heb ten slotte nog deeg voor een 2e taart deze keer met appels. Ik heb genoeg crème fraiche - de rest van de uitdagingen is gelijk gebleven. Geen rum, geen abrikozenjam en de vorm die ik deze keer gebruik is nog een slechter alternatief dan de eerste. En wat leert deze 2e test mij, dat kwark/crème fraîche lekkerder is dan alleen crème fraîche én dat ik nog niet genoeg bakblikken heb.
 

Kat-e-ker

Op heterdaad betrapt, wel vaker ook, maar deze keer goed gevangen met de camera. Er vallen drie walnoten naar beneden, er landen een paar lege doppen naast. Hmm, even de camera halen en dan speuren, ja daar zit de kateker.

Eekhoorn
De kateker gaat er vandoor met een noot in de bek, van de walnotenboom naar de berk en dan van de berk met een grote sprong verder de tuin in. Knap hoor, acrobatiek met een volle mond. 

Corylus colurna

Toen ik nog konijnen had kwam ik ieder jaar, bij de dierenarts op het konijnen spreekuur, een buitenmens van de gemeente tegen. Hij was een volleerd bomenverzorger en wij praatten dan vaak over bomen. Wat vind jij nou mooie laanbomen ? Nou bij jou in de buurt daar hebben ze langs de weg Turkse Hazelaars staan, die vind ik erg mooi.

Auto's
De vruchten vallen en de nootjes zitten in een ingewikkeld stekelig geheel, de auto's rijden erover heen. De vogels profiteren van de vooruitgang. Als ik bij de brievenbus sta raap ik er 1 op, voor thuis, voor op de foto. Hazelnoten in cadeauverpakking.

Moestuin #65

Het begint saai te worden, als ik zo kijk denk ik wel eens dat wij het hele jaar alleen courgette eten. Heel veel courgette, maar dat kan toch onmogelijk waar zijn. Toch ?

Dagelijks brood

 

Ik had me bedacht dat ons dagelijks brood op de foto moest, het is onderbelicht terwijl het lekker brood is. We maken er altijd twee tegelijk, hubby G doet het voorwerk en ik maak ze af. Een deel volkoren, een deel waldkorn mix en grote groene pompoenpitten, een door de jaren heen geëvolueerd recept.

Emmertje

Een hele verzameling emmers hebben we, maar deze komt vaker in beeld. Even de tuin in, even wat scoren, even een klein emmertje mee grijpen. Paar platte peren, geel met een rood blosje en 1 klein tomaatje.

Leeftijd

Steeds opnieuw kom je bewijzen tegen van het schrijnende niet weten en willen weten. Waar is een kassabon goed voor, je kunt er je administratie mee op orde houden en kijken wanneer je naar welke winkel geweest bent en wat je daar gekocht hebt. En achterop, achterop kun je uitrekenen hoe oud je bent, iedere keer opnieuw.

Moestuin #64

Worteltjes, paprika's en tomaten. De paprika's zouden oranje en rood moeten zijn, het ligt aan mij - ik zie het verschil niet.

Plankjes verven #2

Zoals ik in maart al zei, dit kan wel even duren en zo ben ik maanden later nog steeds plankjes aan het verven. Ondertussen heb ik de hele opgebouwde voorraad beits er doorheen gekwast. Wel zijn er intussen al veel plankjes geverfd en de stelling van boven is naar beneden en boven staat een iets andere stelling - dat allemaal wel. Het vordert langzaam, maar gestaag.

En dan heb je dus nog plankjes en uhm alleen een hele oude pot beits, die uit de garage van je vader gekomen is. Wat doe je dan ? Heel goed roeren !
 

Drogen

Walnoten, ik hoor ze vallen, als er eksters, kraaien of een eekhoorn in de boom zitten vallen er tijdelijk meer. De noten zijn redelijk droog omdat het de afgelopen tijd zo droog geweest is. Omdat het ook heel stil weer is, heb ik elke dag een klein emmertje vol.

Bolster

 

Wat is de natuur toch mooi hè ?

Een walnoot groeit in een bolster en als de tijd rijp is opent deze zich,

daar hangt de noot nog steeds verbonden door weefsels.

Als het mooi weer is droogt hij daar perfect op,

voordat hij valt of geplukt wordt.

 

Fetisj

Op het zeep-vlak kan ik mijn moeder niets verwijten of misschien alleen dat ze me aangestoken heeft. Ik hou van zeep, ik koop op vakantie altijd zeep en zeep voor de verjaardag is altijd ok.

Maar mijn moeder verzamelde zeep in de overtreffende trap, dus mijn broer had al een doosje voor me klaargezet. Verder stoort het mij dat de zeepjes je om de oren vliegen zodra je de linnenkast open doet, dus ik pak alle zeepjes die op half zeven liggen in een doosje. En zo zal het de komende tijd wel doorgaan. Ik ben bang dat ik de rest van mijn leven een zeep koopverbod krijg. 
 

Platte peren

Wat zijn dat appels ?
Nee dat zijn peren.
Peren ?
Ja, Bergamotte peren.

