Leerschool #5

Testamenten ooit gemaakt worden ingehaald door de tijd. Als ik die reclamespotjes hoor over ga eens naar de notaris, want uw testament kan wel eens over zijn t.h.t. datum zijn - denk ik altijd - ja doei. De wetjes zijn weer veranderd en dat is een mooi moment om de burgers weer eens wat geld uit de zak te kloppen.

Knip
Oudere testamenten bevatten soms listigheidjes vooral op het punt van hoe voorkom ik dat de erfgenamen zich blauw betalen aan erfbelasting. Maar de belastingdienst was dat zat en heeft op een bepaald moment bepaalde constructies als "verboten" gekwalificeerd. Dus al heeft de notaris ooit iets leuks voor je bedacht, jammer maar helaas - de schoorsteen van BV Nederland moet wel roken. Vaak is dit een renteconstructie over het erfdeel, als dit boven een bepaald percentage komt wordt dit percentage door de belastingdienst geknot. Als je veel langer leeft dan je partner loopt dit bedrag behoorlijk op, het kan zelfs zo ver gaan dat de nalatenschap van de langstlevende daardoor "negatief" wordt. Als je dan met meer erfgenamen bent, wat moet je dan doen ? Als je goed met elkaar kunt doe je niet moeilijk en verdeel je wat er wel is. Als er hommeles is aanvaard je beneficiair en op die manier blijft er nog minder over, wat een gedoe.

Onderhoud
Dus ja, stel je hebt een testament en het is al wat ouder - haal je kop uit het zand en lees het eens door. Bedenk wat je eigenlijk zou willen en ga weer eens naar de notaris voor een onderhoudsbeurt aan je laatste wil. Denk maar zo, een auto moet ook eens in de zoveel tijd naar de garage.
 

Leerschool # 4

Mijn ouders waren echte hamsteraars en bewaarders, ze hebben de bon van hun eerste koelkast nog - beter gezegd, ze hebben diezelfde koelkast ook nog steeds in de garage staan. Voor de administratie van particulieren geldt geen wettelijke bewaartermijn, je bonnen, je dagafschriften, als jij het wilt gooi je het vandaag nog weg. Zakelijke administratie moet je zeker 7 en in sommige gevallen zelfs 10 jaar bewaren.

Schijf van vijf
Om niet onder te sneeuwen gooi ik zelf de boel altijd na vijf jaar weg, dat is een mooie periode en met het oog op de belasting een slimme periode. Stel jij bent een opgeruimd type en hebt lekker alles in de magische cilinder gegooid en jouw erfgenamen willen de administratie zien. Wat dan ? Denk je jammer dan ? Nee hoor, als je met de Belastingdienst belt kom je erachter dat je de aangiftes van de afgelopen tien jaar bij ze op kunt vragen. Nou had ik niet verwacht dat ze weggooierig zijn bij de belastingdienst, maar dat je het over zo'n lange periode op kunt vragen verbaasde mij wel. Ook bij banken kun je de afschriften van een x aantal jaren opvragen, dat verschilt per bank. Het aantal jaren en ook de kosten verschillen.
En zo kunnen de erfgenamen jouw uitgavenpatroon onder de loep leggen, hoe opgeruimd je ook was.
  

Leerschool #3

Als je een testament maakt en je wilt een executeur aanwijzen, denk dan heel goed na. Denk vooral goed na als er al verstoorde relaties binnen de familie zijn. Kijk, jij hebt uiteindelijk nergens last meer van, dood is dood, maar denk ook aan diegenen die achterblijven.

Sterren
Executeurs zijn net hotels, ze hebben tegenwoordig sterren. Met 1 ster regel je alleen de begrafenis of crematie. Met twee sterren staan de erfgenamen tijdelijk buiten spel, de executeur mag/moet de nalatenschap (volgens de regels) afhandelen. Drie sterren, dan heb je extra bevoegdheden, dit lijkt mij de optie die je moet kiezen als 1 van jouw kinderen ooit "toedeloe" geroepen heeft en ergens op een berg in Tibet zit. Of alleen in het geval dat je wilt dat de anderen hun deel krijgen en niet hoeven te wachten tot de verloren zoon of dochter gevonden is.

Hommeles
Als er al hommeles in de tent is, bedenk dan wie je het aan wilt doen om executeur te zijn. Want laten we wel wezen, de erfgenamen kunnen behoorlijk wat vragen van een executeur. Denk maar zo, 1 gek kan meer vragen dan tien wijzen kunnen beantwoorden. Als er onvrede, argwaan of jaloezie in de familie rondwaart, dan kan het zo maar gebeuren dat de executeur overstroomt wordt door een golf van eisen. Niet alleen inzicht in de huidige stand van zaken, maar ook over het verleden. Nou ben ik zelf nooit zo'n voorstander van geld naar een notaris dragen, maar in deze gevallen zou het toch mijn voorkeur hebben. Of in ieder geval een onpartijdige executeur, het hoeft natuurlijk niet per se een notaris te zijn.
 

Leerschool #2

Ik ben gewoon een leek, geen notaris of advocaat en ongetwijfeld zullen op enig moment de regeltjes weer veranderen en misschien heb ik het ook wel verkeerd begrepen. Dit is mijn Jip en Janneke van wat ik de laatste tijd en na het overlijden van mijn vader opstak. Waar waren we gebleven - o ja bij een halfje bruin volkoren. Het halfje bruin volkoren wordt ook wel de legitieme portie of het legitieme genoemd. De legitieme portie is de helft van wat je zou erven, dus als de langstlevende de pijp aan Maarten geeft en je bent met zijn tweeën, dan is dat een kwart (de helft van de helft).

Schenken
Bij leven kunnen ouders (met de warme hand) schenken. En je denkt misschien dat je als volwassene vrij bent om te kiezen wie je wat geeft en hoeveel. Fout gedacht. Nou ja fout gedacht, als je kinderen hebt en vooral als je het ene kind meer geeft dan het andere. Nou ja misschien niet fout, als je het ene kind meer geeft omdat hij of zij altijd voor je klaar staat. Maar dat is ook geen schenken, schenken is iets geven zonder dat er een tegenprestatie tegenover staat.

Ongelijkheid
Dan is er ook nog de ongelijkheid tussen familie en derden, dat vind ik ook zo'n moeilijk te begrijpen Nederlandse kronkel. Als je 5.000 euro aan de buurman geeft en dat is langer dan 5 jaar geleden dan is de buurman buut vrij. Als een van de kinderen ooit 5.000 euro gekregen heeft en de andere kinderen worden daardoor benadeeld in zijn of haar legitieme portie, dan moet er alsnog geld boven tafel komen. Wat is het verschil tussen een buurman en een kind ? De bloedband en een periode van 5 jaar.
   

Leerschool #1

Het leven is een harde leerschool en waarom ze je sommige dingen niet op school leren of in een aparte verplichte cursus Nederlands recht is mij een raadsel. Dan hoor je soms dat algemene kennis van het Nederlands wetboek verwacht wordt. Hoe dan ? Eens in de zoveel tijden veranderen al die wetten en het enige dat je thuis ooit geleerd hebt is dat je bij de T maar 1 koekje mag en niet twee.

Erven
Hoe vaak komt een gemiddelde Nederlander in aanraking met het erfrecht, kort samengevat is het antwoord - niet vaak. Maar iedereen kent verhalen over ruzies, procederen en met een beetje geluk kennen ze ook de verhalen over na afloop samen eten en samen herinneringen ophalen. Nou is mijn vader een aantal jaren geleden overleden en mijn broer en ik hebben geen ruzie gemaakt, wij hebben elkaar alleen wanhopig aangekeken. Maar over de bron van deze wanhoop, onze moeder, schrijf ik vaak genoeg.

Rechten
Je hebt rechten en plichten, er is ook erfrecht en sinds de laatste wijziging van het erfrecht is het standaard dat de langstlevende erft. Wat ook wijzigde is dat je kinderen kunt onterven, maar daar moet je dan een testament voor maken. Maar hoho, dat gaat zomaar niet - dit is echt weer op zijn Nederlands geregeld. Je kunt een kind wel onterven, maar dat betekent dat hij altijd nog aanspraak kan maken op de helft van wat hij of zij normaal gesproken gekregen had. In mijn ogen is dat niet onterven, dat klinkt in mijn oren als een halfje bruin volkoren bij de bakker.

Writer's block

Heb ik een writer's block, nee volgens mij niet of wel ? Het is geen blokkade, ik heb een krioelende massa met woorden in mijn hoofd en die woorden zijn op zoek naar zinnen waar ze in passen zodat het een te volgen geheel wordt. Misschien zijn het wel allemaal te veel woorden, misschien moet ik wel gewoon op de krent gaan zitten en al die woorden via het toetsenbord uit mijn hoofd uit laten galopperen. Ja, misschien is dat een strak plan - misschien is het allemaal niet even goed te volgen, maar opgeruimd staat netjes. Misschien leuk voor een haiku.

Woorden in mijn hoofd
Ze krioelen als wormen
Ik wil er van af
 

Rundumhausen

Het is weer voorbij, drie weken vakantie, nog erger ook de zomer lijkt wel voorbij. Drie weken lang samen vakantie in Rundumhausen ook wel bekend als Balkonia.

