Zoete appelen

De appelbomen dragen goed dit jaar, de appels zijn mooi van formaat en kleuren al. Nu merk ik ook het mooie van een blog, ik wil appelringen drogen maar hoe doe je dat ook alweer. Ik zoek terug in het archief en vind het juiste stukje - tsjonge 5 uur lang in de oven - nou vooruit maar.

Pauze
Terwijl de appels drogen kun je niet de halve dag zittend aan je bureau verdoen, ieder half uur gaat de pieper. Ieder half uur het rooster even draaien en kijken of het goed gaat met de appeltjes. En dan na vier uur eens goed kijken, proeven of het allemaal wel goed gaat.

Wakie wakie - opstaan

Vrijdagochtend, vrijdagochtend kwart voor zes - geronk, lawaai. Het is voor hubby G een zegen dat de loonwerker zo vroeg al op is, zo kan hij nog net de trekkers en de hakselaar bewonderen voordat hij naar zijn werk gaat. Voor mij is dat een heel ander verhaal, ik draai me graag nog even om zo vroeg op de ochtend.

Vlot
Maar nee het moet gebeuren, de mais moet van het land. Als ik om tien uur met een kopje koffie in de hand naar buiten staar zie ik kaalheid. Weer een seizoen afgesloten, de mais is weer van het land, kraaien en roeken scharrelen rond op zoek naar achtergebleven kolven. Net als ik later die middag.

Er liggen nog 2 tractoren in de tuin

Niet staan nee, ze liggen - ze wachten op de goede geest, op de inspiratie - worden ze soep, worden ze taart, worden ze vergeten ? De ene is formaat tennisbal, de andere net een slag groter. Wat is de natuur mooi, niet ?


Oranje pompoen
sprekende kleur in het groen
eetbare schoonheid

Zondag #5

Het begint soms vervelend te worden,
omdat het erg vies is,
omdat het erg veel is,
omdat op de hand poetsen van Lego
veel tijd kost.
Maar ach het is mooi weer, laten we niet te veel klagen.

 

Opruimen #3

Terwijl we in mijn moeders huis aan tafel zitten hebben we het er vaak over wat we hopen te vinden. Hoog op mijn lijstje hebben altijd mijn schoolrapporten gestaan. Mijn broer heeft weer andere dingen,
waarvan hij zich afvraagt of die er nog zijn. Weet je zeg ik op een bepaald moment, ik vraag me af op dat kopje dat bij oma aan de muur hing of dat er nog is. Terwijl ik me dat bedenk, bedenk ik dat ik niet eens weet of wij het überhaupt hadden.

Dressoir
Het dressoir van oma, deur links deur rechts, in het midden twee lades en eronder een klapdeur. De lades liggen tot bovenaan toe volgestopt met van alles, ooit lag er het nette bestek in. Omdat ik het daagse bestek al niet kan vinden begint mijn broer de lades uit te spitten, de raarste dingen liggen erin, deksels van koffiepotten, honderden chopsticks, allerlei soorten bestek, dingetjes en dangetjes. Hé zegt mijn broer, moet je kijken en daar is ze - ik ben stomverbaasd.

Bonken

Dit jaar amper kwetsen, maar wel peren en de appelbomen - o de appelbomen. Sommige bomen hangen zo vol dat ze haast met de takken op de grond hangen. Dat is natuurlijk niet goed, maar ik ben geen beroepskweker, die zijn fruit krent - nee ik ben veel te blij dat er appels aan de boom zitten.

Val
Het fruit dat nu valt is nog niet het beste, maar je kunt er best iets mee. Omdat het een deel van het jaar alleen maar geregend heeft, zijn de appels groot - als je er dan een plekje af moet snijden hou je genoeg over. Genoeg voor pannetjes appelmoes, toetjes en taartjes.

Moestuin #62

Heb ik dit jaar wel iets anders gegeten dan courgette ? Vast wel, sla, boontjes, wortels, bietjes en laten we de asperges niet vergeten. Maar op een bepaald moment lijkt op iedere moestuin foto een courgette te staan. De courgettes van de courgetteberg.

Vrucht
Een hele bak met vruchtgroenten bedenk ik me nu. Courgettes, tomaten en paprika's. De paprika's laten erg op zich wachten dit jaar, de struikjes hangen vol, maar kleuren - ho maar.

Seizoenswissel

Op een bepaald moment hoor ik gegrom buiten, gerommel - hmm. En dan weet ik het, het is die tijd van het jaar, de mais gaat eraf.

Figuren
Op een bepaald moment is de loonwerker opeens verdwenen en ook de volgende dag komen ze niet terug. Ze hebben figuren gemaakt, op de akker zijn twee grote rechthoeken mais overgebleven. Omdat de boer zelf geen vee meer heeft, wordt de mais altijd verkocht. Deze keer overduidelijk niet in 1 keer en zo staat er nog een beste vracht, wachtend op de volgende koper. Wie maakt me los ?  

Courgetteberg

Als ik de courgetteberg te lijf ga, eten we vaak courgette en maak ik zuur. Voor mij geen augurken meer, doe mij maar een paar lepels zelfgemaakt zuur. Nou zijn er een paar randvoorwaarden waar je voorraad aan voldoen moet, je moet zout, azijn, weckpotten en natuurlijk inmaakkruiden hebben.

Nood
Geheel zelfverzekerd grijp ik de doos met kruiden uit het aanrecht en pak het plastic zakje waar de inmaakkruiden in zitten. Ik heb dat in extra plastic zitten omdat het zo sterk ruikt, maar als ik de verpakking in handen heb voel ik dat er maar bar weinig in zit. De blog als boodschappenlijst, als note to yourself - help de inmaakkruiden zijn op.

Tomato

Tomaten zijn zuipschuiten, maar houden dan weer niet van natte blaadjes, ze houden van warmte en zijn gevoelig voor schimmels. Oftewel wil je een makkelijke moestuin plant dan paprika's in plaats van tomaten.

Open
Het was van dat rare weer steeds en dan moet je steeds de tomatentent openen en weer dichtdoen en alle koordjes braken af, algehele rampspoed. Op een bepaald moment hebben we de tent maar halfopen gelaten, je kunt van de vakantieoppas ook niet verwachten dat ze twee keer daags de tomaten verzorgen. Tot nu toe lijkt dat een goede oplossing want ondanks de treurige staat van de planten valt er toch nog wel iets te oogsten. 

Uitsloven

Kijk Herman, mijn desem is al een eeuwigheid geleden overleden gelijk een tamagotchi. Dus als je stokbroodjes met zuurdesem wilt maken, dan trek je gewoon de koelkast open en pakt een zakje Seitenbacher. Een beetje opwarmen in je handen en net doen alsof je neus bloedt.

Strepen
En zo bakte ik vier mooie stokbroodjes, twee korte en twee lange - als je toch al aan het smokkelen bent maakt dat ook niets meer uit. Voor ik stokbrood maak kijk ik vaak even bij markcsinclair op de jijtube, even kijken hoe je het deeg vormt.

Zomer

De spitskolen willen de sla achterna - daar weet hubby G wel raad mee. Als ik nou vandaag koolsalade maak, dan is die morgen extra lekker. Van die dingen, die ik zelf eigenlijk nooit maak - rauwe groente tot kunst verheven. Ga maar bij een goede groenteman kijken, daar hebben ze er de vitrines mee vol liggen. Maar dat kun je natuurlijk ook heel goed zelf maken.

