De schoonfamilie was dit jaar naar Italië en zo kregen we twee Italiaanse pakken broodmix. De ene voor een pizzadeeg en de andere voor een kruidenbrood. Als ik erg mijn best doe kan ik tellen in het Italiaans en zeggen dat ik uit Nederland kom, veel verder reikt mijn Italiaans niet.
Mix
Maar dit moet toch lukken, zo'n mix uit Italië verschilt qua aanwijzingen niet veel van een mix uit ons kikkerland. En daarnaast, we zijn eigenwijs. Even kijken, een zak met meel in een bepaalde verhouding en er zit zout in. Apart is er een zakje met gist bij. Ik trek mijn standaard pizzadeeg beschrijving uit de kast en zoek een rekenmachine. Ik pak de bak van de broodbakmachine en grijp een fles olijfolie, ik meng 30 gram olijfolie, 1 losgeklopt ei, 176 gram lauwwarm water met de mix en de bijgevoegde gist. Ik laat de broodbakmachine kneden, na een kwartiertje kijk ik even of het goed gaat en duw ik alles wat langs de rand zit naar beneden zodat het 1 bol wordt.
Als de machine klaar is met kneden laat ik het deeg een uur rijzen. Daarna druk ik voorzichtig de lucht eruit en maak ik er weer een bol van, deze mag een kwartiertje rusten. Van die bol maak ik een bodem, die ik beleg - deze keer zelfgemaakte tomatenprut, ui, paprika, cervelaat, ananas, champignons, mozzarella en kruiden uit een potje. Beetje olijfolie eroverheen druppelen en dan zo de op 200°C voorverwarmde oven in.
Foto
Na een halfuurtje heb je dan een heerlijke naar eigen inzichten belegde pizza. Ik moet zeggen, de pizzabodem was prima gelukt. We maken foto's, die via whattsapp naar mijn schoonzus vliegen. Kijk, wij hebben pizza.
Mwah ik weet niet, is dit eigenlijk wel een typische herfst foto ? Maar kijk dan toch, dit is voer voor Hollandse meesters, die lucht - wie bedenkt zoiets ?
Zon
Ik trek 's ochtends de luxaflex op en grijp meteen naar de camera. Ik gooi het raam open en fop de camera, ik wil een nachtfoto, terwijl het toch overduidelijk ochtend is.
Bovenin nog donker grijze plokken, de zon nog achter de horizon. Verderop of lager een oranje grijze band helemaal van links naar rechts, waar oranje slierten uit lekken. Tegen een achtergrond van lichtblauw.
Het is alsof de dag wakker wordt en de ogen uitwrijft na een lange nacht.
De camera en ik begrijpen elkaar nog steeds niet, maar we oefenen. In de herfst zijn er genoeg dingen te zien en zal ik nog een beetje oefenen voor het Sinterklaasrijm ?
De druppel vangt licht
Jouw kleur wordt gereflecteerd
Het roze van een roos
Ik heb alles klaarstaan om naar mijn moeder te gaan, een tas met daarin een broodtrommel, een waterfles, een schrijfblok, plastic zakken en frutsels. Een rugzak met daarin portemonnee, telefoon, autopapieren en wat je verder normaalgesproken in een damestasje vindt minus de lipstick. Oftewel mijn bagage is er helemaal klaar voor, het punt alleen is dat ik dat niet ben. Ik heb de pest in mijn lijf, ik heb tegenzin, ik zit nog overvol met negatieve emoties, die maar moeizaam het koppie willen verlaten.
Chickies
Terwijl ik de kippen voer denk ik - zal ik wel, zal ik niet gaan en dat dan 100.000 keer. Ik denk, ik moet nog zoveel andere dingen, alles loopt in het honderd hier, alles loopt in de soep. En dat terwijl mijn moeder gewoon geheel zonder zorgen door het leven huppelt en op zoek gaat naar een nieuwe sloot om in te lopen. En ik neem een besluit, ik ga de boel niet de boel laten, nee ik blijf thuis en ga eens fijn de ramen zemen.
Natuur
De natuur heeft ramen, vensterbanken en de suskasten overgenomen. Op de ramen zit stof, stuifmeel en ander ondefinieerbaar viezigs. De spinnen zitten in alle hoeken en krochten, en hier en daar een wants, sprinkhaan en een kudde veelstippel lieveheersbeestjes. Ze krijgen allemaal een huuropzegging en ik verplaats ze zoveel mogelijk naar struikjes. Een beeld uit mijn jeugd dringt zich op, dat mijn moeder bij het ramen lappen altijd eerst met een emmertje kokend water rondging zodat het ongedierte echt niet meer terug zou komen. Ik huiver, ik dring het beeld naar de achtergrond, ik denk "generatiekloof". De vogeltjes zingen en ik spons, poets, trek met het trekkertje en probeer niet te veel na te denken. Op een van de suskasten zit een hardnekkige bewoner, tsja pop je moet toch verhuizen. Door het sponzen komt hij los, ik stel hem veilig, als ik de pop vastpak om hem te verplaatsen beweegt hij opeens, ik schrik me rot en laat hem vallen. Als hij volgend jaar uit de winterslaap wakker wordt en zijn vleugels strekt zal hij zich afvragen waar hij die hoofdpijn aan te danken heeft.
Toen de savooien- en rodekool onder het gaas vandaan kwamen zag ik tot mijn vreugde dat er een paar hele mooie rodekolen tussen stonden. Kool verbouwen in een moestuin is gezeur. Opa vertelt altijd dat de verbouw vroeger gepaard ging met gif, gif in het plantgat en later gif over de kool. Wij modderen altijd maar wat aan, een gaasconstructie erover om zoveel mogelijk de vlinders eruit te houden en verder duimen maar.
Wachten
Die kolen kunnen best nog even staan, maar wachten heeft ook nadelen. Straks wacht je en blijken je kolen van binnen rot en blijf je met lege handen achter. Nee, daar tuin ik niet in en ik oogst een hele mooie. Hij gaat de pan in samen met wat zoete appels, wat wil een mens nog meer ?
De meest nutteloze appelboom in onze tuin, die vooral wordt gewaardeerd door mijn schoonmoeder en schoonzus. Mijn schoonmoeder verwerkt ze in kerststukjes en waardeert de appeltjes omdat ze zorgen voor een mooi rood accent. En mijn schoonzus houdt van alles dat zuur is, lekkùr is haar conclusie nadat ze een mini appeltje opgeknabbeld heeft.
Sier
Deze appelbomen worden meestal als sierboom geplant, maar de vruchten zijn gewoon eetbaar. Als straks het blad valt blijft er een kaal skelet met rode appeltjes over. De merels vinden de appels pas interessant als er verder weinig eetbaars meer in de tuin te vinden is.
Ik ben een nieuwsgierig persoon, dat is gewoon zo. Op de hobbyhobby knutselclub gaat het vaak over welk soort haak- of breinaalden gebruik jij ? Nou heb ik zelf geen bijzondere haak- of breinaalden, ja wel blauwe of gele, maar niet echt bijzondere. Zodra ik iets nodig heb, wat ik nog niet heb dan koop ik dat en soms val ik in de kringloopwinkel voor een set breinaalden.
Haatsmurf
Ooit in een ver verleden heb ik leren haken en breien, de eerste aanzet door mijn moeder ondersteund door materiaal. Het uiteindelijke leren heb ik zelf gedaan, want daar had mijn moeder of de tijd of het geduld niet voor. De waarheid ligt vaak in het midden. Haken bleef moeilijk ik snap hoe het moet, maar altijd weer kramp kramp kramp.
Als je je ogen opent en ziet wat er met haken mogelijk is, wat moet je dan ? Je haathaken houding overboord zetten ? Dat heb ik dus gedaan, met wat vallen en opstaan heb ik 80% van een gekko gehaakt zonder al te veel gedoe - toen kwamen de pootjes in beeld en zakte de moed me in de schoenen. Ja, ik geef het toe, de gekko ligt nog steeds in de werkdoos.
Klaver
Na de gekko is er een krokodil, gevolgd door een eekhoorn met bijbehorende eikel van de haaknaald gesprongen. Omdat mijn nichtje graag wil leren haken en binnenkort jarig is, kocht ik een op de knutselclub favoriete haaknaald. Ik bestelde er meteen drie, twee voor mij en een voor de haakster in de dop. Ik haakte er uiteindelijk de staart van de eekhoorn mee, ik merkte niet echt een verschil met mijn huis tuin en keuken haaknaald en was teleurgesteld. Omdat de staart van de eekhoorn fluffy moest worden haakte ik er met een ander garen en een haaknaald kleiner (2,5) fluffy garen overheen. En toen voelde ik het vertrouwde gevoel weer opkomen, kramp ! Toen zag ik het licht, het boeit niet welke maat zo'n Clover amour haaknaald heeft, het handvat is altijd gelijk, terwijl dit bij traditionele haaknaalden kleiner wordt als de maat ook kleiner wordt. Tsja, ik had natuurlijk geen haaknaald maat 2,5 gekocht.
