Nieuwe aanplant

 

Als de ambtelijke molens, die langzaam malen, gemaald hebben en de weg bij ons aangepast wordt dan willen we ook een deel van de tuin op de schop nemen. We hebben een mini wal, waar je niets aan hebt en die onmogelijk onkruidvrij te houden is. Boven op die wal staat onze laatste marketons boom.

Oogst
Vorig jaar hadden we een redelijke oogst en hubby G heeft de pitten in de grond gestopt zodat we van nageslacht verzekerd zijn. En zo hebben wij een kudde nieuwe marketons boompjes, die op het eerste gezicht op wilgen lijken. Maar wij weten beter . . .

Hydrangea

Hortensia's zijn in de winter niet om aan te zien, alhoewel ze mooi kunnen zijn als er nog bloeipluimen met haast doorzichtige blaadjes aan zitten. Als ze in het vroege voorjaar bevriezen is het een treurige boel, maar als ze eenmaal bloeien is het een feestelijke bedoening.

Droog
En nu ze uitgebloeid zijn staan ze als droogbloemen in de tuin. In het midden staan de kleine uitgebloeide bloemen als briljanten in een ring. Om die cirkel met briljanten hebben de grotere bloemen hun kopjes laten hangen, wit-roze zijn ze, maar als je ze draait zie je dat ze aan de onderkant groen als appeltjes zijn.

Lyon #3

We maken sap, eerst alleen van peren - dan van peren en appels. Langzaamaan wordt het meer appels dan peer, maar we mengen er ook bramen, pruimen en druiven bij.

Sap
Ik heb het nog niet aangedurfd om alleen van druiven sap te maken, maar meng het met de appels. Wie weet komt dat nog, als we weer zo'n goed druivenjaar beleven.

Lyon #2

Nou wonen wij dus tegenwoordig in een Lyon klimaat, het is alleen jammer dat de wespen, fruitvliegen en andere fruitliefhebbers dat ook ontdekt hebben. Als je te laat bij de vijgen bent, hangt er alleen nog maar een bruin velletje aan de struik.


Heerlijk zomerfruit
planten snoeien verzorgen
en velen smullen

Moestuin #58

Ik ga met de moestuin plattegrond de tuin in om te zoeken welke wortels wat zijn. Dit jaar hebben we amper nog wortels gehad en ik besluit op zoek te gaan.

Zomer
De zomerwortels die er al het langst staan zien er treurig uit, ik trek ze allemaal op - als het nu nog niks is dan wordt het ook niks meer. Ik zoek er een paar andere wortels bij.
Voor het toetje scoor ik bramen van de struik, die anti-postbode de brievenbus probeert in te sluiten. Verder haal ik de bijna rijpe vijgen van de "boom".  

Indikken

Wat er gebeurt nadat je een ingedikt verhaal over de appelflauwte van je moeder schrijft ? Een heleboel, kun je dat ook indikken ? Op maandag een telefoongesprek met de vervangend huisarts, op woensdag een bericht op je antwoordapparaat dat je moeder op de dagopvang een flauwte heeft, de dag erna een gesprek met iemand van de dagopvang. Op zaterdag een gesprek met een ziekenhuisarts, omdat ze weer gevallen en naar het ziekenhuis getransporteerd is. Het is om moedeloos van te worden, zo kan het toch niet door gaan denk je bij jezelf.

Doorpakken
Dus op maandag bel ik weer met de praktijk, de eigen huisarts is er niet - dus ik heb keuze - ik kies voor de aio (arts in opleiding). Met wat ik hem over de telefoon kan vertellen kunnen we eigenlijk niet veel, we besluiten tot bloedprikken als een eerste stap. Diezelfde dag heb ik nog een heel gesprek met de case manager over de zin of onzin van verdere medische onderzoeken. Mijn insteek is dat de diagnose "waarschijnlijk hartritmestoornissen" niet bewezen is en dus zet ik door. Op donderdag belt de aio, hij is bij mijn moeder - want wederom een flauwte en de buurvrouw heeft haar thuisgebracht. We overleggen, ik kom morgen voor het bloedprikken vertel ik hem - ja zegt hij, wil je ook een plas inleveren ? Prima.

Excursie
Voor ik naar mijn moeder ga, haal ik bij de praktijk een potje, daarna ga ik naar mijn moeder. Als ik bij mijn moeder aankom zit ze aangekleed en wel te huilen in een stoel, opbeurend is anders. Dementie is apart, ik moet praten als Brugman om haar zo ver te krijgen dat ze naar het toilet gaat, maar ik hoef haar niet uit te leggen hoe in dat potje te plassen. Ik maak een ontbijt voor haar klaar, verschoon het bed en doe de was in de machine - dan gaan we op pad.

Steen
Onderweg probeer ik uit te vinden wat ze voelt of wat ze niet voelt - ze kan het niet onder woorden brengen. Je kunt net zo goed met een steen praten. Als we het potje bij de assistente inleveren vraagt die waar het voor is, mijn moeder zakt door haar knieën en ik zeg daarvoor. Ik kan nergens een rolstoel vinden, dus ik charter een sterke arm uit de wachtkamer en met de deugd in het midden komen we bij de bloedprikbalie aan. Mijn moeder is gelaten, maar geeft netjes antwoord op de controle vragen. Vier buisjes bloed later wandelen we heel voorzichtig nog iets verder naar de dagopvang, we worden beide voorzien van koffie en ik kijk vanaf een afstandje toe.

Klein
Mijn moeder is heel stil, ik twijfel of ik haar naar huis zal brengen, maar de dames zeggen laat haar maar hier. Ik neem afscheid en ga huiswaarts, nog onderweg wordt ik gebeld - de aio. Nou hij weet het hoor, wat dan ? Uw moeder heeft een urineweginfectie en dat past bij de symptomen - het stil worden noemt hij een klein delier. Hij zegt een kuur, ik zeg dement, hij zegt er zijn andere mogelijkheden en zo zorgt hij dat mijn moeder terwijl ze nog bij de dagopvang is, een 1-shot antibiotica medicijn krijgt.
 

Ring

Achterop de tandem zie je naar voren alleen de rug van de stuurman, dus kijk je opzij en zie je een dode vogel liggen. Het registreert langzaam, vogel, dode vogel, dode roofvogel, je trapt verder en bedenkt - de vogel kan geringd zijn. Ik roep stoppen en we fietsen terug, afstappen - ik draai de vogel en zie een ring. Wat doen we ? We stoppen hem/haar in de fietstas en kijken bij welke hectometerpaal we zijn, daarna fietsen we naar huis.

Bomen
Er is een overvloed aan internetsites waar je dode vogels kunt melden, je ziet door de bomen het bos niet meer. De vogel is geringd met een ring van het vogeltrekstation Arnhem Holland, goegel wijst me naar de juiste site. Ik meld de ring en de vindplaats van de vogel en vraag terugkoppeling, want wij zijn nieuwsgierig en niet helemaal zeker van het type vogel.

Hand
Aan de hand van mijn moeder leerde ik de namen van de vogels, de pietjes waren mussen en die zwarte waren merels, kokmeeuwen, eksters, Vlaamse gaaien, eenden, zwanen, kauwen, kraaien noem maar op. Maar die grote jongens, die "wiep wiep" roepen en je alleen uit de verte ziet daar kan ik geen chocolade van maken. Hooguit herken ik een valk, maar al die andere bruine jongens, voor mij is het 1 pot nat. Dus daar sta je dan met de "Dieren en Planten gids voor onderweg" in je handen. De vogel was overduidelijk van het type roof, maar veel te klein om bij die grote bruine jongens te horen. Na wat bladeren in het boek zegt Hubby G het is geen rover, het is een oele - ja, dat zou kunnen een steenuil als ik naar de plaatjes kijk. Vol verwachting klopte dus mijn hart toen ik de mail van het vogeltrekstation opende, je zult het niet geloven - de gegevens van de ring zijn helaas nog niet aanwezig in "het systeem".
 

Verjaardag

Op de fiets naar een verjaardag toe, bloemen in de fietstas.

Tuin
Door de tuin gerend en alles bekeken, de witte phloxen zijn op zijn mooist. De stermagnolia kan wel een tak missen, de sarcococca probeert te woekeren en er hangen bloemen laag over het gazon heen. Ik knip een uitgebloeide pioenroos met een mooie zaaddoos uit de tuin, een paar takken ijzerhard. En om het af te maken scoort hubby G bij de gemeente een paar mooie graspluimen.

