Fantasy oerwoud

Dakgoten schoonmaken is een klusje dat hubby G maandelijks doet, ik heb tussendoor de bladvangers en 1 van de dakgoten van de schuur schoongemaakt.

Look
Ik heb ooit geprobeerd huislook op het vlakkere pannendak van de schuur te laten groeien. Die pogingen worden altijd weer gesaboteerd door merels die het perfect nestmateriaal vinden. Maar er zijn kleine eilandjes op het dak achtergebleven, die eilandjes bestaan tegenwoordig helemaal uit mos. Omdat ik niet van de trap wilde vallen moest ik uit de losse hand close-ups maken, die helaas mislukt zijn. Als een decormaker mijn eilanden van mos zou uitvergroten dan zou het een perfect fantasy oerwoud zijn, een beetje à la Storm en Roodhaar.

Moestuin #55

In tegenstelling tot doperwten, zijn tuinbonen nooit mijn favoriet geweest. Het grote voordeel van zelf groente verbouwen is dat je de tuinbonen van de plant kunt halen op het moment dat de bonen nog geen meelballen zijn, maar klein en fijn. Ook hier is het doppen weer een klusje, waar je even tijd voor moet nemen.

Beproefd
Ik heb dit jaar een nieuw en inmiddels beproefd recept voor jonge bonen gevonden. Klontje boter in de pan smelten, eventueel een uitje in fruiten, bonen en drie eetlepels water toevoegen, ongeveer acht minuten koken. Drie theelepels mosterd en 1 eetlepel crème fraîche toevoegen en dit samen nog even koken - klaar. Even opletten dat het niet aanbrandt, maar eenvoudiger kan het haast niet.

Moestuin #54

Als kind was ik dol op doperwten, uit blik, want ik ben ook maar een stadskind. Ik werkte ze op een vork balancerend altijd zo snel mogelijk naar binnen. Tot op die ene dag, heerlijk doperwten en niet lang daarna hangend boven de wc-pot, dag doperwten. Na die ene keer overgeven, die waarschijnlijk simpelweg aan het schrokken te wijten was, bliefte mevroi geen doperwten meer.

Glas
Naar mate ik ouder werd kreeg ik meer en meer een aversie tegen alles uit blik. Als ik bij mijn ouders kwam eten en mijn moeder vroeg wat ik eten wilde, was mijn standaard antwoord: het maakt me niet uit, als het maar vers is. Op dit moment, zijn er doperwten, lekker vers - wel even een karwei dat doppen.

Yeonmi #2

Op de fiets naar het dorp, ik ontwijk een glimmend pakje. Op de terugweg is het verhuisd van de weg naar het plantsoen, ik stop en pak het op - een pakje oreo's. Ik ben nog onder de indruk van het boek van Yeonmi Park, dat ze eenmaal in China niet kon snappen dat mensen zo veel weggooien.

Kippen
Als ik appels, brood of in dit geval oreo's vind voer ik die meestal aan de kippen. Voor het zelf opeten ben ik toch wat huiverig, wat zouden Yeonmi en haar zus gedaan hebben ? Nou in een honderdste van de tijd die ik nodig heb om erover na te denken hadden zij het denk ik al achter de kiezen gehad - honger, eten, koekies. 

ISBN 9780241203613 - In order to live van Yeonmi Park

Altijd maar die eeuwige nieuwsgierigheid, ben jij niet benieuwd hoe de mensen in Noord-Korea leven ? Zo'n land met een gordijn eromheen, zo'n land in mist gehuld ? Zo'n land waarvan je alleen foto's van een leider, militaire parades en een bezoekende Dennis Rodman ziet. Maar hoe leven de gewone mensen achter dat gordijn ?

Vluchten
Yeonmi Park is inmiddels internationaal bekend als iemand, die voor de vrijheid van haar volk strijdt en lezingen over het leven in Noord-Korea geeft. In dit boek beschrijft ze 21 jaar van haar leven, de eerste dertien in haar vaderland, haar vlucht, de jaren in China en het wennen in Zuid-Korea.

Ongelooflijk
De controle die ze in Noord-Korea over je hebben, hoe jouw leven geregeerd wordt is als iets uit een boek van George Orwell. Wat mij vooral raakte was de honger, die de mensen lijden - toen ik 's avonds mijn bord vol schepte voelde ik me toch wat ongemakkelijk. Dagelijks hoor je berichten over mensensmokkelaars, die voor grof geld mensen naar Europa smokkelen. Yeonmi Park beschrijft welke prijs je moet betalen als je zonder enig geld uit Noord-Korea komt, van de ene hel kom je in de andere. In China zijn Noord-Koreanen vogelvrij, ze worden verhandeld als slaven, uitgehuwelijkt of komen in de prostitutie terecht. Je kunt je niet weren, want als je door de politie opgepakt wordt sturen ze je terug naar Noord-Korea zodat ze je daar kunnen heropvoeden.

Denken
Eenmaal in Zuid-Korea moest Yeonmi leren denken, niet leren wat het enige juiste antwoord was, maar echt denken - cogito ergo sum. Alle ingeprente feiten loslaten en jezelf opnieuw uitvinden. In Noord-Korea was ze een niemand, 1 van de velen - nu ze in Zuid-Korea is kennen ze haar ook in Noord-Korea en wordt ze in propaganda filmpjes als leugenaarster afgeschilderd. Big brother is watching you.
 

Restaurant sla

De kropsla doet het niet zo goed bij ons, de restaurantsla des te beter. Sla met krullen, sla met rode randen, rode sla en links in beeld de 1e komkommer van het jaar.


Sla en komkommer
azijn olie peper zout
suiker roeren klaar

De rapen zijn gaar

Ooit lang geleden kocht ik eens meiraapjes op de markt van het rood-witte type en daarna heb ik nooit meer zulke lekkere raapjes gegeten. Voor de moestuin kocht ik raapjes zaad, maar dat waren altijd witte of gele raapjes en die smaakten bleh. En als zaad oud wordt wil het meestal niet zo goed meer kiemen, behalve het vieze raapjes zaad - dat lijkt maar niet op te komen.

Rood-wit
Dit zijn dus ook gele raapjes, met de patatsnijder bewerkt en later in de oven gebakken. Hubby G vond het lekker, ik zou het net zo lief aan de kippen voeren. Dit jaar heb ik meiraap ''Milanese witte roodkop'' in de tuin staan, nou maar hopen dat die wel lekker zijn. Stel nou dat deze net zo vies als hun gele en witte broers zijn, wat dan ?

Betongaas in de moestuin

Betongaas is voor in het beton en als je het over hebt . . . dan gebruik je het in de (moes)tuin. Ik ben dol op komkommer, maar ieder jaar de komkommer op dezelfde plek gaf steeds minder vruchten. Maar ik heb maar 1 hek waar deze plant goed aan groeien kan.

Verplaatsbaar
Ik koop bij het plaatselijke tuincentrum altijd een geënte komkommerplant. Dit jaar was ik erg vroeg en heeft de plant vier weken in een emmer gewoond. Nu staat de plant in het paprika- en tomatenvak, aan een hekwerk van betongaas. Tot nu toe groeit de plant heel voorspoedig en ze bindt zichzelf vast. De eerste komkommer is geoogst . . . nu maar hopen op meer er valt in ieder geval genoeg regen.