Herfst

Donkere luchten
De ondergaande zon licht
de bladerpracht op

Bi Jaarlijks

Twee jaar geleden was hubby G ontroostbaar, hij had zo graag naar Keulen naar de motorbeurs gewild. Ach, dan gaan we toch volgend jaar. Dat kan niet riep hij uit, de intermot is tweejaarlijks. Dus ik maakte achterin mijn nieuwe agenda een aantekening voor over twee jaar . . . oktober - motorbeurs - Intermot - Keulen - Köln - Duitsland.

Dus dit jaar was het zo ver, voor 28 euro hadden we twee kaartjes inclusief treinvervoer. Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan. Niet dat de treinreis helemaal voorspoedig ging, vanaf het dichtstbijzijnde station in Duitsland reden bussen - dus wij reden iets verder met de auto, waar we met moeite een parkeerplek vonden. Instappen, 1 overstap en je wordt haast tot aan de drempel van de messe gebracht. Frisse lucht en een kopje koffie moeten mij daarna redden, wil ik niet meteen groen in het gezicht terug naar huis moeten.

Ik vermaak me vooral met me verwonderen over van alles en nog wat en plaatjes schieten van de opvallendste items. Kleine dingen, grote dingen, kleurige dingen. Je weet toch al niet waar je kijken moet, zo veel is er te zien. Een hele hal met alleen maar elektrische fietsen en brommers - met een testbaan, waar je naar buiten kunt rijden omhoog tegen een helling op en weer naar beneden. Stuntrijders, die met hun motoren door de lucht vliegen met het lijf in de lucht en de handjes op de motor. Een buitenzandbak waar je een proefrit op een bepaald type motor kunt maken en dure koffietentjes, die me troosten.

Hubby G gaat op ieder merk crosser zitten waar hij op mag en grijnst breeduit, ik kwijl terwijl ik bij de Suzuki stand rondloop. Ik fotografeer alle ienie mini crossbrommertjes die ik zie en alle rare, mooie en aparte brommers. Ik zet een man op de foto, die op zijn hurken totaal in trance naar een Ducati staart. Ik neem een krant mee naar huis, verder een hele bult folders en blaadjes. Als we uitgeput zijn gaan we weer met de trein terug en eten onderweg bij een Stube een grote Schnitzel. Nu moeten we weer twee jaar wachten.
 

Ontdek je plekje

Het nieuwe huisdier heeft de tuin verkent, ze heeft deze plek uitgekozen tot haar favoriete plek. Dat duurt altijd net zo lang tot de nieuwe favoriete plek ontdekt wordt.

Conferentie

Omdat ik hopeloos achter ben met de blog ga ik het kort houden, vanaf nu tot eind oktober. Mooie peren, die je ook in Nederland in de winkel ziet - "Conference". Ons probleem is dat, al heb je maar 1 klein emmertje vol, je al die peren niet op kunt. In Nederland zie je deze peren het hele jaar, maar ja wij hebben geen fruitkoeling

Zoek

Nu mijn moeder opgenomen is zijn we vol frisse tegenzin verder gegaan met opruimen. De twee vierkante meter vooraan in de garage waar ik ooit mijn brommer stalde is helemaal ingenomen door van straat geraapt "spul". Nou heeft de garage een achteringang, maar waar is de sleutel ? Wie zoekt zal vinden en zo probeert hubby G of de sleutel van de box past en open ging de doos van Pandora.

Moed
Toen ik het voor eerst zag zakte de moed mij in de schoenen, ik had gehoopt dat je vanaf de normale deur ruimte zou hebben. Dat was vergeefse hoop. Ook vanaf deze kant is het beeld, oud ijzer, aluminium, RVS en gestapelde "nuttuge" dingen. Moeder Maria geef mij geduld en veel uithoudingsvermogen.

Twee weken

Ze is nu twee weken bij ons,

de kleine meid, het koetje, de vrijdoos.

Eten is lekker, staande mensen zijn eng,

mensen die op de bank zitten zijn om je nagels in te zetten.

Als ze op schoot ligt kwijlt ze als een Engelse bulldog,

haar nagels zijn veel te scherp,

ze ligt nog veel onder de bank,

ze durft een beetje naar buiten.

Ze mag niet aan de bank krabben,

ze moet nog veel leren.
 

Moestuin #63

Het zijn dit jaar de grote drie of beter gezegd zo voel ik dat, courgettes, paprika's en tomaten. Ik kijk mijn foto's door en steeds zie ik hetzelfde trio op de voorgrond treden.

Verkeerslicht
Het zijn alle drie vruchtgroenten, ze hebben de kleuren van een verkeerslicht. Ze verschillen vooral in formaat. Misschien volgend jaar, zal ik dan ronde courgettes planten ?

Zoete appelen

De appelbomen dragen goed dit jaar, de appels zijn mooi van formaat en kleuren al. Nu merk ik ook het mooie van een blog, ik wil appelringen drogen maar hoe doe je dat ook alweer. Ik zoek terug in het archief en vind het juiste stukje - tsjonge 5 uur lang in de oven - nou vooruit maar.

Pauze
Terwijl de appels drogen kun je niet de halve dag zittend aan je bureau verdoen, ieder half uur gaat de pieper. Ieder half uur het rooster even draaien en kijken of het goed gaat met de appeltjes. En dan na vier uur eens goed kijken, proeven of het allemaal wel goed gaat.