Tarte tatin

De blue band kookboekjes staan hier gezellig in de boekenkast en wat kook ik eruit ? Bijna niks, de zuurkool en de ondersteboven taart maar dan met peren, boter en minder suiker. O, kijk die peren eens glimmen - goddelijk.


kookboek stofvanger
ondersteboven gebak
glimmend meesterwerk

Moestuin #57

De emmer met aardappelen is bijna leeg, hoogste tijd om wat nieuwe aardappelen uit de grond te halen. Ik haal nog een paar grote uit de grond, daarna begin ik aan de volgende rij. Hele piepkleine aardappeltjes komen boven, kan gebeuren denk ik en daarna wordt de verrassing nog groter. Er komen langwerpige ovalen aardappels boven, kleur rozerood !

Roseval
Nou lijkt het wel alsof ik mode aardappelen in de moestuin heb staan en ik kan me niet herinneren dat de poters er zo bijzonder uitzagen. Als je ze doorsnijdt krijg je nog een verrassing, net als bij een sterappel zit de kleur ook als een ring binnenin de aardappel.

Ossenprut

Uit de osseperenboom vallen enorme keiharde knoeperds. Als je 's avonds net in bed ligt hoor je af en toe boink, in deze tijd van het jaar denk je dan - 'een appel' of 'een peer'. Osseperen zijn geliefd, vaak hebben we er maar een handvol, dit jaar zullen het een paar emmers zijn. Geen enorme oogst maar wel genoeg om te delen.

Stoof
Het zijn heerlijke stoofperen, maar ze hoeven geen uren op te staan, dan wordt het snot. Hoe ik dat weet ? Ervaring. Ik heb net een emmer peren geschild en ze opgezet als ik gebeld wordt, de peren staan op vier. Als ik drie kwartier later bij de pan terugkom is het leed al geschiedt. Perensnot, wel lekkere perensnot.

Valpartij

Iedere ochtend ziet het er onder de perenboom ongeveer zo uit;

De peren variëren in kwaliteit van enorm rot, beetje aangestoken,

half opgegeten, beetje beurs tot goed.

Beetje beurs hou ik apart voor de kippen,

goed gaat in een emmer om later sap van te maken.

Al het rotte gaat in andere emmers en dan op de bos composthoop.

De half opgegeten laat ik voor de liefhebbers in groepjes bij elkaar liggen,

de volgende ochtend ruim ik de restanten daarvan weer op.

Tijdens het rapen betrap ik deze rakker,

hij kijkt onschuldig, maar heeft toch duidelijk de bek vol.

 

 

Een van vier

We hebben een paar boompjes met leifruit, qua vruchten doen alleen de pruimen het goed - de rest lijdt een zieltogend bestaan. Het appelboompje zit vol met mini appels en de kersen droegen amper.

Peer
De ene peer is een miniscuul boompje, het groeit niet en er zitten geen vruchten aan. De andere peer telt welgeteld vier vruchten, twee kleintjes en twee grotere. En dan probeer je heel voorzichtig of zo'n peer loszit, peer optillen en weer laten hangen. Op het moment dat je loslaat omdat de vrucht vastzit, valt de vrucht alsnog. De triomf-van-Wenen peer.

Lyon

Ik las ergens dat we in Nederland tegenwoordig het klimaat hebben dat ze dertig jaar geleden in Lyon hadden.

Waar
Of dat waar is kan ik niet beoordelen, ik weet niet hoe dertig jaar geleden het klimaat in Lyon was. Regende het daar alle jaargetijden ? Hadden ze nooit een echte winter ? Als je dertig jaar geleden op vakantie naar Lyon ging, kun je nu net zo goed thuisblijven.

Fruit
Wat ik wel weet is dat er dit jaar een aantal vijgen rijp zijn geworden en dat de druiven kleuren. Welk fruit zou ik met succes kunnen aanplanten ? Wat verbouwden ze dertig jaar geleden in Lyon ?

Sap

Vorig jaar hebben we een nieuwe sapinzet voor de weckketel gekocht, nu voor het eerst in gebruik. Beetje uitproberen of dit fijner is dan die andere, die geen slangetje had.

Op
Het eerste voordeel is dat dit meer een opzet dan een inzet is. Onder de vorige sapmaker paste maar net vier volle waterkokers, als ik nu vijf volle waterkokers in de ketel doe stroomt de ketel nog niet over. De vorige sapinzet had een hengsel zodat je eenvoudig het waterniveau kon controleren, dat zit er nu niet meer in. Het slangetje bedienen is een gepriegel en het laatste beetje sap kun je er alleen uitkrijgen als je de torenhoge constructie schuin houdt. De komende tijd maar oefenen, kijken of ik het gebruik van zo'n ventieltje onder de knie krijg.
 

Tractor

Het moment waar hubby G zo naar uitgekeken heeft, zijn eerste tractor. Hij kon gewoon niet wachten, zo heel groot was hij nog niet.


Pompoen
De pompoenplanten staan bij de courgettes, die hubby G nauwlettend in de gaten houdt. De pompoenplanten proberen te woekeren, maar hubby G leidt de plant in een cirkel. Er zit er 1 aan, er zit er 1 aan, er zat er 1 aan. Ja ik zie het, hij heeft zelfs al modder aan de banden.

Jam

Zo zien zwarte bessen, bramen en pruimen er uit als ze een nacht in een pan met geleisuiker gestaan hebben.

Nacht
Ik weet niet of het luiheid is of dat ik het werk dan beter kan plannen, maar ik laat de vruchten altijd een nacht in de pan staan. Her en der nog een klont suiker, maar ook al een mooie laag gesuikerd vruchtensap. Het maakt eigenlijk niet uit welke vruchten je aan de zwarte bessen toevoegt, de jam smaakt als zwarte bessen jam. Zwarte bessen ruiken heel lekker, maar zijn niet zo lekker om zo te eten, maar in de jam - hmm . . . heerlijk.

Vest

Binnen op de bank, buiten in een tuinstoel, in het Alzheimer café, steeds maar haken. Zelfs op vakantie ging dit gedrocht mee. Het moet een vest met een sjaalkraag worden - nu viereneenhalve bol verder is het zo ver dat ik de zijnaden kan gaan sluiten. Eindelijk zien of het wat is, na wat voelt als een eeuwigheid haken.

Mouw
Als de zijnaden dicht zijn kan ik proberen er een mouw aan te passen. Of beter gezegd twee mouwen. Het wacht nu op die zeldzame momenten dat je tijd, rust in je lijf en goed licht hebt om te priegelen. Daarna zal ik het resterende garen moeten bekijken waar in het kleurverloop kan ik beginnen om twee min of meer gelijke mouwen te fabriceren.
 

Moestuin #56

Ik moet tot mijn schaamte toegeven dat ik geen idee heb hoe het er in de moestuin voorstaat. De tijd glipt me door de vingers, druk met van alles en de standaard klussen blijven liggen.

Groentela
Vaak kook ik uit de groentela, die op magische manier gevuld wordt - alhoewel ik toch denk dat het kaboutertje eigenlijk hubby G is. Hij houdt de bonen, courgettes en de komkommers in de gaten. Wat ik wel zelf geoogst heb zijn de paarse koolrabi's of beter gezegd ik heb ze opgetrokken. Ik ben in het vak bij de witte koolrabi's begonnen, de goede gaan richting keuken - de slechte richting kippen. Nu de witte op zijn ben ik bij de paarse aangekomen. Eigenlijk wil ik snijbiet eten, maar de moestuin dicteert. 
     

het Avontuur, de ingedikte versie

Met mijn moeder had ik afgesproken om naar het graf van mijn vader te gaan. Omdat ze nog niets gegeten heeft smeer ik een paar beschuiten en zet thee. Daarna gaan op weg, hubby G gaat lopend en ik doe rustig aan en ga samen met mijn moeder met de tram.