Onze walnotenboom is misschien wel de mooiste boom in onze tuin, we hebben eiken, opgeschoten berken, knoestige fruitbomen. Nou ja, laat ik het dan zo zeggen, de walnotenboom is mijn favoriet.
Aangewaaid
Onze boom is een zaailing, dus het is niet een speciaal voor Nederland gekweekt ras. Een zaailing is altijd een beetje een gok, komen er noten aan en als er noten aan komen hoe zijn ze dan. En voordat je dat weet moet je eerst jaren wachten, de eerste keer zaten er denk ik maar drie noten aan.
Karakter
Een notenboom krijgt pas laat in het jaar blad, alle fruitbomen staan dik in de bloesem en de notenboom twijfelt nog. Maar uiteindelijk komt er dan van dat mooie roodgroene blad uit. De bloei, kleine groene propjes en enorme snottebellen met stuifmeel. Heerlijke schaduw als het in de zomer zinderend heet is. En langzaam maar zeker zie je de bolsters groter worden tot ze strakgespannen staan. Als de bolsters open knappen hoop ik altijd op een storm zonder regen, maar dat viel dit jaar tegen, weinig wind en wel een paar fikse regenbuien. Regen doet hetzelfde als wind, het geselt de noten uit de boom, jammer is dat de noten dan ook zeiknat zijn. In de herfst verliest de boom langzaam maar zeker blad, maar elf jaar geleden sneeuwde het in oktober toen was het binnen 1 dag bekeken. En dan begint weer het lange wachten tot in mei het frisse blad weer tevoorschijn komt.
Parade
Ik droog de noten binnenshuis in de gang bij de trap, op uitgespreide krantjes. Iedere dag noten rapen, de drogende noten al rond rollend iets opschuiven en na een week of twee gooi ik iedere dag de droogste noten in papieren tasjes. Zo raakt de gang langzamerhand weer leeg. Als ik nu bij de supermarkt ben kijk ik of ze mooie fruitdozen hebben, want walnoten zijn een heleboel dingen, maar goed stapelbaar hoort daar niet bij.
Toen ik nog jong en onvolwassen aan het oefenen was hoe je in een relatie leeft, woonde ik in een nietszeggende nieuwbouwwijk. Een grote vlakte met zandverstuivingen met her en der plukjes nieuwe woningen en doorkruist met bouwwegen van klinkers. Op een goede dag werd er aan de deur gebeld, in de veronderstelling dat het de collecterende glazenwasser was, duwde ik de man tien piek in zijn handen. Ik zie hem nog verbaasd kijken, hij zag er de humor wel van in, nee hij verkocht luchtfoto's van onze huisjes op de zandvlakte. Foto's van nieuwe huizen, nieuwe schuttinkjes en pas aangelegde tuintjes of hopeloze postzegels vol met onkruid. Voor vijfentwintig gulden werd ik de trotse eigenaar van zo'n afdruk.
Fast forward
Ik woon allang niet meer in de nieuwbouwwijk van toen, ook de relatie is bij het oud vuil, maar die foto - ja, die heb ik nog steeds ergens. Als ik eraan denk kan ik een glimlach niet onderdrukken. Ik hoor een autoportier slaan, de bel gaat, ik open de voordeur - een man met een map vol luchtfoto's staat voor mijn neus. Mijn eerste indruk is leuk, luchtfoto's, mijn hart maakt een sprongetje. Ons uitvergrote huis glimmend op 30 x 40, het is me haast iets te veel van het goede. Maar de beste man heeft ook een foto waar het huis met entourage op staat, je ziet de buren, de weg, wat pony's in een wei, dat ziet er leuker uit. Voor zeventig euri kan ik de trotse eigenaar worden van zo'n mooi glimmend vel. Ik verschiet niet van kleur, maar barst haast in lachen uit en vertel de beste man dat ik de foto's heel mooi vind, maar er geen zeventig euro aan ga uitgeven. Met achterlating van zijn kaartje gaat hij op weg naar het volgende adres. Volgens het kaartje zijn ze de goedkoopste aanbieder van luchtfoto's in Nederland, wat kost tegenwoordig eigenlijk een glazenwasser ?
Het is oktober, oktober is zelfs al over de helft. De hemel is strakblauw en katmans ligt languit in het gras te relaxen. Ik loop in T-shirt buiten, ik rommel wat in de tuin en straks . . . straks gaat de bbq aan, voor het laatst dit jaar.
Aanrecht
In het weekend kookt hubby G en bemoei ik me zo min mogelijk met het eten. Ik zie dat er een pastasalade in de maak is en om te raspen wordt er een megagrote winterwortel uit de tuin getrokken. Ik geef antwoord op de vraag of er nog knoflook in de keuken ligt en lummel achter de computer.
Wil je nog appel van de bbq ? Ja best wel, dan moet je dat zelf even regelen - o. Dus zonder het recept te zoeken flans ik iets in elkaar, de vorige keer had ik de appels in alu folie gewikkeld. Zo moeten ze dan tussen de kooltjes liggen, maar ik vind dat geen succes, de folie scheurt me te snel. Deze keer misbruik ik ovenschaaltjes, appel en rozijnen erin en dan alu-folie eromheen.
Donker
In de verte doemen donkere wolken op, als ik er wat van zeg denkt hubby G dat ik een grapje maak !?! De strakblauwe hemel raakt met een band van grijze wolken bedekt, in de verte zie ik nog steeds blauw. Het dreigt en het doet, maar het regent niet, dus wij bbq-en eigenwijs, we zwaaien naar de langsfietsende buurman en eten buiten.
Bui
We zijn uitgegeten als het opeens wel heel erg donker wordt. Het spettert, dikke spetters, hubby G. rijdt de bbq onder het afdak en ik red de kussens. Tegen de tijd dat ik de borden naar binnen draag zijn ze al voorgeweekt. Als de bui over is haalt hubby G de schaaltjes uit de kolen, het dessert wordt binnen bij kunstlicht geserveerd. Is de zomer nu echt voorbij ?
Nadat mijn moeder weg was, was ik alleen maar moe of beter gezegd moemoe. En ziekjes en slapjes en zat ik mezelf in de weg en ook de staatsloterij heb ik niet gewonnen, maar wie eigenlijk wel ?
Maar là, laten we weer eens op zoek gaan naar de flow, ik heb nog wat foto's in het vat zitten.
Mode
Vierkante stengels
dragen bonte mutsen in
Vloekende kleuren
Nou begin ik ondertussen genoeg van mijn eigen geklaag te krijgen. Mijn moeder is weer naar huis. Ik heb ouderenzorg, de huisarts en de buren weer op de hoogte gesteld. Ik heb stoom afgeblazen bij vrienden en familie en heb vanochtend eens goed in mijn kussen gegild om wat frustratie weg te werken. Dus valt er nog iets leuks te vertellen over de afgelopen week ? Ik vind die twitter tags leuk, niet dat ik twitter of in ieder geval niet op twitter.
#vindjedatikveelsnoep?
Boodschappen doen met mijn moeder, terwijl ik bij de boerderijwinkel vlees haal scoort zij een pot zwarte bessen jam. Boodschappen doen voor mijn moeder, op mijn lijstje staan beschuit en melk. Ik kies beschuit uit en we lopen naar de zuivel, ik pak een pak volle melk. Mijn moeder wijst op de reclame van Milk&Fruit, ze kiest voor aardbei en kers, want ze houdt van kersen en van aardbeien. Hebben we al koekjes ? We lopen terug naar het gangpad met koekjes, ik help haar brosse stroopkoeken uitkiezen. Ze wil ook limonade, onderweg naar de limonade loods ik haar langs de reclamekoekjes met de opmerking dat we nu al koekjes hebben. Als we bij de kassa staan zegt ze hebben we ook kleine koekjes ? We hebben thuis nog speculaasjes. Hebben we dan chocolaatjes ? Nee, maar omdat we inmiddels in de rij staan blijft het hierbij. Volgende stop de hema, daar koop ik maillots voor haar, terwijl ik bij de kassa even een vraag stel dwaalt moeders langs de stellingen. Daar valt ze voor een baar marsepein met chocolade eromheen. In iedere winkel waar je met mijn moeder komt moet je haar gelijk een klein kind bij de snoepafdeling weghalen. En dan altijd maar weer die quasi onschuldige vraag, vind je dat ik veel snoep ? Ik snoepte vroeger nooit veel en nu eigenlijk ook niet, vind jij van wel ? Dûh.