Spitskool en wortel
snijden hakken rozijnen
sausje knutselen

Asiel

We hebben nog 1 week vakantie voor de boeg, we zijn huisdierloos en hebben plek in ons hart. In het asiel hebben ze drie huiskamers en twee buitenrennen vol met katten. We kunnen niet kiezen.

Werk
Wij hebben eigenlijk een kat nodig, die werkt voor de kost - we hebben een tuin en kippen en het is niet de bedoeling dat de muizen en ratten ons over de tenen rennen. Ik heb het idee dat de kat die we zoeken er niet is, maar dat kan ook niet want Cor is dood. Uiteindelijk maken we foto's van alle katten die ons wat lijken en gaan dan bij de balie te rade. Uiteindelijk kiezen we een nog jonge poes uit, die het muizen nog moet leren.

Opruimen #2

Mijn broer meldt dat hij het halletje bij mijn moeder opgeruimd heeft, alle planten staan nu op het balkon. De meubeltjes waar de planten op stonden staan beneden, de rest staat in de badcel - kijk maar even of je er nog iets van wilt hebben. 

Tokkie
Aangezien mijn moeder een voorliefde heeft voor christusdoorns en cacteeën is er plant-technisch weinig waar ik interesse in heb. Ik red een vetplant voor mijn broer en denk na over hooguit 1 lidcactus. In de badcel staat een verzameling foeilelijke potten, ik val voor een rood-witte of moet ik zeggen een wit-rode, die ik mee naar huis neem.  

Moestuin #61

Andere delen van de moestuin kwamen er niet zo genadig vanaf, maar dat lag niet zo zeer aan onze vakantie. Er was gewoon te veel sla en als je de sla niet op kunt, gaat de sla schieten. En daarna hebben de kippen een heerlijke tijd.

Nieuw-Zeeland
De rest van het bladgroente vak is overwoekerd geraakt door de Nieuw-Zeelandse spinazie, de spinazie die geen spinazie is. Ik heb het aangeschaft, gezaaid, gepamperd en toen het groot genoeg was om te oogsten vond ik het niet aantrekkelijk. Ik heb ze stuk voor stuk opgetrokken en aan de kippen gevoerd, zelfs de kippen vonden het maar matig aantrekkelijk en dat wil wat zeggen.

Moestuin #60

Als je dan weer thuis komt, hoe staat de tuin er dan bij ? Het was droog en warm, dus het gras staat gelukkig niet tot aan de dakgoot. Maar de moestuin, dat is een heel ander verhaal. De moestuin beleeft wat mij betreft dit jaar een dieptepunt, hubby G regelt het meeste.

Knuppel
Hubby G kijkt ook heel trouw de courgettes na, een hele prestatie voor iemand die kleurenblind is. Zie dat groen op groen, of dat donkere groen verscholen onder grote bladeren maar eens. Het oppasteam had daar overduidelijk ook moeite mee gehad, dat is een eh . . . hele mooie grote courgette.  

Opruimen #1

Iedere dag ruimen we op in mijn moeders huis, vast niet op de meest efficiënte manier - maar toch. Op een dag besluit ik het meubel met chemicaliën uit te mesten. Alles zonder etiket gaat meteen
richting chemokar, alles wat er niet thuis hoort zet ik ergens anders neer. Ik poets alle plankjes, ik poets alle flessen, ik sorteer alles en zet soort bij soort. Nadat ik de vijfde fles ammonia gevonden heb vraag ik me af hoeveel flessen ammonia je in huis moet hebben.

Shopper
Nadat ik klaar ben heb ik anderhalve shopper vol voor de chemokar, verder kunnen er wel wat flessen beneden in de box staan. Het irriteert mij enorm als ik merk dat je bepaalde dingen nieuw gekocht hebt, terwijl het niet nodig was - gewoon omdat je het in het overvolle rek niet vinden kon. Lalala ik ben er wel, maar je ziet mij niet. Ik vind ook een oude lakstift voor een auto, wil iemand raden wat voor kleur auto mijn ouders vroeger hadden ?
 

Scholen

We proberen er toch het beste van te maken en fietsen iedere dag een stuk. We fietsen al mijn scholen af van zuid naar noord, van oud naar jong. Tussen mijn lagere school en het gebouw dat ooit mijn kleuterschool huisvestte ligt een winkelcentrum.

Alles
Ik verwacht niets in het winkelcentrum te herkennen, terwijl ik er vijf jaar lang iedere dag drie keer doorheen liep. Maar de Jamin is nog de Jamin, niet dat hij op de Jamin uit mijn jeugd lijkt - maar ze verkopen nog steeds ijsjes. Met zicht op de Hema, die nog steeds de Hema is zitten we aan een pleintje, waar nog steeds de speeltoestellen uit mijn jeugd staan. Ik dacht altijd - alles gaat voorbij.

Gaat
Mijn kleuterschool ziet er heel anders uit, er lijkt een buurtvereniging in te zitten, wel staan er nog steeds de betonnen palen voor waar we als kind altijd opklommen. Vaak stonden we er met zijn tweeën op, een klasgenootje van me brak een keer haar arm terwijl ze eraf kukelde terwijl ik nietsvermoedend naast haar stond. De woedende moeder die me duwen verweet is me altijd bijgebleven. Naast de kleuterschool staat een rij winkels, in 1 ervan ben ik opgegroeid - laten we het er maar niet over hebben - alles gaat voorbij.

Voorbij
We fietsen en fietsen, iedere dag weer en ja je kunt ook aan de stad ontsnappen, de blauwe luchten zien, kerktorens, gras en koeien. Bootjes op het water, bankjes, fietsers die niet opletten en medefietsers die dan kleurrijk vloeken. Alles gaat voorbij, maar sommige dingen blijven hetzelfde.
 

Kantine

Het is mooi weer, we hebben vakantie, moeders staart voor zich uit in een drukke huiskamer. We ontsnappen en rijden ma naar de binnentuin. Het restaurant van het verpleeghuis doet me sterk aan een bedrijfskantine denken.

Pof
Ik weet niet waar mijn moeder zin in zal hebben en bestel voor haar poffertjes. Mijn moeder kijkt toe hoe ik een visburger weg werk en ik probeer haar enthousiast te krijgen voor de poffertjes. Maar of ze heeft geen trek of ze zijn vies of poffertjes eten is te veel gevraagd - het is gissen, ze lijkt er niet echt zin in te hebben. Niet op de deur van de dood bonzend, maar ook niet vol in het leven. Het enige dat echt haar goedkeuring weg kan dragen is de drinkyoghurt - een kwart liter ? Geen probleem.
 

Vakantie

Als je twee weken vakantie hebt en het is je niet gelukt om een last minute naar de Belgische kust te boeken, wat doe je dan ? Nou dan probeer je fietsen in Berlijn of vliegen naar 1 van de Kanaaleilanden. Of in ons geval deden we dat in de omgekeerde volgorde en toen werd mijn moeder opgenomen. Een huis vol rommel, een moeder die ze als terminaal beschrijven en dus stel ik voor om een week bij ma te logeren. 

Geboortegrond
We pakken een tas in, we nemen beddengoed mee en we plakken de fietsen achterop de auto. Een echte vakantie kun je het natuurlijk niet noemen, maar we gaan naar de bakker, bekijken de nieuwste supermarkt en gaan Surinaams eten halen. De eerste keer dat we naar mijn moeder fietsen, fietsen we de goegel route, door het Gijsbrechtpark. Enorme brede paden lopen door dit park en er wordt gefietst als ware het een twee keer vierbaans snelweg, een snelweg met zijwegen, met wandelaars, hardlopers, sjokkers en skeeleraars. De zon staat verblindend laag en je ziet geen hand voor ogen. Op de grasvelden zit het mutje vol met picknickende mensen, hele blije mensen - overal stijgen
blauwe wietdampen op. Tegen de tijd dat je het park uit bent, ben je zelf high.