Lopen
Ze sloft aan mijn arm en tilt haar voeten amper op, ik laat haar het tempo bepalen. Ik stop zodat we een reiger kunnen bewonderen, daarna wordt het een slow-motion film. Ze zakt in elkaar, ze draait voor me langs naar de grond en in haar ogen zie ik een angstige blik. Ik breek haar val en ze ligt dwars op het trottoir. Ik kniel bij haar hoofd, er stopt een autootje - bellen? Ja. Voor je het weet staan er allemaal mensen om je heen, een dame - ik ben arts, ze voelt mijn moeders pols. Jongens van de gemeentereiniging brengen haar een flesje water. Er stopt een jongen op een brommer - kan ik wat doen ? Ja zegt de belster, zwaai maar even naar de ambu.

Broeders
Als de ambulance er is, lost de toeloop op, ik blijf met mijn moeder achter. Na wat vragen, zetten ze mijn moeder op haar benen – na een paar passen, hijsen ze haar de ambulance in. Na het onderzoek komt de verpleegkundige bij me, alles is op dit moment goed. Hij vertelt me dat hij haar kent, hij wijst, daar heb ik haar een keer uit een café opgehaald. Ze praatte honderduit, maar ze wist niet waar ze woonde - met enige moeite hebben we toen haar adres achterhaald. Ik vraag of we nog naar de begraafplaats kunnen of is het beter als we naar huis gaan ? Omdat alles goed is, maakt het niet uit.

Loos
We stappen op de tram en lopen het laatste stukje, ze zijgt neer op het bankje voor het graf. Ze zit uitdrukkings- en emotieloos op het bankje - is dit mijn moeder ? Ze lijkt niet te beseffen waar ze is. Ik deel mijn brood met haar en dring aan dat ze wat drinkt. Ik poets het graf en ga ook even naar het graf van mijn opa & oma. Als we naar huis gaan geef ik haar een arm, ze hangt helemaal voorover. Hubby G neemt haar andere arm, samen lopen we haar naar de tramhalte.

Thuis
Bijna thuis gaat ze meer rechtop lopen. Thuisgekomen, gaat ze op bed liggen, wat voel je dan ? Het antwoord is “moe”. Terwijl ik de huisartsenpost bel komt mijn moeder de kamer inlopen - ze is blijkbaar te onrustig om te liggen. De dienstdoende huisarts komt binnen het uur samen met een ambulancebroeder. Zijn vragen, beantwoordt zij onlogisch. De huisarts controleert haar bloeddruk en luistert naar haar hart, de broeder prikt haar bloedsuiker. Of ze kan staan, of ze kan lopen op de plaats – 'nou U bent geslaagd hoor' zegt de huisarts tegen mijn moeder.

Moet
Mijn moeder krijgt weer praatjes. De huisarts schrijft zijn bevindingen in het zorgboek, we nemen afscheid. Nu mijn moeder weer op haar “normale” niveau lijkt te zijn, gaan we naar huis. Ik vul haar portemonnee aan en pak mijn spullen in. Doe rustig aan zeg ik tegen haar. Ze kijkt nadenkend en zegt, ik denk dat ik zo maar even naar buiten ga, ik moet nog naar de markt.

Geheim

Onze "Opal" pruimenboom hebben we aangeschaft omdat het een goede bestuiver zou zijn, maar zoals de foto van gisteren al liet zien draagt hij ook heel goed. Laatst hadden we een cheesecake discussie, wat is het nou eigenlijk en hoe maak je het. En is een kwarktaart nou iets dat je altijd in de koelkast maakt ?

Duits
Hubby G begon te surfen, ik droeg hem het kookboek van Giphart aan - een boek waar ik heel tevreden over ben. Nee, hij wilde toch echt zelf iets ontdekken, ik heb hier een recept daar moet een half pakje pudding pulver in. Mijn reactie, als dat een Duits recept is, dan zal dat best goed zijn - leer mij die Duitsers en hun Kuchen kennen.

B&B
En zo maakte hubby G een kwarktaart met stekebèze (kruisbessen). Nadat ik de taart geproefd had heb ik hem gevraagd of hij plannen heeft een pleisterplaats te openen, want dat het er op leek dat hij vast aan het oefenen was op de zelfgemaakte taart die je daar krijgt.

Opal
Nu we zoveel pruimen hebben, heb ik gevraagd of hij het geheime recept nog eens ten uitvoer kon brengen - we hadden ten slotte nog een half pakje pudding pulver in de kast liggen . . .  
 

Geschud

Of hubby G even wat pruimen wil plukken voor na het eten, ja hoor. Hubby G komt terug met een emmertje vol, 'ik heb heel voorzichtig geschud' is zijn commentaar als ik met mijn ogen rol. Wat moet je met een emmer pruimen ? Ja, ik ken mensen die zonder problemen een emmer pruimen soldaat maken, maar die mensen zijn even niet voorhanden.

Stappenplan
Een deel van de rijpste eten we als toetje, de onrijpe gaan op de fruitschaal. De rest maken we schoon om jam van te maken, geleisuiker erbij, deksel op de pan zo kunnen ze een nachtje trekken. Morgen weer een klusje.

Lege emmer

Als de emmer met aardappelen leeg is, ga ik aardappelen graven. Met al die nattigheid van de afgelopen maanden is het een verrassing wat je boven de grond krijgt. Rotte stinkende piepers of grote dikzakken. Op het eerste gezicht zijn het dikzakken, maar op het tweede gezicht zit er toch een aantal tussen die eenmaal boven de grond rotten.

Minst
Je kunt beter iets kleinere piepers van goede kwaliteit hebben, dan grote die slecht houdbaar zijn. Als je ze samen in een zak hebt zitten steekt 1 rotte al zijn buren aan, vergelijkbaar met griep op een kinderdagverblijf. Een keer aanhoesten en het is gepiept. 

Spitskoolsla

Sla in de moestuin is altijd een heel gedoe, het meeste slazaad neemt niet eens de moeite om te ontkiemen. Kropsla, chique ijsbergsla vergeet het maar - ik koop plantjes, die elders onder ideale omstandigheden ontkiemd zijn en die groeien dan voorspoedig. Het enige wat wel wil zijn de pluksla variëteiten, die doen het vaak zo goed dat ook de kippen heel gelukkig worden.  

Spitskool
Dit jaar hebben we een pluksla, die qua groeiwijze wel iets van een spitskool of paksoi wegheeft. Het wordt geen laag-bij-de-grondse krop, maar eentje die de hoogte in gaat. Een of twee keer snijden en heb je hebt sla in overvloed, deze sla heb ik bevorderd tot favoriet. Hij/zij heet Cocarde, een toepasselijke naam.

Zicht van boven

We hebben twee stukken grindtuin, ook wel oneerbiedig kattenbak genoemd. Je kunt het trouwens beter een spinnenbak noemen, spinnen lijken zich er heel erg thuis te voelen. De ene grindtuin ontspoort lichtelijk en daar ga ik dit jaar wat planten uit wippen, die het té goed naar hun zin hebben.

Zonnehoed
Deze zonnehoeden staan in de nog niet ontplofte grindbak. Ik heb ze met moeite aan de gang gekregen, maar nu ze staan lijken ze het wel goed naar hun zin te hebben. Ieder jaar worden ze iets sterker, wie weet met een zwanendood tot gevolg.

Zondag #4

Het is weer eens zo ver, er is weer een doosje lego opgedoken. Dus daar sta ik weer te poetsen, ik vind het redelijk geestdodend werk - dus ik tel de kleuren. Ik kom op drie, wat natuurlijk niet het juiste antwoord is, rood, geel en blauw - de primaire kleuren. Ik kijk beter en zie zwart, grijs en wit zo kom ik al op zes kleuren. Uiteindelijk kom ik op zeven, als je doorzichtig ten minste ook een kleur vindt.

Extase
Hubby G raakt haast in extase, zulk lego had ik vroeger ook, deurtjes, hekjes, raampjes, draaiende schijven en heel veel wielen. Wat ik herkende waren kwartronde steentjes, die hubby G onbekend voorkwamen. Zo zie je maar ieders lego herinneringen zijn anders.

Vallend fruit

In deze tijd van het jaar beginnen de eerste appels en peren te vallen, de kleintjes, de rotte, de vruchten waar een worm doorheen gewurmd is. Dit jaar vallen er ook opvallend veel walnoten vroegtijdig naar beneden.

Schoonmaak
Dit gevallen fruit moet opgeruimd worden, anders maai je het stuk of ligt het simpelweg in het gras te rotten. Als je het niet weghaalt kun je straks het goede fruit niet van het slechte onderscheiden. In het begin raap je een emmertje per week, dat wordt een emmertje per dag, dan worden het er twee à drie per dag. In de tijd dat mijn moeder hier was zong ze dan - twee emmertjes water halen, twee emmertjes pompen, meisje op de klompen.  