Ik zat dus in een lekkere flow, ik had lekker buiten foto's gemaakt en er geinige polaroidjes van gemaakt, dus ik had voer voor een aantal blogjes. Ik probeerde eens een haiku en moest vreselijk om mezelf lachen en lachen is goed. Ik was ook lekker op dreef met de verjaardagscadeautjes voor mijn schoonzus en nichtje. Oftewel het zonnetje scheen.
Plaat
Nadat ik mijn moeder uit het ziekenhuis gehaald heb ben ik een week druk met haar geweest. Mijn moeder is vergeetachtig, ze noemen het wel dementeren, maar soms denk ik dat ze het beter bij "kinds worden" hadden kunnen houden. Het is alsof je een kind hebt, maar een kind leert dingen, mijn moeder raakt alleen maar steeds meer kwijt. Je merkt dat ze enorm alleen is, want in gezelschap praat ze volcontinu, ze moet haar portie woorden kwijt. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat vertelt en vraagt ze steeds hetzelfde, af en toe slaat de pick-up een stuk over en komt hij bij een ander liedje. Het ergste is dat ze enorm negatief is, niets is goed en als het een luchtiger verhaaltje is zit er toch altijd een grijs of zwart randje aan.
Kleef
Ze is een zwaan-kleef-aan, dus je ontkomt niet aan haar woorden. Ze praat over op bezoek gaan bij een gestopte marktkoopman, wiens naam en adres ze niet weet. Ze gaat wel 4 keer per week naar R, maar vraagt aan mij waar hij woont. Ze vertelt tot in den treure dat ze van mijn vader wel een andere man mocht, maar niet 10 tegelijk. Ze vertelt hoeveel broers ze had, hoe ze heetten en waar ze woonden. Ze klaagt dat mijn hubby haar T-glazen meegenomen heeft. En zo komt het dat als ze in de warme woonkamer in het zonnetje in slaap sukkelt, ik haar laat snurken. Een half uurtje rust op een hele dag.
Mijn moeder heeft achterstallig onderhoud, mijn vader kon het allemaal niet meer bijbenen en was te trots om hulp te vragen. Te eigenwijs om soms gewoon redelijk simpele dingen voor haar te regelen. Een van de eerste dingen die ik gedaan heb is fatsoenlijke schoenen voor mijn moeder kopen, ze loopt namelijk veel. Nu een jaar later zie ik aan haar zolen dat ze er erg veel plezier van heeft. Zo denkt zij er niet over, ze klaagt tegen iedereen dat dochterlief het nodig vond om wél twee paar schoenen voor haar te kopen. Klagen en steunen tegen anderen en mooi weer spelen tegen jou, als je vraagt of de schoenen fijn zitten.
Kans
Nu ze bij me is douche ik haar om de andere dag, als ik het goed inschat wappert ze thuis alleen met het washandje aan de wastafel. Onder de douche wordt gezeverd dat ze vroeger één keer per week op zaterdag onder de douche gingen. Nou dan is het vandaag toch zaterdag, is het vandaag dan zaterdag is haar vraag. Nee het is vrijdag, maar ik had net zo makkelijk "ja" kunnen zeggen - alle dagen zijn voor haar gelijk. Na het douchen haal ik het grove geschut voor de dag, nagelschaar - nagelknipper - nagelvijl, een handdoek en een verzameling papieren keukendoekjes. Ik fatsoeneer haar teennagels zo goed als ik kan. Ik bedenk me ondertussen dat dit de derde keer is dat ik haar teennagels knip en ik heb ondertussen diep ontzag voor pedicures gekregen.
Slofferd
Ze sloft door huis op haar twee verschillende toffels en vraagt honderd keer waarom ze twee verschillende pantoffels aanheeft. Nou omdat de buuf zo snel geen andere pantoffels voor je kon vinden. Ook het ander paar niet, dan had je met twee gelijke naar het ziekenhuis gekund. Ze sloft op een irriterende manier door huis, als ik naar de pantoffels vraag blijkt de ene te groot en de ander gewoon niet fijn te zitten. Het zal wel wederom een doodzonde zijn, maar ik ga met haar naar een schoenwinkel en daar kopen we goed zittende blitse donkerrode pantoffels.
Om de een of andere reden ben ik min of meer gehaast boodschappen aan het doen, want toen ik eerder weg wilde regende het. Nog dit en nog dat doen, want morgen staat mijn moeder weer op het programma. De OV chipkaarten opgeladen, verjaardagskaartje voor het nichtje, melk en en en - stop. Op het moment dat ik het Kruidvat binnenstap gaat mijn mobiele telefoon, de huisarts van mijn moeder.
Knie
Ik ben bij je moeder en ik denk dat ze haar knie of anders een van haar kniebanden gebroken heeft. Ik laat haar met de ambulance naar het ziekenhuis vervoeren, dat zal wel opereren of revalideren worden. Ok en wat moet ik nu doen ? Blijf maar in de buurt van je mobiel, want het ziekenhuis belt je dan wel. Oftewel het is weer eens raak, je hebt een bezoek gepland en toch ben je net weer niet op tijd en heeft zo'n kleine Pan aan de caleidoscoop gedraaid. Ik fiets maar naar huis en het grote wachten begint.
Foute grap
Na anderhalf uur wachten wordt ik gebeld door de arts van de spoedeisende hulp, er is goed nieuws, ze blijkt niets gebroken te hebben. U kunt uw moeder op komen halen, ik verslik me haast. Je houdt met het slechtste rekening, maar niet dat ze je doodleuk vragen om Nederland te doorkruisen om je ouwe moedertje op te komen halen uit de ballenbak. Ze kan met wat ondersteuning wel lopen meldt de arts me, uhm denk ik bij mezelf. Ik zie de beren op de weg liggen, mijn moeders vol gehamsterde tweepersoonsbed, verder nergens plek in huis om te slapen terwijl je voor haar moet zorgen. Mijn brein krijgt haast kortsluiting, altijd wat.
Episch centrum
We laden de auto vol met campingmatjes en slaapzakken, ondertussen peins ik me suf wat een goede oplossing is. We eten wat en gaan op weg. Onderweg dimdammen we en besluiten we mijn broers door de laatste huurders vies achtergelaten flatje te betrekken. Als ik uiteindelijk bij de balie in het ziekenhuis sta, kunnen ze mijn moeder niet in het systeem vinden. Mijn mobiel rinkelt weer, een dame van de spoedeisende hulp met de vraag of we al op weg zijn. Ik ben er al, maar ze kunnen ma niet vinden of ik bij de balie van de huisartsenpost sta - ik bestudeer het plafond terwijl ik tot 10 tel en informeer of ze haar collega spreken wil. Nee ik kom u wel halen. We worden door de krochten van de spoedeisende hulp geleid en daar zit ze, kopje chocolademelk in de hand en twee verschillende sloffen aan.
Ik kan helemaal niet dichten, maar een haiku zou me dat lukken, het zijn ten slotte maar drie regels, dat is heel wat minder dan een ritornel. De regels bevatten vijf, zeven en weer vijf lettergrepen. Volgens wikiP bevatten ze een momentopname, een vingerhoed vol emotie. Die van mij krijgt er een foto bij.
Het jaargetijde
met nieuwe modekleuren
is toch echt de herfst
Naar de sportschool gaan is leuk.
Nee, ik maak geen reclame, moet ik dan juist meer merknamen roepen - hmm, dat klinkt juist als meer reclame. En eigenlijk is dit geen reclame maar een klacht. Een klaagzang. Een hele erge. Ik ben een voorstander van statiegeld, maar van mij mag het wel wat eenvoudiger.
Statiegeld
Waarom betaal je overal en nergens statiegeld voor om vervolgens tot de ontdekking te komen dat je het nergens meer terugkrijgt ? In de garage van mijn ouders staan 5 Vrumona kratjes, met bij elkaar gescharrelde flesjes erin. Van dat terrassen- en sportkantinespul, maar het lukt me niet om die kratten ergens in te leveren.