Verschil
Aanloop omdat je eigenlijk thuis bent, maar geen lawaaierige of snurkende vakantieburen. Allebei even erg; gebeld worden door wildvreemden terwijl je lekker filmavond hebt gehad of op je mobiel gebeld worden in den vreemde. In je eigen bed slapen in plaats van op een matje vijf centimeter boven de grond. Soms buiten eten in plaats van altijd buiten eten. Op je eigen fornuis koken en niet de uitdaging van koken op een 1-pits gasstel. Niet ziek op de eerste en laatste dag van de vakantie. Wel ziek op de dagen dat je een dagje uit bent geweest. Niet gescheiden worden van de buitenwereld door een dun tentdak. Gewoon achter je computer kruipen en niet na het avondeten richting de receptie van de camping om daar de plaatselijke wifi stralen te delen met de bijeen klittende jeugd. Je bol wol valt op de grond en niet in het natte gras. Niet net dat ene dingetje vergeten, dat je absoluut nodig hebt. Een volle koelkast of een volle koelbox. Ketting van de tandem gebroken, met de trein naar Gouda. Eens wat vaker naar het museum. Het onkruid staat bij thuiskomst niet tot aan de dakgoot en je hebt ook nog wat extra beweging doordat je het gras af en toe eens maait. Zelf het toilet boenen. Geen bult vieze was waar je een dagtaak aan hebt nadat je thuisgekomen bent, wel af en toe wassen & strijken. Geen vochtige kleren nadat het 60 uur aaneengesloten geregend heeft. Geen muizen, die de hagelslag eens willen uitproberen. Geen logeeradres voor katmans, wel zijn snorrende aanwezigheid en een dode muis bij de achterdeur. Het genot van kijken naar en het af en toe uitlaten van opgroeiende kuikens. Nieuwe windveren aan het huis, een opgeruimd afdak, ingemaakte bonen, het oud papier opgehaald en de KCA box leeg. Wanneer gaan we weer op vakantie ?
 

Emmer, kruik, whatever

Mijn moeder belt me een week lang om me steeds weer te vertellen dat er een vrouw op het andere trappenhuis vermoord is. Dat soort verhalen neem ik niet met een korrel zout, ik gebruik gewoon het vaatje. Ik goegel, bezoek de site van de politie, de site van de plaatselijke nieuwszender aldaar en vraag het haar buren - geen recente gruwelijke moord in het flatgebouw van mijn moeder. Of, wel een gruwelijke moord maar nog onontdekt - je weet het niet. Er zit vast ergens een kern van waarheid in, maar hoe die waarheid er precies uitziet ? Ik probeer het gesprek netjes af te ronden en zeg - als je morgen weer overstuur bent, dan bel je maar weer. Het antwoord van mijn moeder: ik ben niet overstuur hoor. Ow, die zag ik effen niet aankomen.

Stoel
Na een week lang gruwelijke moordverhalen, kregen we episode stoel. Of beter gezegd een proactieve actie van de thuiszorg, waar wij als kinderen niet zo blij mee waren. En wat gebeurt er dan, we vliegen elkaar in de haren, moeten van alles regelen en mijn moeder zit er sereen lachend bij, mevrouw verdeel en heers. Je zou haar achter het behang plakken, maar iedereen vertelt me altijd dat dat niet mag - in 1vandaag werd het goed omschreven. Vraag: wat moet de mantelzorger / familie doen ? Antwoord: Incasseren. Zie maar dat je al die negatieve energie op een positieve manier ombuigt.

Jodocus
We hebben vakantie, we hebben midden in de week een filmavond (we keken "Detective Dee and the mystery of the phantom flame"), het is wat later dan normaal en de telefoon gaat. Een mij onbekend iemand vraagt naar hubby G, ik geef de telefoon over, hubby G hoort het aan en zegt het lijkt me beter dat ik je weer even teruggeef aan mijn vrouw. De onbekende meneer is bij mijn moeder, ze is zo verdrietig over de T-glazen. Ik leg het uit, maar hij klinkt ongelovig, ik leg nog meer uit en later vraag ik me af waarom. Later weet je altijd precies wat je had willen zeggen. Hij heeft een heel vaag verhaal over dat hij mijn moeder zo aardig vindt en zich om haar bekommert, dat ze liefde en warmte nodig heeft, hij orakelt over een vete en vraagt of ik snap wat hij bedoelt ? Nou nee, ik heb geen flauw idee.

Overload
Na dit gesprek ben ik helemaal van de leg, ik kan niet slapen en mail midden in de nacht naar mijn broer. Deze actie heeft 1 gunstig gevolg, ik zie dat mijn broer van plan is om de dag erna naar onze moeder te gaan. De rest van de week slaap ik slecht, ik heb hoofdpijn, die een dag later overgaat in een kneiter van een migraineaanval en ik ben blijvend onrustig. Ik vraag me af waarom ik me moet verantwoorden tegenover een wildvreemde of waarom ik het überhaupt doe. Waarom heb ik niet gewoon gezegd dat hij het leplazarus kon krijgen ? En misschien nog wel het ergste, ik vraag me af waarom belde hij eigenlijk ? Waarom ?
 

Balkonia

Eigenlijk hebben wij vakantie, maar in hoeverre heb je echt vakantie als je thuis blijft ? Er moet echt het een en ander geklust worden aan het huis, wanneer heb je daar anders tijd voor ? En hoe kun je echt genieten terwijl je voor je tentje zit, als je weet dat thuis de boel op instorten staat ? Daarnaast hebben we ook kuikens, en kuikens hebben meer verzorging nodig dan kippen.

Vakantiegevoel
Het is zondag, we zijn op vakantie - hubby G neemt het ontbijt tot zich op het terras. Wat zullen we eens gaan doen, onwennig zo, geen koffie meer drinken bij opa. Ik besluit tot een mega grasmaai actie, maaien tot alles op een biljartlaken lijkt. En zo kom ik toch in een vakantie stemming, al grasmaaiend kom ik overal - ik zie bloempjes, ik zie onkruid, ik zie vijgen die donker kleuren. Met 1 accu kan ik ongeveer een halfuur maaien en het weer opladen duurt iets langer zodat ik na de tweede accu verplicht pauze heb.

Pauze
Stralend mooi weer op het terras, ik maai, we eten, ik maai, ik maak teenslippersok #2 af, ik maai en in de pauze lees ik het vijfde deel van Amoras - want jolly dat lag nog ergens. We verzetten de kippen, ik maai, ik eet een ijsje, we drinken T, ik raak helemaal de tel kwijt hoe vaak ik maai, ik maai gewoon tot alles klaar is. Vakantie, lekker.
 

Los

Ik ben helemaal los, los van mijn blog, los van mijn hobby hobby knutsel vriendjes - ik zweef nog net niet in een baan om de aarde. Je denkt het meeste geregeld te hebben en dat je dat beetje extra werk voor een ander best aankan. En dat lukt ook best, er vallen alleen wat andere dingen om - maar ach, zo'n blog - daar kun je later altijd weer verder mee, #not ? Tot het moment dat er weer 1 van de zeven sloten uitgevoerd wordt, de blog moet, alleen vuilbekken en schreeuwen in de tuin is niet voldoende - er moet stoom worden afgeblazen.

Zoon
Mijn moeder heeft naast een dochter ook nog een zoon, mijn broer dus en die heeft al twee maanden dienst. Niet dat dat moest, maar omdat dat zo uitkwam, net zoals ik wel eens twee maanden de klos ben. Als ik dienst heb blijven de mannen klusjes liggen, als hij dienst heeft blijven de vrouwen klusjes liggen. Ik heb ondertussen al visioenen van stapels vieze was die tot het plafond reiken. En het laatste verslag van mijn broer stemt mij pessimistisch.

Groen
Het laatste moeder spektakel is er een van kleuren en geuren. Mijn moeders thuiszorgjes hebben haar uitspraken serieus genomen en ondernemen stappen om de groene stoel door de kringloop op te laten halen. Het dringt niet tot ze door, dat mijn moeders uitspraken hol zijn. Ze praat met de stroom mee, ja ik moet eens een keer opruimen betekent niet dat ze dat echt wil, nee ze praat mee. Die stoel staat zo in de weg, ik breng hem wel een keer naar de kringloop - is een zin die ze makkelijk kan zeggen, want ze gaat de kringloop toch niet bellen. Dat de thuiszorgjes haar "het bellen naar" uit handen nemen heeft voor haar gevolgen, die zij niet overzien kan. In het beste geval is ze de hort op als de kringloop komt, anders kan het nog een lege boel bij haar in huis worden. 

Rood
Als mijn broer doorkrijgt wat er aan de hand is krijgt hij een rood waas voor ogen. Vooral als blijkt dat de vuilniszak, die hij twee weken geleden expres als test niet naar buiten heeft gedragen, nog steeds in haar badcel staat te geuren. Je krijgt misschien niet het gewenste resultaat, maar een test is nooit mislukt. Hij vult de vuilniszak aan met restjes uit de koelkast waar inmiddels 2 centimeter hoog de schimmel op staat en hij dankt de buren, die het gore ding voor hem bij de vuilnis zullen zetten. Voor de wasautomaat ligt, hij bevestigt het, de door mij gevreesde bult met was. Als ik later de foto's zie, krijg ik een rood waas - in de gang ligt een bult onbestemde rotzooi, ik ben bang dat mijn moeder weer van alles mee naar huis sleept. En de doorgang naar de slaapkamer waar ze vorig jaar bijna haar nek gebroken heeft is wederom kruipdoor sluipdoor. En de thuiszorg maakt zich druk om een stoel - ik ontplof haast.