Wakie wakie - opstaan

Vrijdagochtend, vrijdagochtend kwart voor zes - geronk, lawaai. Het is voor hubby G een zegen dat de loonwerker zo vroeg al op is, zo kan hij nog net de trekkers en de hakselaar bewonderen voordat hij naar zijn werk gaat. Voor mij is dat een heel ander verhaal, ik draai me graag nog even om zo vroeg op de ochtend.

Vlot
Maar nee het moet gebeuren, de mais moet van het land. Als ik om tien uur met een kopje koffie in de hand naar buiten staar zie ik kaalheid. Weer een seizoen afgesloten, de mais is weer van het land, kraaien en roeken scharrelen rond op zoek naar achtergebleven kolven. Net als ik later die middag.

Er liggen nog 2 tractoren in de tuin

Niet staan nee, ze liggen - ze wachten op de goede geest, op de inspiratie - worden ze soep, worden ze taart, worden ze vergeten ? De ene is formaat tennisbal, de andere net een slag groter. Wat is de natuur mooi, niet ?


Oranje pompoen
sprekende kleur in het groen
eetbare schoonheid

Zondag #5

Het begint soms vervelend te worden,
omdat het erg vies is,
omdat het erg veel is,
omdat op de hand poetsen van Lego
veel tijd kost.
Maar ach het is mooi weer, laten we niet te veel klagen.

 

Opruimen #3

Terwijl we in mijn moeders huis aan tafel zitten hebben we het er vaak over wat we hopen te vinden. Hoog op mijn lijstje hebben altijd mijn schoolrapporten gestaan. Mijn broer heeft weer andere dingen,
waarvan hij zich afvraagt of die er nog zijn. Weet je zeg ik op een bepaald moment, ik vraag me af op dat kopje dat bij oma aan de muur hing of dat er nog is. Terwijl ik me dat bedenk, bedenk ik dat ik niet eens weet of wij het überhaupt hadden.

Dressoir
Het dressoir van oma, deur links deur rechts, in het midden twee lades en eronder een klapdeur. De lades liggen tot bovenaan toe volgestopt met van alles, ooit lag er het nette bestek in. Omdat ik het daagse bestek al niet kan vinden begint mijn broer de lades uit te spitten, de raarste dingen liggen erin, deksels van koffiepotten, honderden chopsticks, allerlei soorten bestek, dingetjes en dangetjes. Hé zegt mijn broer, moet je kijken en daar is ze - ik ben stomverbaasd.

Bonken

Dit jaar amper kwetsen, maar wel peren en de appelbomen - o de appelbomen. Sommige bomen hangen zo vol dat ze haast met de takken op de grond hangen. Dat is natuurlijk niet goed, maar ik ben geen beroepskweker, die zijn fruit krent - nee ik ben veel te blij dat er appels aan de boom zitten.

Val
Het fruit dat nu valt is nog niet het beste, maar je kunt er best iets mee. Omdat het een deel van het jaar alleen maar geregend heeft, zijn de appels groot - als je er dan een plekje af moet snijden hou je genoeg over. Genoeg voor pannetjes appelmoes, toetjes en taartjes.

Moestuin #62

Heb ik dit jaar wel iets anders gegeten dan courgette ? Vast wel, sla, boontjes, wortels, bietjes en laten we de asperges niet vergeten. Maar op een bepaald moment lijkt op iedere moestuin foto een courgette te staan. De courgettes van de courgetteberg.

Vrucht
Een hele bak met vruchtgroenten bedenk ik me nu. Courgettes, tomaten en paprika's. De paprika's laten erg op zich wachten dit jaar, de struikjes hangen vol, maar kleuren - ho maar.

Seizoenswissel

Op een bepaald moment hoor ik gegrom buiten, gerommel - hmm. En dan weet ik het, het is die tijd van het jaar, de mais gaat eraf.

Figuren
Op een bepaald moment is de loonwerker opeens verdwenen en ook de volgende dag komen ze niet terug. Ze hebben figuren gemaakt, op de akker zijn twee grote rechthoeken mais overgebleven. Omdat de boer zelf geen vee meer heeft, wordt de mais altijd verkocht. Deze keer overduidelijk niet in 1 keer en zo staat er nog een beste vracht, wachtend op de volgende koper. Wie maakt me los ?  

Courgetteberg

Als ik de courgetteberg te lijf ga, eten we vaak courgette en maak ik zuur. Voor mij geen augurken meer, doe mij maar een paar lepels zelfgemaakt zuur. Nou zijn er een paar randvoorwaarden waar je voorraad aan voldoen moet, je moet zout, azijn, weckpotten en natuurlijk inmaakkruiden hebben.

Nood
Geheel zelfverzekerd grijp ik de doos met kruiden uit het aanrecht en pak het plastic zakje waar de inmaakkruiden in zitten. Ik heb dat in extra plastic zitten omdat het zo sterk ruikt, maar als ik de verpakking in handen heb voel ik dat er maar bar weinig in zit. De blog als boodschappenlijst, als note to yourself - help de inmaakkruiden zijn op.

Tomato

Tomaten zijn zuipschuiten, maar houden dan weer niet van natte blaadjes, ze houden van warmte en zijn gevoelig voor schimmels. Oftewel wil je een makkelijke moestuin plant dan paprika's in plaats van tomaten.