Levensmoe
De terugweg fietsen we een alternatieve route, eentje waar je op 1 centimeter afstand ingehaald wordt door de tram. Verder lijken er helemaal geen regels meer te gelden, iedereen heeft haast, iedereen rijdt door rood, snijdt en dat lijkt heel gewoon. Ik ben de stad overduidelijk ontgroeid. Iedere dag dat we richting mijn moeder fietsen passen we onze route iets aan, zo dat je zelfs op een bankje kunt hangen aan het water om de achterkant van kapitale villa's te bekijken. Kapitale villa's met een mooie tuin aan het water, die aan de voorkant gewoon aan een drukke verkeersader grenzen.

Doen

Als je moeder opgenomen wordt, dan moet je opeens van alles regelen, zo moet ze kleren mee. In huis zijn kleren in overvloed omdat mijn ouders altijd hamsterden en niets weg konden gooien. Maar goed passende kleren, je kunt door de bomen het bos niet zien.

Noodzaak
Iets wat altijd onder veel gemor voor een halfuur toegestaan werd is het opruimen van kleren en beddengoed. Na een halfuur had mijn moeder er altijd meer dan genoeg van. Nu ze opgenomen is
gaat de bezem erdoor, in no time heb ik tien zakken voor de kledingcontainer en net 1 tasje met nette kleren voor mijn moeder. Je zou er triest van worden als je door de jaren al niet zo gehard was. Mijn broer en ik besluiten dat nu het kan, er opgeruimd moet worden en dan denken we niet alleen aan kleding.

Leeftijd
Wat me alsnog triest stemt is het feit dat ik dingen vind, die aangeven dat mijn moeder altijd heel erg bezig was met haar leeftijd. Het stadsblad, waar ze 20 combineert met 13 om zo het jaartal te vinden - haar geboortejaar er vanaf haalt en op 87 uitkomt. Nou en dan een controle berekening ernaast, van geboortejaar tot 2000 is 74 plus 13 = 87, check.

Sap

Geen flauw idee hoe je wijn maakt en wil ik dat eigenlijk wel ? Te veel druiven om te eten, maar als ze blijven hangen wordt het vogelvoer. Dan maar sap maken, op hoop van zegen - proberen maar.


Emmer
Een hele emmer met druiven, aangevuld met wat appels en een paar peren. Een eerste experiment, zelf vind ik het vergeleken met wat je in de winkel koopt wat vlak smaken. Maar de kleur is wel mooi, als we volgend jaar weer druiven hebben proberen we het gewoon nog een keertje.

Ondertussen

Je hele wereld verandert en jij - jij moet je maar aanpassen en dat doe je zo goed mogelijk. Je blog valt in het water, terwijl je druk bent om allerlei vage dingen te regelen. En moeder natuur . . . die trekt zich van jou niets aan.

Lyon
Frankrijk heeft Nederland bereikt, je plukt druiven en vijgen. Niks geen saaie appel of peer na het eten - nee exoten. 

Frankrijk Nederland
een zuidelijk weertype
nieuwe fruitsoorten

Automatisme

Precies een week nadat mijn moeder gevonden is ben ik bij haar op bezoek, ze is uit bed en zit in een rolstoel. Ze friemelt met haar linkerhand en voet, haar linkerhand voelt aan haar mond en aan knoopjes, haar linkervoet draait rondjes en vraagt zich af waar hij is. 

Ontsnappen
Als je op zo'n afdeling met allemaal zielige oudjes komt wil je eigenlijk maar 1 ding, ik in ieder geval wel en dat is ontsnappen. Omdat ze twee huiskamers hebben neem ik mijn moeder mee naar de rustige huiskamer. Ze kijkt uitdrukkingsloos voor zich uit, sukkelt af en aan in slaap en zegt hooguit eens zuchtend 'ja'. Ik doe mijn best om mijn moeder te laten drinken en slok voor slok vordert het. Als het glas bijna leeg is pakt ze het zelf op en drinkt het leeg. Ik haal meteen weer drinken voor haar en dit glas pakt ze zelf en drinkt ze half leeg. Ik voel me een beetje oenig - zit je de hele tijd moeilijk te doen terwijl ze wél zelf drinken kan.

Bejaard
Van de verpleging hoor ik dat het eten ook beter gaat, dat ze haar een boterham voorzetten en dat ze de stukjes zelf pakt en opeet. Niet het beeld wat je van een terminaal iemand hebt dus, eerder iemand die een behoorlijke optater gehad heeft en nu langzaam weer bijkomt. Nu ze dit heeft is ze eigenlijk ook niet "vervelend" dement meer, ze lijkt ingehaald door haar echte leeftijd en is nu vooral simpelweg "oud". Voordat we weggaan rol ik haar terug naar de drukke huiskamer, ik zeg haar gedag. Hubby G zegt haar gedag zoals zo vaak, hij noemt haar zijn allerliefste schoonmoeder, pakt haar hand in twee van de zijne vast, buigt zich naar haar toe en zegt "aju". Mijn moeder zegt iets terug wat ik niet kan verstaan, ik vraag hem wat zei ze tegen je ? Paraplu.
 

Teckel

Mijn moeder is op een donderdag opgenomen, ze is veranderd van een dementerende die een langspeelplaat ingeslikt heeft naar een haast levenloos ding. Op de maandag erna bel ik en de verpleging meldt ze eet amper en ze drinkt te weinig, net 600 cc. Ik vraag of ze al weten of de blaasontsteking weg is, het antwoord is ontkennend - het is ze nog niet gelukt urine af te nemen. Ik maak me zorgen en wil de arts spreken en laat me door haar terugbellen.

Lot
Het lot beslist dat de arts belt terwijl ik op het vaste toestel met de case manager in gesprek ben. In plaats van mijn mobiel te proberen stuurt ze me een mailtje. Als ik haar terugbel zit ze in de kantine, ik hou mijn hoofd scheef en wacht af of ze me voorstelt me later terug te bellen. Nee ze praat door, nou dan praat ik ook door. Mijn moeder heeft geen blaasontsteking meer, dat hebben ze snel gedaan denk ik bij mezelf. Het hele weekend lukt het niet en als je gaat drammen mogen ze wel een katheter gebruiken.

Status
Ik vraag hoe het nou met mijn moeder is, er komt geen duidelijk antwoord. Ik bijt me vast, nou ja het is de laatste fase - ja tsjee zoiets kan ik ook verzinnen als we over een hoogbejaard iemand praten. Maar ze drinkt dus te weinig, eet niet zelfstandig , reageert amper en ik leg de arts woorden in de mond - ze is dus terminaal. Nou zo zou je het wel mogen zien.

Onderbuik

Nu mijn moeder opgenomen is zit je opeens verdwaasd thuis. Ik mail naar mijn nicht dat haar tante opgenomen is en waar. Terwijl ik eigenlijk niet weet wat ik nu moet doen en alleen maar onzekerheid voel gaat mijn nicht bij mijn moeder op bezoek.