Blauw
Om het kleurenspel af te maken wordt mijn moeder vervolgens door een mevrouw thuisgebracht, want moeders was weer eens gevallen. Volgens de mevrouw was het hard gegaan, maar mijn broer constateert dat alles het nog doet. Ze is de valpartij zeer waarschijnlijk binnen vijf minuten alweer vergeten en ze zal zich de komende dagen afvragen hoe het toch komt dat ze bont en blauw is.
 

Stilte

En toen was het stil. Toen kwamen er geen dagelijkse stukjes, gedichtjes en fotootjes meer. Het is wel vaker eens stil, maar nooit zo lang - wat zou er dan gebeuren in zo'n periode ? Op de camping bruin bakken met de voeten in een bakje met koud water ? Gewoon geen zin ? Of simpelweg druk, druk, druk ? Hmm, wat zal ik zeggen - de poep raakte de ventilator, we hadden een smurf te logeren en dan schiet de blog er bij in.

Poep
De poep had de ventilator al geraakt toen ik nog wel berichtjes schreef, maar ik wist niet wat ik er over kon of wilde schrijven. Dus ik deed alsof er niets aan de hand was en was druk met #ademinademuit. Het laatste bericht is van drie juli en pas nu (de 21e) zit ik achter mijn computer. Er ligt een lijstje naast mijn toetsenbord met losse punten, uitgangspunten voor een moppie tikwerk. Weet je wat, ik post eerst deze want ik geloof dat ik er weer ben en dan vul ik daarna de afgelopen twee weken zo goed en zo kwaad in. Het is niet anders, niets gaat ooit zoals je verwacht - c'est la vie.
 

Gedicteerd

We worden niet alleen gedicteerd door de tuin, maar de laatste paar weken ook door de omstandigheden. Een logee, om de dag op ziekenbezoek en dan komt het circus van condoleren en de uitvaart. Je hebt het allemaal niet in de hand, je bent een van de velen en je moet je schikken. We staan aan de zijlijn en ondersteunen voor zover dat mogelijk is.

Catering
Zo maakt hubby G. een grote pan soep, zodat zijn ouders bij ons kunnen eten. Zelf wil ik altijd brood eten bij de soep en ben op zoek naar wat haalbaar is. Hoe kun je broodjes maken, terwijl je zelf niet eens thuis bent ? Ik maak de broodjes en tijdens de laatste rijs gaan ze naar de kelder, daar is het koel en zo zullen ze niet tegen het plafond zitten als we weer thuis zijn. Bij thuiskomst gaan ze weer naar de keuken, als de oven op temperatuur  schuif ik ze erin. In de tussentijd komen mijn schoonouders binnen, verkleden zich, de tafel wordt gedekt. We eten, de soep is lekker, de broodjes goed gelukt. We hebben even rust.

van Zanten

De rust in huis is min of meer weergekeerd, maar de tuin blijft dicteren. We plukken de laatste rode bessen, een deel van de zwarte- en kruisbessen. Zwarte bessen, dat zijn die dingen die je op flessen Cassis ziet.

Collega
Toen ik nog werkte had ik een collega, die me vertelde dat zwarte bessen maar voor 1 ding goed waren, namelijk jam. Later toen ik zo'n struik kocht moest ik aan hem denken - nu ook, ik pluk een hele dikke rijpe zwarte bes en steek hem in mijn mond. Ik weet niet wat je van de smaak moet zeggen, het is gewoon vogelvoer. Ze ruiken ook niet lekker, ze ruiken niet zoet, ze ruiken kruidig alsof je in een jeneverstokerij staat. Omdat de bessen aan een tros zwarte bessen niet tegelijkertijd rijp zijn - er zitten zwarte, rode en groene bessen aan - is het dus geen plukken maar selecteren.

Super
De jam, die ik van de bessen potpourri maak daarentegen is uitzonderlijk, uitzonderlijk lekker.
 

Kringloop #12

Nog een laatste keer met de logee naar de kringloopwinkel, ze is waarschijnlijk erfelijk belast en scharrelt rustig rond. Ik vertel haar dat het geen plicht is om iets te kopen, dat het geen probleem is als je niets vindt. Maar ze heeft al een stuk smurfblauw crêpepapier en een hoesje voor haar telefoon op de kop getikt.

Beginner
Zelf koop ik het basis kookboek van de blauwe band. Dus dat heb je nog niet zegt ze later tegen me. Jawel. O, waarom koop je dat dan ? Nou omdat iemand cadeau te doen - aha. Bij mezelf denk ik, aan jou bijvoorbeeld, want ze heeft me al gevraagd het recept voor de havermoutpap, het Ierse sodabrood en een gewone cake naar haar toe te skaipen. Een kok in de dop of gewoon pragmatisch ?  

Wilde zwijnen

Na 3 weken broeden, zou er een kuikentje uit een kippenei moeten klimmen. We zijn met tien eieren begonnen, 1 is er gesneuveld en op de dag voordat het zover is verdwijnt er nog 1 spoorloos.

Half
Ook is een van de eieren op een vreemde manier open, een kuiken hakt normaalgesproken het dopje van de schaal en klimt er dan uit. Maar bij dit ei ligt gewoon 1 flank helemaal open, hoe dat nou gebeurd is het is een raadsel. Na een halve dag aanzien, doe ik iets wat volgens de boeken niet mag, ik pel het ei verder open. Maar de kloek snapt er niets van en het lijkt niet goed te gaan, dus zetten we zwaarder geschut in. We rollen het verlengsnoer uit, zoeken de warme lamp op en maken voor het kuiken een privé sauna.


Wakker
Om tien voor vijf 's ochtends zijn we wakker, in pyjama en met een nachtlampje gaan we naar het kippenhok. Het solo kuiken leeft en er zijn ondertussen vier kuikens zelfstandig uit het ei gekropen. Wikken en wegen. We doen de warme lamp uit en verhuizen de kloek, de kuikens en de resterende drie eieren naar het "alleen op de wereld" kuiken. De kloek gaat zitten, de kuikens kruipen onder haar rokken en wij gaan weer naar bed. Als ik later ga kijken zijn ook de laatste kuikens uit het ei gekropen.

Geel
De kuikens zijn nu net uitgekomen op de dag dat onze logee weer naar huis gaat, maar ze kan ze nog zien. Ze zijn niet geel zegt ze, nee ze zijn niet geel het zijn kleine Zorros met zo'n streep om de ogen. Ze hebben een tekening die je ziet bij wild - het zijn geen kuikentjes, het zijn jongen van een wild zwijn.
 

Eend

Ooit vroeg ik mijn nichtje of ze een stukje vis wilde, het antwoord was "nee". Daar plagen we haar nog steeds een beetje mee, de vis was namelijk de pudding en zo'n stukje vis wilde ze best wel.

Pudding
Deze vakantie mag ze zelf pudding maken. Goed op de melk letten vertel ik haar, terwijl ik er als een sergeant-majoor bij sta om toezicht te houden. Dat is maar goed ook, want pannen schijnen zwaar te zijn. Ik heb drie verschillende smaken pudding in huis en zo maakt ze eerst een roze vis. De tweede keer wordt het een chocolade eend. Lust je een stukje eend, met klontjes ?

de tas van Bloem

Op de doos plaatst Bloem een link, een tas - en ondanks dat het haken is val ik. Omdat ik een haat liefde verhouding heb met haken heb ik per se een patroon nodig - dus ik zoek. Ik zoek me helemaal suf, maar ik vind het patroon uiteindelijk.

Taart
Als ik me vroeger niet zo prettig voelde van binnen, bakte ik taarten. Ik voel me nu ook niet geweldig, maar ik bak niet - ik haak. Ik moet denken aan "als je wint" van Herman Brood en Henny Vrienten, "hij denkt niet na, hij fietst". Ze denkt niet na, ze haakt. Uit de weeskindjes tas pik ik een leuke bol wol en daar kies ik 2 andere kleuren bij en zo gaat mijn project overal mee naar toe. In de auto, in de fietstas, mee in de trein en de tas wordt groter dan verwacht. Als de tas pas half af is, is hij al groot genoeg om als tas te fungeren.

Trein
Op weg naar Apeldoorn in de trein is het opeens gedaan, hij is groot geworden - iets kleiner was ook prima geweest. Nu komt het moeilijkste deel, de afwerking - het hengsel moet aan de overkant bevestigd worden en als je spullen je lief zijn zal er ook een voering voor gemaakt moeten worden. Als je alleen bollen wol vervoert en je je haaknaalden in een etuitje hebt, gaat het ook zonder voering wel.

Kritiek
De ontwerpster heeft bij het patroon al geschreven dat sommige mensen meer wol nodig hebben en ook bij mij was dat het geval. Het haken van de rondingen van de ovalen bodem werd bij mij niet mooi, dus heb ik halverwege de toeren voor de bodem het patroon verlaten en de meerderingen op gevoel gemaakt. Als ik de foto's bekijk lijkt het hengsel over de lange kant van de tas te zitten, maar bij mij zit het hengsel over de korte kant. Ik denk dan altijd dat zoiets aan mij ligt, maar als je het zelf anders wilt hebben, zul je bij de start van het hengsel zelf even de juiste plek moeten zoeken. De tas start met een ketting van 40 lossen maar als je geen mega tas wilt, zijn 25 tot 30 lossen volgens mij zat.
 