Kama Kevra

Meikevers nemen het niet zo nauw, de eerste zie je in april en de laatste in juni. De Wikipedia deskundige woont dicht bij een eikenplantage, want er staat dat ze een grote voorkeur voor eikenblad hebben. Dus waarom ze als vleermuizen in de pruimenboom hingen en om de walnotenboom heen zoemden is mij dus een raadsel met al die eiken hier in de buurt.

Voort
Toen ik deze twee meikevers op het pad vond voelde ik mij een beetje een gluurder in een peepshow. Het zag er heel bijzonder uit, het mannetje ligt op zijn
rug (!), de voorarmen achter zijn hoofd en zijn antennes voor zijn ogen geslagen, hoe zou dit standje genoemd worden ?

Vakantiedroom

Als ik over vakantie droom, zie ik mezelf in een hangmat tussen twee palmbomen liggen. Met een stapel boeken onder handbereik. Niet dat dat ooit werkelijkheid zal worden, want voor palmbomen moet je vliegen, iets waar ik een grondige hekel aan heb.

Plannen
Dit jaar zijn er drie weken met vrije tijd en we hebben nog geen concrete plannen gemaakt. Ik stel voor, een plaats waar je je smartphone in het zwembad kunt laten vallen en waar ze geen wifi of internet hebben. Lijkt mij hemels, onbereikbaar voor al het gezeur - deze wereld kan best draaien zonder dat wij steeds bereikbaar zijn. Ik opper nog maar eens Barbados, hubby G trekt een lelijk gezicht en vraagt of ik weet wat de levertijd op een paspoort is.

Moestuin #53

Anderhalve week later, bijna een zelfde foto. Van de asperges moeten we nog maar even genieten, want het seizoen is bijna voorbij. Radijsjes zaaien we steeds opnieuw, deze zijn eigenlijk al aan de grote kant. De rapen en koolrabi's worden al iets groter, de doperwten en tuinbonen zien er ook veelbelovend uit. Verder eten we sla, veel sla.

Fruit
Aardbeien is tot nu toe het enige fruit uit eigen tuin, wel worden de bessen en kersen langzaam roder. Maar voor die echt rijp zijn, dat kan zo nog twee weken duren. Gelukkig is het geen enorm goed aardbeienjaar, want dan gaan aardbeien me oprecht tegenstaan. Alhoewel een rode smoothie in plaats van een groene, hmmm.

De dood

De dood achtervolgt ons dit jaar of hij achtervolgt ons altijd - dat kan ook. Als hubby G bij de kippen is hoor ik hem iets roepen. Als ik bij de krielen aankom zie ik het, een dode hen - nog geen jaar oud, wat een zonde.

Nek
Ze ligt raar achterover met de poten in de lucht, dat is gek voor een kip - als een kip doodgaat vallen ze op hun snufferd of opzij. Waarschijnlijk is ze ergens van geschrokken en opgevlogen en heeft ze daarbij haar nek gebroken. Nou is het nog maar 1 haan en 1 hen en het zijn van die liefies.

Bouwvergunning

Als ik nou hier een steunbalk plaats en het dan overdwars uitbreidt, zou het dan lukken. Heeft het dan genoeg houvast om tot een eengezinswoning uitgebouwd te kunnen worden ?

Rommel
Ik zie allemaal blaadjes onder het afdak liggen, het verbaast me tot ik naar boven kijk. Er heeft een positivo vogel geprobeerd hoog en droog een nest te bouwen. Er is alleen te weinig ruimte om alles goed te verankeren, dus de poging is gestaakt. Als ik hubby G erop wijs zegt hij onder het andere afdak zitten wel vogels. Nou prima denk ik, daar lopen geen leidingen en daar kan in dat opzicht dus weinig geks gebeuren.

Adam & Eva

Kijk eens hoe mooi, ons eigen deel van het paradijs. Nou maar hopen dat we nog genoeg warmte krijgen zodat ze rijpen. En dan maar hopen dat we de wespen voor zijn. In dat opzicht is een tuin niet paradijselijk, maar een doorlopend gevecht. Maar ach een halve vijg is beter dan een lege dop.

Zegen

Ken je dat gevoel, dat je voelt dat je bekeken wordt - vaak zit er dan een kat aandachtig naar je staren in de hoop dat je eindelijk eens opstaat om de brokjes voorraad aan te vullen. Maar nu kan dat niet, Cor is dood en andere katten zie je hier sporadisch. Ik zit buiten te haken, ik tel mijn steken, ergens zitten drie stokjes in plaats van twee, ik baal, ik haak terug tot dat punt - het gevoel overvalt me.

Vreemdeling
Als ik opkijk zie ik iemand op de weg staan, hij kijkt naar mij - niet iemand die ik ken is mijn conclusie. Of ik weet hoe ver het is naar H, nou niet precies maar een best eind - ik sta op om de vreemdeling eens van dichterbij te bekijken. Korte broek, T-shirt, rugzak, bril en nog aardig jong, een beetje een piepkuiken. Hoe ver is het dan naar Z vraagt hij, tien kilometer is het antwoord. Dat lijkt mij te doen als je te voet bent, hij draait een beetje het zou misschien wel kunnen als . . . nou ja, hij zou wel iets te eten lusten - wat hij meteen laat volgen door 'ik vraag niet om eten hoor'. Ik ben geamuseerd en zeg, dat is goed want ik heb het eten net op, hij kijkt teleurgesteld. Ik zeg je kunt wel een boterham krijgen, hij fleurt helemaal op, in het donker was hij vast licht gaan geven.

Kostganger
Ik neem hem mee naar de tafel, hubby G komt polshoogte nemen en brengt kort daarna een dienblad vol eten voor de jongeman. Of hij melk van de koe of uit een pak wil, hij wil de melk van de koe wel proberen, hij drinkt gulzig terwijl het brood ontdooid. Daarna wordt in rap tempo het brood verslonden. Hij kijkt hongerig naar de banaan, ik zeg ik zou hem bewaren als je nog zo'n stuk lopen moet. Ik heb er zo'n zin in, maar ik zal hem bewaren zegt hij. Als hij me vertelt dat hij naar de EO jongeren dag geweest is vallen er voor mij wat puzzelstukjes op zijn plaats, ik snap waar hij heen wil. Ik ga een kaart halen en een briefje zodat ik de route voor hem uit kan tekenen.

Beginner
Hij is zo ondersteboven van het aangeboden eten dat hij met een plak koek in de handen maar bijna zonder rugzak vertrekt. Heb je eigenlijk drinken bij je vraag ik hem, het antwoord nee. Ik vul een flesje met water, terwijl hubby G tegelijkertijd een pakje drinken voor hem haalt. Hij wenst ons veel zegen toe. Ik loop met hem mee zodat ik uit kan leggen welke kant hij op moet, ik kijk hem na. Tien kilometer, dat is te doen, het is erg mooi weer. Het enige dat in zijn nadeel werkt is dat hij nette schoenen met leren zolen aanheeft. Was dit alweer een test vraag ik me af, de derde dit jaar ? Had ik naar zijn schoenen moeten kijken en moeten besluiten hem te brengen ? Nee denk ik, ook dit piepkuiken moet volwassen worden.
 

Zakdoek

Voor de mensen, die de knoop gemist hebben, hier de link naar uitzending gemist: Ger, mijn hoofd in eigen hand. 
 