Vogel

Zo'n brutaaltje, dat op de rozenboog zat en daar de vlieg empen, zoals ze hier de mieren met vleugels noemen, vanaf pikte. Zo'n brutaaltje die gewoon blijft zitten als je met de camera iets dichterbij komt.



het diner komt zo
van beneden aanlopen
gedekte tafel

Colorado

Eerst zag ik die rare lelijke friemels op de aardappelen zitten, nou dan weet ik al hoe laat het is - foute boel. Nee dat zijn geen lieveheersbeestjes, ook geen larven van een lieveheersbeestje. Nee dat zijn larven van de coloradokever, een gevreesde veelvraat die hele oogsten kan vernietigen. Ik speelde dus voor god, of ik speelde voor die vlinder die met die ene vleugelslag een orkaan in Japan veroorzaakt - de larven gingen in de kliko.
 
Geholpen
Sinds enkele weken zie ik de kevers landen op de stoep, dus het lijkt me niet dat het veel geholpen heeft. Ik vraag me wel af waar die kevers vandaan komen, heb ik meer larven over het hoofd gezien of komen ze gewoon van een perceel met piepers verderop vliegen. Iedere avond kun je er een tiental van de laatste zielige blaadjes van onze aardappels plukken. Ook het op de stoep achtergelaten snoeisel van de tomaten zit onder. En wat je niet verwacht, ze lopen ook gewoon door het gras.

DDT
Zouden al die acties tegen de insecticiden dan toch geholpen hebben ? Dat er steeds minder en minder agressieve middelen gespoten wordt ? Of is het de afwezige winter ? En wat moet ik met al die gestreepte beestjes ? Laten zitten of nog maar een paar orkanen veroorzaken ?

Oma

Mijn oma, ze is al meer dan dertig jaar dood, ik kan me haar stem niet herinneren - ik heb allemaal losse dia's in mijn hoofd. Dat ze op de markt uit een bak met nog wriemelende paling, paling uitzocht - dat wriemelen mocht toen nog, tegenwoordig zijn alle palingen op de markt dood. Dat ze me liet zien dat de kip, die ze klaarmaakte nog eieren in zich had. Dat ik over de markt aan haar hand huppelde om een ijsje van de Febo zeurde en het kreeg. Dat ze liet zien hoe je soezen maakte, hoe de kelder rook, dat ik aardappels met plastic neuzen, ogen, beentjes transformeerde tot mannetjes, de poppen die ze voor me breide.

Dia's
Het dressoir, het moderne wandmeubel, de blauwe parkiet, het kleed op de vloer, het huilende zigeunerjongetje, de gordijntjes onder het aanrecht. Des te meer ik er aan terug denk, des te meer dia's krijg ik - maar niet haar stem. De rode tandpasta, het grote bed waarin ik logeerde, het veranda-achtige balkon met de tuin van de buren erachter. De mindere dia's - mijn oma vast aan slangen in het ziekenhuis, de verpleegster die me af door de zijdeur ergens parkeerde met een stapel Suske en
Wiskes. Het bejaardentehuis, het zoutloze brood, de verboden vis in de mini koelkast.

Carstens
Wat al deze herinneringen losmaakt, dat is je ervoor openstellen, je de tijd gunnen en deze vaas. Als ik deze vaas zie, zie ik mijn oma, grijze krullen handtas vlinderbril. Dat de manier waarop een geheugen werkt onnavolgbaar is, is iets dat ik al lang weet. De bodem meldt W.-GERMANY naar buiten toe leesbaar en 1245-25 naar binnen toe leesbaar. Binnenin is de vaas glimmend turquoise geglazuurd, buiten is de glazuur mat, met uitzondering van de bruinrode krullen die erop liggen. En is de vaas nou echt mooi, ik kan het niet zeggen - ik kan namelijk niet objectief kijken, ik kijk en zie mijn oma.
 
 

Vreemde vogel

Ieder jaar hebben we een net over de kersenboom in de hoop op kersen, dit jaar tevergeefs, want het regende op het verkeerde moment en de kersen gingen verloren. Ieder jaar knippen we minimaal 1 keer een merel uit het net.

Horen
Om het aantal merels dat verstrikt raakt in het net te verminderen hebben we tegenwoordig glimmende cd's in de boom hangen. Dit werkt vrij aardig en zo sparen we de vogels en ons de moeite van het losknippen. Maar ondanks dat hadden we toch beet, een vogel die je over het algemeen eerder hoort dan ziet en dan de kleine versie. Of wat ook kan is dat het een jong van de grote versie was - een bonte specht.

Snavel
Als je merels losknipt kunnen ze behoorlijk pikken met hun snavel, dus is het altijd oppassen geblazen - maar zo'n rakker met een rood petje heeft helemaal een snavel om U tegen te zeggen. Dus vogel in de houdgreep en dan maar heel voorzichtig stapje voor stapje het dier bevrijden. Eenmaal bevrijd maar nog wel in de hand probeerde hij zijn hamerkop even uit, ja dat werkt nog. Losgelaten kiepte hij vanaf het paprika afdak op de grond, want zijn staart was wat beurs - verongelijkt en beledigd hipte hij onder de hortensia's. 
 

Half uur

Onze grasmaaier is een accumaaier, met 1 accu kan ik ongeveer een half uur grasmaaien. Na de laatste regenbui heeft het gras weer een groeispurt en probeer ik iedere dag 1 accu te maaien. Deze dag was toch al niet de makkelijkste, dus ik hoop op wat zen-tijd tijdens het maaien. Na mijn eerste baantje gras raap ik eerst de gevallen peren op.

Telefoon
Hubby G komt met de telefoon naar buiten en ik begin met mijn ogen te rollen, want mijn moeder heeft me vandaag al twee keer gebeld. Hij mimet, het is de buurvrouw en inderdaad mijn moeder is bij hen langs geweest er is iets mis met haar telefoon. Nou het kan echt zo erg niet zijn, want ze heeft me vandaag al twee keer gebeld en de dag ervoor ook al. Ze heeft de buren van haar eigen etage er al bij gehad en nu ook die van twee verdiepingen hoger. We spreken af dat de buurvrouw er morgen nog een blik op werpt en anders zal mijn moeder misschien eens aan een modern toestel moeten. Ik ga verder met maaien.

Broer
Als ik de opvangbak aan het leegkiepen ben gaat de telefoon, ik begin lichtelijk ongesteld van die onderbrekingen te worden. De nummermelder meldt dat het mijn broer is, mijn 1e vraag aan hem is of hij zin heeft om naar moeders af te reizen. Nou nee, ik wilde eigenlijk zo eerst eens even gaan eten was zijn antwoord. We bespreken de telefoon van onze moeder en of we misschien weten waar het aan ligt, maar we komen er niet uit - ze moet het er maar even mee doen. Ik maai weer verder en neem een sanitaire stop. Als ik na de sanitaire stop langs de schuur loop roept hubby G me, nou aan me nooit niet denk ik. Eerst maaien, hoe is het mogelijk dat je over een half uur maaien een heel uur doet ?
 

Saai

De afgelopen twee weken vond ik mijn eigenste blog maar saai, geen plaatjes veel gezeur. Maar ik wilde het zelf graag op deze manier bijhouden en waarschijnlijk komt er op den duur nog meer en een samenvatting van de openbaring die deze vakantie gebracht heeft.



Zondag
Nu mijn moeder weer thuis is, zijn we de moestuin maar eens doorgeworsteld. Drie bakken met bonen hebben we geoogst, twee dozen met uien, bieten, komkommer en courgettes. Het grootste deel van de bonen hebben we geweckt, want drie bakken met bonen is goed voor een weeshuis. De komkommer en bieten zijn met dit warme weer een frisse afwisseling op tafel. Het aantal courgettes is nog behapbaar, zodra er echt een courgette explosie komt ga ik weer zuur maken.
 

Mijn moeder is een krokodil

Aan alles komt een eind, gelukkig ook aan twee weken spitsroeden lopen. Twee weken lang heeft mijn moeder verschillende keren gevraagd wanneer ik haar weer naar huis zou brengen. Verschillende keren heeft ze gemeld dat ze niet snapte waarom ze hier was, vakantie is een onbekend fenomeen.