Open
Het was van dat rare weer steeds en dan moet je steeds de tomatentent openen en weer dichtdoen en alle koordjes braken af, algehele rampspoed. Op een bepaald moment hebben we de tent maar halfopen gelaten, je kunt van de vakantieoppas ook niet verwachten dat ze twee keer daags de tomaten verzorgen. Tot nu toe lijkt dat een goede oplossing want ondanks de treurige staat van de planten valt er toch nog wel iets te oogsten. 

Uitsloven

Kijk Herman, mijn desem is al een eeuwigheid geleden overleden gelijk een tamagotchi. Dus als je stokbroodjes met zuurdesem wilt maken, dan trek je gewoon de koelkast open en pakt een zakje Seitenbacher. Een beetje opwarmen in je handen en net doen alsof je neus bloedt.

Strepen
En zo bakte ik vier mooie stokbroodjes, twee korte en twee lange - als je toch al aan het smokkelen bent maakt dat ook niets meer uit. Voor ik stokbrood maak kijk ik vaak even bij markcsinclair op de jijtube, even kijken hoe je het deeg vormt.

Zomer

De spitskolen willen de sla achterna - daar weet hubby G wel raad mee. Als ik nou vandaag koolsalade maak, dan is die morgen extra lekker. Van die dingen, die ik zelf eigenlijk nooit maak - rauwe groente tot kunst verheven. Ga maar bij een goede groenteman kijken, daar hebben ze er de vitrines mee vol liggen. Maar dat kun je natuurlijk ook heel goed zelf maken.

Spitskool en wortel
snijden hakken rozijnen
sausje knutselen

Asiel

We hebben nog 1 week vakantie voor de boeg, we zijn huisdierloos en hebben plek in ons hart. In het asiel hebben ze drie huiskamers en twee buitenrennen vol met katten. We kunnen niet kiezen.

Werk
Wij hebben eigenlijk een kat nodig, die werkt voor de kost - we hebben een tuin en kippen en het is niet de bedoeling dat de muizen en ratten ons over de tenen rennen. Ik heb het idee dat de kat die we zoeken er niet is, maar dat kan ook niet want Cor is dood. Uiteindelijk maken we foto's van alle katten die ons wat lijken en gaan dan bij de balie te rade. Uiteindelijk kiezen we een nog jonge poes uit, die het muizen nog moet leren.

Opruimen #2

Mijn broer meldt dat hij het halletje bij mijn moeder opgeruimd heeft, alle planten staan nu op het balkon. De meubeltjes waar de planten op stonden staan beneden, de rest staat in de badcel - kijk maar even of je er nog iets van wilt hebben. 

Tokkie
Aangezien mijn moeder een voorliefde heeft voor christusdoorns en cacteeën is er plant-technisch weinig waar ik interesse in heb. Ik red een vetplant voor mijn broer en denk na over hooguit 1 lidcactus. In de badcel staat een verzameling foeilelijke potten, ik val voor een rood-witte of moet ik zeggen een wit-rode, die ik mee naar huis neem.  

Moestuin #61

Andere delen van de moestuin kwamen er niet zo genadig vanaf, maar dat lag niet zo zeer aan onze vakantie. Er was gewoon te veel sla en als je de sla niet op kunt, gaat de sla schieten. En daarna hebben de kippen een heerlijke tijd.

Nieuw-Zeeland
De rest van het bladgroente vak is overwoekerd geraakt door de Nieuw-Zeelandse spinazie, de spinazie die geen spinazie is. Ik heb het aangeschaft, gezaaid, gepamperd en toen het groot genoeg was om te oogsten vond ik het niet aantrekkelijk. Ik heb ze stuk voor stuk opgetrokken en aan de kippen gevoerd, zelfs de kippen vonden het maar matig aantrekkelijk en dat wil wat zeggen.

Moestuin #60

Als je dan weer thuis komt, hoe staat de tuin er dan bij ? Het was droog en warm, dus het gras staat gelukkig niet tot aan de dakgoot. Maar de moestuin, dat is een heel ander verhaal. De moestuin beleeft wat mij betreft dit jaar een dieptepunt, hubby G regelt het meeste.

Knuppel
Hubby G kijkt ook heel trouw de courgettes na, een hele prestatie voor iemand die kleurenblind is. Zie dat groen op groen, of dat donkere groen verscholen onder grote bladeren maar eens. Het oppasteam had daar overduidelijk ook moeite mee gehad, dat is een eh . . . hele mooie grote courgette.  

Opruimen #1

Iedere dag ruimen we op in mijn moeders huis, vast niet op de meest efficiënte manier - maar toch. Op een dag besluit ik het meubel met chemicaliën uit te mesten. Alles zonder etiket gaat meteen
richting chemokar, alles wat er niet thuis hoort zet ik ergens anders neer. Ik poets alle plankjes, ik poets alle flessen, ik sorteer alles en zet soort bij soort. Nadat ik de vijfde fles ammonia gevonden heb vraag ik me af hoeveel flessen ammonia je in huis moet hebben.

Shopper
Nadat ik klaar ben heb ik anderhalve shopper vol voor de chemokar, verder kunnen er wel wat flessen beneden in de box staan. Het irriteert mij enorm als ik merk dat je bepaalde dingen nieuw gekocht hebt, terwijl het niet nodig was - gewoon omdat je het in het overvolle rek niet vinden kon. Lalala ik ben er wel, maar je ziet mij niet. Ik vind ook een oude lakstift voor een auto, wil iemand raden wat voor kleur auto mijn ouders vroeger hadden ?
 