Tekentrein

In de trein kun je tekenen, je hebt een mini tafeltje voor je kneedgom en daar prik je dan je potloden in. De rest ligt op schoot terwijl je door het landschap schiet. Mijn nichtje kondigt aan dat ze eerst schetsen gaat maken. Schetsen van een kat, die ze nog nooit gezien heeft.

Advertentiespel
Ik krijg vier verschillende kattenhoofden om uit te kiezen en een stuk of vier verschillende lijven. Het zijn allemaal actieve lijven - dat maakt het kiezen een stuk moeilijker, want ik ken het lijdend voorwerp eigenlijk vooral in diva op de divan positie. Daarna worden er talloze ogen getekend, die ik allemaal afkeur - hij heeft meer liggende dan staande ogen leg ik uit. Gelukkig behoort dat ook tot de mogelijkheden.

Maan
Nadat het lijdend voorwerp ingekleurd is komt het landschap aan de beurt. Het is nacht zegt ze, de ronde bol is niet de zon maar de maan. Ze pakt het zwarte kleurpotlood, de punt breekt, het wordt dus geen inktzwarte nacht, maar een donkerblauwe.

Openbaar vervoer

Sinds ik niet meer in de grote stad woon, reis ik amper nog met het openbaar vervoer. Ik heb wel een OV chipkaart, dat wel, maar ik gebruik die vooral als ik met mijn moeder op stap ga. Maar met de logee in het vooruitzicht vroeg ik me af of ik niet met trein en of bus op stap zou kunnen in plaats van altijd maar die auto.

Zoektocht
Op internet kun je veel vinden, vooral dingen die je niet zoekt. En tuurlijk de ov chipkaart is in heel Nederland geldig, maar iedere vervoerder heeft andere regeltjes en andere abonnementen. In sommige steden hebben ze speciale kaartjes en zo hebben ze een nationale wirwar gecreëerd. Duidelijk een systeem dat niet door een huisvrouw bedacht is. Uiteindelijk is de kaart voor de logee het makkelijkst geregeld, een kaart zodat ze in mijn kielzog gratis met de trein mag. Zelf ga ik zo weinig met het openbaar vervoer dat ik geen flauw idee heb wat voor mij handig is. Na veel informatie vergaren besluit ik tot een regionale 20% korting kaart voor € 7,50 in de hoop dat die zich terugbetaalt.

Onhandig
De treinen rijden op tijd, ik geniet en kijk naar buiten - de overkant tekent en puzzelt. Na de eerste korte reis maken we een wat langere trip, ik begin me te vermaken - leuk weer eens met de trein. Tot het moment dat ik denk dat ik van vervoerder moet wisselen, kaart voor de ene lezer "bliep - uit" - ik kijk op en zie de kleuren van de al klaarstaande trein. O, dat is dezelfde vervoerder, kaart voor de lezer - de lezer zegt nee. O, uhm - dan de kaart maar voor de andere lezer houden "bliep in" en weer uit ? Nee. O, uhm de andere lezer "bliep in". Totale verwarring, maar ik ben "in" bij de juiste vervoerder, dus hup op de trein. Later zie ik dat de vervoerder waar ik niet mee ben gereisd vrolijk 20€ van mijn kaart afgeschreven heeft. Zie dat maar weer eens terug te krijgen, ik ga achter de computer zitten en hoop het snel te regelen - maar nee. Eerst moet je je kaart aanmelden bij die vervoerder, dan moet je met die kaart langs een oplaadpunt van die vervoerder en dan mag je pas declareren. Puur ontmoedigingsbeleid - handig een nationale OV chipkaart #wirwar.
 

Klompen

Dit jaar meldt ze het voor de zoveelste keer - ik wil ook klompen. Nou denk ik, dan moet dat maar - op naar de klompenmaker. Van te voren meldt ze al welke kleur ze moeten zijn. Ik zie een donkere wolk, ik weet dat de klompenmaker alleen de mini maten in blauw en rood heeft, de rest heeft een motiefje onder de blanke lak zitten.

Kaal
Het worden dus kale klompen, klompen zonder kleur puur natuur. Thuis mag ze zelf aan de kwast, eerst gronden en dan aflakken. Qua kleur moet ze het doen met wat er nog aan verf in huis is en zo worden haar klompen net zo blauw als de schuurdeuren. Maar die kleur, druipt die er later niet af ? Nee, die druipt er later niet af - dan zou het ook allang van de schuurdeuren gevallen zijn.

School
Ze oefent met lopen en zegt - het is toch moeilijker dan ik had verwacht. Na een paar dagen is dat over. Ze verklapt dat als ze straks weer naar school gaat ze de klompen stiekem mee wil nemen. Kijken hoe de juf reageert als ze op haar klompen door de klas klost.
 

Museum

Wil je naar het museum vraag ik aan mijn nichtje ? Schokschouder, waarom niet. Ok, dan gaan we morgen. Als we op de dag zelf onderweg zijn vraagt ze, ben je al eens eerder in dit museum geweest ? Nee. O dan is het goed, want anders was het niet leuk geweest. Sommige antwoorden doen je versteld staan. Dat antwoord zou ook betekenen dat we niet naar het Kröller Müller museum kunnen, of dat we wel kunnen maar dat het dan niet leuk zou zijn !?!

Blauw
Ik geef de stadsplattegrond af en probeer me zo weinig mogelijk met de route naar het museum te bemoeien. Onderweg komen we door een steeg met kunstwerken. Ik grijp naar de camera, wil je er ook op ? Nee. Nou dan niet. Ik vind het echt een prima kunstwerk, mooi gestileerd, blauwe konijnen, beetje stripachtig, golvende lijnen. Dwaal ik af ?

Speuren
In het museum krijgt ze een vel met plaatjes, daar mag ze de juiste schilderijen bij zoeken. Op die manier verveelt ze zich niet, maar is het meer zoeken naar de kunstwerken dan ook echt kijken. De schilderijen, die ik zelf verwacht, zijn er niet omdat er in het museum vooral vroeg werk hangt. Wel val ik in een bloemen schilderij van Nolde, zoveel kleuren in 1 penseelstreek overweldigend. Ik mag er helaas geen foto van maken. We steken over van de aanbouw naar het woonhuis, we kijken filmpjes, de rest van de tentoonstelling en doen "steen papier schaar" om te beslissen wie het eerst naar het toilet mag. We sluiten af met een klein rondje door de tuin - natuur geen kunst - bloemen, gras en een moestuin.

Moestuin #37

Er sluit weer een hoofdstuk in de moestuin, dat van de erwten en tuinbonen - alles eraf voordat de bonen te droog worden. De sla doet het nog prima en we eten elke dag rode bessen.

Yuk
Met een logee die wel aardappelen en vlees blieft maar voor groente haar neus ophaalt is het zoeken in de moestuin. Ik oogst niet veel meer dan we normaal zelf zouden eten. Ze krijgt een half schepje van dit en een half schepje van dat. Ik kijk niet naar haar, terwijl ze haar laatste veertien kapucijners weg zit te werken. Ze knaagt zonder problemen drie rauwe wortelen weg, maar met de ene gekookte die ze krijgt heeft ze meer moeite.

Half half
Ze krijgt een halve plak gebakken courgette, een muis zou van honger sterven. Ik schep ongevraagd haar bord vol met komkommer of sla, tijdelijk doof voor protesten. Ze komt met een puzzel aanlopen, die half af is, ze heeft nog een woord nodig - dat woord krijg je als je de zin afmaakt. Ik herken het meteen, het is een bekende slogan, eet iedere dag 2 ons puntje puntje puntje en twee stuks fruit. Ze heeft geen flauw idee . . .
 

Broeds #2

De eieren had ik onder de beide broedse kippen verdeeld, maar al snel had een van de kippen een ongelukje. Ze had een van de eieren onder zich vermorzeld en wat resteerde was een lekker hapje. Dat schiet niet op en zo verplaatste ik alle eieren naar de andere kip. Die andere kip is trouwens niet minder lomp.

Krielen
Krielhennen zijn heel voorzichtig met de eieren, dus het gedrag van de broedse kippen valt me erg tegen. Daarom had ik me voorgenomen de 2e tien eieren onder de krielhen te leggen. Er was alleen 1 heel klein probleempje, de krielhen was niet broeds meer. En zo zit de ene kip nu op 9 Leghorn eieren en de andere kip op 10 Rhode Island red krieleieren. 

Familiekamer

We gaan om de dag en op zondag naar opa,

ik vind het heel moeilijk hem zo te zien liggen.

De logee puzzelt in de familiekamer en ik loop heen en weer.

Zo moeilijk.

 

 

Aan de wand van de familiekamer hangt een apart schilderij,

ik schiet er plaatjes van

zodat ik later een collage maken kan en me deze tijd herinneren kan.

Nu is later of later is nu - ik weet het even niet.

 

 

 

Logeren

We kunnen het logeren uitstellen, door laten gaan of afblazen. Maar wie weet wat wijsheid is ? Ik overleg met hubby G en we besluiten dat we het net zo goed door kunnen laten gaan. Ik overleg met mijn broer en we spreken af dat als het niet meer gaat, hij de logee weer op komt halen.