Verslag
Onze nicht M neemt het zekere voor het onzekere en gaat al meteen op de dag dat ik haar het nieuws verteld heb bij mijn moeder op bezoek. Later belt ze mij om verslag uit te brengen, wat ze zag, wat haar opviel. Ze beweegt haar rechterarm en rechtervoet niet, het eten was te veel en te kruidig. Ze heeft de verpleging gevraagd appelmoes en yoghurt te brengen. Ik heb met haar gepraat en haar verteld waar ze is en wie ik ben en ze is er wel hoor, zei ze tegen mij.

Onderbuik
Maar dan komt de klapper, weet je dat mijn vader daar overleden is ? En ik zie het voor me en ben weer dertien. Ik zeg - rechtuit naar binnen en dan linksaf de gang in en een kamer aan je linkerhand. Ja zegt ze. Dat had mijn onderbuik dus heel goed gezien toen ze die glazen wanden weer zag.
 

De hel

Mijn broer en ik rijden samen naar het verpleeghuis, als we aankomen staat de ambulance er nog. Waar te parkeren, het verpleeghuis heeft geen eigen parkeerplaats en ik parkeer zo dicht mogelijk bij het tehuis in een blauwe zone.

Hal
We komen binnen in een brede diepe hal, waar moeten we naar toe ? Helemaal achterin de hal staat een halfslachtig balieachtig meubelstuk met een bureautje ernaast - niemand te bekennen. Drie meter verderop zitten wat dames druk te keuvelen aan een tafeltje, eens informeren. Wat blijkt, de baliemedewerkster is "even" de post halen ze komt zo terug - wij drentelen door de hal. Ik zie de glazen wanden en ik krijg een naar gevoel in de onderbuik. Als ik op het punt sta het verpleeghuis te bellen in de hoop dan wel iemand te spreken, komt de baliemedewerkster er net aan.

Indruk
We krijgen een pasje voor de deur van de afdeling en op dat moment komt ook net de vrouwelijke arts naar beneden. We schudden handjes en zij gaat ons voor, ze vraagt hebben ze u vertelt dat uw moeder op een gesloten afdeling geplaatst is ? Nee, maar ze gaat ook nergens naar toe, de arts lijkt dat antwoord niet te begrijpen. Ze zijn ook in verwarring, wij hebben begrepen dat uw moeder nu uit het ziekenhuis komt - onze moeder is net thuis opgehaald en je gaat mij niet vertellen dat het ambulancepersoneel iets anders gezegd heeft.

Aquarium
Op de afdeling hebben we een gesprek met een verpleegster en de arts, we zitten in een aquarium met aan drie kanten ramen en een weinig opbeurend uitzicht. We worden door de arts ondervraagd, ik snap dat zij denkt dat ik met mijn broer getrouwd ben - ik help haar maar uit de illusie. Steeds komt de vraag weer terug of wij nog vragen hebben, vragen heb je altijd pas als je weg bent is mijn ervaring. Ik vraag of de arts wil controleren of mijn moeders blaasontsteking weg is en of ze naar de longen van mijn moeder luisteren wil, want ze ademt zo zwaar. Ik loop met de arts mee naar mijn moeder en ga daarna de auto herparkeren.

Woud
Als ik terug kom, is de arts in geen velden of wegen meer te bekennen en mijn broer heeft haar ook niet meer gezien nadat ze bij onze moeder is geweest. Wel heeft hij al een oerwoud aan formulieren voor zijn neus liggen, die hij al half ingevuld heeft - ik maak de invuloefening met hem af. We krijgen een kladje met de bezoekuren erop en een kaartje met telefoonnummers. Hoe gaat het nu verder vraag ik, ja ze kan hier twee weken blijven en in die tijd moet u zelf een ander plekje voor haar vinden. Wij kijken elkaar aan en ik doe moeite om niet in een hysterisch lachen uit te barsten. 
 

Opname

De volgende dag rol ik net als hubby G op een vreselijk vroeg tijdstip mijn bed uit. We gaan samen op weg - zijn fiets achterin de auto zodat hij het laatste stuk en eventueel de terugweg fietsen kan. Ik rij net als de rest van werkend Nederland in de spits naar mijn moeder. Het is vroeg als ik de deur bij mijn moeder open, mijn broer heeft vanwege de hitte op het balkon geslapen en is al op.

Zwaar
Of ik al bij ma gekeken heb, nee hoe is het dan met haar ? Hij vertelt me dat ze weinig zegt en een hele nare zware ademhaling heeft en dito nare hoestbuien. Als ik bij mijn moeder aan het bed kom slaapt ze, ik wrijf over haar arm, ze geeuwt en gaapt haar ogen gaan open - nietsziend. Ma zegt geen boe of bah, haar ogen kijken dwars door me heen net alsof ik er helemaal niet ben. Ik vind het een aparte ervaring.

Ruimen
Mijn moeder is incommunicado, ze wordt vandaag door een ambulance opgehaald en naar een zorginstelling gebracht. Ik kijk om me heen, de praktische "ik" komt naar boven, als ma opgehaald wordt zullen ze meer ruimte nodig hebben en ma zal kleren nodig hebben. Ik begin maar met opruimen zodat de doorgang naar de slaapkamer zo groot mogelijk wordt, iedere keer als ik een geschikt kledingstuk vind leg ik dat voor haar apart. Als de thuiszorg komt nemen we even een pauze, we drinken thee en praten, hij checkt ondertussen bij de huisarts hoe laat de ambulance komt. Samen verzorgen we mijn moeder, hij wast en kleedt haar terwijl ik mijn moeder in balans hou. Als we klaar zijn vraagt hij of ze wat drinken wil, voor het eerst hoor ik haar iets zeggen - het komt er klein uit "ja".

Ambu
Nadat de thuiszorg weg is ruimen mijn broer en ik iets rigoureuzer op, we verplaatsen spullen naar de woonkamer en mijn moeder, die daar anders altijd iets over te zeggen heeft geeft geen kik. De ambulance arriveert, de chauffeur is lang en zo breed als een deur en zijn vrouwelijke collega is mogelijk nog iets langer - ik kijk om ze heen en vraag waar de brancard is. Kan mevrouw niet lopen ? Nee. Beneden is een trapje, daar kunnen we met de brancard niets vertellen ze mij, ik zeg er is een andere gelijkvloerse uitgang. Eerst gaan ze naar mijn moeder kijken, de gang is nauw en in de slaapkamer ligt onze moeder aan de verste kant van het bed - een bed dat net past.

Tom Poes
Samen met de chauffeur haal ik de brancard op, we laten hem op het halletje achter want binnen is er niet genoeg manoeuvreerruimte voor de brancard. Met zijn allen staan we aan het bed, hoe krijgen we ma van bed naar buiten ? Er is nog een stoel op wieltjes opper ik, mijn broer graaft de stoel uit en draagt hem aan - het ambulancepersoneel tilt mijn moeder over het bed heen. Ma rolt op de stoel zonder enige blijk van emotie te geven door de gang, ze tillen op drie mijn moeder van de stoel naar de brancard. Brancard in de lift, naar beneden, door de achterdeur naar buiten, brancard in de ambulance. Ik kijk mijn moeder na, daar gaat ze. 
    

Zoek

In de week dat de zomer alsnog kwam en er door de KNMI een hitte alarm voor ouderen was afgegeven werd ik gebeld door mijn moeders case manager 'dementie'. Ik bevind mij op een onmogelijke plek om privé een gesprek te voeren, ik sta namelijk in de plaatselijke A mijn net betaalde boodschappen in te pakken.