Scholen

We proberen er toch het beste van te maken en fietsen iedere dag een stuk. We fietsen al mijn scholen af van zuid naar noord, van oud naar jong. Tussen mijn lagere school en het gebouw dat ooit mijn kleuterschool huisvestte ligt een winkelcentrum.

Alles
Ik verwacht niets in het winkelcentrum te herkennen, terwijl ik er vijf jaar lang iedere dag drie keer doorheen liep. Maar de Jamin is nog de Jamin, niet dat hij op de Jamin uit mijn jeugd lijkt - maar ze verkopen nog steeds ijsjes. Met zicht op de Hema, die nog steeds de Hema is zitten we aan een pleintje, waar nog steeds de speeltoestellen uit mijn jeugd staan. Ik dacht altijd - alles gaat voorbij.

Gaat
Mijn kleuterschool ziet er heel anders uit, er lijkt een buurtvereniging in te zitten, wel staan er nog steeds de betonnen palen voor waar we als kind altijd opklommen. Vaak stonden we er met zijn tweeën op, een klasgenootje van me brak een keer haar arm terwijl ze eraf kukelde terwijl ik nietsvermoedend naast haar stond. De woedende moeder die me duwen verweet is me altijd bijgebleven. Naast de kleuterschool staat een rij winkels, in 1 ervan ben ik opgegroeid - laten we het er maar niet over hebben - alles gaat voorbij.

Voorbij
We fietsen en fietsen, iedere dag weer en ja je kunt ook aan de stad ontsnappen, de blauwe luchten zien, kerktorens, gras en koeien. Bootjes op het water, bankjes, fietsers die niet opletten en medefietsers die dan kleurrijk vloeken. Alles gaat voorbij, maar sommige dingen blijven hetzelfde.
 

Kantine

Het is mooi weer, we hebben vakantie, moeders staart voor zich uit in een drukke huiskamer. We ontsnappen en rijden ma naar de binnentuin. Het restaurant van het verpleeghuis doet me sterk aan een bedrijfskantine denken.

Pof
Ik weet niet waar mijn moeder zin in zal hebben en bestel voor haar poffertjes. Mijn moeder kijkt toe hoe ik een visburger weg werk en ik probeer haar enthousiast te krijgen voor de poffertjes. Maar of ze heeft geen trek of ze zijn vies of poffertjes eten is te veel gevraagd - het is gissen, ze lijkt er niet echt zin in te hebben. Niet op de deur van de dood bonzend, maar ook niet vol in het leven. Het enige dat echt haar goedkeuring weg kan dragen is de drinkyoghurt - een kwart liter ? Geen probleem.
 

Vakantie

Als je twee weken vakantie hebt en het is je niet gelukt om een last minute naar de Belgische kust te boeken, wat doe je dan ? Nou dan probeer je fietsen in Berlijn of vliegen naar 1 van de Kanaaleilanden. Of in ons geval deden we dat in de omgekeerde volgorde en toen werd mijn moeder opgenomen. Een huis vol rommel, een moeder die ze als terminaal beschrijven en dus stel ik voor om een week bij ma te logeren. 

Geboortegrond
We pakken een tas in, we nemen beddengoed mee en we plakken de fietsen achterop de auto. Een echte vakantie kun je het natuurlijk niet noemen, maar we gaan naar de bakker, bekijken de nieuwste supermarkt en gaan Surinaams eten halen. De eerste keer dat we naar mijn moeder fietsen, fietsen we de goegel route, door het Gijsbrechtpark. Enorme brede paden lopen door dit park en er wordt gefietst als ware het een twee keer vierbaans snelweg, een snelweg met zijwegen, met wandelaars, hardlopers, sjokkers en skeeleraars. De zon staat verblindend laag en je ziet geen hand voor ogen. Op de grasvelden zit het mutje vol met picknickende mensen, hele blije mensen - overal stijgen
blauwe wietdampen op. Tegen de tijd dat je het park uit bent, ben je zelf high.

Levensmoe
De terugweg fietsen we een alternatieve route, eentje waar je op 1 centimeter afstand ingehaald wordt door de tram. Verder lijken er helemaal geen regels meer te gelden, iedereen heeft haast, iedereen rijdt door rood, snijdt en dat lijkt heel gewoon. Ik ben de stad overduidelijk ontgroeid. Iedere dag dat we richting mijn moeder fietsen passen we onze route iets aan, zo dat je zelfs op een bankje kunt hangen aan het water om de achterkant van kapitale villa's te bekijken. Kapitale villa's met een mooie tuin aan het water, die aan de voorkant gewoon aan een drukke verkeersader grenzen.

Doen

Als je moeder opgenomen wordt, dan moet je opeens van alles regelen, zo moet ze kleren mee. In huis zijn kleren in overvloed omdat mijn ouders altijd hamsterden en niets weg konden gooien. Maar goed passende kleren, je kunt door de bomen het bos niet zien.