Twee
Het magische getal is twee, twee vrouwen, twee weken vakantie, twee jurken, twee vulkaanuitbarstingen. Twee weken heeft ze het super leuk gehad op de opvang, twee weken heeft ze lopen zeuren en drammen over de vraag wanneer ga ik weer naar huis. Dus na twee weken volgt onherroepelijk en ongenadig de reis terug naar huis. Bij het opstaan is ze huilerig, weet niet dit, weet niet dat, ik weet van het niet weten en zeg vaak dat het niet erg is. Opstaan, tanden poetsen, wassen, aankleden en ontbijten. Maar dan komt het moment dat ze doorkrijgt dat ze terug naar huis "moet", ze mompelt dan ben ik weer helemaal alleen en het moet maar. In de keuken dreutelend komen er dikke krokodillentranen en de vraag kan ik niet hier blijven ?
  

Zwaan kleef aan

Het is buiten zo donker, het is net nacht, onweer dreigt. Ik besluit dat we maar bijtijds moeten gaan, dan zijn we voor de bui binnen. Onderweg worden we door een vrijwilligster, die met de auto is, opgepikt. Zo komt het dat we aan de andere kant het grote huis binnengaan en achter het cijferslot komen.

Bizar
Meteen achter de deur staat een man nonchalant tegen de glazen wand geleund, de vrijwilligster wisselt wat zinnen met hem uit en we lopen iets verder. Zo staan wij twee meter verder en ik zie dat mijn moeder een gesprek met hem aanknoopt. Wij praten ondertussen over mijn moeder, iets waar ze anders een vreselijke hekel aan heeft. Uit mijn ooghoeken zie ik dat mijn moeder hem aanraakt en even later met beide handen vastpakt. Mijn moeder onderbreekt me zodat ik haar kan helpen met de grote rekensom van haar leeftijd. Daarna gaat ze verder in hem en het gesprek op.

Onbekend
In het gesloten gedeelte van het verzorgingshuis ben ik al jaren niet meer geweest, ik ben me niet helemaal zeker van waar we zijn en al helemaal niet op de hoogte van de huidige ontsnappingscode. De vrijwilligster moet verder en wij dus ook, want anders komen we hier vandaag niet meer weg. Ik ga naar mijn moeder toe en zeg dat we verder moeten, ze is niet onder de indruk. De man staat het lachend aan te kijken. Ik wrik mijn moeder met veel moeite en een koevoet los.
 

Invuloefening

Nu ik mijn moeder dagelijks meemaak zie ik hoe de vlag erbij hangt. In mijn ogen is dat niet zo best, een uitdrukking die mijn moeder ook bezigt als ze een eerlijke bui heeft. Het punt is dat die eerlijke buien veruit in de minderheid zijn, vaker is het ontkennen of verdraaien.

Voorbijgangers
Als we 's avonds tijdens een blokje om een mevrouw tegen komen zie ik de werking van haar façade in volle glorie. Ik woon in A, ik doe al mijn boodschappen nog zelf. Terwijl ze dat vertelt denk ik bij mezelf als ik zo vluchtig iemand tegen zou komen, die dat tegen me vertelt, zou ik daar niet aan twijfelen. Ik heb niet altijd in A gewoond hoor (waar), eerder woonde ik in D (niet waar), ik had twee broers (niet waar), mijn tante Katrien zei dan tegen mij "ga maar naar de dijk, als oom Gerrit thuiskomt kun je met hem meerijden". Dit laatste is waar in zoverre, dat ze dit verhaal al een tijdje vertelt, laten we zeggen het zou waar kunnen zijn. Wat mij het meest verbaast is dat zij dit verhaal aan mij altijd in de logeerversie vertelt en tegen een vreemde vertelt ze een woonversie. 

Buurman
Na een ander blokje om lopen we nog even naar achter, even naar de pony's kijken. We komen de buurman en zijn zoon tegen, ze hebben hun raampjes open en stoppen even. Ik gein wat met buurman&zoon en mijn moeder plaatst daartussen opmerkingen - losse zinnen. De meeste zinnen lijken goed gekozen, maar zijn min of meer standaardwaarden, zinnen die bijna altijd passen. Maar ik merk op #1 staat de opmerking over hoe oud ze is, niet dat ze daar zelf antwoord op kan geven - daar heeft ze mij of de toehoorder voor. Dat ze nog zo goed lopen kan staat op #2 en op #3 staat dat je vooral moet willen en niet meteen zeggen "kan ik niet". Wat me verder opvalt is dat mijn moeder herhaaldelijk de schouder van de buurman vastpakt, dat is niet makkelijk doordat hij in de auto zit en wij er naast staan. Die behoefte aan lichamelijk contact is typisch 1 van de dingen, die je vaker bij dementerenden ziet. Die transformatie van afstandelijk naar knuffelbaar is er eentje die me blijft verbazen.
 

Nuchterheid

De doordeweekse dagen krijgen een ritme, anders dan alleen het voederen der dieren en mijn eigen vaste eet- en drinkpauzes. Het opstaan van mijn moeder in goede banen leiden, haar wegbrengen en halen en 's avonds naar bed brengen.

Zeis
Pontificaal voor de hoofdingang van de dagopvang staat een grote zwarte lijkwagen. Nou duidelijker kan het niet zijn en ik maar denken dat ze voor dat soort dingen een minder opvallende uitgang hadden. Al in de hal wordt mijn moeder door 1 van de vrijwilligers opgevangen en afgeleid. Of ze al dialect spreekt. Nee ? Maar dan kunt u nog niet naar huis hoor, u mag pas naar huis als u dialect spreekt. 

Busje
Ik sta dus al snel weer buiten, net op het moment dat een van de busjes zijn passagiers dropt. Mevrouw H loopt mijn kant op, ik zie haar kijken naar dat grote glimmende zwarte gevaarte. Ze komt bij me staan en slaat haar arm om mijn nek. Of ik weet wie, nee dat weet ik niet. Ze zegt ik vind het nooit leuk om te zien zo'n lijkwagen, maar ach wij zijn daar aan toe. Er komt een grote lach achteraan, ik herken de nuchterheid van opa in dit oude vrouwtje, de wijsheid. Ach kind wij zijn oud, wij zijn daar aan toe.
 

Klaagsmurf

Mijn moeder heeft het erg naar haar zin op de dagopvang, want weet je er zitten niet van die mensen die zo zeuren. Van dat soort uitspraken krijgen mijn wenkbrauwen kronkels, want mijn moeder is een zeurdoos eerste klasse. Nooit lijkt iets goed te zijn en in ieder verhaal zit ergens een negatieve klank.

Buren
Deze ochtend moeten de buren het weer ontgelden, ik kap het klagen af door mijn moeder er aan te herinneren dat ze niet van klagers houdt. Dit doe ik een aantal keren, want ja die plaat blijft draaien tot hij naar het volgende nummer gesprongen is.

Wandel
Nu ik dit schrijf moet ik opeens aan het liedje hoofd, schouders, knie en teen denken, haar hoofd is een warboel, ik heb veel op mijn schouders (of zij schokschoudert), zij heeft een ruiterteen en klaagt over pijn in haar linkerknie. Ze meldt dat ze best wel moe is en pijn in haar rug heeft. Ik vraag of ze ook pijn in haar rug heeft als ze zit of ligt, maar het is vooral pijn onder het lopen. Ik vertel haar dat we gisteren verdwaald zijn en toen lang gewandeld hebben, misschien komt het daardoor.

Oma
Ondanks alles komen we zonder al te veel moeite en zonder zitpauze bij de dagopvang aan. Als ze een van de mede bezoekers in de loop staat duwt hij haar verder, toe maar - daarheen. Hij kijkt mij aan en vraagt is dat jouw oma, nee mijn moeder. Ik krijg een klopje op de schouder van hem en ze gaan samen verder. Ik blijf besmuikt kijkend achter, ga maar kind.
 

Zou verdwalen in de familie zitten ?

Als ik moeders ophaal is het al aardig warm en ik parkeer haar op het terras met een waterijsje. De waterijsjes, die ik in huis heb met het oog op de nichtjes zijn nu handig om mijn moeder wat vocht toe te dienen.