Smurf
De kleine smurf wordt met tassen vol bagage afgeleverd en haar fiets stond al hier. En toch kun je dan nog dingen vergeten. Het weerbericht voor de eerstkomende dagen is niet zo heel florissant, typisch Nederlands - hollen of stilstaan. Dus Ik vraag haar of ze een regenjas bij zich heeft, ze kijkt me verbaasd aan. Het antwoord is nee, het is toch zomer . . . ik heb trouwens helemaal niets met lange mouwen bij me. Tsja.

Levensbelang
Later blijkt dat je ook nog andere dingen kunt vergeten, zoals bijvoorbeeld de lader voor je mobiele telefoon. Terwijl die, als beginnende puber, wel jouw lifeline met jouw eveneens vakantie vierende vriendinnen is. Tsja. Ik ben laconiek en denk daar leer je misschien van, hubby G is wat toeschietelijker en leent haar een lader - dat had ik nou niet gedaan, tsja. 
 

Het moet nu

Je hele wereld kan om je heen neerstorten, de natuur gaat haar eigen gang. Dus besluit hubby G dat vandaag het moment is. Het moet nu gebeuren, ze hebben onweersbuien, wind en regen voorspeld oftewel het kan niet langer uitgesteld worden. 

Het
Het, daar bedoelt hubby G het plukken van de kersen mee. Emmers en teilen worden verzameld, de ladder wordt in stelling gebracht, het trapje wordt gecharterd en het net wordt losgeknoopt. Het is nog vroeg in de ochtend en toch is het al knappend heet. Ik zit ergens boven in de boom, het waait lichtjes, ik zweet, ik word langzaam gebraden - opdienen met een sausje van kersen. Ik ben dit jaar niet goed, de kersen smaken me niet zo en aan de kersen ligt het niet. De warmte, het gedoe met opa, mijn moeder, het vooruitzicht van een logee - het is gewoon een beetje te veel.

Oogst
Uiteindelijk hebben we een mooie oogst, in de koele schuur sorteren we de kersen. De minder mooie gaan in de jam, de mooiste houden we apart om te eten. Je vraagt je af hoe je al die kersen op moet krijgen, maar ik verwacht hulp van mijn broer en de logee.
   

Weken

Het is de bedoeling dat de kleine smurf van mijn broer hier komt logeren, maar voordat het zo ver is breekt opa zijn heup. Wat nu ? Vooral wat nu - als ze in het ziekenhuis besluiten hem niet te opereren, want foto's zeggen meer dan 1000 woorden.

Foto
De gemaakte foto's van zijn heup tonen een lelijke breuk, maar erger zijn de longfoto's . . . uitzaaiingen. Vorig jaar hebben we een heel proces doorgemaakt, opereren, chemo, bestralingen. Het jaar erna was zwaar, opa was de weg kwijt, later was hij stilletjes en hij kwam niet terug op zijn oude niveau. Zijn conditie ging simpelweg niet vooruit, je bedenkt van alles maar niets hielp. Je zoekt naar de beste manier om hem er weer bovenop te helpen, maar nooit denk je aan uitzaaiingen. De inschatting van het ziekenhuis, nog twee à drie weken.

Ochtend
Het is ochtend, het is warm en ik heb belabberd geslapen, ik rol uit bed, mijn slippers zijn onvindbaar. Ik plerk op mijn blote voeten naar het toilet en de realiteit dringt tot me door. Kan dit geen boze droom zijn, vraag ik mezelf ? Ik hoor het de arts nog zeggen, U kunt nog makkelijk 100 worden. Maar als 100 dan niet kan, had het dan niet ook zonder die gebroken heup gekund ? Ik had hem die laatste paar weken gegund zonder pijn en zonder het ongemak van aan bed gekluisterd te zijn. Had dat nou niet gekund ? 
 

Ligstoel #2

Een lange tijd heeft vooral katmans de ligstoel onveilig gemaakt, maar met de huidige temperaturen vond ik het hoog tijd voor verandering. In de volle zon was het veel te heet, dus gelijk een kruiwagen sjouwde ik ermee door de tuin - schaduw. Daarna heb ik er vier dunne tuinstoelkussens in gedrapeerd zodat ik niet aan de stoel zou vastplakken.

Plankje
Het plankje dat aan de zijkant hangt vulde ik met: een telefoon, een patroon en het bijbehorende haakwerkje. Twee toeren later vlucht ik naar binnen, te warm en geen ober, die me verkoelende cocktails komt brengen. Straks nog een paar toeren met een koel glaasje drinken erbij.

Jampotglazen

Na het verwerken van twee emmertjes bessen was ik door de jampotten heen. De conclusie: er wordt hier meer jam gemaakt dan gegeten. Maar wat moet je dan met het fruit ? Weggooien is ook zonde, daarnaast heb je soms jaren dat er amper iets aan de boom zit. De spreekwoordelijke zeven magere jaren.

Bestel
Dus achter de computer zoek ik of mijn leverancier nog steeds het goedkoopste is en bestel een nieuwe lading jampotten. Ik kies voor de goedkope - lees langzame(re) - verzending, maar de postbodes houden blijkbaar van jam, want ze bezorgen de nieuwe potten de volgende dag al thuis.

Moestuin #36

Botermals. Waar ik het over heb ? Over sla natuurlijk, zelfs de slakken lusten het.




Dikke kroppen sla
Slakken liggen op de loer
Ochtend mes water

2 Emmertjes

Dit jaar hebben we de bessen op het juiste moment gesnoeid, we hebben er een net over en het resultaat mag er zijn. Mooie volle trossen, met dikke grote bessen. Nu zou een hulp in de huishouding wel goed van pas komen. Voordat het te warm wordt pluk ik twee kleine emmertjes met bessen en dan denk ik wel genoeg te hebben.

Twee
Als ik de bessen later aan het schoonmaken ben vraag ik me af of het wel goed zit met mijn nieuwe bril. Want die twee kleine emmertjes leveren dik drie kilo bessen op. Ruim voldoende, de soeppan zit behoorlijk vol en de geleisuiker moet er ook nog bij. Ik laat het eerst een nachtje staan voordat ik er morgen jam van maak.

Aanrechtvulling

Ik bak elke week brood, af en toe pizza en hubby G is de krentenwegge en koekenbakker. Ik ben ooit begonnen met brood bakken in een broodbakmachine, best geinig - maar de vorm van het brood irriteerde me. Nadat ik een paar broodbakvormen aangeschaft had, was ik van het vormprobleem af en werd de broodbakmachine een veredelde kneedmachine.

Marktplaats
Omdat de bakvorm van de broodbakker al een tijdje lek was keek ik uit naar een vervanger, maar nergens een broodbakmachine in de aanbieding. Bij de kringloop stond er eentje, die al een zwaar leven gehad had - dat is niets. Op marktplaats stonden er verschillende, maar niet in de buurt. Zal ik dan eens iets anders kopen dacht ik, een kneder in plaats van een alles in 1 ? En daar op MP stond hij, een glimmend zwart geval - zelfs tweedehands zijn ze prijzig. Ik heb gewikt en gewogen en de mailtjes gingen langs elkaar heen en ik dacht nou ja - dan niet. Ennèh, nu staat hij daar - op ons aanrecht.
 

Twee weken

Ik merkte het al aan de pioenrozen, meestal kan ik mijn moeder een bos geven als ze jarig is, dit jaar niet. De natuur loopt twee weken achter. Nou ja de natuur loopt op zich niet twee weken achter, de natuur doet gewoon haar ding.

Handig
Het is meer gemiddeld, zo is het ook met de kersen - vorig jaar rond deze tijd was ik al druk in de weer met de kersen. Handig zo'n blog - dan kun je dat even teruglezen. Nu kleuren de kersen, maar is het hopen op aanhoudend gunstig weer en kijken. Kijken, kijken en af en toe een kers proeven - nog zeker een week voordat het geweld losbarst.

Kleur in de moestuin

Kom eet ons, wij zijn al groot, twee derde verkeerslicht - groen en rood. Meestal begin ik er niet aan, radijsjes, scherpe krengen. Maar ach, het is toch wel leuk, gewoon voor erbij. Inkerven en dan in een bak met koud water laten staan.


Radijs groen en rood
een eerste hap vertelt je
de kleur van binnen

Broeds

Onze kippen zijn al wat ouder, er zijn er al een paar omgekukeld en vier ervan zijn haaibaaien eerste klas. Dat de pikorde al geregeld is boeit ze niet, als je in de weg staat kun je een optater krijgen. De krielen zijn al geminimaliseerd tot 1 hen en 1 haan. De haaibaaien zijn nooit broeds, de andere kippen zijn het soms, de krielhen is vaker broeds, maar meestal op een moment dat het jou niet uitkomt.

Eieren
Ik merkte dat iedere ochtend en avond dezelfde kippen op een nest zaten, met geen pikhouweel er vanaf te krijgen, conclusie: broeds. Ik overleg met hubby G of we dit jaar tijd hebben voor kuikens en zo struin ik MP af - op zoek naar broedeieren. Ik overleg nog met de pony buurman, wil jij ook, heb jij al ? Hij had al nieuwe kippen, maar de keuzes doorspreken is nooit verkeerd. En dan nog, de buurman kennende als ik straks een hele mooi haan of hen heb heeft hij vast interesse.