Noodzaak
Iets wat altijd onder veel gemor voor een halfuur toegestaan werd is het opruimen van kleren en beddengoed. Na een halfuur had mijn moeder er altijd meer dan genoeg van. Nu ze opgenomen is
gaat de bezem erdoor, in no time heb ik tien zakken voor de kledingcontainer en net 1 tasje met nette kleren voor mijn moeder. Je zou er triest van worden als je door de jaren al niet zo gehard was. Mijn broer en ik besluiten dat nu het kan, er opgeruimd moet worden en dan denken we niet alleen aan kleding.

Leeftijd
Wat me alsnog triest stemt is het feit dat ik dingen vind, die aangeven dat mijn moeder altijd heel erg bezig was met haar leeftijd. Het stadsblad, waar ze 20 combineert met 13 om zo het jaartal te vinden - haar geboortejaar er vanaf haalt en op 87 uitkomt. Nou en dan een controle berekening ernaast, van geboortejaar tot 2000 is 74 plus 13 = 87, check.

Sap

Geen flauw idee hoe je wijn maakt en wil ik dat eigenlijk wel ? Te veel druiven om te eten, maar als ze blijven hangen wordt het vogelvoer. Dan maar sap maken, op hoop van zegen - proberen maar.


Emmer
Een hele emmer met druiven, aangevuld met wat appels en een paar peren. Een eerste experiment, zelf vind ik het vergeleken met wat je in de winkel koopt wat vlak smaken. Maar de kleur is wel mooi, als we volgend jaar weer druiven hebben proberen we het gewoon nog een keertje.

Ondertussen

Je hele wereld verandert en jij - jij moet je maar aanpassen en dat doe je zo goed mogelijk. Je blog valt in het water, terwijl je druk bent om allerlei vage dingen te regelen. En moeder natuur . . . die trekt zich van jou niets aan.

Lyon
Frankrijk heeft Nederland bereikt, je plukt druiven en vijgen. Niks geen saaie appel of peer na het eten - nee exoten. 

Frankrijk Nederland
een zuidelijk weertype
nieuwe fruitsoorten

Automatisme

Precies een week nadat mijn moeder gevonden is ben ik bij haar op bezoek, ze is uit bed en zit in een rolstoel. Ze friemelt met haar linkerhand en voet, haar linkerhand voelt aan haar mond en aan knoopjes, haar linkervoet draait rondjes en vraagt zich af waar hij is. 

Ontsnappen
Als je op zo'n afdeling met allemaal zielige oudjes komt wil je eigenlijk maar 1 ding, ik in ieder geval wel en dat is ontsnappen. Omdat ze twee huiskamers hebben neem ik mijn moeder mee naar de rustige huiskamer. Ze kijkt uitdrukkingsloos voor zich uit, sukkelt af en aan in slaap en zegt hooguit eens zuchtend 'ja'. Ik doe mijn best om mijn moeder te laten drinken en slok voor slok vordert het. Als het glas bijna leeg is pakt ze het zelf op en drinkt het leeg. Ik haal meteen weer drinken voor haar en dit glas pakt ze zelf en drinkt ze half leeg. Ik voel me een beetje oenig - zit je de hele tijd moeilijk te doen terwijl ze wél zelf drinken kan.

Bejaard
Van de verpleging hoor ik dat het eten ook beter gaat, dat ze haar een boterham voorzetten en dat ze de stukjes zelf pakt en opeet. Niet het beeld wat je van een terminaal iemand hebt dus, eerder iemand die een behoorlijke optater gehad heeft en nu langzaam weer bijkomt. Nu ze dit heeft is ze eigenlijk ook niet "vervelend" dement meer, ze lijkt ingehaald door haar echte leeftijd en is nu vooral simpelweg "oud". Voordat we weggaan rol ik haar terug naar de drukke huiskamer, ik zeg haar gedag. Hubby G zegt haar gedag zoals zo vaak, hij noemt haar zijn allerliefste schoonmoeder, pakt haar hand in twee van de zijne vast, buigt zich naar haar toe en zegt "aju". Mijn moeder zegt iets terug wat ik niet kan verstaan, ik vraag hem wat zei ze tegen je ? Paraplu.
 

Teckel

Mijn moeder is op een donderdag opgenomen, ze is veranderd van een dementerende die een langspeelplaat ingeslikt heeft naar een haast levenloos ding. Op de maandag erna bel ik en de verpleging meldt ze eet amper en ze drinkt te weinig, net 600 cc. Ik vraag of ze al weten of de blaasontsteking weg is, het antwoord is ontkennend - het is ze nog niet gelukt urine af te nemen. Ik maak me zorgen en wil de arts spreken en laat me door haar terugbellen.

Lot
Het lot beslist dat de arts belt terwijl ik op het vaste toestel met de case manager in gesprek ben. In plaats van mijn mobiel te proberen stuurt ze me een mailtje. Als ik haar terugbel zit ze in de kantine, ik hou mijn hoofd scheef en wacht af of ze me voorstelt me later terug te bellen. Nee ze praat door, nou dan praat ik ook door. Mijn moeder heeft geen blaasontsteking meer, dat hebben ze snel gedaan denk ik bij mezelf. Het hele weekend lukt het niet en als je gaat drammen mogen ze wel een katheter gebruiken.