Zoek
Je moeder is zoek is haar mededeling, ik denk mijn moeder is wel vaker zoek. Wanneer ik voor het laatst iets van haar gehoord heb is de vraag, hmm het is nu woensdag en ik weet dat ze maandag mijn schoonmoeder gebeld heeft. De case manager vertelt dat mijn moeder op maandag bij R gegeten heeft, maar dat ze gisteren niet gekomen is en dat de thuiszorg haar dinsdag en nu dus ook woensdag niet thuis getroffen heeft. Mijn moeder is zo vaak van huis, ik maak me niet direct zorgen. Het enige wat ik op dit moment kan doen is de case manager het telefoonnummer van de buren doorgeven.

Voorzienigheid
Als ik thuis ben bel ik weer met de case manager, de buren nemen de telefoon niet op en aangespoord door de thuiszorg, die het niet vertrouwt, onderneemt ze actie. Ik zit nu op de fiets op weg naar je moeder meldt ze. Het is maar goed dat meer buren de sleutel hebben, want de naaste buren zijn een dagje uit. De buurman, die verwacht dat mijn moeder wandelen is, vindt mijn moeder aan het voeteneinde van haar bed. Mijn moeder is ad rem en zegt tegen de case manager, je kunt beter in de gevangenis zitten daar krijg je eten en drinken en heb je meer ruimte.

Nooit
Wat er precies gebeurd is zullen we nooit weten, maar tussen maandagavond en woensdagochtend is mijn moeder in huis gevallen. Ze lag bedolven door allerlei rommel, ze kan het over zich heen getrokken hebben of meegenomen in haar val, vervolgens kon ze niet meer overeind komen. Nadat de casemanager haar geholpen heeft met overeind komen, aankleden en wat eten komt er nog een verandering aan het licht. Mijn moeder kan niet op de benen blijven en zo wordt er een noodopname geregeld. Of ik kan komen zodat mijn moeder niet alleen thuis zal zijn ?

Twee
Kan ik naar mijn moeder, ja in principe wel - het zou alleen wel heel onhandig zijn. Dus ik bel mijn broer en vraag, kun jij op dit moment alles laten vallen en naar ma toe gaan ? Ik hoor een hele diepe zucht en daarna het antwoord "ja". En zo is er een breuk in de traditie en blijf ik thuis, terwijl mijn broer de eerste scherven op gaat ruimen.
 

Eenendertig #2

Een mooie hete, zonnige dag, we lopen van mijn moeder richting auto - ik ben diep in gedachten. Als we de brug over komen zit daar een vrouw op haar hurken, nette jurk aan, tas op de grond met een opengeslagen Falkplan erop en een slimme telefoon in haar met een geeltje beplakte hand. We blijven staan, kunnen we je misschien helpen ? Weet je waar de Kamperweg is vraagt ze mij, mijn antwoord is als ik op de kaart mag kijken wel. En dat mag.

Tegenspoed
Als ik de kaart bekijk zie ik dat ze simpelweg de verkeerde kant opgelopen is, naar het westen in plaats van naar het zuiden. Ik zeg het is daar, zij raadpleegt haar geeltje en vertelt de route die ze zou moeten lopen en verzucht ik weet niet of ze op me wachten. Ik vraag waar ze echt heen wil en ze vertelt me het adres, hubby G raadpleegt zijn telefoon, ik ga op de grond bij haar zitten. Het adres waar ze heen wil is vernoemd naar een Britse pessimist, wat kun je dan verwachten ? Ze vertelt ons dat ze al extra vroeg van huis gegaan is en dat het openbaar vervoer tegen zat en haar slimme telefoon ook geen sjoege geeft, ze kijkt ongelukkig, ze heeft een sollicitatiegesprek om half vier terwijl het ondertussen al tien over half is.

Actie
Hubby G heeft met zijn telefoon meer geluk, hij heeft het adres gevonden en legt het me uit, ik ga staan en zeg 'het lijkt me veel handiger dat wij jou even brengen, we hebben de auto iets verderop staan'. En zo gaan we op weg, zij probeert ons bij te houden - wat niet eenvoudig kan zijn op plateauzolen en als we de trambaan oversteken beginnen de bellen te rinkelen. Ik maan haar om niet onder de tram te komen, mijn dag is al erg zat geweest. We stappen in de auto, ik start en hubby G navigeert, vijf minuten later zijn we op de plek van haar bestemming. We wensen haar veel succes, ze bedankt ons en stapt uit, zwaait en steekt haar duim omhoog. We wachten even en zij verdwijnt in een enorme kantoorkolos.

Thee
Wat voor ons vijf minuten met de auto was, was voor haar zeker een halfuur lopen geweest, als je niet nat bezweet op een sollicitatiegesprek aan wilt komen in combinatie met de hakken die ze droeg. Daarnaast had ik het idee, dat de persoon die haar de routebeschrijving gegeven had haar de baan niet gunde - die route was zo onlogisch, dat je met al het geluk op de wereld niet op tijd had kunnen zijn. Later bij de thee vertel ik mijn broer wat we meegemaakt hebben, terwijl ik het vertel begint het me te dagen - het is vandaag de laatste van de maand. Dit is al de vierde keer dit jaar dat er iemand op mijn pad komt die hulp nodig heeft en al drie keer was het op de laatste dag van de maand. Zou ik al geslaagd zijn voor mijn examen ? Ben ik een goed mens ? En . . . hoe zou de sollicitatie gegaan zijn ?
 

Herhaling van zetten

De verjaardag wordt in een zaaltje nog eens dunnetjes over gedaan, wij kunnen niet achterblijven en maken een klein tafelboeketje.

Anders
Een herhaling van zetten met een ander resultaat, een paar phloxen, sedum, hortensia, verbena, wat takjes van verschillende struiken. En natuurlijk nog wat mooie graspluimen van de gemeente.

Vlam in de pan

Mooie dagen, wie zal het zeggen misschien de laatste van deze zomer wel. Dus de fik moest erin, maar de bbq was iets te enthousiast. Het vet van de speklap vatte vlam en de bbq was hot hot hot.


speklap op de bbq
altijd oppassen met vet
garen niet vlammen

Moestuin #59

Dit jaar stelt mijn moestuinbijdrage weinig voor, hubby G reddert en houdt de courgettes in de gaten. Oeps een dikkertje, toch eentje gemist.

Afdak
Zelfs met een eigen tentje in plaats van een afdak is het niet veel soeps dit jaar met de tomaten. Misschien bouwen we ooit een echte kas of misschien ook wel niet. Voor de rode druiven hoeft het in ieder geval niet, die redden zich zonder kas en zonder afdak prima.

Nieuwe aanplant

 

Als de ambtelijke molens, die langzaam malen, gemaald hebben en de weg bij ons aangepast wordt dan willen we ook een deel van de tuin op de schop nemen. We hebben een mini wal, waar je niets aan hebt en die onmogelijk onkruidvrij te houden is. Boven op die wal staat onze laatste marketons boom.

Oogst
Vorig jaar hadden we een redelijke oogst en hubby G heeft de pitten in de grond gestopt zodat we van nageslacht verzekerd zijn. En zo hebben wij een kudde nieuwe marketons boompjes, die op het eerste gezicht op wilgen lijken. Maar wij weten beter . . .

Hydrangea

Hortensia's zijn in de winter niet om aan te zien, alhoewel ze mooi kunnen zijn als er nog bloeipluimen met haast doorzichtige blaadjes aan zitten. Als ze in het vroege voorjaar bevriezen is het een treurige boel, maar als ze eenmaal bloeien is het een feestelijke bedoening.