Blokje
Na het eten lopen we naar achteren even de spijsvertering op gang brengen. Gaan we niet verder is het commentaar van mijn moeder. Uhm, daar had ik niet op gerekend want eerder was ze nog moe. Nou ok, gaan we een groter blokje om. We sloffen heel rustig en relaxed door de woonwijk, als ze moe is gaan we een tijdje op een bankje zitten.

Berucht
De woonwijk waar we doorheen lopen is berucht, je kunt er makkelijk verdwalen want alles lijkt op elkaar. Zelf heb ik al een tijdje geen bekend punt meer gezien, mijn conclusie we zijn verdwaald. Als we van het bankje opgestaan zijn kom ik opeens weer op bekend terrein - helemaal aan de andere en dus verkeerde kant van de woonwijk. Ik moet erg om mezelf lachen en om mijn moeder, want zij wilde verder wandelen en dat wordt deze keer wel erg ver.

Afgepeigerd
Het punt waar we uiteindelijk zijn is anderhalve kilometer van huis, dus we hebben nog een beste wandeling voor de boeg. Mijn moeder begint te jammeren, want ze moet plassen - nou dan gaan we het geheim van de magische slip maar weer eens uitleggen. Nadat zij onzichtbaar een plasje heeft gedaan, gaan we weer op pad, om negen uur zijn we thuis. Als hubby G mijn moeder ziet zegt hij ze is afgepeigerd, zelf zie ik niets bijzonders aan haar - ik zie alleen mijn moeder. Maar hij heeft gelijk, want als ik voorstel om naar bed te gaan krijg ik geen protesten of gezeur, nee ze klimt de trap op naar boven en ligt er binnen no time in. 
  

Benauwd

Na zo'n dag als gisteren heb ik het altijd een beetje benauwd, hoe hangt de vlag er vandaag bij. Als ze langdurig een pesthumeur heeft is ze simpelweg niet te harden en ze is geen kleuter waartegen je kunt zeggen dat ze zich maar even in de zandbak moet gaan zitten misdragen.

Koffie
We gaan met de zelfgebakken koekjes op koffievisite bij mijn schoonouders, we zitten in de serre buiten-binnen zoals ik dat noem. Je kunt om je heen kijken, de tuin zien en als het regent word je niet nat. Mijn moeder draait een bepaald stukje plaat af, ik probeer ondertussen de slimme telefoon van mijn schoonvader te temmen. Tegen de middag gaan we weer terug om een boterhammetje te eten. 

Middag
Een heerlijke zomerdag en we zitten dus veel buiten, mijn moeder sukkelt af en toe weg en als ze niet zit te tukken meldt ze dat ze wel daarheen wil waar ze gisteren was. Ik zeg niet dat het eergisteren was, ik zeg dat dat morgen weer kan. Het is heel apart meestal onthoudt ze alleen maar negatieve dingen, maar de dagopvang waar ze erg van geniet blijft ook plakken. Nog 1 nachtje slapen.
 

Ochtendstond

Zaterdag, ma is de hele week naar de vakantie opvang geweest en zij heeft het er enorm naar haar zin. Ik heb me daar van te voren best zorgen over gemaakt, achteraf dus onnodig. Haar lijf schijnt nog te weten hoe een weekritme in elkaar zit of is ze moe van de afgelopen week, maar het is stil boven.

Goud
Na mijn ontbijt ga ik eens naar boven, mijn moeder ligt brandhout te zagen. Ik doe het dakraam open, ik schuif het gordijn aan het hoofdeinde van het bed open. Ik sta een tijdje naast haar, helemaal geen reactie - ze zaagt rustig door. Ik haal mijn schouders op en ga naar beneden en besluit haar rustig te laten liggen. Als ik haar om half tien ga wekken heeft ze haar ogen open, ze trekt een vies gezicht en zegt ik heb met mijn mond open liggen slapen.

Koekie
Een van mijn moeders platen gaat over het feit dat ze nooit meer iets bakt, terwijl ze vroeger toch wel bakte. Zo dreunt ze zonder moeite de ingrediënten voor koekjes op. In de kast heb ik een gedoneerde koekjes mix staan en ik maak het deeg, terwijl haar plaat draait. Terwijl het deeg in de koelkast rust gaan we bij de boer vlees halen en de veestapel bekijken. Een kudde vrolijke biggen rent daar door de modder. Thuisgekomen rol ik het deeg uit tot een plak en steekt mijn moeder koekjes uit. En vergeet daarna meteen weer dat ze koekjes gebakken heeft.

Bokkenpruik
Na de afwas heeft mijn moeder de bokkenpruik op, of dat nou komt omdat ze vandaag niet naar de opvang geweest is, of omdat ze dat opspaart en dat het aan het eind van de week tot een uitbarsting komt. Geen flauw idee. Mijn broer en schoonzus hebben allerlei theorieën hoe je daar mee om kunt gaan, maar ik beheers die niet al te best. Ik begin licht ontvlambaar te worden en stel voor dat we maar eens een blokje om gaan. Tijdens dat blokje om spuit zij haar ongenoegen en ik het mijne. Wie wordt er altijd gebeld als ze valt ? Wie wordt er gebeld als ze weer eens verdwaald is ? Wie wordt er gebeld als ze weer eens naar het ziekenhuis getransporteerd is ? Ik geef aan tot hoe hoog het mij zit, ze wordt er enigszins stiller van. Enigszins . . . oftewel op naar de volgende vulkaanuitbarsting.
 

Vroeg

Hubby G staat altijd heel vroeg op, zelf draai ik me dan altijd nog even om. Maar deze ochtend spant de logee de kroon, kwart voor vijf en boven ons hoofd wordt gestommeld. Hubby G gaat polshoogte nemen, ze had aan de schuifdeuren onder de schuine kant van het dak staan rammelen want ze moest naar het toilet. Nadat hij haar het toilet gewezen had en haar daarna weer ingestopt had werd het weer "even" rustig.

Ochtendstond
Om half zes was ze aangekleed en wel naar beneden gekomen, ga nog maar even naar bed - je hoeft toch niet te werken. Nee ze hoefde niet te werken en ze ging weer naar boven om een uur later wederom beneden te arriveren. Hubby G realiseerde zich dat het niet te stoppen was, dus hij installeerde haar op de bank en zette de cd alle 40 goed van tante Leen op. Meteen gingen alle watersluizen open en begon moeders te janken. Hij verwisselde alle 40 goed voor een cd van Wim Sonneveld. En daar zat hij dus in zijn motorkleren, klaar om naar zijn werk te gaan, hand in hand met mijn moeder op de bank. Toen het nummer "poen" langskwam, zei mijn moeder, moet jij eigenlijk niet naar je werk ?
  

Moeten

Mijn schoonvader zegt vaak 'niks moet, alleen poepen en plassen'. Mijn moeder kan nog heel goed aangeven dat ze moet, dus op de opvang blijven de ongelukjes beperkt. In dit geval is de dementie een zegen, het besef dat de magic slip het ongelukje verbloemt is iets dat ze niet kan onthouden. Eenmaal thuis merkt ze vaak laat dat ze moet en zit ze al jammerend op de rand van de bank. Dan kun je wel zeggen, je hebt een magic slip aan, maar niemand plast graag in zijn broek - ook mijn moeder niet.

Continent
De ene keer maakt ze een heel theater om daarna glorieus het toilet te verlaten en te melden dat het toch nog gelukt was. De andere keer is het visserslatijn en geeft aan dat ze drijfnat is, terwijl het in mijn ogen wel meevalt. Het broekjes recept is officieel 1 per dag, maar dat is eigenlijk de minimum dosering. Op een goede dag is 1 voldoende, maar tijdens deze vakantie staat het record op drie - ze mogen zeggen wat ze willen over de capaciteiten van die broekjes, maar je laat iemand niet nat rondlopen.

Weerstand
Van de thuiszorg en mijn broer hoor ik soms dat moeders weerstand tegen de broekjes heeft, zelf merk ik daar weinig van. Ik ga niet echt in discussie, ik zeg schone onderbroek aan en reik het broekje aan. Wat ze doet als ze alleen is, is overduidelijk als de was uit de machine komt - een hele rits onderbroeken, met af en toe een mee gewassen wegwerpexemplaar. De wegwerpexemplaren kunnen daar niet goed tegen en gaan alsnog, maar wel schoon met de stadsreiniging mee.
 