Status
Ik vraag hoe het nou met mijn moeder is, er komt geen duidelijk antwoord. Ik bijt me vast, nou ja het is de laatste fase - ja tsjee zoiets kan ik ook verzinnen als we over een hoogbejaard iemand praten. Maar ze drinkt dus te weinig, eet niet zelfstandig , reageert amper en ik leg de arts woorden in de mond - ze is dus terminaal. Nou zo zou je het wel mogen zien.

Onderbuik

Nu mijn moeder opgenomen is zit je opeens verdwaasd thuis. Ik mail naar mijn nicht dat haar tante opgenomen is en waar. Terwijl ik eigenlijk niet weet wat ik nu moet doen en alleen maar onzekerheid voel gaat mijn nicht bij mijn moeder op bezoek.

Verslag
Onze nicht M neemt het zekere voor het onzekere en gaat al meteen op de dag dat ik haar het nieuws verteld heb bij mijn moeder op bezoek. Later belt ze mij om verslag uit te brengen, wat ze zag, wat haar opviel. Ze beweegt haar rechterarm en rechtervoet niet, het eten was te veel en te kruidig. Ze heeft de verpleging gevraagd appelmoes en yoghurt te brengen. Ik heb met haar gepraat en haar verteld waar ze is en wie ik ben en ze is er wel hoor, zei ze tegen mij.

Onderbuik
Maar dan komt de klapper, weet je dat mijn vader daar overleden is ? En ik zie het voor me en ben weer dertien. Ik zeg - rechtuit naar binnen en dan linksaf de gang in en een kamer aan je linkerhand. Ja zegt ze. Dat had mijn onderbuik dus heel goed gezien toen ze die glazen wanden weer zag.
 

De hel

Mijn broer en ik rijden samen naar het verpleeghuis, als we aankomen staat de ambulance er nog. Waar te parkeren, het verpleeghuis heeft geen eigen parkeerplaats en ik parkeer zo dicht mogelijk bij het tehuis in een blauwe zone.

Hal
We komen binnen in een brede diepe hal, waar moeten we naar toe ? Helemaal achterin de hal staat een halfslachtig balieachtig meubelstuk met een bureautje ernaast - niemand te bekennen. Drie meter verderop zitten wat dames druk te keuvelen aan een tafeltje, eens informeren. Wat blijkt, de baliemedewerkster is "even" de post halen ze komt zo terug - wij drentelen door de hal. Ik zie de glazen wanden en ik krijg een naar gevoel in de onderbuik. Als ik op het punt sta het verpleeghuis te bellen in de hoop dan wel iemand te spreken, komt de baliemedewerkster er net aan.

Indruk
We krijgen een pasje voor de deur van de afdeling en op dat moment komt ook net de vrouwelijke arts naar beneden. We schudden handjes en zij gaat ons voor, ze vraagt hebben ze u vertelt dat uw moeder op een gesloten afdeling geplaatst is ? Nee, maar ze gaat ook nergens naar toe, de arts lijkt dat antwoord niet te begrijpen. Ze zijn ook in verwarring, wij hebben begrepen dat uw moeder nu uit het ziekenhuis komt - onze moeder is net thuis opgehaald en je gaat mij niet vertellen dat het ambulancepersoneel iets anders gezegd heeft.

Aquarium
Op de afdeling hebben we een gesprek met een verpleegster en de arts, we zitten in een aquarium met aan drie kanten ramen en een weinig opbeurend uitzicht. We worden door de arts ondervraagd, ik snap dat zij denkt dat ik met mijn broer getrouwd ben - ik help haar maar uit de illusie. Steeds komt de vraag weer terug of wij nog vragen hebben, vragen heb je altijd pas als je weg bent is mijn ervaring. Ik vraag of de arts wil controleren of mijn moeders blaasontsteking weg is en of ze naar de longen van mijn moeder luisteren wil, want ze ademt zo zwaar. Ik loop met de arts mee naar mijn moeder en ga daarna de auto herparkeren.

Woud
Als ik terug kom, is de arts in geen velden of wegen meer te bekennen en mijn broer heeft haar ook niet meer gezien nadat ze bij onze moeder is geweest. Wel heeft hij al een oerwoud aan formulieren voor zijn neus liggen, die hij al half ingevuld heeft - ik maak de invuloefening met hem af. We krijgen een kladje met de bezoekuren erop en een kaartje met telefoonnummers. Hoe gaat het nu verder vraag ik, ja ze kan hier twee weken blijven en in die tijd moet u zelf een ander plekje voor haar vinden. Wij kijken elkaar aan en ik doe moeite om niet in een hysterisch lachen uit te barsten. 
 

Opname

De volgende dag rol ik net als hubby G op een vreselijk vroeg tijdstip mijn bed uit. We gaan samen op weg - zijn fiets achterin de auto zodat hij het laatste stuk en eventueel de terugweg fietsen kan. Ik rij net als de rest van werkend Nederland in de spits naar mijn moeder. Het is vroeg als ik de deur bij mijn moeder open, mijn broer heeft vanwege de hitte op het balkon geslapen en is al op.

Zwaar
Of ik al bij ma gekeken heb, nee hoe is het dan met haar ? Hij vertelt me dat ze weinig zegt en een hele nare zware ademhaling heeft en dito nare hoestbuien. Als ik bij mijn moeder aan het bed kom slaapt ze, ik wrijf over haar arm, ze geeuwt en gaapt haar ogen gaan open - nietsziend. Ma zegt geen boe of bah, haar ogen kijken dwars door me heen net alsof ik er helemaal niet ben. Ik vind het een aparte ervaring.