Als ik bij mijn ouders was kreeg ik Duitse flessen toegeschoven, die ik dan weer inlever als ik over de grens ga einkaufen. En zo komt het spul rond. Zo kreeg ik ook een stuk of wat incourante kratten, hun statiegeld termijn was over de datum, zeg maar dag tegen je centen. Ik gebruik ze her en der in de tuin. Als zitje, als opstapje, als tafeltje en als bok, maar dat laatste schijnt aan het seizoen te liggen.
Nieuwe nummering ? Ja, in navolging van de moestuin. Wat is het deze keer geworden ? Nou niet wat ik zocht natuurlijk, ik zoek een oerdegelijk blik van een stoffer en een blik, niet zo'n modernistische.
Na de aankoop van vandaag zal ik voortaan naar meer kleine cakevormpjes zoeken.
Score
Ik was nog op zoek naar een bekertje, vaasje, iets om de op het bureau rondslingerende mini potloodjes in te zetten. Dat is nu dus een blauwe mok geworden.
En drie aan elkaar geroeste cakeblikjes in de vorm van een kat. Ik hoop dat een afwasbeurt en drogen op de verwarming ze goed zal doen, alle katten houden ten slotte van warmte.
Kijk, dit zijn nou twaalf goede redenen om zelf brood te bakken, heerlijk. Het recept vind je bij Arden (die tegenwoordig weer Levine heet). Ik varieer met de vulling, deze keer - 90 gram rozijnen, 40 gram krenten en 20 gram in stukken gehakte gedroogde appeltjes. Ik maak het deeg in de broodbakmachine, alles bij elkaar en dan na 10/15 minuten de vulling erbij. Als de machine stopt met kneden, bij mij is dat na 20 minuten, haal ik het deeg eruit. Als de vruchtjes er nog niet goed door zitten kneed ik het deeg nog even met de hand, daarna laat ik het met rust. Het heeft geen zin om te haasten, zoet deeg rijst lang-zaam.
Eigenlijk willen we naar de film, maar er draait geen film waar ik een warm gevoel van krijg. Dus ik rommel door de dvd voorraad en vis er 4 dvd's uit, die we nog nooit gezien hebben. De dvd, die we het langste hebben gaat in de speler, Ice Age 2 - the meltdown.Ooit in een ver verleden bij een printer cadeau gekregen, maar nooit gekeken. Waarom zou ik een 2e deel kijken als ik nog nooit het 1e deel gezien heb, een beetje dat idee.
Animatie
Het is verbazingwekkend heerlijk om eens een animatie film te bekijken. Alhoewel ik de hoofdpersonen niet ken zit ik toch redelijk snel in het verhaal, totdat halverwege de schijf een fatale crash beleeft. Na al die jaren, blijkt dat ik de dvd ook wel meteen over de linkerschouder had kunnen kiepen. Of als ik hem meteen had gekeken, had ik misschien wel een nieuwe gekregen. Wat een desillusie.
Prutsen
De rest van het weekend probeer ik de dvd aan de gang te krijgen. De cd-speler van de andere computer hapert, rochelt en doet en komt 3 minuten verder om dan ook de handdoek in de ring te gooien. Ik start de dvd met VLC media player en krijg een heel ander menu. VLC toont dat je ook nog commentaar en trailers van andere films kunt bekijken. En hij geeft een overzicht van de verschillende hoofdstukken van de film. Uiteindelijk zijn er 2 rot en lukt het me om op hoofdstuk 15 de rit te vervolgen. De glans is er wel af.
Losse eindjes
Het is een leuke film, maar het rammelt nogal voor de kritische kijker. Waar blijven uiteindelijk de gieren, waarom reageren de mammoeten zo ongeïnteresseerd, waar blijft al dat water en waar gaan de vrienden uiteindelijk heen. Je denkt het is een film met een boodschap, maar als het ijs eenmaal gesmolten is - loopt het water net zo hard weer weg ? Maar misschien moet je niet op die manier naar een kinderfilm kijken. Wat eigenlijk het allerleukste van de film is, is het parallelle verhaal van Scrat de sabeltand eekhoorn. Het is het klassieke tekenfilm thema, het najagen van een prooi, die de hele tijd ongrijpbaar blijkt.
Soms is het een dag om soep te maken, vandaag is het zo'n dag. Ik rommel in de diepvries en vind poulet, eigengemaakte bouillon en een bak met jus van sukadelappen. Uit de koelkast komt een restje tomaten courgetteprut. Dat ruimt lekker op.
Groente
Ik ga naar buiten om te kijken wat ik verder in de pan kan hakken. De paprika's pluk ik wel, maar niet voor de soep, ze mogen binnen met hun vriendjes verder op kleur komen.
De oogst bestaat uit boontjes, courgette, een mislukt kooltje, venkelgroen, selderijblad, een wilde winterwortel en een paar stengels snijbiet.
Als ik de foto zo zie weet ik meteen wat voor soep het wordt, Roodkapje soep.
Het binnen opruimen gaat stapje voor stapje, ik probeer iedere dag iets te doen. En in de (moes)tuin is het eigenlijk net zo.
Afdekken
Rabarber is haast onverwoestbaar, zeker als je oudere planten hebt. Maar voor de zekerheid maak ik altijd een afdakje over het hart van de plant. Dat doe ik voordat al het blad slap neergevallen is, want dan ligt het juist van de plant af. Ik worstel met de bladeren en knak de stengels zo dat het blad over het hart ligt. Het ziet er niet uit, maar het is wel effectief.
Maaien
Het is raar weer, heiig, de zon kan er niet doorkomen, maar het is droog en niet koud. Ik besluit de grasmaaier uit te laten, met een accu kan ik me een halfuurtje uitleven. Onder de perenboom ligt het vol met blad, het is meer blad maaien, dan gras maaien. Aan het einde van het halfuur begint het te spetteren, was ik mooi op tijd.
Opa sukkelde in gedachten al sinds februari van dit jaar, hij dacht bloed in de urine en de urine kweekjes dachten vervolgens niets. En al dat getob is niet goed, tobben is niet goed voor mij en zeker niet voor opa. Hij werd stiller en vijfennegentig. Maar toen kwam opeens de stroomversnelling.
Gezwel
Er zat toch iets in zijn blaas wat er niet thuishoorde en de uroloog vond opereren nog de moeite waard. Zo van u bent nog zo vitaal, als we dit overwonnen hebben, kunt u nog wel 10 jaar mee. En zo ga je het traject in, hartfilmpjes, hart-echo, bloedprikken, gesprekje hier, gesprekje daar, opereren, chemo, katheter, blaasontsteking, de kluts kwijt, ongedurigheid, controle, katheter verwijderen, controle, CT-scan, wanen, controle, CT-scan en een kudde afspraken om bestraald te worden.
Cocon
De afgelopen maanden hebben wij met zijn allen met moede ogen de situatie bekeken en ons afgevraagd waar die kwieke man gebleven is. En dan hoeft hij niet op te springen om 40 strekkende meter graskant af te gaan steken, maar gewoon dat je hem betrapt op het vroegtijdig oppeuzelen van een riblap die hij braadt. En dat hij zich daarna luid beklaagt dat het vlees altijd zo krimpt in de pan. Die man zijn we dus kwijt, in zijn huid is een vreemde gekropen, die in de war is, dingen niet op een rijtje heeft, moe is. En wij weten het ook niet meer. Is het een reactie op de operatie, op het hele circus of komt het door de medicijnen. Het lijkt amper tot hem door te dringen dat de voorstelling voorbij is en dat hij nu zelf weer aan zet is.
Ik strijk, niet dat ik verf of een strijkinstrument bespeel, maar de was - ik strijk de was. Meestal in sessies van een half uur tot drie kwartier ongeacht hoe hoog de berg te strijken wasgoed is. Maar die wasgoedbult weet ik aardig in bedwang te houden. Ik sorteer de was eerst en leg het neer op een manier, die voor mij prettig is.
Plek
De strijkplank heeft eerder wel achteraf gestaan, maar strijken is saai en je moet er toch doorheen. Tegenwoordig staat de plank pontificaal in de woonkamer, terwijl dat eigenlijk geen gezicht is. Niet als hij ingeklapt uit staat te rusten en ook niet als hij kreunt onder een bult te strijken was. Maar ja, wie heeft daar eigenlijk last van ? Dit is voor mij de ideale plek. Hij staat voor het raam zodat ik iets heb om naar te kijken, er is op een handige plek een stopcontact in de buurt. En ook niet onbelangrijk, hier ligt mijn cd voorraad en staat het van mijn eerst verdiende geld gekochte cd-spelertje.