Zonnig

Zes uur, ik hoor gestommel op de logeerkamer en ik sleep me met kleine oogjes naar boven. Ma heeft de gordijnen al open en ze zit op de rand van het bed, ga nog maar even naar bed zeg ik tegen haar. Maar ik weet niet waar ik ben is haar reactie, mam ik wil nog even slapen. Welterusten roept ze. Een uur later ben ik wat meer mens en zij ? Zij is op het oog al netjes aangekleed, heb je tanden gepoetst ? Nee, dus tanden poetsen en een schoon broekje aan. Als ze ook haar nachthemd voor een schoon hemd moet ruilen begint ze een beetje te mokken. O fijn, zo vroeg op de ochtend.

King
De vraag 'waar ben ik ?' blijft iedere dag terugkomen, dus zoek ik mijn oude King atlas op, een instituut dat ze meteen zonder mankeren herkent. Op de kaart van Nederland kijken we waar haar en mijn huis woont, hoe lang reis je daarover vraagt ze me. Goh dat is wel lang, dat is drie uur op een dag. Ik hou de atlas onder handbereik, want ik zal hem vast nog vaker nodig hebben.

Huisdier
De wandeling naar de dagopvang gaat beter dan gisteren, de reis wordt afgelegd met de discussie waarom ze geen kat meer heeft. Haar mening wisselt tussen dat zou toch best nog kunnen en ik ben ook de jongste niet meer en als er dan iets met me gebeurt is dat sneu voor zo'n beestje. Ik moedig het niet aan, zeker omdat mijn vader jaren geleden al zei dat hij er alleen voor stond. En alhoewel haar lijfspreuk "ik kan alles nog zelf" is, weet ik beter - zonder inmenging van een ander komt er geen kat.

Vrienden
Bij de opvang probeer ik iets te snel mijn snor te drukken en wil ze weer samen met mij vertrekken, oepsie. 's Middags is ze in een bijzonder goede stemming, ze heeft een stralend dagrapport - 2e geworden bij "kurling". En ze heeft een nieuwe vriendin, er worden handjes geschud en er wordt tot morgen geroepen. De zonnige bui houdt de rest van de dag stand. Zelfs als ze merkt dat ze vergeten is dat ze op vakantie is en niet thuis, blijft de lach de boventoon voeren.  
 

Op herhaling

Moeders is weer vroeg op, dus ik rol om zeven uur mijn bed uit om het allemaal in goede banen te leiden. Ochtendritueel, ontbijten, naar buiten de kippen verzorgen. Het kippen verzorgen neemt wat meer tijd in beslag omdat ik zie dat de broedse kriel onder de kippenvlooien zit. Kip van het nest, hok verschonen en de vlooien uitroeien met kokend water. Ondertussen praat mijn moeder met de broedse hen en de haan Houdini.

Gaan
Vroeg opstaan in combinatie met vlooien is qua timing perfect. We doen de schoenen aan en gaan op weg. Ik vraag of we nog liedjes moeten instuderen, of een groen groen knollenland nog gerepeteerd moet worden. Uiteindelijk komen we uit op "bij ons in de Jordaan", maar we weten beide na wat heen en weer zingen niet verder te komen dan een half refrein. Het zingen hebben we wel nodig, want halverwege is ze moe van het marcheren. Dus kijken we tuinen en gaan we stukje bij beetje verder.

Jukebox
Bij de dagopvang gekomen heb je dan dat ongemakkelijke moment je bent beide daar, zij hangt aan jouw arm en moet losgekoppeld worden. Zo’n piepjong meisje met een koffiekan, een neuspiercing en een tattoo op haar voet zegt tegen mijn moeder; u had beloofd de tekst van het liedje van "de winkel van Sinkel" voor me op te schrijven, prompt zingt ma het gewenste lied. De arm van mijn moeder gaat van mijn arm naadloos over naar die van de jongedame, ik piep er tussenuit. Druk op "9" voor het lied “de winkel van Sinkel”.
 

Voor het eerst naar school

Als een moeder die voor het eerst haar kind naar school brengt, zo voel ik me. We wandelen door het dorp, waar het op maandag een stuk drukker is dan gisteren. We zingen "in een groen groen knollenland" en na vijf minuten de vraag - waar moesten we ook alweer heen. Dus ik leg uit dat we naar het plaatselijke koffieleut adres voor oudjes gaan.

Ontsnappen
Als je je moeder zelf komt brengen en ze niet met een busje rondgecrosst wordt zoals de andere oudjes, is het altijd even de vraag wanneer je zelf weer naar huis kunt. Zeker op zo'n eerste dag. Dus je laat me hier achter ? Ja. Nou, mooie ben jij hoor. Standaard antwoord van mijn moeder. Na een uurtje krijg ik een seintje van de verzorgster dat ik nu wel kan wieberen.

Inactief
Thuis doe ik alleen het hoognodige, op adem komen, wat rommelen, het eten voorbereiden - de dag is voorbij voor je er erg in hebt. Ik vraag me af, zou de kleuter al een andere kleuter aan het haar getrokken hebben of stil in een hoekje hebben zitten mokken ? Ik stap op de fiets en combineer een bezoek aan de glasbak en het postkantoor met het ophalen van mijn moeder. Ik laat de fiets in de stalling achter en ga mijn moeder ophalen. De busjes staan al klaar voor de oudjes, mijn moeder zit nog aan tafel en heeft net haar ranja op. Ze mag naar huis, maar ze noemt naar huis gaan moeten. Heel apart. Ik krijg haar dagrapport mee, ze heeft gegymd, gezongen en had een klik met een andere "bezoekster". En daar maak je je dan de hele dag zorgen over.
 

Test

Zondagochtend, hubby G gaat fietsen, ik ben zo'n beetje op en onze logee is al wakker. Ik help haar met haar ochtendritueel, tandenborstel aangeven, washand aangeven, haren kammen doet ze nog uit zichzelf. Ik reik haar kleren aan en maak een ontbijtje voor haar klaar. Omdat ze grenzeloos eten kan, wat na twee weken regulier voederen wel al minder is, maak ik twee crackers voor haar klaar - doseren.

Wandel
Het is vroeg, nog voor negenen en al twintig graden, een mooi moment voor een wandeling. We wandelen samen naar het dorp, naar het pand waar de dagopvang zich bevindt, een wandeling van 1 volle kilometer volgens goegel. Op twee derde van de afstand begint ze te puffen, aangekomen strijken we op een bankje neer. Moeders vindt het maar stil op straat, tsja zondagochtend en net negen uur wat wil je ? We kijken naar de blauwe lucht, naar voorbijgangers, hondjes, vogels en de mini wolken in de verte. Na twintig minuten rust gaan we weer terug, we zijn amper op weg en ze vraagt - is het nog ver ?

Besef
We wandelen rustig, stukje bij beetje terug, ze zegt het lopen gaat niet zo goed meer - ze snapt het niet, ik kon vroeger toch heel goed lopen merkt ze op. Ja, je kon altijd heel goed lopen, maar blijkbaar hebben de gevorderde jaren nu toch hun slag geslagen. Ik maak er een opmerking over als later de schoonfamilie op bezoek is en wat zegt madam, ik kan nog heel goed lopen hoor. Als ik zeg dat ze daar vanochtend anders over dacht is haar weerwoord dat ze nu uitgerust is. Het besef alweer vergeten, je eigen waarheid alweer verdrongen.

Warm
Het is een warme dag, ze dommelt op de ligstoel onder de parasol, ze luistert naar de Jantjes en we zien Tom Dumoulin glorieus een etappe winnen. Moeders helpt hubby G met de afwas en ik maai een moppie gras, na het grasmaaien bekijken we de tuin. Ze staat naast me en ik wil iets tegen haar zeggen, maar ze is geruisloos als een kat verdwenen. Als ik in huis kom, meldt hubby G dat moe moe is, acht uur 's avonds, de halve dag liggen snurken en toch bekaf. Het is net een moe kind, er komt gedrein en geklaag uit, ik stop haar in en ga de warme dag van me afspoelen.
 

Gevallen boekenkast

Ik was nieuwsgierig hoe het met mijn moeder ging zo logerende en of mijn broer haar al achter het behang geplakt had. Naast de verwachte antwoorden kwamen ook een aantal verbazingwekkende antwoorden. Ze zong nog steeds negatieve liedjes, dwaalde in de nacht, had moeite om het toilet te vinden en snapte het belang van de speciale broekjes niet.