Fiets
Na een belronde stappen we op de fiets om eieren te halen, daar aangekomen voltrekt zich een typisch fenomeen. Er worden handjes geschud en dan wordt er gepraat, hoe heet je, waar kom je vandaan, ben je er dan een van die en die en waar woon je dan ? Totdat ze ongeveer weten wat voor een vlees ze in de kuip hebben, dan wordt er over de kippen gepraat. De verkoper is een liefhebber van het ras, wij zijn simpelweg liefhebbers van "de kip". We gaan met zijn drieën de kippen bekijken en pas dan ruilt een doosje eieren van eigenaar, niet eerder.
  

Moestuin #35

Het moment is aangebroken in de moestuin, dat moment dat je eigenlijk niet goed weet wat je zal eten. Ondanks dat het Sint-Jan is geweest, asperges en rabarber mogen nu op krachten komen in plaats dat ze op het bord belanden, is er keuze. Alles lijkt hoognodig geoogst te moeten worden, dus kiezen is moeilijk.

Bonen
De gewone stokbonen zijn op weg naar de hemel, maar bloeien nog niet. Vaak knip ik ze dan 1 keer af op heuphoogte, maar ondanks dat weten ze het net dat over het bonenvak hangt wel te bereiken - dus heeft het zin ? Ik heb al een keer sperziebonen gegeten en ik zag dat de tuinbonen bijna aan de beurt zijn, maar eerst . . . verse kapucijners.

Winter
Dat kapucijners wintervoer is, bleek toen mijn moeder belde. Ik ga zo kapucijners plukken meldde ik. Kapucijners, die eet je toch in de winter, was haar reactie. Als zelfs mensen van voor de oorlog kapucijners alleen in pot, blik of gedroogd kennen dan is het ook niet gek dat de rest van Nederland ze niet vers kent.
 

Condoleren

In de krant zien we dat de (schoon)moeder van kennissen is overleden, de strijd gestreden. Ik noteer het tijdstip voor het condoleren in de agenda. Van te voren oefen ik altijd even op "gecondoleerd", zodat ik er niet per ongeluk "gefeliciteerd" uitflap.

Hinderen
Tijdens het condoleren staat in de rij iemand, die in plaats van handje schudden doorlopen uitgebreid een praatje aanknoopt. De rij achter hem wordt langzaam langer, er worden blikken gewisseld en hij wordt uiteindelijk met zachte hand doorgeschoven. Ik loop handjes schuddend de rij af en kom langs de kleinkinderen, eerst de kleintjes en dan de grote. En daar had ik van te voren niet over nagedacht - wat zeg je, tegen die kleintjes ?

Thuis
Later thuisgekomen, scharrelen we samen in de tuin, ik wied en zaai zaadjes. Ik haal de camera, want de hemel is zo mooi . . .

Mini opruimwoede

Af en toe wierp ik er al een blik in, o ja heb ik ook nog - een tas met gekregen bolletjes. Ik mocht voor mijn verjaren bij M zelf uit haar voorraad kiezen en zo koos ik voor stiefkindjes, bollen die helemaal alleen op de wereld waren. En alle restje katoen, die er maar te vinden waren. Want katoen is leuk, maar ook prijzig en voor je een voorraad kleurtjes aangelegd hebt ben je zo een paar jaar verder.

Knoopjes
Maar de restjes katoen lagen met elkaar overhoop en daar moest hoog nodig iets aan gedaan worden. Dus ik haalde de tas leeg, volle bollen naar links, de kluwen ongeregeld naar rechts. Ieder losgepeuterd bolletje sorteerde ik op kleur en zo had ik uiteindelijk vijf zakken met een regenboog. Nu nog een geschikt projectje.

Love actually

We hebben een vrije dag benut om aan onze honderd klusjes te werken en we sluiten de dag af met een filmpje. Ik mag kiezen en kies de enorm lange film "Love actually". De film waar hubby G van te voren al van zei, voor mij hoeft dat niet.

Kerst
De film heeft een enorme sterrencast en zo hebben ze vast veel mensen de bios ingelokt. Het verhaal speelt in de aanloop naar kerst toe, maar dat kun je amper merken, je verwacht de standaard kerst thema's - maar ik heb ze niet gezien. Geen Scrooge hooguit een mini-Scrooge in de vorm van Billy, geen grote gebaren - het is als seks sells, waarin het woord seks vervangen is door Kerstmis. Het is een enorme draak van een film, allerlei verhaallijnen lopen door elkaar en ondanks dat ze behoorlijk in de film gesneden hebben duurt de film 130 minuten. 130 minuten waar leuke verhalen doorsneden worden door totaal oninteressante. Als je veel dingen tegelijk doet, doe je ze nooit allemaal goed - als ze de helft van de lijntjes er totaal uitgeknipt hadden, dan was de film een stuk beter uit de verf gekomen.

Nominaties
Zou het een slecht filmjaar geweest zijn ? Want de film heeft twee golden globe nominaties ontvangen, voor beste komedie & beste script. Het is een lange film, er zitten platte stukken in en vooroordelen worden tenenkrommend tot iets komisch verheven. Van mij hadden ze de platte stukken en de vooroordelen er rustig uit mogen knippen, daar was de film niet slechter van geworden. Bepaalde verhaallijnen zijn zo goed, die hadden met gemak tot 1 film uitgewerkt kunnen worden. Hugh Grant als de Engelse Rutte, die als een blok valt voor de dame die de koffie & koekjes serveert. Colin Firth, die door vriendin en broer een oor aangenaaid krijgt en in zijn zelf opgezochte eenzaamheid vindt hij, wat hij misschien nog nooit had.

Alle
Het gevloek in deze film doet denken aan de openingsscene van "4 weddings and a funeral" en dat het script uit de pen van dezelfde schrijver komt is dus geen verrassing. Zelf vind ik de "blunt talk" van de gevallen pop ster met de foute kerstplaat leuk. Maar hoe kan het dat een film het stempel "alle leeftijden" krijgt, terwijl er zo gevloekt wordt en er een platte verhaallijn met verplichte bloot in voorkomt ? Het is mij een raadsel.
 
 

Moestuin #34

Nog steeds restaurant sla op het bord, radijsjes, twee soorten bladsla en de 1e krop sla die uit de tuin. De deugd, die in het midden stond - nu kunnen de andere twee kroppen nog iets groter worden.

Zacht
Verse sla uit de tuin, die blaadjes zijn zo zacht. Supermarktsla moet tegen een stootje kunnen en is daarom een stuk steviger. We hebben nog wat extra sla gezaaid - of het goed opkomt is altijd maar afwachten. Nu het weer eens goed geregend heeft is de kans wel groter. Als het warmer wordt groeit de sla als kool en kom je er eventueel in om. Maar gelukkig kun je in 1 pan slasoep zo vier kroppen kwijt en de chickies lusten ook wel een mals blaadje.

Kringloop #11

Toen ik de plaatselijke kringloop net ontdekt had, sleepte ik er keer na keer breiboeken uit. Er is lang geen nieuwe aanvoer geweest of oninteressante aanvoer. Ook nu ben ik eigenlijk gevallen voor bladen, die ik zelf nooit nieuw zou kopen. Een oerdegelijk kunsthaakblad en een Phildar voor potwortels.

Haathaken
Als haakster maak ik altijd de raarste fouten, dus de uitgave van "die Masche" uit het jaar nul is meer een kijk en kwijl blaadje, dan dat ik ook werkelijk Mitteldeckchen Stokroos in groen en wit ga haken. Iets uit het blad haken lijkt me te hoog gegrepen, want ik raak alleen van de motief tekeningen al draaierig.

Moestuin #33

Eindelijk, ik heb ze er haast aangekeken, eindelijk "boontjes" uit eigen tuin. Het zijn geen bonen, maar doperwten. De doperwten hebben het zwaar dit jaar, ze zijn maar zo zo opgekomen en kevers hebben allemaal ronde hapjes uit het blad genomen.

Groen
Het is alweer geen geurfotografie, de net geplukte peulen ruiken zoetig en groen. Is groen een geur ?

Doperwten hangen
lekker in de zon knus dicht
opeen in een peul

Blokje om #11

Nadat we de auto naar de garage gebracht hebben lopen we terug naar huis. We hebben de "ruim op" shopper bij ons en leven ons uit. De bermen zijn pas gemaaid, dus plastic bekers zijn verworden tot snippers plastic. Maar nu er gemaaid is kun je ten minste de rommel weer gewoon zien, zodat je het uit de berm kunt plukken.

Gooi
Bij thuiskomst is de tas vol, 1 emmer plastic & blikjes, 1 emmer voor de grijze container en wat papier. Het ergste, een soort piepschuim geval, wat ooit een kerststukje geweest is. Het groen dat erin geprikt zit is van plastic en brokkelt af als je er naar kijkt. Mijn humeur daalt, ik mag dan een kwartier nodig hebben om het van de stoep in de container te krijgen, erger is dat de rest ergens in de natuur ligt.

Koppensneller

Ik maai gras, nou ja niet echt - het is te droog om gras te maaien. Her en der komen er al gele plekken in het tapijt en op de oprit heeft het gras er al helemaal de brui aan gegeven. Maar er steken overal sprieten, grashalmen, gele boterbloemen en witte klaver bovenuit - dus er moet iets gebeuren. Ik haal het paard van stal en zet de messen op de hoogste stand.