Ruimen
Mijn moeder is incommunicado, ze wordt vandaag door een ambulance opgehaald en naar een zorginstelling gebracht. Ik kijk om me heen, de praktische "ik" komt naar boven, als ma opgehaald wordt zullen ze meer ruimte nodig hebben en ma zal kleren nodig hebben. Ik begin maar met opruimen zodat de doorgang naar de slaapkamer zo groot mogelijk wordt, iedere keer als ik een geschikt kledingstuk vind leg ik dat voor haar apart. Als de thuiszorg komt nemen we even een pauze, we drinken thee en praten, hij checkt ondertussen bij de huisarts hoe laat de ambulance komt. Samen verzorgen we mijn moeder, hij wast en kleedt haar terwijl ik mijn moeder in balans hou. Als we klaar zijn vraagt hij of ze wat drinken wil, voor het eerst hoor ik haar iets zeggen - het komt er klein uit "ja".

Ambu
Nadat de thuiszorg weg is ruimen mijn broer en ik iets rigoureuzer op, we verplaatsen spullen naar de woonkamer en mijn moeder, die daar anders altijd iets over te zeggen heeft geeft geen kik. De ambulance arriveert, de chauffeur is lang en zo breed als een deur en zijn vrouwelijke collega is mogelijk nog iets langer - ik kijk om ze heen en vraag waar de brancard is. Kan mevrouw niet lopen ? Nee. Beneden is een trapje, daar kunnen we met de brancard niets vertellen ze mij, ik zeg er is een andere gelijkvloerse uitgang. Eerst gaan ze naar mijn moeder kijken, de gang is nauw en in de slaapkamer ligt onze moeder aan de verste kant van het bed - een bed dat net past.

Tom Poes
Samen met de chauffeur haal ik de brancard op, we laten hem op het halletje achter want binnen is er niet genoeg manoeuvreerruimte voor de brancard. Met zijn allen staan we aan het bed, hoe krijgen we ma van bed naar buiten ? Er is nog een stoel op wieltjes opper ik, mijn broer graaft de stoel uit en draagt hem aan - het ambulancepersoneel tilt mijn moeder over het bed heen. Ma rolt op de stoel zonder enige blijk van emotie te geven door de gang, ze tillen op drie mijn moeder van de stoel naar de brancard. Brancard in de lift, naar beneden, door de achterdeur naar buiten, brancard in de ambulance. Ik kijk mijn moeder na, daar gaat ze. 
    

Zoek

In de week dat de zomer alsnog kwam en er door de KNMI een hitte alarm voor ouderen was afgegeven werd ik gebeld door mijn moeders case manager 'dementie'. Ik bevind mij op een onmogelijke plek om privé een gesprek te voeren, ik sta namelijk in de plaatselijke A mijn net betaalde boodschappen in te pakken.

Zoek
Je moeder is zoek is haar mededeling, ik denk mijn moeder is wel vaker zoek. Wanneer ik voor het laatst iets van haar gehoord heb is de vraag, hmm het is nu woensdag en ik weet dat ze maandag mijn schoonmoeder gebeld heeft. De case manager vertelt dat mijn moeder op maandag bij R gegeten heeft, maar dat ze gisteren niet gekomen is en dat de thuiszorg haar dinsdag en nu dus ook woensdag niet thuis getroffen heeft. Mijn moeder is zo vaak van huis, ik maak me niet direct zorgen. Het enige wat ik op dit moment kan doen is de case manager het telefoonnummer van de buren doorgeven.

Voorzienigheid
Als ik thuis ben bel ik weer met de case manager, de buren nemen de telefoon niet op en aangespoord door de thuiszorg, die het niet vertrouwt, onderneemt ze actie. Ik zit nu op de fiets op weg naar je moeder meldt ze. Het is maar goed dat meer buren de sleutel hebben, want de naaste buren zijn een dagje uit. De buurman, die verwacht dat mijn moeder wandelen is, vindt mijn moeder aan het voeteneinde van haar bed. Mijn moeder is ad rem en zegt tegen de case manager, je kunt beter in de gevangenis zitten daar krijg je eten en drinken en heb je meer ruimte.

Nooit
Wat er precies gebeurd is zullen we nooit weten, maar tussen maandagavond en woensdagochtend is mijn moeder in huis gevallen. Ze lag bedolven door allerlei rommel, ze kan het over zich heen getrokken hebben of meegenomen in haar val, vervolgens kon ze niet meer overeind komen. Nadat de casemanager haar geholpen heeft met overeind komen, aankleden en wat eten komt er nog een verandering aan het licht. Mijn moeder kan niet op de benen blijven en zo wordt er een noodopname geregeld. Of ik kan komen zodat mijn moeder niet alleen thuis zal zijn ?

Twee
Kan ik naar mijn moeder, ja in principe wel - het zou alleen wel heel onhandig zijn. Dus ik bel mijn broer en vraag, kun jij op dit moment alles laten vallen en naar ma toe gaan ? Ik hoor een hele diepe zucht en daarna het antwoord "ja". En zo is er een breuk in de traditie en blijf ik thuis, terwijl mijn broer de eerste scherven op gaat ruimen.