Vandaag
Ik zet de Dijk op shuffle en sorteer de was. Ik kijk eens naar buiten, het ziet er buiten stralend uit. Ik bedenk me dat ik beter eerst een was in de machine kan doen, zodat die buiten drogen kan. Dus ik druk eerst een witte was in de machine.
Ik zing al strijkend ongegeneerd mee met de cd, Huub zingt over het weerbericht, hier en daar een bui en spontaan begint het buiten te hozen. Hmm denk ik, lekker dan.
Ik zocht een recept voor gestoofde appels, ik bleef hangen bij een recept voor appeltaart. Nou kan ik appeltaart haast maken met mijn ogen dicht, maar wat mij aansprak aan dit recept was het gebruik van buttermilch. Nou blieft mij geen buttermilch of het moet koel geserveerd worden met suiker op een hele hete dag. Maar als ingrediënt voor het maken van gebak of snel sodabrood voor bij de soep is het enorm geschikt, het zure gaat er vanaf.
Rubber
We hebben appels, er komen logees, het is bijna weekend - dus ik maak de appeltaart. Maar omdat ik maar 1 paar handen heb en ik het recept redelijk ingewikkeld vind neem ik een afkorting tijdens het maken van de taart. Ik gooi de karnemelk bij de eieren en de suiker en mix dan pas, tsja een fatale afkorting dus. Als ik de taart later proef snap ik het bijna direct, de bodem lijkt wel rubber.
Dat weekend serveer ik "mislukte taart", mijn nichtje die op het gebied van groente bijna niets lust vind de taart lekker. Waarom noem je de taart mislukt ? Omdat die bodem zo is. O, ik vind de bodem juist lekker. O, ok, kinderlogica - ik heb voor de zekerheid maar niet verteld dat er karnemelk in de taart zit.
Herkansing
Nu twee weken later ging de taart in de herkansing zonder de afkorting te nemen en met hulp van hubby G. Want ik vind het recept beter te doen als je meer dan 1 paar handen hebt. Het recept bevat 3 delen, de bodem, de appels in het midden en bovenop een kruimel laag. Als in een recept bakpoeder voorkomt, moet de tijd tussen het nat worden van dat poeder en het moment dat het de warme oven ingaat zo kort mogelijk zijn. Dus na alle ingrediënten klaargezet te hebben begonnen we aan een coproductie. Deze keer is de bodem goed gelukt er zit meer lucht in, echt een beetje een Duitse taart - stevig en niet enorm zoet.
De opruimwoede beperkte zich niet tot binnen, ook de moestuin moest eraan geloven. De laatste zomerwortels werden van hun bed gelicht, resultaat twee dagen wortels eten en nog wortels over ook. De tomaten werden zieliger en zieliger, dus voordat de rottenis toesloeg heb ik alle tomaten geoogst en de planten op de hoop gegooid. Overal in huis liggen nu de vensterbanken vol tomaten. Het bonen bos daar moest ook iets aan gebeuren, de snijbonen waren er het ergst aan toe, dus daar ben ik begonnen. Een uur later heb ik het bijltje erbij neergegooid. Resultaat, een tuintafel vol met bonen en nog niet klaar . . .
Bonenberg
Ik heb de bonen gesorteerd, bonen om te drogen, bonen voor de kippen en bonen voor ons. Voor de kippen kook ik nu elke dag een pannetje vol bonen. De mooie bonen heb ik meteen schoongemaakt, maar het was zo veel dat ik ze uiteindelijk in de soeppan heb moeten koken. Gelukkig heeft hubby G een voorliefde voor koude bonen met crème fraîche. De bonen, die al behoorlijk gedroogd waren heb ik gedopt en die staan nu warm en zonnig op te drogen. Ik heb altijd grootse plannen voor die gedroogde bonen, maar uiteindelijk komt het er meestal op neer dat ik ze week, kook en dan aan de kippen voer - zo krijgen die in de winter ook eens iets warms in de maag.
En wat vind je als je je bureau aan het opruimen bent ? Snoeren, blaadjes met onduidelijke aantekeningen, krantenartikelen waar je iets van vindt. Enveloppes vol met knipsels en bonnetjes, een plastic beschermdoos voor de elektrieke tandenborstel, Een koon lichtblauwe wol, een breiblad uit 1972. Een cassettebandje waar alleen de mysterieuze omschrijving "mix" op staat, geen idee ??? Een stuk of wat handleidingen, de doos van de nieuwe camera en veel stof. Maar het ergste van alles . . . ik vind het boek "Mini morfoses, de 35 beste opruimacties van de huishoudcoach" van Els Jacobs in de verste hoek van het werkblad.
Opruimactie 14 . . . ruim je bureaublad op, er staat 2 uur voor - echt !
Met het fruit is het ieder jaar weer anders, vorig jaar kon ik geen kwetsen meer zien, 1 emmer kwetsen is leuk een kruiwagen vol met kwetsen is ronduit vervelend. Dit jaar zijn er amper kwetsen, de peren waren vroeg en er is een appelboom afgeknapt. Never a dull moment zou je denken, nou ja straks in de winter weer.
Dijkmanszoet
Dit jaar zit de Dijkmanszoet afgeladen met appels, dit is geen handappel, geen moesappel, maar een zoete appel. Als je hem kookt blijft hij stevig en je kunt hem op die manier eten of je maakt er hete bliksem van. Maar als zo'n boom nou afgeladen vol zit, wat doe je dan met die appels ? Nou dan experimenteer je ermee. Ik heb ooit begrepen van de moeder van de man van de nicht van mijn schoonmoeder (volgt u het nog) dat appels in schijfjes drogen kinderlijk eenvoudig was. Tuurlijk, dat zeggen die oudjes altijd - kinderlijk eenvoudig dat doe je even zo zo en zo, klaar. Later worden wij ook zo. Dus ik heb een tiental mooie appels in schijven gesneden en ze in de oven gedroogd en was dat kinderlijk eenvoudig ? Nee.
Test
Ik zeg altijd een test is nooit mislukt, het resultaat kan niet zijn wat je verwacht had, maar de test zelf mislukt zelden. De 1e keer had ik de appels niet geschild, ik had de oven niet op "wapperen" gezet en de ovendeur niet open laten staan. Wat krijg je dan ? De schil wordt door het drogen hard, bleh. Als je de oven niet goed ventileert blijven de schijven langer vochtig. Als je de schijven dan ongedurig te vroeg uit de oven haalt is het resultaat teleurstellend.
Ondertussen heb ik een nieuwe poging ondernomen, de appels netjes geschild en de kippen wat meer afval gegund. Oven op 50 graden Celsius opgewarmd en toen de ventilator aangezet met een eetstokje tussen de ovendeur. Ieder half uur heb ik het rooster gedraaid, vijf uur lang ! Maar het resultaat mag er zijn, lekker gedroogde appeltjes.
De trui werd langzaamaan trui, maar het leek niet op iets dat mij goed ging passen en ook niet op iets dat bij mij paste. En wat doe je dan, dan doe je een kikker na, rip-it rip-it rip-it, tot je weer min of meer terug bij af bent. En daarna uithuilen en opnieuw beginnen.
Uitgehuild
Ik was eigenlijk al uitgehuild voordat ik het uithaalde. Ik heb me bezondigd aan het kopen van nog wat bollen wol in de hoop dat die kleur beter kleurt bij het turquoise. Nu nog op zoek naar een net patroon en de moed om opnieuw te beginnen.
Ik zal wel echt een kind van mijn tijd zijn, ik vind Beavis & Butt-head leuk of tof of weet ik veel hoe we dat toen noemden. Als ik ze samen met Cher op de radio hoor, gaat de radio wat harder.
Voetbal
Als er iets is wat mij ab-so-luut niet interesseert is het voetbal, ik vind het spel niet leuk, ik snap niet waarom trainers wegmoeten als de diva's van het veld er niks van bakken, ik snap die salarissen niet en zo kan ik nog wel even doorgaan.
MU
Maar nu zag ik dus in het sportkatern een foto van van Gaal voorop staan, ik moest knipperen met mijn ogen. Die kuif, die neus, die nek, die lach en zo'n colbert dat opstandig rond het lijf zit - ik kon er niets aan doen, ik moest meteen aan Beavis & Butt-head denken. Op goegel kwam ik erachter dat ik echt niet de enige ben. Zou dit een Lucky shot van de fotograaf van VI-Images zijn geweest of zou hij hier zijn best voor gedaan hebben ? Ik zou wel eens willen weten, kan van Gaal hier eigenlijk om lachen ?