Knoop in je zakdoek

Maandag 6 juni 22:55uur zendt omroep Max op NPO 2 de film "Mijn hoofd in eigen handen" uit. Zelf heb ik de film al gezien in het Alzheimer café, ik vind hem goed genoeg om hem aan te raden. Hier kun je al een stukje bekijken. Als je het niet leuk vindt weet dan, er zit een knop op je tv.

Ente

Vanavond eten we eend, appte hubby G naar zijn moeder met een foto van onze witte eend erbij.
O, zo'n eend was haar reactie. Ik weet niet of hij al een nieuwe foto naar haar gestuurd heeft, want de eend was nog mooier toen hij uit de vorm kwam.

Koek
Onderin de vorm had hij van die keiharde Italiaanse sop in je kopje koffie koekjes gelegd. Die koekjes worden een stuk zachter als ze bedekt worden met warme pudding, ze waren niet gaan drijven wat me verbaasde. De volgende keer gaan we proberen of we ze er in kunnen drukken, want de pudding is er niet overal onder gekomen.

Moestuin #52

Hoe het in de moestuin is ? De sla komt me de oren uit, de radijsjes zitten vol met wormen en nog even en dan is het gelukkig gedaan met de asperges. Want ook van asperges kun je genoeg krijgen.

Fruit
Het eerste fruit in de vorm van aardbeien is er, met de regen van de afgelopen tijd zijn ze net zo zwart als de grond en roept hubby G 'zand schuurt de maag'. De doperwten zijn in aantocht, gevolgd door nog meer sla en twee hele kleine komkommers. De koolrabi's en de wortelen zijn nog te klein, dus het zal nog wel een tijd lang sla eten blijven. In de krant stond een stukje over een afhaalpunt voor streekproducten, dat klinkt me goed in de oren voor wat afwisseling.
  

Boerabbe

De rabarber staat er altijd al, iedereen staat er altijd met grote ogen naar te kijken. Gewoon een beetje mest, liefde en na de langste dag de plant met rust laten geeft dit resultaat. We hebben ook een rabarberplant type "framboos", die doet het ook best goed - maar die steeltjes zijn zo dik als je duim terwijl deze stengels polsdik zijn. Al die nieuwe rassen worden op kleur gekweekt, maar qua smaak zijn die lummels van ons net zo lekker.
 

Zondag #3

Kan het op een andere dag ook zondag, legopoetsdag zijn ? Ja. Het is deze keer echt maar een klein beetje samen met de verbindingsstukjes van de kattenmand.

Apart
Het zijn wel weer hele aparte stukken, een roze trap, palmboombladeren, een half mannetje, een meisje met een paardenstaart, hekjes, bogen, wat losse stukjes en een raam. Ik dacht dat ik zelf ook palmboombladeren heb, misschien kan ik dan twee palmbomen knutselen en daartussen een hangmat voor mezelf hangen. Met lego kun je alles maken, toch ?

Vogeltje in de sneeuw

Onder de sneeuwballenstruik is het wit, een mooi plaatje, links onder in het plaatje zit een donkere vlek. De donkere vlek blijkt een halfwas vogeltje te zijn, dat daar suf met de oogjes dicht op het pad zit. Ik zei het toch, het begint zo langzaamaan een natuur blog te worden en weer zo wreed.

Voer
Want zo'n klein vogeltje is weerloos, een half uur later zie ik hem iets verderop hippend en naar het hogere gras pikkend. Vijf minuten later is het vogeltje spoorloos verdwenen, als ik een gok wagen moet is hij ekster- of kraaienvoer geworden, die hebben ook jonkies.

Trekkers

We gaan samen trekkers kijken, was de dienstmededeling die ik kreeg. Het bleek vooral voor mijn eigen bestwil bedoeld te zijn - ik zat dan niet achter de computer, maar was buiten en kreeg meteen de broodnodige beweging omdat we er op de fiets heen konden.

Best
Als ik me op zoiets voor kan bereiden vind ik het al snel best, op verrassingen op het laatste moment heb ik het niet zo. En zolang hubby G niet de hele tijd zeurt dat hij zelf zo'n groen gele rakker wil vind ik het prima. Er zijn altijd wel leuke foto's te maken tijdens zo'n evenement.

To ulk or not to ulk

Het begint een beetje een natuurblog te worden zo, wederom een wreed plaatje. Want we fietsten door het dorp, toen ik riep: stoppuh even 'n foto maken. Want zo dichtbij is de natuur dus, midden in het dorp lag daar wat hubby G op het eerste gezicht een ulk noemde. Als in hartstikke dood in al zijn schoonheid, regendruppels op zijn dikke vacht.

Nederlands
Als ik foto's sta te maken stopt er een fietsster, wat is het vraagt ze. Een ulk zegt hubby G, uhm zegt de fietsster, hoe noem je dat in het Nederlands ? Een bunzing is het antwoord. Thuis kijken we dat nog even na en het is dus geen bunzing, maar een steenmarter. En laten ze daar nou geen dialect woord voor hebben, een marter is gewoon een marter.

Kevers of hondjes

Boven het gras zag ik allemaal kevers, het is de tijd van het jaar. Ik heb er wel foto's van gemaakt, maar daarop zie je niet goed wat ik bedoel. Boven het gras wemelt het van de kevers, mijn kever kennis is niet echt goed alhoewel ik een brilkever wel aan kan wijzen.

Hondjes
Deze kever is meer van het soort waar Wim Kan het over had, dat ene hondje heeft zand in zijn oogjes gekregen en dat andere duwt hem nu naar huis. Volgens goegel is het een Johanneskever en het zijn er duizenden. Naast zijn naam vind je ook meteen de manieren om hem te verdelgen, nou mij niet gezien - dat moet moeder natuur zelf maar regelen.

Jam

Op de verjaardag van mijn moeder kreeg ik te horen dat de schoonfamilie mijn favoriete jam niet lekker vindt. Is dat erg ? Nee, dat is alleen erg als je het steeds meebrengt en zij het, zonder iets te zeggen, achter de rododendrons sodemieteren.

Kelder
Mijn keldervoorraad rabarberjam is minimaal en er is nu rabarber in overvloed - dus ik ben van plan om voor het einde van het seizoen een flinke voorraad te maken. Voor mensen, die wel van gember én rabarber én sinaasappel houden volgt het recept - al die andere mensen mogen van mij bepaalde ingrediënten weglaten of totaal andere jam maken.

Jam
- 1 kilo rabarber
- 1 pond geleisuiker (van het type 1 op 2)
- 50 gram gekonfijte sinaasappelschil
- paar bolletjes stemgember (klein gesneden)
- scheutje nat uit het potje van de stemgember
De jam maak je volgens de aanwijzingen op de verpakking van de geleisuiker. Zelf laat ik de ingrediënten altijd een nacht trekken. Deze keer zelfs met vlierbessenbloesem in een theezakje, want terwijl ik bezig was kreeg ik iemand op bezoek, die bij het zien van de vlierbloesems lyrisch werd.
 

Mayday mayday

Op 30 april tijdens het grasmaaien zag ik, 1 dag te vroeg, de eerste meikever. De hele maand mei zie je ze, her en der brommend langs de struiken vliegen. Van mijn schoonmoeder hoorde ik dat het hele schoolplein bezaaid was met dode meikevers.