Nieuw
We zijn met ma naar het paard en terug gewandeld, dan is ze al moe was de mededeling. Naar het paard en terug en halverwege al moe, terwijl ma altijd verkondigt dat ze nog iedere dag wandelt. Dat ze meldt dat ze nog regelmatig naar de markt gaat, die zeker net zo ver is als het genoemde paard. Dat wij een heleboel van haar opmerkingen als onzin afdoen, maar wel geloven dat ze wekelijks meermalen naar de markt gaat. Hoe dom zijn wij of wisten we het eigenlijk al, maar wilden we het nog niet geloven ?

Tukken
Verder meldt mijn broer dat ze graag naar de Jantjes kijkt, eventueel elke dag hetzelfde stukje van de jijtube. Als ze overdag op de bank zit dommelt ze gewoon weg. Nou verbaast dat me niet enorm als je zo oud bent - maar het is wel anders dan eerst. Altijd hangt ze aan je rokken en ratelt als een jukebox en nu sukkelt ze naast je gewoon in slaap - haast ongelooflijk.

Meneer
Maar de grootste verandering is er eentje waar mijn schoonzus al lange tijd bang voor was, bang niet als angst maar bang als verwachting. Tijdens het logeren vroeg ma aan mijn schoonzus wie ze was, ze weet niet meer wie haar schoondochter en kleindochter is. Op de dag dat mijn moeder hier aankomt, de familie weer naar huis is en hubby G in de schuur wat opruimt wordt het me op een dienblad aangereikt. Wie is die meneer, die net hier was ? Welke meneer vraag ik. Mijn moeder trekt een gezicht en zegt, die meneer die hier net was, nu is hij geloof ik in de schuur. Je verwacht het, toch overvalt het je, het is komisch en ook niet - wat zal ik zeggen ? Die meneer, mijn eigen hubby G - er is weer een boekenkast in haar hoofd omgevallen, eentje die het heel lang volgehouden heeft. Wanneer vallen de boekenkasten met de namen van mijn broer en mij ?
 

Incasseringsvermogen

Al twee keer eerder logeerde mijn moeder bij mij, de eerste keer was een opwelling van mij om aan haar wens te voldoen. Na een week ging zij vrolijk naar huis terwijl ik de tong op de schoenen had hangen. De tweede keer was een verplichte logeerpartij na een tuimeling, een weeklang vroeg ze mij wanneer mag ik weer naar huis. Een weeklang was mijn antwoord, als je op eigen kracht de afstand van huis naar de supermarkt kunt overbruggen. Wat moeten familieleden van patiënten vooral kunnen werd een arts, ingewijd in de duistere krochten van dementie, gevraagd - zijn antwoord: veel kunnen incasseren.

Kakel
Iets wat ik niet aankan is iemand, die als een klit aan me kleeft en vol continu steeds dezelfde liedjes zingt. Of misschien zou ik het wel aankunnen als de liedjes niet standaard een negatieve klank zouden hebben. En een groot deel van de liedjes zijn nog steeds negatief, maar nu zeg ik terwijl zij een ademteug neemt - heb je de schaapjes gezien, de veulens, de pony's, de lucht of heb je gezien hoe mooi groen alles is. Het is een bijzondere tactiek, die eerder niet werkte en nu wel.

Tom Poes
Van te voren had ik me bedacht, ma een hele week logeren, dat trekt beertje vast niet. Dus ik deed een "Tom Poes" en verzon een list. Thuis gaat mijn moeder een aantal dagen per week naar de dagopvang en waarom zou dat hier niet kunnen ? Bij het plaatselijke zorgcentrum is ook een dagopvang en ja ze hadden nog plek, alleen moest ik dan zelf proberen het budget met het zorgkantoor te regelen. Omdat ik in een hele andere regio dan mijn moeder woon krijg je een apart soort kruisbestuiving. Haar zorgkantoor plakt een deel zorg aan een instelling in een hele andere regio. Het gemak waarmee dat lukte, liet me verbijsterd achter - nu nog zien dat mijn moeder er in mee gaat . . .
 

Achter

Een hele week met de tent op pad geweest, honderd foto's nog niet bekeken op het fototoestel. Wassen, wieden, thuis rondlummelen en proberen nergens aan te denken. Op de camping ging dat prima, maar thuis dringt de wereld binnen via de telefoon, mail en de brievenbus. Echt ontspannen vakantie vieren Rundumhausen is een kunst, drie weken naar Barbados en je hangmat tussen twee palmbomen hangen lijkt een eenvoudigere manier om alles achter je te laten.

Logeren
De afgelopen paar weken logeerde mijn moeder bij mijn broer, dus kon ze niet in 1 van haar zeven sloten lopen. Nu komt moeders een paar weken naar mij toe en zal ze de zeven sloten nog wat langer moeten missen. Nu ik dit schrijf heb ik het idee dat dit een interessante periode wordt of een rare of een verdrietige of wat zou het juiste woord zijn. Een openbaring ? Misschien wel.

Langzaam
Dat ik merkte dat mijn moeder vergeetachtig werd is al twaalf en misschien al dertien jaar geleden. En het werd maar heel langzaam slechter, in zo verre je daar iets van merkt, want een bezoek bij je ouders is slechts een momentopname. Een paar uur uit hun hele dagelijkse leven. Samen redden ze het, maar mijn vader is nu al drie jaar dood en zo hebben we al heel wat avonturen met onze moeder beleefd. 

Sterk
Mijn moeder was lichamelijk heel sterk, op haar oude dag was ze nog goed ter been. Na een halve dag door het museum sjokken kon ze nog met gemak dwars door de stad een half uur naar huis marcheren. Begin juni was ik met haar op pad en riep ze na vijf minuten lopen al, dat ze lopen in dit tempo (haar tempo, niet het mijne) niet meer gewend was. Je stapt dan op de tram en later denk je daar aan terug. De komende dagen zal ik schrijven, samen op reis.

Kringloop #17

Het was al een hele tijd geleden dat ik de kringloop winkel van binnen gezien had. Niet omdat ik zo mijn best had gedaan om weg te blijven, nee het zat er gewoon niet in. Maar nu had ik er echt weer eens zin in.

Drie
Alle goede dingen komen in drieën, toch ? Dus ik kocht drie dingen, een campinggids van 2016(!), een boek van Dennis Lehane en een kleine theepot. Mijn derde kleine theepot, iedere ochtend gebruik ik er zo eentje om thee in te zetten. Er staat een reserve in de kast, handig voor de visite en voor het moment dat nummer 1 aan gruzelementen valt. En nu staan er dus twee gezellig samen in de kast, misschien moet ik af en toe eens wisselen ?
   

Be-schut

Op het eerste gezicht zitten er geen kwetsen aan de kwetsenboom, maar op dit moment zijn de kwetsen zo groen als gras en moeilijk te ontdekken. Daarom ga ik onder de boom met mijn rug naar de stam staan en kijk zo tegen het licht de kroon in. En daar zie je ze dus, want ze hebben (momenteel) niet alleen een schutkleur, ze hangen ook beschut onder de bladeren.

Genoeg
Als we 1 emmer of een halve vol hebben ben ik blij zat. Dan heb je er meer dan je zelf op kunt en aan 1 emmer heb je een hele dag werk. Als je het een beetje handig aanpakt, kun je zelfs in de winter nog kwetsen eten.

Kamperfoelie

Dit jaar heb ik voor de pergola-la twee nieuwe kamperfoelieplanten gekocht, de een groeit als een tierelier en de ander zit onder de meeldauw. Misschien had ik beter stekken kunnen nemen van de kamperfoelie, die de oma van hubby G ooit aangeschaft heeft. Kijk eens hoe mooi.

 

Adembenemend

 

Dakgoot

Als je in de goot ligt, wat ben je dan ? En als je in de dakgoot ligt, hoe heet het dan ? Voor de bladvangers liggen vooral dennennaalden, berkenzaadjes en wat dode meikevers. Wat uit de dakgoot van de schuur komt, tsja wat is het ? Bruinzwart, nattig, smeuïg. Een half emmertje heb ik vol, ik doneer het aan de composthoop in het bos, de eeuwige composthoop.


Regen zwaartekracht
alles komt naar beneden
en alles wordt zwart