Ik zit dan meestal hier. Hier achter mijn putertje, computerkamer, rommelkamer, administratiekamer en bibliotheek in 1. En toen sloeg het toe, opruimwoede. Ik had er genoeg van, het is hier een rommeltje en er moest iets gebeuren.
Uitmesten
Eerst heb ik alles wat op de grond stond en beweegbaar was naar de hal geduwd en ben ik eens goed met de stofzuiger rondgegaan. Spinnenwebben onder het tafelblad verwijderd, loshangende kabels opgehesen - zo moeilijk is het allemaal niet. Maar dan . . . je kunt de troep moeilijk in de gang laten staan. Maar de rommel vloog me aan, dus ik ben eerst met hubby G. naar het dorp gefietst plastic opruimboxen scoren. Ik weet toch wel dat ik het niet in me heb om dingen rigoureus weg te gooien.
Ontploft
Uiteindelijk heb ik alles het kamertje weer ingeduwd, het kon moeilijk allemaal op de gang blijven staan. Dus nu heb ik al een paar dagen een ontploft kamertje. Inmiddels staan op de gang twee dozen voor de kringloop en twee dozen met oud papier, die alle vier nog wel wat voller zullen worden voor ze het pand verlaten. En dan ben je nog steeds niet klaar, dus met de blik op oneindig heb ik vandaag alle losse dingen van mijn bureau in een doosje gekiept. Daarna het bureau eens gepoetst en van de ruimte genoten, zelfs nu nog.
Doorzetten
Zolang ik niet naar beneden kijk is er niets aan de hand, ladieladielala. Op de grond staan nu verschillende doosjes, die uitgemest moeten worden. De kattenhangmat is volgestapeld met uit te zoeken frutsels. In de huiskamer heb ik de afgedankte postbakjes in gebruik genomen om spullen te sorteren. Nu moet ik doorzetten anders is het uiteindelijk een grotere bende dan het al was.
Na het kamperen waren we nog een aantal dagen thuis, voor je het weet doe je weer je dagelijkse dingen en is het vakantiegevoel ver te zoeken. Maar het is hét moment om eens samen de plaatselijke kringloopwinkels te bezoeken. Lekker even met je hoofd in de wind een stukkie fietsen en wie weet wat je vindt.
Winkel een
In de eerste winkel scoren we vijf weckpotten en een enorm niet sexy afdruiprek. Zijn weckpotten wel sexy ? Ja sommige wel, deze keer hadden we onder andere zo'n siermodel met dat afwijkende dekselmaat van 80 - nou ik vind dat sexy potten. Zo'n pot, die je ergens voor veel geld voor iemands verjaardag koopt met van dat mooie fruit erin. In het gunstigste geval geniet de ontvanger van het fruit en levert de pot in bij de kringloop. Ik wil er niet over denken hoeveel van die potten in de glasbak belanden.
Winkel twee
Een lekkere fietsroute van in totaal 25 kilometer met halverwege een Dorcas, een enorm nette winkel. Ze houden het ook levendig, door steeds iets anders uit te verkopen - nog kleinere prijsjes. Hubby G is al geslaagd als hij tien passen de winkel in is, hij scoort een nette rugzak van het juiste formaat met het juiste aantal vakjes. Ik rommel tussen de handwerkspullen en vind 1 rechte haaknaald. Bij het aardewerk val ik voor een puddingvorm, daar heb ik thuis nog wel plek voor. Tussen de tijdschriften zoek ik naar breibladen, maar neem uiteindelijk 2 nette Burda's mee misschien krijg ik dan een betere relatie met mijn naaimachine.
Campingmuis
De muis, die dit jaar onze tent bezocht was een lekkerbek. Alles werd even geprobeerd, de zak met broodjes, de crackers, de peren, het pak hagelslag. Maar muizie had de meeste waardering voor die lekkere reep chocolade, yum.
Note to self
Volgende keer een afsluitbare plastic doos meenemen voor het vakantievoer.
Op onze laatste dag op de camping spuugt een grote bus een lading Engelssprekende mini pubers uit. Ze zijn net gearriveerd en rennen als een losgeslagen horde over het campingterrein. De meiden inspecteren, alleen, met zijn tweeën en in groepjes het sanitair. Ze rennen erin en eruit. Je moet ze splijten als de Rode Zee om vanaf de toiletten de wasbakken te bereiken. De toiletten worden goedgekeurd, want er is ten minste stromend water. Het aantal douches levert reacties op als - dat ze maar maximaal twee minuten zullen kunnen douchen of dat ze minstens om 3 uur 's nachts op moeten staan om te kunnen douchen. Wat voor mij een hele geruststelling is, is dat ze in ieder geval wel tot twee kunnen tellen.
Ik raak helemaal in de war, in het begin dacht ik dat het handig zou zijn als het weeknummer achter het # zou staan. In de praktijk vind ik het maar zozo. Wat doe je dan, doorvaren of het roer om ? Het roer maar omgooien en dan maar zien waar het schip strandt. Als de kliffen naderbij komen, kun je alsnog een tweede keer van koers veranderen, niet dan ? Dus deze heet 1, want die had ik nog niet.
Voor en na
Voor de vakantie zagen de tomaten er top uit, het leek dit jaar echt iets te worden. Maar helaas, na een week met bijna volcontinu regen, zijn de vleestomaten verloren. We hebben er nog wel wat kunnen redden, maar het blijft jammer. We hebben nu eenmaal geen kas, maar in een kas heb je vast weer andere problemen.
We hebben nog steeds boontjes, courgettes, paprika's die maar niet rood willen worden en inderdaad druiven.
De blauwe druiven zijn lekker, maar een beetje klein, dus volgend jaar ga ik mijn best doen om te krenten. Dat zal wel een heel gedoe worden als je weet hoe klein die druiven in het begin altijd zijn.
Als je zoals ik op een hobby hobby knutsel forum rondhangt zie je de mooiste dingen voorbij komen. Ja ook minder mooie dingen. En bepaalde namen komen dan steeds weer langs. Een van die namen is Christel Krukkert. Wat is dat toch denk je dan, wat zou er nou zo speciaal zijn en zo reserveerde ik als breister een haakboek bij de bieb. Kleine knuffels haken van Christel Krukkert uitgegeven door Forte uitgevers
Verzoeknummers
Ik kan wel haken, maar herinner mij vooral, pijnlijke vingers en kramp in de handjes. Maar als ik zie wat voor een leuke beesten mensen haken raak ik toch een beetje jaloers, een beetje maar.
Ik heb ooit een kat en een kip gebreid en de schoonfamilie zat te vissen naar tweemaal een gebreide kat als verjaarscadeau. Ik wil best eens een knuffel maken, maar niet steeds dezelfde, ik ben geen robot. Dus ik heb de haaknaald ter hand genomen en ben aan Kasper de krokodil begonnen. Ik was lekker bezig, maar vroeg me wel af waarom Kasper zo klein bleef. En ik dacht ook nog, vroeger ging het haken me toch beter af. Het licht ging pas aan toen ik bijna alles afhad en bezig was met de 2e achterpoot. Ik haakte Kasper volledig in halve vasten in plaats van vasten !!! Gelukkig heeft ieder nadeel zijn voordeel, op deze manier had ik wel voldoende aan 1 bol wol. Omdat er 2 verzoeken voor een knuffel waren ging het boek mee op vakantie en zo zat ik voor het eerst voor de tent met de haaknaald in de handen. Dat haken voor de tent was nog een hele uitdaging, zie maar eens dat je die bol wol uit de modder houdt !
Goed
Het is een goed en duidelijk boek met negen verschillende knuffels erin, de benodigde basiskennis staat in het boek uitgelegd. De patronen zijn simpel en duidelijk, ik heb ondertussen 2 knuffels gehaakt en ben niet ontevreden met het resultaat. Het boek is weer naar de bieb, de volgende haakster mag er mee aan de slag.
De echte magie heb ik niet kunnen ontdekken, ik vind de ene knuffel soms erg op de andere knuffel lijken. Ook vind ik al die rondes met vasten haken enorm saai, maar het is makkelijker om zo'n knuffel in aanbouw ergens mee naar toe te nemen dan een te breien trui.
Verkrijgbaarheid
Het boek is nog steeds verkrijgbaar, dat heb ik net even gecontroleerd in de webwinkel van mijn plaatselijke boekhandel en het kost € 9,95. Mijn plaatselijke boekhandel rekent geen verzendkosten ! Dus als je plaatselijke boekhandel je lief is, bestel je het daar of in hun webwinkel.