Wreed
Vanochtend vond ik een meikever, het achterlijf was weg, maar de antennes en de voorpoten deden het nog, wat is de natuur toch wreed. In het kort gemaaide gras heb ik gezocht naar andere delen, voor op de foto. De natuur is wreed, maar ze ruimt ook goed op, je vindt dekschilden en de harde stukken van het achterlijf. Je ziet mieren bezig met de opruimwerkzaamheden, opgeroepen na de mayday van het neerstortende vliegtuig.

Moe

Na een doorstaande verkoudheid en met veel gezeur aan het moederfront ben ik moe. In mijn hoofd en in mijn lijf, dingen die ik anders simpelweg doe blijven liggen of vorderen moeizaam. Het weer zit ook niet mee, typisch Hollands weer, alsof twee ruziënde pubers de afstandsbediening in handen hebben - warm, koud, ijzige regen, warm, koud en zo glijden we langzaam het jaar in.

Fietsen
Na een mooie week is de temperatuur, als je je handjes dichtknijpt, gedaald naar 12 graden overdag. Na de afwas stel ik voor om te gaan fietsen, hubby G reageert met we kunnen ook morgen naar het café fietsen. Ik pareer met, ik kan ook alleen gaan fietsen. Jij wilt dus graag fietsen ? Neej, ik wil niet graag fietsen maar het is net als 's ochtends een kater hebben zonder gedronken te hebben. Als ik dan toch continu moe ben, dan kunnen we ook wel eens een stukje fietsen - gewoon een halfuurtje. En zo fietsen wij kriskras door het dorp, in het park bekijken we de rododendrons, we fietsen over pas gestrate straten, over parkeerterreinen, langs de voetbalvelden waar mini diehards een balletje trappen, ik stop om een halve bierfles op te rapen en we fietsen langs de glasbak naar huis. Het is iets langer dan een halfuur geworden en ondanks dat het buiten maar 10 graden is gloei ik helemaal - hè lekker.
 

Moestuin #51

Dit jaar nog niets geschreven over de nieuwe oogst, over de spinazie, de raapstelen en hoe groen alles er bij staat. Dat de bonen voor geen meter opgekomen zijn, de snijsla wel en de kropsla niet. Gewoon heel weinig geschreven, maar gelukkig wel al van alles gegeten.

Geel
Hubby G zegt altijd, sla moet niet groen zijn - sla moet geel zijn. Sla uit de supermarkt is altijd een stuk groener en harder dan de sla uit eigen tuin. Waarschijnlijk telen ze een onverwoestbaar ras voor de supers. Zo'n slakrop moet ten slotte van het land, door handen, in een plasticje in een doos langs de veilingmeester. Van de veiling naar het distributiecentrum en met de vrachtwagen naar de supermarkt bij jou om de hoek. De krop wordt in een winkelwagen gegooid en reist in een fietstas naar zijn eindbestemming. Om dat te overleven moet je wel een sterke slakrop zijn. Ik loop naar buiten, scoor een mes, snij de sla uit de tuin, geef de buitenste bladen aan de kippen en de rest van de krop gaat meteen het koude water in. Dat is een kortere route, dan kun je best mooi geel zijn als slakrop.

Woord

Soms hoor je een woord en dat blijft hangen, het rolt door je hoofd net als eten door je mond. Je proeft eraan en de smaak die je ervaart hoort niet bij zijn betekenis, het voelt als iets totaal anders, iets enorm groots. Het is geen dagelijks woord. Als je het uit zijn verband rukt en er een totaal andere foto naast plakt, snappen mensen dan wat het betekent ? Je hebt de kracht van woorden, je hebt duidelijke woorden, rare woorden, aparte woorden en woorden die een gevoel opwekken dat er niet bij hoort. Je hebt ook schrijvers, die te veel woorden gebruiken.

Belgische tongval
spreekt het oordeel uit er is
geen peristaltiek

Niet ons jaar

Tot zo ver of tot nu toe, is dit niet ons jaar. Een natte winter, een nat voorjaar met twee hete weken, zes weken kwakkelen met een verkoudheid van de eerste categorie. Een moeder met een wegtrekker, die na hartmassage op de spoedeisende hulp landt. Daar vind ik haar snuffend en wel geparkeerd in een ziekenhuisbed. Als ze mij ziet, slaat ze haar klauwen in mij als ware ik een anker en is het snuffen binnen vijf minuten voorbij. Wat is er gebeurd vraag ik haar, ik ben denk ik gevallen, maar ik weet niet waar of wanneer. Kijk dat is nou het façade gedrag van Alzheimer, ik lig in het ziekenhuis en wat zou het meest voor de hand liggende zijn dat me overkomen is ? Vallen, want dat doen we vaker.

Vallend
De weken na de wegtrekker valt mijn moeder herhaaldelijk, score: 1 keer thuisgebracht door de broeders van de ambu, 1 keer zelf thuisgekomen en 1 keer (voor de zoveelste keer) door de ambu naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis gebracht. Indrukwekkend. Schade: blauwe lip, blauw oog - schrammen - wederom een blauw oog en al die keren tegen alle statistieken in helemaal niets gebroken. De laatste keer moet ik wel een taxi voor haar regelen, want ze mag van de dienstdoende arts niet zonder begeleiding naar huis. Een van haar buurvrouwen, waar je volgens mijn moeder niets aan hebt, vangt haar op, schenkt haar T en brengt haar na een uur lang geklaag aangehoord te hebben naar huis. De participatiemaatschappij in optima forma.

Chickies
Omdat ik onze huidige kippen veel te luidruchtig vind, leg ik tien eieren onder de eerste de beste broedse kip. Uitkomst: nul, zip, zero - helemaal niks. Omdat hubby G wil weten of er kwartels uit supermarkteieren kunnen komen geven we de beide krielen zes kwarteleieren. Uiteindelijk komen er twee eieren uit, het ene kuiken is dezelfde avond spoorloos verdwenen en het andere kuiken geeft twee dagen later de pijp aan Maarten. Ik voel me na alle gebeurtenissen en avonturen met mijn moeder (er is altijd meer) zo murw dat ik denk dan maar geen kuikens. 

Opkrabbelen
En het kan altijd erger. Onze jager eet opeens niet meer, maar in eerste instantie denk ik dat hij ergens een paar konijnen of muizen op voorraad heeft. Na een week dat aanzien, word ik argwanend en zo volgt een week van dokteren en na een week van dokteren valt het doek. En hoe lang kun je keihard janken zonder daar totaal ziek en gek van in je kop te worden. Niet zo heel lang, dus ik ga pogen op te krabbelen en goh de vorige keer hielp schrijven heel goed. Dus ook maar weer krabbelen op het elektronische papier.
 

Cor, kat 1e klasse

Op tien november 2007 arriveerde hij hier, uit het asiel, met grote ogen zocht hij een veilige plek onder het grote fornuis. Om van daaruit te groeien tot onze vaste kameraad, ongedierteverdelger 1e klas, fotobomber 1e klas, super snorder en schootwarmer in geval van ziekte of handwerkwoede. Gisteren op twintig mei viel voor hem het doek en hebben wij zijn poot vastgehouden terwijl hij afreisde naar de eeuwige jachtvelden.

Nooit meer samen zingen in de auto, nooit meer die staart zien als je thuiskomt, nooit meer een wedstrijdje brokjesvangen houden, nooit meer hem afdrogen als hij nat tot op de onderbroek thuis kwam na een nachtelijke strooptocht, nooit meer hem achterwaarts over de vensterbank zien bewegen zodat het personeel het raam voor hem kon openen, nooit meer samen in de tuin werken, honderdduizend dingen nooit meer.
 