Droog
En nu ze uitgebloeid zijn staan ze als droogbloemen in de tuin. In het midden staan de kleine uitgebloeide bloemen als briljanten in een ring. Om die cirkel met briljanten hebben de grotere bloemen hun kopjes laten hangen, wit-roze zijn ze, maar als je ze draait zie je dat ze aan de onderkant groen als appeltjes zijn.

Lyon #3

We maken sap, eerst alleen van peren - dan van peren en appels. Langzaamaan wordt het meer appels dan peer, maar we mengen er ook bramen, pruimen en druiven bij.

Sap
Ik heb het nog niet aangedurfd om alleen van druiven sap te maken, maar meng het met de appels. Wie weet komt dat nog, als we weer zo'n goed druivenjaar beleven.

Lyon #2

Nou wonen wij dus tegenwoordig in een Lyon klimaat, het is alleen jammer dat de wespen, fruitvliegen en andere fruitliefhebbers dat ook ontdekt hebben. Als je te laat bij de vijgen bent, hangt er alleen nog maar een bruin velletje aan de struik.


Heerlijk zomerfruit
planten snoeien verzorgen
en velen smullen

Moestuin #58

Ik ga met de moestuin plattegrond de tuin in om te zoeken welke wortels wat zijn. Dit jaar hebben we amper nog wortels gehad en ik besluit op zoek te gaan.

Zomer
De zomerwortels die er al het langst staan zien er treurig uit, ik trek ze allemaal op - als het nu nog niks is dan wordt het ook niks meer. Ik zoek er een paar andere wortels bij.
Voor het toetje scoor ik bramen van de struik, die anti-postbode de brievenbus probeert in te sluiten. Verder haal ik de bijna rijpe vijgen van de "boom".  

Indikken

Wat er gebeurt nadat je een ingedikt verhaal over de appelflauwte van je moeder schrijft ? Een heleboel, kun je dat ook indikken ? Op maandag een telefoongesprek met de vervangend huisarts, op woensdag een bericht op je antwoordapparaat dat je moeder op de dagopvang een flauwte heeft, de dag erna een gesprek met iemand van de dagopvang. Op zaterdag een gesprek met een ziekenhuisarts, omdat ze weer gevallen en naar het ziekenhuis getransporteerd is. Het is om moedeloos van te worden, zo kan het toch niet door gaan denk je bij jezelf.

Doorpakken
Dus op maandag bel ik weer met de praktijk, de eigen huisarts is er niet - dus ik heb keuze - ik kies voor de aio (arts in opleiding). Met wat ik hem over de telefoon kan vertellen kunnen we eigenlijk niet veel, we besluiten tot bloedprikken als een eerste stap. Diezelfde dag heb ik nog een heel gesprek met de case manager over de zin of onzin van verdere medische onderzoeken. Mijn insteek is dat de diagnose "waarschijnlijk hartritmestoornissen" niet bewezen is en dus zet ik door. Op donderdag belt de aio, hij is bij mijn moeder - want wederom een flauwte en de buurvrouw heeft haar thuisgebracht. We overleggen, ik kom morgen voor het bloedprikken vertel ik hem - ja zegt hij, wil je ook een plas inleveren ? Prima.

Excursie
Voor ik naar mijn moeder ga, haal ik bij de praktijk een potje, daarna ga ik naar mijn moeder. Als ik bij mijn moeder aankom zit ze aangekleed en wel te huilen in een stoel, opbeurend is anders. Dementie is apart, ik moet praten als Brugman om haar zo ver te krijgen dat ze naar het toilet gaat, maar ik hoef haar niet uit te leggen hoe in dat potje te plassen. Ik maak een ontbijt voor haar klaar, verschoon het bed en doe de was in de machine - dan gaan we op pad.

Steen
Onderweg probeer ik uit te vinden wat ze voelt of wat ze niet voelt - ze kan het niet onder woorden brengen. Je kunt net zo goed met een steen praten. Als we het potje bij de assistente inleveren vraagt die waar het voor is, mijn moeder zakt door haar knieën en ik zeg daarvoor. Ik kan nergens een rolstoel vinden, dus ik charter een sterke arm uit de wachtkamer en met de deugd in het midden komen we bij de bloedprikbalie aan. Mijn moeder is gelaten, maar geeft netjes antwoord op de controle vragen. Vier buisjes bloed later wandelen we heel voorzichtig nog iets verder naar de dagopvang, we worden beide voorzien van koffie en ik kijk vanaf een afstandje toe.

Klein
Mijn moeder is heel stil, ik twijfel of ik haar naar huis zal brengen, maar de dames zeggen laat haar maar hier. Ik neem afscheid en ga huiswaarts, nog onderweg wordt ik gebeld - de aio. Nou hij weet het hoor, wat dan ? Uw moeder heeft een urineweginfectie en dat past bij de symptomen - het stil worden noemt hij een klein delier. Hij zegt een kuur, ik zeg dement, hij zegt er zijn andere mogelijkheden en zo zorgt hij dat mijn moeder terwijl ze nog bij de dagopvang is, een 1-shot antibiotica medicijn krijgt.
 

Ring

Achterop de tandem zie je naar voren alleen de rug van de stuurman, dus kijk je opzij en zie je een dode vogel liggen. Het registreert langzaam, vogel, dode vogel, dode roofvogel, je trapt verder en bedenkt - de vogel kan geringd zijn. Ik roep stoppen en we fietsen terug, afstappen - ik draai de vogel en zie een ring. Wat doen we ? We stoppen hem/haar in de fietstas en kijken bij welke hectometerpaal we zijn, daarna fietsen we naar huis.

Bomen
Er is een overvloed aan internetsites waar je dode vogels kunt melden, je ziet door de bomen het bos niet meer. De vogel is geringd met een ring van het vogeltrekstation Arnhem Holland, goegel wijst me naar de juiste site. Ik meld de ring en de vindplaats van de vogel en vraag terugkoppeling, want wij zijn nieuwsgierig en niet helemaal zeker van het type vogel.

Hand
Aan de hand van mijn moeder leerde ik de namen van de vogels, de pietjes waren mussen en die zwarte waren merels, kokmeeuwen, eksters, Vlaamse gaaien, eenden, zwanen, kauwen, kraaien noem maar op. Maar die grote jongens, die "wiep wiep" roepen en je alleen uit de verte ziet daar kan ik geen chocolade van maken. Hooguit herken ik een valk, maar al die andere bruine jongens, voor mij is het 1 pot nat. Dus daar sta je dan met de "Dieren en Planten gids voor onderweg" in je handen. De vogel was overduidelijk van het type roof, maar veel te klein om bij die grote bruine jongens te horen. Na wat bladeren in het boek zegt Hubby G het is geen rover, het is een oele - ja, dat zou kunnen een steenuil als ik naar de plaatjes kijk. Vol verwachting klopte dus mijn hart toen ik de mail van het vogeltrekstation opende, je zult het niet geloven - de gegevens van de ring zijn helaas nog niet aanwezig in "het systeem".
 

Verjaardag

Op de fiets naar een verjaardag toe, bloemen in de fietstas.

Tuin
Door de tuin gerend en alles bekeken, de witte phloxen zijn op zijn mooist. De stermagnolia kan wel een tak missen, de sarcococca probeert te woekeren en er hangen bloemen laag over het gazon heen. Ik knip een uitgebloeide pioenroos met een mooie zaaddoos uit de tuin, een paar takken ijzerhard. En om het af te maken scoort hubby G bij de gemeente een paar mooie graspluimen.