Donker
Als ik de opvangbak sta te legen kijk ik omhoog, ik kan mijn ogen niet geloven - allemaal donkere wolken. Zou het dan echt, zouden we eindelijk regen krijgen ? Als bewijs maak ik een paar foto's, maar de wolken drijven allemaal over, naar verder weg zodat het daar regenen kan.

Aardbeien passé

Aardbeien heerlijk, maar wat ben ik blij dat het er weer op zit. Alhoewel ik al een volleerd aardbeien milkshake maakster aan het worden was. Maar niet getreurd, het volgende fruit dient zich al aan.


vitamine Cé
rode bessen krengen vol
met kleine pitjes

Hobbydoosdag 2015

Dit jaar was er maar weinig animo voor de hobbydoosdag. De reisafstand is niet altijd overkomelijk of er werd gedacht alweer in Apeldoorn . . . of het kwam gewoon niet uit of een combinatie van deze redenen. Lang leek het erop dat we maar met zijn tweeën zouden zijn, maar uiteindelijk werden we een trio.

Hobbydoosdag
Alhoewel het forum aan een webwinkel vast zit, zou het forum zonder die winkel ook heel goed kunnen bestaan, het heeft een eigen identiteit. De hobbydoosdagen worden niet door de winkel, maar door leden van het forum georganiseerd. Als je ruimte hebt voor een blik kakelende dames en zin, dan kun je zo'n dag organiseren. Je gooit een balletje op binnen het forum en je ziet dan wel waar het schip strandt. Deze keer strandde het schip dus bij drie deelnemers, dan is het dus meer een koffievisite dan een hobbydoosdag.

Anders
Als je met zijn drieën bent is het toch anders dan als je met een hele kudde bent. We vielen ongeveer tegelijk binnen en dronken samen met de mannen koffie. De mannen verdwenen naar boven om samen een media box te installeren en gingen later met de auto op stap. Een koffievisite met een handwerkrandje, er kwamen drie breiwerkjes te voorschijn en we probeerden de problemen in de wereld op te lossen. Ik moest dat wel even onderbreken om mijn steken te tellen en eens goed te kijken waar ik in het patroon gebleven was. Uiteindelijk zijn we tot de conclusie gekomen dat we helaas de problemen niet al breiend op konden lossen.

Hapje
Voor je het weet is zo'n dag weer voorbij, je krijgt trek - wat zullen we doen ? Ik informeer bij de heren hoe laat ze thuis dachten te zijn. Een kwartiertje & haal maar vast iets was de reactie van de heren. Iets halen ? Dat ging M te ver, ze trok de deur van de vriezer open en haalde daar een voorraad hapjes uit waar je U tegen zegt. Ze monkelde, halen, ik kan hier ook heel goed friet bakken en dat deed ze. Weer een sms-je, het ging iets langer duren - geeft niet toetste ik terug, wij beginnen vast.
 

Zeven

Mijn moeders nieuwste stokpaardje is - ik doe alles nog zelf en op de markt zeggen ze over mij - kijk, die doet alles nog zelf. Het is een hardnekkige uitspraak en ze herhaalt het zo vaak dat ze het zelf is gaan geloven. Ik word licht onpasselijk als ze het tegen me zegt, omdat ik weet hoeveel moeite het me kost alle ballen in de lucht te houden. Daarnaast ben ik niet de enige, die ballen voor haar in de lucht houdt. Misschien bedoelt ze ook, ach nee als ik daarover nadenk raakt het kant noch wal.

Super
We hebben een zak vol met oude kleren en ik stel voor die zak samen weg te brengen, met eventueel een bezoek naar de supermarkt. Ze zegt - ja dat is goed, kijk jij even wat ik nodig heb. Pardon ? Ik doe alles nog zelf en dan tegen mij zeggen - kijk jij even wat ik nodig heb - tot tien tellen en slikken. Ik maak een lijstje, beschuit, jam, ze roept suiker dus ik noteer 2x, salade, boter, brood. Brood hoeft niet, want ik ga naar de markt en dan haal ik daar brood. Ik sta met mijn oren te klapperen, want ik heb al in geen maanden brood van de markt bij haar in huis gezien. Maar ik raak langzaamaan opstandig en streep het brood van het lijstje. Want wat voor een dag is het vandaag vraagt ze ? Donderdag. Oh reageert ze. Niet zo gunstig voor brood denk ik bij mezelf, alhoewel de broodkraam er volgens mij elke dag staat.

Lust
Ik kijk nog eens in de koelkast, brood dat ik voor haar gebakken heb - dat moet uit de vriezer gekomen zijn, melk over de datum, restje sardines, restje spaghetti (dat wil ik aan de vogels voeren) en nog een ondefinieerbaar kliekje. Twee flessen mayo, een grote homp kaas, twee flessen limonade en ik vraag me af of ze worst lust. Ik tel . . . 1 grote gekookte worst, 1 verpakking met drie kleine ossenworstjes, 1 stuk gebraden gehakt en vier leverworsten en dan bedoel ik geen kleintjes. Geen worst halen kriebel ik op mijn lijstje.
 

De hysterische huisvrouw #6

Hubby G meldt dat hij volgende week een party heeft in A., of ik mee wil zodat ik naar mijn moeder kan. De party is eerst gepland voor donderdag, maar later wordt het woensdag. Op woensdag is ze naar de dagopvang, dus dat lijkt mij een heilloze zaak. Als mijn broer belt vraag ik of hij nog plannen heeft voor volgende week, misschien wel, maar dat moet nog in de groep gegooid worden. Later blijkt dat de party toch weer op donderdag gehouden wordt . . .

Goed
Dus ik bereid alles voor, een telefoontje naar de apotheek, een nieuw afdrukje van "het lijstje" en meldt mijn broer dat ik donderdag naar moeders ga. Dit is een onrustige week, waarin ik al een keer macaroni gemaakt heb met volgens hubby G te weinig groente, zucht. Dus wat moeten we die donderdag dan eten, iets halen ? Pizza ? Hot chicken wings ? Ik heb 's nachts (deze week al vaker) een verhelderend inzicht en zo sta ik al voor de koffie in de keuken druk te doen. Strijdplan: een meeneem macaroni maaltijd salade, paar vorken mee en we kunnen goed eten waar we maar willen. Ik ken die parties, het food gedeelte komt meestal niet verder dan een paar bitterballen en een verdwaald vlammetje.

Nieuwsgierig
Hubby G komt vragen of we tussen de middag warm eten of wordt het soep ? Geen van beide is het antwoord, hij trekt een paar denkrimpels in het voorhoofd en vertrekt weer naar de puter van zijn baas. Ik hak een halve bak champignons en twee paprika's in de pan, ik kook aspergekoppen en kook macaroni. Ik meng de macaroni met het champignon mengsel en een paar lepeltjes "Miracle whip". De macaroni gaat in een schaal en ik dek het geheel af met in plakken ham gerolde asperges. En ach omdat ik nu toch bezig ben, maak ik ook de konten van de asperges maar schoon en kook die . . . voor soep.

Vooruitgang

Er is vorige eeuw veel ontdekt en er zijn dingen gemaakt, die lang onmogelijk leken. Zelf heb ik de zwart-wit tv gemist en was alles kleur, er was centrale verwarming en een auto voor de deur. Mijn schoonzus kan zonder dat het een godsvermogen kost beeldtelefoneren met haar broer ver weg. Maar als ik nu door de tuin loop weet ik dat 1 ding er nog steeds niet is.

Geur
Geur valt nog steeds niet in een plaatje te vangen en dan digitaal te versturen. Met mijn moeder grap ik altijd dat het maar goed is dat er geen geur over de telefoonlijn gaat als je een belangrijke boodschap doet tijdens het gesprek. Maar als ik door de tuin loop vind ik het jammer. Als het zinderend heet is en je loopt over het pad met de gevallen dennennaalden en -appels ruikt het naar een zomer op een Franse camping. De boerenjasmijn bloeit met onopvallende witte bloemen en kegelt je omver, de salie bloeit met blauwe aren en als je te dichtbij komt ruik je de geur van hè bah. De pioenrozen bloeien roze en wit, een lust voor het oog en de neus. De Lathyrus heeft zich dit jaar zelf gezaaid en doet het wonderwel, even je neus in de bloemen drukken - o heerlijk. Nu nog geurfotografie . . .

Moestuin #32

De omgekeerde wereld in de moestuin vind je in het wortel en uien vak. Terwijl de prei nog mini sprietjes zijn en de plantuien klein en volop in de groei zijn, begint een ander familielid er aftands uit te zien.

Vreemde
Knoflook is een vreemde eend in de bijt, je plant de tenen in het najaar (goed gemarkeerd) en hoopt er in de winter maar het beste van. Aan het eind van de lente als de moestuin eindelijk op gang lijkt te komen gooit de knoflook er het bijltje bij neer. Het loof wordt dor en geel, met de riek steek ik ze uit de grond. Zo te zien zijn het vijf hele mooie knollen geworden, nu mogen ze eerst een beetje opdrogen in de zon.

Modern

Voor op de krant staat "Hugo Borst schrijft over zijn dementerende moeder". Ik doorzoek de krant, maar ik kan het artikel niet vinden. Ook het katern met de puzzels is spoorloos, dat komt er van als je de krant tweedehands leest. Als ik weer bij opa ben, duikel ik het katern op uit de oud papier doos.