Badslippers

De schilder belt of het uitkomt dat ze morgen beginnen, uhm ja. We hadden al tegen elkaar gezegd zouden ze ons vergeten hebben, maar blijkbaar toch niet. Ik had gedacht de ramen zeem ik wel als de schilder komt. Maar als de schilder morgen al komt en je ook gras moet maaien, wat dan ? Dan maai je gras en zeemt hubby G de ramen.

Bad
Op een bepaald moment hoor ik veel rumoer en veel sorry sorry sorry, hij had mijn slippers die bij de achterdeur stonden over het hoofd gezien. Nou is het de laatste tijd zulk raar weer, veel zon met een alles uitdrogende wind, dat zoiets niet echt een probleem is. Je spietst de slippers gewoon op het tuinhek, de wind föhnt ze wel droog.

Lichtpunt: geheim dagboek

De geheime dagboeken van Hendrik Groen sleepten me door een verkouden dieptepunt heen. Niet veel later hoorde ik dat de auteur ontmaskerd was, ergens jammer maar daar komen we ook wel weer overheen. Dan kan ik van hieruit de auteur feliciteren met twee heel mooie boeken en ook bijzonder, het tweede deel is nog beter dan het eerste - een diepe buiging voor Hendrik.

Oma
De herkenbaarheid maakt de boeken goed, iedereen die het leest en ooit een bejaardentehuis van binnen meegemaakt heeft herkent iets. Mijn oma sleet, in de jaren zeventig, haar laatste jaren in een bejaardentehuis. Inderdaad zo'n betonnen kolos, waar in de bedrukkende stilte Magere Hein over de gangen sloop. Als mijn aanwezigheid even niet gewenst was, zat ik tegenover de lift in het zitje, daar verveelde ik me dan met ingebonden jaargangen van bladen die mij totaal onbekend voorkwamen. Als ik het geheime dagboek lees kom ik tot de conclusie dat bepaalde dingen nog steeds niet veranderd zijn. In de jaren zeventig sprak de leiding er schande van dat mijn oma vis in haar ieniemienie koelkast had liggen. Vis, alsof het een doodzonde was dat je dat nog lustte. Ook in het tehuis van Hendrik mag je nog geen ei koken, je wordt betutteld en tot kleuter gedegradeerd, bij mij kwam de gedachte op dat het zo slecht nog niet is dat ze een deel van de bejaardenwoningen aan jonge mensen verhuren. Vooruit met de frisse wind, weg met de betuttel cultuur.
 

Giro

De ronde van Italië start in eh Nederland, ze startten in Apeldoorn met een tijdrit, mooi excuus om weer eens bij T&M op bezoek te gaan. En zo stonden we
's middags joelend op verschillende plekken langs het parcours.

Rennerskwartier
Hubby G wilde nog een rondje maken door het rennerskwartier, de bussen, fietsen en nog aanwezige renners bekijken. Zelf was ik dusdanig aangebrand, dat ik in de schaduw op de fietsen gepast heb. Later kun je alles toch nog terugkijken op de foto's en zo zien we hier een zich warmfietsende Filippo Pozzato, die onder veel gelach plaatselijk gemasseerd wordt.

Ik zou wel willen

Ik zou wel willen bloggen, maar mijn voeten doen zo zeer - dit als variant op het liedje dat je na het lopen van de vierdaagse van Nijmegen zingt. Ik zou wel willen bloggen, heb ook mooie foto's. Ik zou wel willen bloggen, want mijn hoofd zit aardig vol. Ik zou wel willen bloggen, maar het kan dus gewoon niet. Nou ja - nu even, om te zeggen dat ik wel wil, maar niet kan.

Vallen
Alles lijkt te vallen, alle sterren vallen en mijn moeder, nu, al twee keer kort achter elkaar. Ik heb een vinger aan de pols, maar dat is van een afstand net zo lang als de breedte van Nederland. Ik schud mijn hoofd en mompel, dat kan zo toch niet langer en wie weet kan dat ook niet. We zullen zien, als mijn voeten niet zo zeer meer doen - kan ik alsnog de mooie foto's opduiken en mijn hoofd leegschrijven. Wel dit, maar verder nu even niet.
 

Blafgriep of verkoudheid extraordinaire

Hubby G kwam begin deze maand thuis met verhalen over kuchende collega's en veranderde al snel zelf in een kuchende collega. Zelf kreeg ik een aanval met grieppijnen in de rug, paar aspirientjes erin en doorgaan. De pijntjes in de rug zetten zich hoger vast, keelpijn en snotterig. Zelf denk ik dan, nou vooruit paar daagjes snotteren en dan zal het wel weer over zijn. Maar niets van dat alles, het sleept zich maar voort. Niet ziek genoeg om in bed te liggen, maar alles gaat op tempo slak - het is gekmakend.

Positief
Het positieve hoogtepunt in deze periode is dat de bieb eindelijk een door mij gereserveerd boek had. Ik had het boek nog niet verwacht, want ik had zeven wachtenden voor mij. Dus al snotterend en gierend las ik "Zolang er leven is", het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. Met die ondertitel zie je al snel de paralellen met het geheime dagboek van Adrian Mole. Tout lezend en schrijvend Nederland schijnt zich af te vragen wie deze schrijver is, mij maakt het niet zoveel uit - van mij mag deze auteur rustig honderd worden. Want zeg nou zelf, heb je enig idee hoe het leven in een bejaardentehuis er van moment tot moment uitziet ? Geloof je echt dat alles pais en vree is in huize Avondrood ? Ik zou zeggen, reserveer eens een boek van Hendrik Groen in de bibliotheek, verhelderend en tevens goed voor de lachspieren.
 

Weg ermee

Marktplaats, ik ben er echt een fan en voorstander van en toch gaat het me zo langzamerhand een beetje tegenstaan. Je wilt een boek verkopen en vraagt twee euro, ze bieden een kwartje. Je hebt een mooie originele zeventiger jaren salontafel, je vraagt honderd, ze bieden vijfentwintig. Als je de krant leest moet je geloven dat Nederlanders in het buitenland te veel betalen omdat ze niet gewend zijn om af te dingen. Nou daar merk ik op marktplaats helemaal niets van, denk ik dan.

Word
Omdat papier geduldig is heb ik een word document met handige zinnen, even knippen en plakken - klaar. En het is vaak ook geen afdingen, want zodra je een tegenbod doet krijg je vaak al geen reactie meer. Niemand schijnt er bij na te denken dat je ooit zelf het aangebodene gekocht hebt, dat je het in moet pakken en dat je er mee naar de post moet fietsen. Of dat hoop ik maar, ik hoop toch niet dat ze daadwerkelijk denken dat ik dat allemaal voor een kwartje ga doen. Echt, de oud papier doos staat maar op een meter afstand. 

Leukerds
En toch zitten er leukerds tussen, die vragen wat versturen naar België gaat kosten en waar je dan vervolgens hele gesprekken mee hebt. Die hun website met eigen projecten met je delen en die vol enthousiasme mailen dat het pakket er is. Voor de leukerds blijf je op marktplaats, wel heb ik mijn boeken verhuisd naar boekwinkeltjes punt nl. Of dat een blijvertje is weet ik nog niet, maar omdat dat met een winkelwagen werkt heb ik nog geen klanten gehad die vragen of het ook voor een achtste van de prijs kan. Een eigen boekwinkel is niet gratis, dus als de winkel niet loopt zal ik weer iets anders moeten - Tom Poes verzin een list.
 