Tarte tatin

De blue band kookboekjes staan hier gezellig in de boekenkast en wat kook ik eruit ? Bijna niks, de zuurkool en de ondersteboven taart maar dan met peren, boter en minder suiker. O, kijk die peren eens glimmen - goddelijk.


kookboek stofvanger
ondersteboven gebak
glimmend meesterwerk

Moestuin #57

De emmer met aardappelen is bijna leeg, hoogste tijd om wat nieuwe aardappelen uit de grond te halen. Ik haal nog een paar grote uit de grond, daarna begin ik aan de volgende rij. Hele piepkleine aardappeltjes komen boven, kan gebeuren denk ik en daarna wordt de verrassing nog groter. Er komen langwerpige ovalen aardappels boven, kleur rozerood !

Roseval
Nou lijkt het wel alsof ik mode aardappelen in de moestuin heb staan en ik kan me niet herinneren dat de poters er zo bijzonder uitzagen. Als je ze doorsnijdt krijg je nog een verrassing, net als bij een sterappel zit de kleur ook als een ring binnenin de aardappel.

Ossenprut

Uit de osseperenboom vallen enorme keiharde knoeperds. Als je 's avonds net in bed ligt hoor je af en toe boink, in deze tijd van het jaar denk je dan - 'een appel' of 'een peer'. Osseperen zijn geliefd, vaak hebben we er maar een handvol, dit jaar zullen het een paar emmers zijn. Geen enorme oogst maar wel genoeg om te delen.

Stoof
Het zijn heerlijke stoofperen, maar ze hoeven geen uren op te staan, dan wordt het snot. Hoe ik dat weet ? Ervaring. Ik heb net een emmer peren geschild en ze opgezet als ik gebeld wordt, de peren staan op vier. Als ik drie kwartier later bij de pan terugkom is het leed al geschiedt. Perensnot, wel lekkere perensnot.

Valpartij

Iedere ochtend ziet het er onder de perenboom ongeveer zo uit;

De peren variëren in kwaliteit van enorm rot, beetje aangestoken,

half opgegeten, beetje beurs tot goed.

Beetje beurs hou ik apart voor de kippen,

goed gaat in een emmer om later sap van te maken.

Al het rotte gaat in andere emmers en dan op de bos composthoop.

De half opgegeten laat ik voor de liefhebbers in groepjes bij elkaar liggen,

de volgende ochtend ruim ik de restanten daarvan weer op.

Tijdens het rapen betrap ik deze rakker,

hij kijkt onschuldig, maar heeft toch duidelijk de bek vol.

 

 

Een van vier

We hebben een paar boompjes met leifruit, qua vruchten doen alleen de pruimen het goed - de rest lijdt een zieltogend bestaan. Het appelboompje zit vol met mini appels en de kersen droegen amper.

Peer
De ene peer is een miniscuul boompje, het groeit niet en er zitten geen vruchten aan. De andere peer telt welgeteld vier vruchten, twee kleintjes en twee grotere. En dan probeer je heel voorzichtig of zo'n peer loszit, peer optillen en weer laten hangen. Op het moment dat je loslaat omdat de vrucht vastzit, valt de vrucht alsnog. De triomf-van-Wenen peer.

Lyon

Ik las ergens dat we in Nederland tegenwoordig het klimaat hebben dat ze dertig jaar geleden in Lyon hadden.

Waar
Of dat waar is kan ik niet beoordelen, ik weet niet hoe dertig jaar geleden het klimaat in Lyon was. Regende het daar alle jaargetijden ? Hadden ze nooit een echte winter ? Als je dertig jaar geleden op vakantie naar Lyon ging, kun je nu net zo goed thuisblijven.

Fruit
Wat ik wel weet is dat er dit jaar een aantal vijgen rijp zijn geworden en dat de druiven kleuren. Welk fruit zou ik met succes kunnen aanplanten ? Wat verbouwden ze dertig jaar geleden in Lyon ?

Sap

Vorig jaar hebben we een nieuwe sapinzet voor de weckketel gekocht, nu voor het eerst in gebruik. Beetje uitproberen of dit fijner is dan die andere, die geen slangetje had.

Op
Het eerste voordeel is dat dit meer een opzet dan een inzet is. Onder de vorige sapmaker paste maar net vier volle waterkokers, als ik nu vijf volle waterkokers in de ketel doe stroomt de ketel nog niet over. De vorige sapinzet had een hengsel zodat je eenvoudig het waterniveau kon controleren, dat zit er nu niet meer in. Het slangetje bedienen is een gepriegel en het laatste beetje sap kun je er alleen uitkrijgen als je de torenhoge constructie schuin houdt. De komende tijd maar oefenen, kijken of ik het gebruik van zo'n ventieltje onder de knie krijg.
 

Tractor

Het moment waar hubby G zo naar uitgekeken heeft, zijn eerste tractor. Hij kon gewoon niet wachten, zo heel groot was hij nog niet.


Pompoen
De pompoenplanten staan bij de courgettes, die hubby G nauwlettend in de gaten houdt. De pompoenplanten proberen te woekeren, maar hubby G leidt de plant in een cirkel. Er zit er 1 aan, er zit er 1 aan, er zat er 1 aan. Ja ik zie het, hij heeft zelfs al modder aan de banden.

Jam

Zo zien zwarte bessen, bramen en pruimen er uit als ze een nacht in een pan met geleisuiker gestaan hebben.

Nacht
Ik weet niet of het luiheid is of dat ik het werk dan beter kan plannen, maar ik laat de vruchten altijd een nacht in de pan staan. Her en der nog een klont suiker, maar ook al een mooie laag gesuikerd vruchtensap. Het maakt eigenlijk niet uit welke vruchten je aan de zwarte bessen toevoegt, de jam smaakt als zwarte bessen jam. Zwarte bessen ruiken heel lekker, maar zijn niet zo lekker om zo te eten, maar in de jam - hmm . . . heerlijk.

Vest

Binnen op de bank, buiten in een tuinstoel, in het Alzheimer café, steeds maar haken. Zelfs op vakantie ging dit gedrocht mee. Het moet een vest met een sjaalkraag worden - nu viereneenhalve bol verder is het zo ver dat ik de zijnaden kan gaan sluiten. Eindelijk zien of het wat is, na wat voelt als een eeuwigheid haken.

Mouw
Als de zijnaden dicht zijn kan ik proberen er een mouw aan te passen. Of beter gezegd twee mouwen. Het wacht nu op die zeldzame momenten dat je tijd, rust in je lijf en goed licht hebt om te priegelen. Daarna zal ik het resterende garen moeten bekijken waar in het kleurverloop kan ik beginnen om twee min of meer gelijke mouwen te fabriceren.
 

Moestuin #56

Ik moet tot mijn schaamte toegeven dat ik geen idee heb hoe het er in de moestuin voorstaat. De tijd glipt me door de vingers, druk met van alles en de standaard klussen blijven liggen.

Groentela
Vaak kook ik uit de groentela, die op magische manier gevuld wordt - alhoewel ik toch denk dat het kaboutertje eigenlijk hubby G is. Hij houdt de bonen, courgettes en de komkommers in de gaten. Wat ik wel zelf geoogst heb zijn de paarse koolrabi's of beter gezegd ik heb ze opgetrokken. Ik ben in het vak bij de witte koolrabi's begonnen, de goede gaan richting keuken - de slechte richting kippen. Nu de witte op zijn ben ik bij de paarse aangekomen. Eigenlijk wil ik snijbiet eten, maar de moestuin dicteert. 
     

het Avontuur, de ingedikte versie

Met mijn moeder had ik afgesproken om naar het graf van mijn vader te gaan. Omdat ze nog niets gegeten heeft smeer ik een paar beschuiten en zet thee. Daarna gaan op weg, hubby G gaat lopend en ik doe rustig aan en ga samen met mijn moeder met de tram.