Weet je wat ik graag zou overslaan, terugkomen van vakantie. In ons geval, de tent zo goed en zo kwaad afdrogen en inpakken, alle slaapzakken oprollen, alle zichzelf opblazende matjes leegdrukken, al je rotzooi weer in de auto drukken en naar huis kachelen.
Ideaal
Het allerfijnst vind ik het dat de tent droog afgebroken kan worden, maar dit jaar wilde dat dus echt niet. Het was een week lang nat droog nat droog geweest en alhoewel de zon wel scheen, wilde de tent toch niet drogen. Want, geen wind en als het september is heb je alleen aan de zon niet voldoende. Ik had al keelpijn en gedurende de ochtend van vertrek kwam een hoofdpijn, die gezelschap houden. Dan nog naar huis rijden over slinger slinger wegen en het drama is bijna compleet.
Thuiskomst
En wat heb je bij thuiskomst ? Een natte tent, een grote bult was, alle bagage en een (nog) afwezig huisdier, dat graag uit de ballenbak opgehaald wil worden. Verder lang gras, nog steeds een zieke kip en 100 andere dingen, die om aandacht schreeuwen. Het alternatief . . . niet op vakantie gaan, nou soms lijkt dat best een aantrekkelijke optie !
Ik loop door de gang, op weg naar morgen, en zie een pluk kattenharen rondzweven. Meteen even oppakken en weggooien denk en doe ik. Als ik de pluk haren grijp voel ik iets hards, sinds wanneer zijn kattenharen hard ? Sinds never nooit niet en ze rennen vervolgens ook niet geschrokken door de gang. Even een lampje aan en speuren, ja daar zit ie - zo'n enorme kanjer van een ren-spin. We zijn van elkaar geschrokken. Denk je rustig in het schemerduister door de keet te kunnen banjeren word je bijna bij de kladden gegrepen door een mensenhand. Denk je rustig een pluk kattenharen te verwijderen heb je op ene een close encounter met een giga spin. Ik hou niet van spinnen in huis, ik weet dat ze er zijn en zolang ik ze niet zie is het goed. Maar ik ga niet gillen bij de aanblik van een spin, ook niet bij de aanblik van zo'n grote. In het huis van mijn jeugd renden ze ook 's avonds wel door de kamer soms zelfs met zijn tweeën. Ik haal even een glaasje en een viltje, als ik hem te pakken heb zie ik pas hoe groot hij is. Ik doe het raam open en maak hem woningzoekende.
Zeg nou zelf hoe groot is eigenlijk de kans dat je 's avonds een pluk kattenhaar wilt opruimen en je in een spin grijpt ?
Uhm uhm ja, eigenlijk moet je dus om de dag kijken hoe het met de courgettes is. Zeker nu het steeds zo regent, want voor je het weet heeft zo'n courgette maatje honkbalknuppel en dat is dus niet de bedoeling. En tsja ja, de groentelade van de koelkast is al zo vol, dus deze courgettes passen er niet meer bij. Waar die groentelade dan vol mee is ? Nou met bonen, veel bonen, een stuk of drie komkommers, nog meer courgettes en een venkelknol. Terwijl ik ook zo'n zin in worteltjes heb.
Actie
Er moet actie komen, want de koelkast loopt over - de courgettes gaan in een zoutbad, dan kunnen ze morgen in het zuur.
Ik besluit tot driedubbel overgehaalde soep, ik snij eerst de snijbonen klein, daarbovenop komt de venkelknol en dan de overgebleven courgettes. Als dat gaar is gaat het in de blender en doe ik het terug in de pan, samen met een bakje bouillon uit de diepvries maak ik er dan soep van. De diepvries raakt hier niet leger door omdat er zeer waarschijnlijk een aantal bakken soep in de diepvries belanden.
Vanavond
Is er nog iets over voor vanavond, ja keuze tussen komkommer en sperzieboontjes. Het worden de boontjes. Er is ook nog een klein restje hete komkommer, maar als je dat op het aanrecht zet komt dat vanzelf op . . .
De koelkast ligt vol, vooral met groente. Een favoriet in deze tijd van het jaar is toch wel komkommer, dat verveelt me niet zo snel als courgette.
Sambal
Pasgeleden aten we Chinees bij mijn schoonouders. Mijn schoonzus roept dan "ja" voor haar broer op de vraag 'Sambal bij?'. Dus hubby G. smikkelde heerlijk sambal bij het Chinese eten. Na afloop heb ik me ontfermd over het kuipje dat nog lang niet leeg was. Ik heb namelijk wel een favoriet gerecht met sambal, maar nooit sambal in huis.
Hete komkommer
Ooit stond het recept in een buitenleven editie van de Allerhande (voorjaar/zomer 1994), alleen noemden zij het zoetzure Chinese koolsalade. Zelf gebruik ik het recept alleen voor het sausje en doe dat vervolgens over de komkommer.
Breng in een steelpan 5 eetlepels azijn en 50 gram suiker aan de kook,
al roerend de suiker oplossen.
Roer er 2 theelepels sambal door (zelf vind ik 1 theelepel zat)
laat het sausje afkoelen.
Ik schil de komkommer en snij die in kwartjes (tweemaal in de lengte doorsnijden en dan in blokjes). Ik giet het sausje over de komkommer er roer dat dan af en toe door. Als je dit ruim van te voren maakt zit de smaak er goed in.
We eten bijna de hele week bonen, ik ben niet zo'n fan van geweckte bonen en diepvriesbonen zijn helemaal blâh. Dus we eten gekookte boontjes en ik maak een enorme pan met snijbonensoep.
Onderzoek
Ik grijp de camera en ga eens op onderzoek uit in de moestuin, gewoon alles eens van dichtbij bekijken. Of ik niet iets over het hoofd zie. En het is prachtig in de moestuin, de tomaten beginnen te kleuren. De 2e lichting sla begint op echte kropjes te lijken, er zijn al grote groene paprika's, er is al snijbiet. Nou ja, er is gewoon van alles.
Experiment
Venkel is het experiment van dit jaar, op het zakje staat "kent geen plagen of ziekten bij de teelt". Ja hoor. Het zaad kwam niet overtuigend op, maar dat kan aan ons liggen en de konijnen bleken het ook wel lekker te vinden. Na twee keer zaaien, afrasteren en uitplanten groeiden ze best aardig. Het verschil met de venkel in de groentetas is dat onze venkel echt heel plat blijft, wel breed maar plat. Ik heb er twee uit de tuin getrokken omdat ik dacht dat 1 nooit voldoende zou zijn, maar dat bleek mee te vallen. Ik moest er behoorlijk hard aan trekken voor ze uit de grond kwamen en kukelde vervolgens bijna achterover tussen de afrikaantjes. Toen ik iets beter keek zag ik nog een mee-eter, een rups van de koninginnepage. Ik heb de rups op een van de andere venkelplanten gezet, wie weet zie ik hem dan ooit nog als vlinder. Ik vind het jammer dat ik de vlinder niet gezien heb, zo'n koninginnepage is wel even iets anders dan een koolwitje.
Winter
Naast gewone wortels heb ik ook winterwortels gezaaid. Ik heb de camera tussen het loof geduwd en op de gok een aantal foto's gemaakt. En hier kun je het dus al zien, de winterwortels worden al heel mooi.
Wat het niet zo goed doet in het wortel-vak zijn de bieten, ze waren maar zo zo opgekomen en ze groeien ook maar zo zo. Daarnaast worden ze door engerlingen aangevreten en als je het blad slap ziet hangen ben je al te laat. Ik heb pas drie volgroeide bieten van het land gehaald, dat is echt anders dan andere jaren. Dan weet ik soms van gekkigheid niet wat ik met de bieten moet doen. In zo'n jaar zien vrienden en familie me aankomen, heeft ze alweer bieten bij zich ? Uhm ja. Maar dit jaar hebben ze rust.
2 jaar geleden zaaide ik voor het eerst courgettes en ze deden het enorm goed, te goed. Courgette is een veelzijdige groente, je kunt er soep van maken, het kan in de pastasaus, je kunt het koken, bakken, frituren, je kunt er brood mee maken of aardappelkoekjes. En er zijn vast nog wel wat andere mogelijkheden te bedenken, maar de courgettes kwamen me na een tijdje de neus uit. Toen moest er echt iets anders verzonnen worden.