Stuk

Mijn 'schrijf een stukje en post dat' gen is stuk. Het zoveelste voorval met mijn moeder, deze keer zorgt het in combinatie met een snotter aanval voor algehele malaise. Ik kijk naar buiten en zie van alles bloeien en toch dringt het niet tot me door. Ik schrijf wel, maar verplichte kost om met allerlei toko's van alles voor mijn moeder te regelen. Ik zit in een grijze wolk, ik zie de eerste Rhododendron in de tuin bloeien en ik kan het niet geloven - nu al. Een paar mooie dagen met hoge temperaturen en alles springt in bloei. Ik maai tegen heug en meug gras, ik dwing mezelf met de camera naar buiten. Het is dat ik er geen zin in heb maar anders zou ik dit een depressie noemen. Zwartbessie had een depressie.

Meieren
Zwartbessie meierde niet meer en ik heb er ook meer dan genoeg van. Ik heb nu even weer gedaan wat ik kon en moet dingen uit handen geven en op zijn beloop laten. Soit, het zij zo. De moestuin ? Nog amper iets aan gedaan, gelukkig heeft hubby G alleen een snotteraanval en geen moedergedoe en dus ligt de moestuin er gespit en geharkt bij. Ook staan her en der stokjes en wie weet komt daar straks wel nieuw groen uit de grond spuiten. Mijn enige bijdrage is het planten van de tuinbonen, erwten en kapucijners. Bij de stellage voor de erwten en kapucijners is het voor twee derde groen, laten we het positief zien - het glas is twee derde vol. Vandaag die andere derde eens opnieuw wat inschenken, want zo kan het toch niet langer. Hup het voorjaar is daar, naar buiten met dat hoofd vol spinnenwebben.
 

Geronk

Samen met hubby G zit ik foto's te kijken. Hij stopt de diashow om eens goed te luisteren. Wat is er vraag ik, nou ik weet niet ik hoor een raar geronk. Nou dat kan kloppen en ik wijs op ons huisdier dat ook present is.


Een grote kater
probeert het liefst of het past
in een klein doosje

Sabotage

De boer heeft mijn deltawerken gesaboteerd, met de trekker een paar dammen in het mooie kanaal aangebracht. Maar het voorjaar lonkt, dus ik laat het gaan. Het water zal nu de planten het groeiseizoen in gaan gebruikt worden en niet steeds maar verder stijgen.

Eenendertig

Het is ochtend, ik ben een beetje katterig en er ligt hoofdpijn op de loer - het resultaat van een dag naar mijn moeder geweest zijn. Ik ontbijt aan de grote tafel en staar naar buiten, ik heb mijn lenzen nog niet in dus ik moet gokken wat ik precies zie. Maar ik heb toch vaag het vermoeden dat er een auto langskomt, die heel langzaam naar achteren gaat in plaats van naar voren. Zo te zien loopt er een oranje doorwerkjas naast.

Geen
Ik denk bij mezelf, ik heb hier zo geen zin in, zo absoluut geen zin in. Ik kijk opzij, de oranje doorwerkjas loopt nu langs de tuin. Geen zin in. Ding dong. Tsja opstaan, raam open, goeiemorgen. Er staat een goedlachse grote vent in een oranje doorwerkjas voor de deur. Ik ben bang dat ik geen benzine meer in de auto heb zitten meldt hij, heb je misschien wat benzine voor mij. Nou ja, dat zou kunnen en dat zou ook niet kunnen - dan moet ik even kijken. Met de bril op ga ik voor naar de schuur, ik test de jerrycans - leeg, leeg, leeg & leeg - nou dat is wel echt vierdubbel pech hebben.

EHBO
Ik stel voor dat ik hem even naar het dorp rijd, dan kan hij daar een jerrycan vol tanken - nou dat zou enorm fijn zijn. Terwijl ik mijn bril verruil voor lenzen kijk ik spijtig naar mijn afkoelende thee, ach vooruit maar. Ik rijd naar de dichtstbijzijnde pomp, hij tankt een jerrycan vol en we rijden samen weer terug. Ik kan in de schuur alleen een trechter vinden, de slurf is onvindbaar, dus zo wordt de tank vullen een moeilijk en morsig klusje. De oranje doorwerkjas ruikt waarschijnlijk de rest van de dag naar Eau Súper. Na het vullen van de tank wordt de auto gestart en na wat aanmoedigingen en tegensputteringen start de auto. Ik krijg de jerrycan terug en de doorwerkjas tovert een doos "Dankjewel" tevoorschijn als dank voor de hulp.

Achteraf
Achteraf kijk je een koe in de kont, hubby G oppert dat ik de doorwerkjas ook even naar de pomp had kunnen slepen. Ik pareer dat als de slurf van de trechter beneden ligt er waarschijnlijk minder mensen hier voor de deur stranden. Maar het opvallendste was iets waar ik nog niet over nagedacht had, voor de tweede keer dit jaar strandt er op de laatste dag van de maand iemand bij ons voor de deur. Beiden hadden het voertuig eigenlijk al verkocht, beide keren ben ik met ze naar het dorp gereden. Heb ik op eenendertig januari iets gemist en wat zal dertig april brengen ?
 

De grote stad ontwent

Mijn moeder is onrustig en ik krijg vervolgens een punthoofd van haar. Hubby G stelt voor om op woensdagmiddag naar haar toe te gaan. Vervolgens vraag ik of mijn schoonmoeder zin heeft om mee te gaan en zo rij ik met een auto vol naar mijn moeder.

Atelier
De gordijnwinkel meneer zei het heel simpel, als de gordijnen klaar zijn, dan kun je ze makkelijk met de auto afhalen bij het atelier - dat is een straat verder. Ik kijk om enigszins voorbereid te zijn van te voren op de kaart. Zo rij ik dus een eenrichtingsverkeerstraat in, vanaf 1 van de twee mogelijke manieren, links en rechts geparkeerde auto's en omdat het vuilophaaldag is ligt er overal vuilnis. In de verte staat een vrachtwagen te lossen, geduld is zulk een schone zaak. We kruipen langzaam verder, af en toe wordt er een parkeerplekje gevonden en moet er omzichtig geparkeerd worden. Ik rij langs het atelier, geen parkeerplaats voorhanden - bij gebrek aan beter benut ik een inrit.  

Splitsen
Hubby G haalt de gordijnen, terwijl wij bij de auto blijven, daarna splitsen onze wegen zich. Hij neemt zijn moeder mee op avontuur in de grote stad en ik ga proberen me uit deze jungle te bevrijden. Dat een auto in een grote stad eigenlijk een heel onhandig ding is wordt bewezen doordat we min of meer gelijktijdig bij mijn moeder aankomen. Terwijl ik een rondje circus rijd, gordijnen drop in de garage, parkeren, gordijnen uit de garage haal en naar mijn moeders huis loop hebben zij op hun dooie gemak over de markt gelopen en lopend de tweeënhalve kilometer lange afstand naar mijn moeder afgelegd.
 