Lees
Toen mijn vader overleden was en mijn moeder alleen achterbleef ben ik als een gek van alles over dementie gaan lezen. Het is ontluisterend wat je dan allemaal leest, de chemische oorlogsvoering om patiënten kalm te houden, de medicijnen die het aftakelen van het geheugen tegen moeten houden, de fases van de ziekte, de moeizame zoektocht naar een goede en veilige plek voor een dierbare, het feit dat de oorzaak nog steeds onbekend is én genezing onmogelijk. Ik werd haast gek van wat ik las, maar de dementie van mijn moeder gaat veel trager dan wat ik in al die verhalen gelezen heb. Misschien is dat maar goed ook, dan is ze op het einde van de rit misschien nog niet helemaal van de wereld.

Ontspan
Schrijven was voor mij de enige mogelijkheid om van alle spanningen af te komen, dus ik schreef. Ik schreef een heel kladblok vol - ik had meer ruimte nodig, dus ik stapte over naar het schrijven op de computer. Pas later las ik "Annie" van Kees van Kooten en "de vergeetclub" van Tosca Niterink, als je die boeken leest zie je de humor wat beter. Het onderwerp blijft tragisch, maar beiden weten de vinger op de komische plek te leggen. En nu komt Hugo Borst met zijn moeder in de krant, het geeft me een naar gevoel, alsof het modern is om een demente ouder te hebben. Modern ? Nee, niet modern, maar wel de nieuwe realiteit - nu we allemaal langer leven begint dementie een serieuze en zichtbare ziekte te worden.
 

Some like it hot

En die "some" hebben het nu goed, het is buiten al meer dan 30 °C en nog steeds geen donderwolken aan de lucht. Zelf vind ik 20 tot 25 °C warm zat en met die pollen in de lucht is het eerder onbedaarlijk niezen dan rustig zitten. Dus zit ik rustig, maar dan binnen. Ik drink warme thee, want ik heb altijd geleerd dat dat goed is als het heet is, ik eet er ter compensatie een stuk koude vlammenkoek bij.

Beien
Van eerdere jaren wist ik het al, aardbeien zijn heerlijk - behalve als er een halve vergiet per dag naar binnen wordt gedragen - dan wordt het me te veel. Een kilo aardbeien staat in de kelder vermomd als jam, iedere avond na het eten aardbeien toe en nog staan er twee dienbladen en een vergiet vol met aardbeien. Vannacht, ik kon niet slapen, heb ik liggen denken. Zal ik meer aardbeien jam maken ? Zal ik aardbeien mango yoghurt maken ? Aardbeien cake misschien ? Je kunt je van alles bedenken als je niet slapen kunt, maar uiteindelijk was ik eruit. Milkshake. Hij staat nu af te koelen in de koelkast, hij is nog niet perfect - maar dat geeft niet, ik heb nog twee dienbladen vol met aardbeien om mee te oefenen.

Groeten uit . . .

Mijn moeder is dol op kaartjes, het begon met de kaarten die ze zelf kreeg, ook heeft ze de kaarten die haar ouders naar elkaar stuurden. Zo kreeg ik van haar altijd kerstkaarten uit Christkindl, kaarten met speciale zegels en stempels. Ook alle nichtjes en neefjes kregen tot op een zekere leeftijd altijd een kaart van haar.

Verzamelwoede
Maar alleen haar eigen kaarten was op een bepaald moment niet meer genoeg. Wat ze aan kaarten van anderen krijgt, alles wat ze links of rechts vindt, de gratis kaarten van onder andere Boomerang, de kaarten met recepten van de supermarkt - alles komt in de verzameling. Van de buurvrouw hoorde ik daar een sterk verhaal over, mijn moeder was op een dag bij haar aan de deur gekomen met een kerstkaart van een jaar geleden. Kijk, zei mijn moeder, jullie naam staat hier op. De buurvrouw las de tekst, terwijl mijn moeder de kaart als een terriër vast hield. Omdat mijn moeder er zo aan gehecht was liet de buuf het maar zo, buuf zei tegen mij en ik had al gedacht wat raar dat ik van "die en die" geen kaartje heb gehad, maar nu weet ik hoe het zit.

Post
Terwijl mijn moeder verzot is op kaarten krijgt ze er weinig, dus toen hier de bieb gratis kaarten had verzamelde ik ze alle vier. Zo stuurde ik haar week na week een kaartje, maar ik ben er doorheen. Bij de kringloop heb ik het kaartenrek doorlopen, op zoek naar kaarten die op vakantie gekocht maar niet verstuurd zijn. Vanuit het oogpunt van mijn moeder ga ik binnenkort op een hele lange reis, ik heb kaarten uit Oostenrijk, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Zwitserland en zelfs Monaco.
 

Nieuw

Het Nibud adviseert om een financiële buffer achter de hand te hebben voor als de apparaten binnen je huishouden omvallen. Aangezien alle grote apparaten binnenshuis bij ons ondertussen een jaar of vijftien oud zijn hebben we intussen een nette reserve. Soms denk ik wel eens zullen we gewoon een nieuwe koelkast kopen, maar onze huidige heeft al een A-label. En als ik bij mijn moeder de wasautomaat bediend heb, ben ik altijd weer blij met mijn huidige - nee ze zullen echt moeten instorten voor er iets nieuws komt. 

Verrassing
En wat gaat er dus stuk, naast de laatste tijd wat lampjes ? Niet het grote witgoed, niet de oven of kookplaat - nee dat ding dat ik minstens twee keer per dag bedien. De waterkoker en is die waterkoker al bejaard ? Nee, nog lange niet. Het begon met druppelen en inmiddels is hij volcontinu incontinent en weet je wat nou het erge is ? Omdat de vorige waterkoker dit probleem ook had heb ik vooraf een studie gemaakt en een heel ander type en merk waterkoker gekocht. En waarvoor ? Erger nog, ik vind deze waterkoker lang zo fijn niet als zijn voorganger - ja die lampjes zijn kinky, maar daar houdt het mee op.

Postbode
Nu deze waterkoker nog korter meeging dan zijn voorganger, heb ik gewoon weer een iets nieuwere versie van zijn voorganger besteld. Ik heb de bon opgezocht, het ding heeft de twee jaar net niet volgemaakt. Aanschafprijs € 34,99, delen door 2 (jaar) * 365 * 2 (gemiddeld aantal keer water koken per dag) 1460 = 2,4 cent per keer. Het ding heeft me dus vijf cent per dag gekost, nou valt daar dus overheen te komen - maar er gaat wel weer een stuk elektronica naar de afvalbult en dat staat me tegen. Terwijl ik op de deurmat ga liggen wachten op de postbode, klop ik even af dat de rest van de apparatuur het nog steeds doet.
 

Fantasie

Na mijn moeders verjaardag moet ik bijkomen, bij tanken en veel verwerken. De dag erna loopt helemaal in het honderd, niets komt af. En zo zijn die dagen soms en nou ja, dat moet dan maar zo zijn. Afgezien van die verloren dag, had ik weinig naweeën van het bezoek. Ik had een familielid teruggekregen en dat gaf mij een heerlijk gevoel - een extra klankbord en iemand, die nog wél antwoord op jouw vragen kan geven.

Soep
Ondertussen zit er alweer een bezoekje aan mijn moeder op, je vertrekt lekker bijtijds en toch loopt het in de soep. Bij de apotheek zijn de bestelde incontinentie broekjes voor mijn moeder onvindbaar en ik vertrek onverrichter zake. Later kom ik erachter dat ze door de thuiszorg zijn opgehaald en o ja, dat hadden ze me misschien even moeten vertellen. Nu was ik er zeker een uur aan kwijt, alhoewel dat niet wil zeggen dat er met een uur extra meer in het bezoek had gezeten - met mijn moeder weet je het maar nooit.

Koffie
Tegenwoordig krijg ik nooit meer koffie bij mijn moeder, ze krijgt het niet meer voor elkaar. De koffie is op, de koffiepot is onvindbaar, de Buisman is verstopt, er is geen melk in huis - kies maar, je mag meerdere antwoorden aankruisen. Ik had melk bij me, de koffiepot stond op het aanrecht, de koffie in het aanrechtkastje en de Buisman ben ik gewoon vergeten en zo zette ik koffie. Ik liet mijn moeder kopjes zoeken, ze kwam er met twee aanzetten en liet me triomfantelijk zien dat op 1 ervan "moeder" stond. Schoteltjes en koekjes lukte ook nog, ik schonk melk in een pannetje en vroeg of ze er bij wilde blijven. Ze verbaasde me, wat ze niet zelfstandig kan beginnen kan ze wel afmaken. En zo dronken we ouderwets koffie.  

Werkelijkheid
We hebben boodschappen gedaan en lopen terug naar huis als 1 van haar vaste uitspraken voorbij komt – als ik op de markt loop zeggen ze altijd over mij "kijk, die doet altijd nog alles zelf". Ja, maak ze maar niet wijzer zeg ik tegen haar. Ze reageert met, maar ik doe nog altijd alles zelf. Ik ben stomverbaasd en vraag - vind je ? Wat doe ik dan niet meer zelf, is haar tegenvraag. Ik gooi de administratie in de strijd en ik kan nog wel honderd dingen bedenken die ik niet zeg, maar het glijdt langs haar af. En ik werd stil, want het begon me te dagen – in haar cocon denkt ze dat ze alles nog zelf doet.