Internet
Lang leve het wereldwijde web, daar vond ik een recept om van courgettes zoetzuur te maken. Op dezelfde site staat trouwens ook een recept voor courgette kruidkoek en brownies met courgette. Dit recept heb ik als basis gebruikt, de benodigde kruiden hielden me eerst nog tegen. In een Duitse supermarkt vond ik gurkengewürz van Ostmann, dit is simpelweg een kruidenmix voor bij je zure bommen. De aanwijzingen op het zakje heb ik gemengd met het basisrecept en zo verander ik iets meer dan 2 kilo courgettes in zes halve liter potten met eigengemaakte courgette zoetzuur.
Eigenwijs
Mijn eigen wijze recept
Het 1e deel volgt het recept van "koekje van eigen
deeg", het 2e deel volgt het recept van het zakje kruiden. Daarna kook je de
potten dicht 15 minuten op 90 graden C.
Voor 6 halve liter
tulp weckpotten;
2,25 kilo courgettes
4 grote uien (of een x
aantal kleintjes)
6 eetlepels zout
Courgettes schoonmaken,
kop en kont en lelijke stukjes van het velletje eraf snijden. De courgettes eerst in
vieren snijden en dan plakjes van ongeveer een centimeter maken. Zelf snij ik
de zaadlijsten er niet uit, alleen als de courgette erg dik geworden is.
De courgette per kilo
in een mepal kom doen en er twee uien en 3 eetlepels zout bij doen, deksel
erop. Dit dan eens in de zoveel tijd schudden, zeker een paar uur – een dag is
soms makkelijker.
Inmaakkruiden voor augurken
(8,5 gram)
6 laurierblaadjes
halve liter azijn (5%)
halve liter water
125 gram suiker
1/2 theelepel zout
*** overdenking ***: Ik denk dat i.p.v. een
halve liter azijn/water, 4 dl ook voldoende is
Potten en deksels afwassen,
ringen koken, courgettes/uien afspoelen, in iedere pot een laurierblaadje leggen
en een afgestreken (grote) theelepel inmaakkruiden toevoegen. De afgespoelde
courgettestukjes over de potten verdelen.
In een pan de azijn,
water, zout en suiker koken. Dit mengsel gebruik je om de potten tot de rand te
vullen (neus dicht). Ring & deksel erop, afsluiten en in de weckketel 15 minuten op 90
graden dicht koken.
Deze 15 minuten is een
compromis tussen wat in het weckboek staat (20 minuten) en het dicht koken van
potten voor jam (10 minuten). Als je
potten met een schroefdeksel zou gebruiken, zou je ze niet dichtkoken en dan
blijft het ook goed.
Nou droom ik bijna nooit, maar vorige week dus wel en vanochtend werd ik getrakteerd op hubby G.'s behoefte om me zijn droom te vertellen.
Bunders
Hij droomde dat hij vier bunder grond had en dat hij op twee ervan pinda's verbouwd had. Maar die twee bunder pinda's waren al gerooid en hij had geen idee wie dat gedaan had. Op de andere bunders was hij het gewas van iets dichterbij aan het bekijken, dat zag er namelijk nogal raar uit. Aan blauw-paarse stengels groeiden rondom iets wat op wortelen leek, wel een stuk of 30 per stengel. Ja en toen ging de wekker.
Groot
Ieder jaar experimenteren we wat in de moestuin, je mag raden wat hubby G.'s experiment dit jaar is . . . inderdaad de verbouw van pinda's. Leuke plantjes, geinige bloempjes, toch wat slakkenvraat en nog geen idee of het wat wordt. Dus dat deel van de droom valt enigszins te verklaren. Het is ook een droom uit de categorie droom groot, 4 bunder grond alsof het niets is !
Zaterdagochtend komt hubby G. even showen hoeveel regen er in de regenmeter zit. 22 millimeter, oftewel de preiplanten hoeven vanaf nu niet meer begoten te worden, ze redden het nu verder zelf wel.
Uhh bonen, sperziebonen, snijbonen - bonen bonen bonen. Ik probeer altijd zoveel bonenstaken te zetten dat we genoeg bonen hebben, maar niet te veel, maar helaas is dat dit jaar weer eens jammerlijk mislukt. Terwijl van een soort amper wat is opgekomen hebben we toch bonen in overvloed. De 1e grote bups heb ik verwerkt door ze te wecken, maar nu heb ik alweer een bonenbult. Ik heb ze tijdelijk koel weggelegd in de kelder en ik verzin manieren om steeds bonen te eten zonder dat het je neus uit komt. Ik vraag me af zou bonen zoetzuur ook lekker zijn ?
Courgettes
Ook de courgetteplanten zijn totaal los gegaan en van vorige jaren weet ik dat je van veel courgettes eten snel genoeg hebt. Maar voor de overvloed aan courgettes heb ik wel een plan. Ik maak er zoetzuur van, ik combineer twee recepten en daarna kook ik de potten nog even in de weckketel. Ik heb ooit geprobeerd augurken te verbouwen en dat was echt een teleurstelling, er zaten allemaal van die stugge harde haren op de augurken. In recepten staat dan dat je die er voorzichtig af moet schrapen/boenen. Nou zelf heb ik een veel beter alternatief gevonden, ik gebruik courgettes in plaats van augurken. Net zo lekker en haarloos.
Ik kan me zelden herinneren wat ik droom, maar zo heel af en toe blijft er wat hangen. Over de betekenis van dromen zijn genoeg boeken geschreven, maar ik voel me niet geroepen om die er op na te slaan. Het was zo al erg genoeg.
Wezen
Waar ben je eigenlijk als je droomt ? Ja thuis in bed lag ik, maar in de droom bedoel ik. Ik zag een gebouw, een groot grijs vierkant flatgebouw met veel glas en een torenspits erop, op de hoek van de Wibautstraat, maar waar was ik eigenlijk ? Door het glas zag ik iets dat leek op allemaal boekenkasten, met witte planken. Het volgende moment was ik binnen, sommige van die witte planken waren trappen, ik klom omhoog totdat ik bij een kast kwam, een Billy van Ikea en als ik verder omhoog wilde, moest ik de planken als treden gebruiken. Dus ik klom verder totdat ik weer bij een trap kwam en zo klom ik verder omhoog en weer kwam ik bij een Billy uit en verder omhoog ging ik. En toen . . . toen durfde ik opeens niet meer verder en hing ik daar aan die boekenkast. Gelukkig word je op zo'n moment wakker.
Billies
De Billies waren ook niet leeg, als ik terugdenk heb ik het idee dat ze volstonden met boeken, cd's, videobanden, cassettebandjes en dvd's. Misschien ziet mijn hersenpan van binnen er zo wel uit ? Dat ze een vage deal met de Ikea gesloten hebben en dat ze de hutkoffers van Douglas Adams vervangen hebben door de Billies van Ikea ? Is alleen de vraag hoe je al die pinguïns in een Billy opbergt . . .
Je koopt pootaardappelen, een vroeg en een iets later ras. En in de praktijk . . . het loof van het ene ras valt iets eerder dor neer dan van het andere ras. Toen de gekochte aardappels op waren heb ik een paar pollen aardappels uit de grond gehaald. Maar wij hadden pas echt tijd om te oogsten toen van het andere ras het loof ook dor neergevallen was. Dus we halen alle aardappels er tegelijk uit, niet veel per pol, maar wel redelijk groot. Sommige aangevreten door engerlingen, sommige raar misvormd omdat ze in een mierennest groeiden en sommige doorboord door de oogster. Maar nu de grond kaal is kan de prei verpoot worden, die al aardig dik geworden was.
Siepels
De uien hebben ook hun loof al laten hangen en daarom trek ik die er ook maar uit. Het is mooi weer en we zetten alles in dozen tegen het huis aan, zo droogt alles en blijft de aarde er niet aan kleven.
Groente
Verder is er momenteel genoeg groenvoer in de tuin te vinden - wortelen, bonen en courgettes. We zullen niet verhongeren.
De schoonfamilie was dit jaar naar Italië en zo kregen we twee Italiaanse pakken broodmix. De ene voor een pizzadeeg en de andere voor een kruidenbrood. Als ik erg mijn best doe kan ik tellen in het Italiaans en zeggen dat ik uit Nederland kom, veel verder reikt mijn Italiaans niet. 
Als de machine klaar is met kneden laat ik het deeg een uur rijzen. Daarna druk ik voorzichtig de lucht eruit en maak ik er weer een bol van, deze mag een kwartiertje rusten. Van die bol maak ik een bodem, die ik beleg - deze keer zelfgemaakte tomatenprut, ui, paprika, cervelaat, ananas, champignons, mozzarella en kruiden uit een potje. Beetje olijfolie eroverheen druppelen en dan zo de op 200°C voorverwarmde oven in.