Lopen
Ze sloft aan mijn arm en tilt haar voeten amper op, ik laat haar het tempo bepalen. Ik stop zodat we een reiger kunnen bewonderen, daarna wordt het een slow-motion film. Ze zakt in elkaar, ze draait voor me langs naar de grond en in haar ogen zie ik een angstige blik. Ik breek haar val en ze ligt dwars op het trottoir. Ik kniel bij haar hoofd, er stopt een autootje - bellen? Ja. Voor je het weet staan er allemaal mensen om je heen, een dame - ik ben arts, ze voelt mijn moeders pols. Jongens van de gemeentereiniging brengen haar een flesje water. Er stopt een jongen op een brommer - kan ik wat doen ? Ja zegt de belster, zwaai maar even naar de ambu.

Broeders
Als de ambulance er is, lost de toeloop op, ik blijf met mijn moeder achter. Na wat vragen, zetten ze mijn moeder op haar benen – na een paar passen, hijsen ze haar de ambulance in. Na het onderzoek komt de verpleegkundige bij me, alles is op dit moment goed. Hij vertelt me dat hij haar kent, hij wijst, daar heb ik haar een keer uit een café opgehaald. Ze praatte honderduit, maar ze wist niet waar ze woonde - met enige moeite hebben we toen haar adres achterhaald. Ik vraag of we nog naar de begraafplaats kunnen of is het beter als we naar huis gaan ? Omdat alles goed is, maakt het niet uit.

Loos
We stappen op de tram en lopen het laatste stukje, ze zijgt neer op het bankje voor het graf. Ze zit uitdrukkings- en emotieloos op het bankje - is dit mijn moeder ? Ze lijkt niet te beseffen waar ze is. Ik deel mijn brood met haar en dring aan dat ze wat drinkt. Ik poets het graf en ga ook even naar het graf van mijn opa & oma. Als we naar huis gaan geef ik haar een arm, ze hangt helemaal voorover. Hubby G neemt haar andere arm, samen lopen we haar naar de tramhalte.

Thuis
Bijna thuis gaat ze meer rechtop lopen. Thuisgekomen, gaat ze op bed liggen, wat voel je dan ? Het antwoord is “moe”. Terwijl ik de huisartsenpost bel komt mijn moeder de kamer inlopen - ze is blijkbaar te onrustig om te liggen. De dienstdoende huisarts komt binnen het uur samen met een ambulancebroeder. Zijn vragen, beantwoordt zij onlogisch. De huisarts controleert haar bloeddruk en luistert naar haar hart, de broeder prikt haar bloedsuiker. Of ze kan staan, of ze kan lopen op de plaats – 'nou U bent geslaagd hoor' zegt de huisarts tegen mijn moeder.

Moet
Mijn moeder krijgt weer praatjes. De huisarts schrijft zijn bevindingen in het zorgboek, we nemen afscheid. Nu mijn moeder weer op haar “normale” niveau lijkt te zijn, gaan we naar huis. Ik vul haar portemonnee aan en pak mijn spullen in. Doe rustig aan zeg ik tegen haar. Ze kijkt nadenkend en zegt, ik denk dat ik zo maar even naar buiten ga, ik moet nog naar de markt.

Geheim

Onze "Opal" pruimenboom hebben we aangeschaft omdat het een goede bestuiver zou zijn, maar zoals de foto van gisteren al liet zien draagt hij ook heel goed. Laatst hadden we een cheesecake discussie, wat is het nou eigenlijk en hoe maak je het. En is een kwarktaart nou iets dat je altijd in de koelkast maakt ?

Duits
Hubby G begon te surfen, ik droeg hem het kookboek van Giphart aan - een boek waar ik heel tevreden over ben. Nee, hij wilde toch echt zelf iets ontdekken, ik heb hier een recept daar moet een half pakje pudding pulver in. Mijn reactie, als dat een Duits recept is, dan zal dat best goed zijn - leer mij die Duitsers en hun Kuchen kennen.

B&B
En zo maakte hubby G een kwarktaart met stekebèze (kruisbessen). Nadat ik de taart geproefd had heb ik hem gevraagd of hij plannen heeft een pleisterplaats te openen, want dat het er op leek dat hij vast aan het oefenen was op de zelfgemaakte taart die je daar krijgt.

Opal
Nu we zoveel pruimen hebben, heb ik gevraagd of hij het geheime recept nog eens ten uitvoer kon brengen - we hadden ten slotte nog een half pakje pudding pulver in de kast liggen . . .  
 

Geschud

Of hubby G even wat pruimen wil plukken voor na het eten, ja hoor. Hubby G komt terug met een emmertje vol, 'ik heb heel voorzichtig geschud' is zijn commentaar als ik met mijn ogen rol. Wat moet je met een emmer pruimen ? Ja, ik ken mensen die zonder problemen een emmer pruimen soldaat maken, maar die mensen zijn even niet voorhanden.

Stappenplan
Een deel van de rijpste eten we als toetje, de onrijpe gaan op de fruitschaal. De rest maken we schoon om jam van te maken, geleisuiker erbij, deksel op de pan zo kunnen ze een nachtje trekken. Morgen weer een klusje.

Lege emmer

Als de emmer met aardappelen leeg is, ga ik aardappelen graven. Met al die nattigheid van de afgelopen maanden is het een verrassing wat je boven de grond krijgt. Rotte stinkende piepers of grote dikzakken. Op het eerste gezicht zijn het dikzakken, maar op het tweede gezicht zit er toch een aantal tussen die eenmaal boven de grond rotten.

Minst
Je kunt beter iets kleinere piepers van goede kwaliteit hebben, dan grote die slecht houdbaar zijn. Als je ze samen in een zak hebt zitten steekt 1 rotte al zijn buren aan, vergelijkbaar met griep op een kinderdagverblijf. Een keer aanhoesten en het is gepiept. 

Spitskoolsla

Sla in de moestuin is altijd een heel gedoe, het meeste slazaad neemt niet eens de moeite om te ontkiemen. Kropsla, chique ijsbergsla vergeet het maar - ik koop plantjes, die elders onder ideale omstandigheden ontkiemd zijn en die groeien dan voorspoedig. Het enige wat wel wil zijn de pluksla variëteiten, die doen het vaak zo goed dat ook de kippen heel gelukkig worden.  

Spitskool
Dit jaar hebben we een pluksla, die qua groeiwijze wel iets van een spitskool of paksoi wegheeft. Het wordt geen laag-bij-de-grondse krop, maar eentje die de hoogte in gaat. Een of twee keer snijden en heb je hebt sla in overvloed, deze sla heb ik bevorderd tot favoriet. Hij/zij heet Cocarde, een toepasselijke naam.

Zicht van boven

We hebben twee stukken grindtuin, ook wel oneerbiedig kattenbak genoemd. Je kunt het trouwens beter een spinnenbak noemen, spinnen lijken zich er heel erg thuis te voelen. De ene grindtuin ontspoort lichtelijk en daar ga ik dit jaar wat planten uit wippen, die het té goed naar hun zin hebben.

Zonnehoed
Deze zonnehoeden staan in de nog niet ontplofte grindbak. Ik heb ze met moeite aan de gang gekregen, maar nu ze staan lijken ze het wel goed naar hun zin te hebben. Ieder jaar worden ze iets sterker, wie weet met een zwanendood tot gevolg.