Onrust

Voor normale mensen brengt gordijnen kopen misschien een opgewonden spanning met zich mee, voor mijn moeder en dus ook voor mij is het een periode van onrust. Nadat de gordijnen uitgekozen zijn blijft er bij mijn moeder iets knagen, dat ze "iets" moet. Maar wat precies ? En zo belt ze mij om de dag, de gesprekken gaan over van alles, maar centraal blijft haar vraag - wanneer kom je weer ? Omdat het Pasen is, is het antwoord dat weet ik niet, zou liegen in deze situatie een goede oplossing zijn ? Ook dat weet ik niet, misschien verandert dat niet eens iets aan haar belgedrag.

Thuis
Wanneer kom je weer, verandert langzaam in de vraag of ze thuis moet blijven voor de gordijnen. Wachten duurt lang en het gevoel dat de gordijnen gebracht gaan worden en ze dus thuis moet blijven groeit. De gordijnen moeten we zelf halen en zo is thuisblijven dus onlogisch, maar ja mijn moeders brein is niet meer logisch. Haar kukel is min, zoals Maarten Toonder zo treffend schreef.

Niet thuis
Pasen was voor mijn doen een druk weekend en ik dacht zal ik moeders bellen en zeggen bel-me-niet, want ik ben niet thuis. Maar ik verwacht niet dat zoiets helpt. Op de twee dagen, die ik op stap was, brandde bij thuiskomst het lampje van het antwoordapparaat. De eerste dag was het al te laat om nog terug te bellen en daarnaast heeft dat vaak ook geen zin.

Bed
Dat terugbellen geen zin heeft werd bewezen op de dag dat ik dat dus wel deed. Je verwacht dat ze thuis is, want dat vertelt ze het apparaat, na lang rinkelen werd er opgenomen. Ik voelde me niet lekker en was op bed gaan liggen, toen ben ik in slaap gevallen - nou niets mis mee, daar is een bed voor. Maar je had me gebeld, o - daar weet ik niets meer van. Ok, maar omdat ik haar nu toch aan de lijn had heb ik haar nogmaals verteld dat ze niet voor de gordijnen thuis hoeft te blijven. Vandaag ging de telefoon weer, mijn moeder of ze nou thuis moest blijven voor de gordijnen, ik moest keihard lachen - mijn moeder snapte daar niets van . . .
 

Zomertijd

 

Schatje, wil jij de fietstellers even op tijd zetten ?

 

Garage

Een dag op stap met de mannen, maar in plaats van door een oorlogsmuseum sjokken kiezen wij voor de vrije markt in Cuijk. Dat is een heel ander slag museum, alles staat door elkaar, je kunt en mag het meeste nog aanraken en tegen betaling kun je altijd iets mee naar huis nemen. Alhoewel ik er rekening mee gehouden had, dat de mogelijkheid bestond dat ik ergens voor zou vallen, viel het mee. De schade bleef beperkt tot de entree, een hapje eten en geld voor het toiletbezoek.

Mooi
Ik heb mooie kramen gezien, kramen vol met klokken, gewone marktkramen, meubelkramen, kramen ingericht als een huiskamer eind 19e eeuw en zelfs een wolwinkel kraam. Ik heb mijn ogen uitgekeken en genoten, het allermooist ? Het allermooist was de kraam, die eruit zag als de garage van mijn vader. Is het geen plaatje ?
 

Bar

Kippen zijn beweeglijk, als ik ze met de camera probeer te vangen heb ik vaak bewogen beelden.
's Nachts zitten ze stil, in het donker op de stok - maar dat levert geen interessante beelden op. Snurkende kippen op een stok met de kop op half zeven - nee. Dus ik blijf het proberen, interessante plaatjes schieten.

Bar
Deze keer is het me weer eens gelukt, de kip doet me denken aan een cowboy, die vet relax aan de bar hangt met 1 voet onder op de rail. De kip is niet geïnteresseerd in een dubbele whisky of bier, maar wel in een lekker hapje eten.

Plankjes verven

In de kelder staan de weckflessen netjes in een stelling. Langs 1 muur staat een kastje, een tafel en er liggen dingen op de grond, dat stoort me, ik denk al een tijdje dat allegaartje eruit en nog een stukje stelling erbij. Ik had zelfs al uitgerekend hoeveel ik nodig had en wat het me zou gaan kosten. En zo liepen me vijf planken in de handen.

Vies
Twee planken waren zo te zien ooit nat geweest en een paar jaar in een droge garage staan had blijkbaar niet geholpen. De andere drie waren gewoon vies, gewoon normaal garagestof. En zo begon ik operatie "plank", afwassen, drogen, schuren, beitsen, drogen, beitsen, schuren, beitsen, drogen en beitsen. Niet alle planken in de kelder zijn gebeitst en omdat ik toch nog geen staanders heb, heb ik de planken maar uitgewisseld. Operatie plank kan zo wel een paar weken gaan duren . . .  
 

Duister

Op mijn stadse boodschappenronde heb ik de radio aan, het nieuws komt hard aan, ieder kwartier opnieuw. Aanslagen in Brussel, doden en gewonden. Niet dat het me verbaasd dat het gebeurt, ook niet dat het zo dichtbij gebeurt, maar snappen kan ik het niet. Ik snap oorlog en een frontlinie, maar jezelf opblazen met medeneming van zoveel mogelijk andere mensen, nee. De plaats maakt me niet zo veel uit, hier of daar, ik snap het gewoon niet. Ik denk dat ik het nooit zal snappen.
 

Streng #einde

Nou het is 21 maart, het einde van de winter en de lente staat met al zijn grappen en grollen om de hoek. En wat is dus de conclusie, geen strenge winter, ook geen warme winter, maar een natte. Oftewel luister niet naar alle orakels, neem het winterweer maar zoals het komt. En als de winter dan voorbij is, dan weet je hoe het was, van te voren kun je alleen maar hopen dat de winter zal zijn zoals jij hem graag zou hebben.

Mijn
En was dit mijn winter ? Nee, ik hou niet van kou in combinatie met een weken aanhoudende nattigheid. Ik hoop nu al een aantal jaren op strak blauwe luchten, knappende vorst met een strakke oostenwind. Sinds ik het een paar jaar geleden nodig vond om eens een echte super winterjas aan te schaffen, is er geen gelegenheid meer geweest om die een langere periode te dragen. Maar een mens mag hopen, toch ?
 

Expeditie

Mijn voornemen om iedere twee weken naar mijn moeder te gaan houdt tot nu toe stand. De afgelopen weken ging de telefoon om uiteenlopende redenen, ze had geen geld, ze wilde andere gordijnen en ze wilde weten waar haar glazen waren. Waar geld ligt kan ik haar vertellen, de glazen zitten in haar hoofd, maar gordijnen op afstand regelen is ingewikkeld. Ik heb altijd gevonden dat ze wel andere gordijnen mocht, maar op de een of andere manier raakt die boot altijd getorpedeerd.

Voorkant
Omdat in de gordijnen aan de zijkant de gaten vielen, heeft ze daar al nieuwe gordijnen. Ik probeerde toen meteen gordijnen voor de voorkant te regelen, maar ik merkte dat mijn moeders humeur begon te verschuiven en dat het aanbod haar ook niet kon bekoren. Op zo'n moment moet je genoegen nemen met dat wat je wel bereikt hebt, de rest kan wachten. Mijn moeders gordijnen bestaan uit dof rode gevallen op links en rechts, zeg maar de vleugels en in het midden hangen dof goudgele veloursachtige types met hoogwater. Dat hoogwater was mij altijd al een doorn in het oog, de ramen reiken tot de grond, de gordijnen tot dijhoogte. Mijn moeder daarentegen heeft vooral een hekel aan de rode vleugelspelers, de kleur kan haar niet bekoren.

Oude
De vraag is waarom hangen die gordijnen er, terwijl ze lelijk van kleur en niet passend zijn ? Dat is een hele goede vraag, 1 waarop ik het antwoord wel weet - mijn moeder is niet meer die vrouw, die ze vroeger was. Toen de gordijnen aan de voorkant het begaven zijn er noodgordijnen gekomen en mijn vader vond het wel best. Gordijnen kopen met mijn moeder is natuurlijk ook geen sinecure, maar ik gebruik mijn voelsprieten. En zo gaan we met de tram naar de stofjesmarkt, achter de kraam hup de winkel in, de huidige mode bekijken. Effen gordijnen vallen af, te saai te weinig leven. De stoffen met de enorme motieven vallen af, te schreeuwerig. Het moet er middenin, mijn moeder keurt de schotse ruiten af met de uitspraak 'dat vind ik leuk voor een rokje'. Een veloursachtig blokjespatroon valt ook af, ze blijkt niet van vierkanten te houden. Hubby G vindt op het oranje rek een rol stof, de kleur knal, het patroon rustig.

Kiezen
We laten de rol ontzetten en we bekijken het, ik vind het mooi maar vindt mijn moeder het mooi ? Het blijft erg lang onduidelijk, ze ontwijkt mijn vragen behendig en begint steeds over iets anders. Over dat ze niet weet wat voor gordijnen ze nu heeft en of ik het mooi vind, iets dat totaal onbelangrijk is. Op een bepaald moment zegt ze uit zichzelf dat ze het patroon mooi vind - op dat moment klikt er bij mij iets, dan is het goed. O, het zal straks echt wel wennen worden en ze zal 100.000 keer vragen of ze die gordijnen echt zelf uitgekozen heeft.
  

Waterstand

Op het land begint het water te zakken, in de tuin merk je dat het droger wordt en in de put, uhm, in de put staat nog steeds water. Het is pas een steenhoogte gedaald. Ik weet eigenlijk niet wat ik verwacht had, het water daalt eigenlijk alleen heel snel in de periodes dat er van alles groeit en bloeit.

Lente
Als de lente losbarst verwacht ik een waterstand als deze alleen nog maar te zien na zware regenbuien. Momenteel moet vrouw Holle haar regenlaarzen nog maar even aan houden.

Onmogelijk

Hoe kan het onmogelijke mogelijk zijn ? Ik weet het niet, maar het is zo. Hoe kan een krokus tussen de stenen van het pad groeien ? Hoe is die bol onder de stenen gekomen ? Al zijn vriendjes en vriendinnetjes staan, tegen de schuur aan in bakken, lekker in groepjes tegen elkaar aan te schurken.

Massa
Zou deze krokus zich niet lekker hebben gevoeld in een groep, zou het een zaailing zijn ? Is de bol met onkruid wieden ontwricht geraakt en is hij toen onder een steen gekropen ? Het is een raadsel, een mooi raadsel.

Voorjaarsbode

Het zal wel geen dure variant zijn, want ze verspreiden zich ieder jaar verder, als ze niet zo onschuldig waren zou je het haast onkruid noemen - het sneeuwklokje.

Pad
Ze staan onder de bomen, die nog kaal zijn, her en der zie je er 1 in het gras staan. Ze groeien midden op het pad, die graaf ik uit om weg te geven en toch staan ze er ieder jaar weer. Dat er ieder jaar meer komen bevestigt iets dat ik eigenlijk al wist, dat we mieren in de tuin hebben. Het sneeuwklokje hult haar zaden in een kleverig zoet goedje, waar mieren dol op zijn. De mieren verslepen de zaden en zo groeien de kolonies. Een kolonie met voorjaarsbodes.

Voetsporen

Na een nacht met lichte vorst maakte ik een camera rondje. In de door mij gegraven geul vond ik iets heel aparts - voetsporen. De sporen gingen nergens heen, ze dansten in het rond en ik ben geen bioloog of Indiaan, ik kon er geen chocolade van maken.

Determineren
Ik kwam niet verder dan, een inheems dier, leeft dicht bij het water, klein, vijf tenen om een voetkussentje. Wie het weet mag het zeggen, maar krokodil wordt niet goedgekeurd.

Streng #11

Het was afgelopen week een stuk killer dan voorspeld, nachtvorst en maartse buien. Nu we richting de 21e gaan kunnen we wel zeggen dat de winter wederom zijn tanden niet heeft laten zien. De voorspelde horrorwinter, was eerder nat dan griezelig, geen meters sneeuw, geen Elfstedentocht en ook geen wintertenen. Nog twee weken en dan barst de lente los.

Veertiendaagse
De veertiendaagse voorspelling geeft nachttemperaturen aan rond het vriespunt en overdag schurken we tegen de tien graden aan. Veel oostenwind, dus eindelijk een stuk droger en altijd een zonnetje dat achter wolken vandaan piept. En als het dan bijna lente is, ja dan, dan lijkt het weer te gaan regenen.
 

Blokje om #15

Een fietsblokje om, dus je kunt niet overal voor stoppen - dan kom je nergens. Maar dan wel remmen voor statiegeld, een gratis plastic tas en alles wat van glas is. Twaalf kilometer gefietst, tien statiegeldflessen, 1 led zaklamp en genoeg glas voor een visite aan de glasbak.

 

NSFW

Ik wilde niet veel zeggen toen ik aan tafel ging, de pot schafte erwtensoep met rookworst. Maar ik weet heel zeker dat mijn vader daar ab-so-luut iets over gezegd had.

Maarts

Het was buiten maarts, het begon te sneeuwen terwijl het amper vroor en het ging maar door. Zo werd het tijdelijk wit, maar aangezien het niet stevig vriest dooide het langzaamaan ook weer weg.



Maart winterse bui
alles raakt bedekt met wit
lente om de hoek

Moestuin #50

De laatste loodjes, ofwel de laatste wortelen uit de moestuin. De oranje worteltjes, die nog mini en zielig waren heb ik aan de kippen gevoerd. Deze lange vuilwitte wortels zijn pastinaken.

Chips
Ze worden geroemd om hun smaak als je er chips van maakt, maar als je het gewoon als groente wilt eten moet je wat meer je best doen. Laten we het zo zeggen ik heb het gouden recept nog niet gevonden. Mijn kookpogingen zitten als het ware nog in de experimentele fase

Streng #10

Volgens de meteorologen begint vandaag de lente, het vroor vannacht een graad of vijf, alle narcissen en sneeuwklokjes lieten hun kopjes hangen en de cyclaampjes zaten onder de rijp. Lente, ja hoor.

Veertiendaagse
De voorspelling was ok, de kraan was dicht en het was kouder, ook kouder dan voorspeld. De neerslag, die vanaf woensdag ingetekend stond is vandaag al gearriveerd. De komende dagen blijft het frisjes met neerslag, na het weekend nachttemperaturen rond een graad of drie en overdag een graad of zeven. Bij alle dagen staat een buienkans ingetekend, niet iets waar ik op zit te wachten het water was eindelijk iets aan het zakken.

Negentwintig

Soms denk je dat er nooit iets gebeurd in jouw leven, je moddert een beetje aan, je leven kabbelt voort. De deurbel gaat, een meneer op leeftijd in een donkerblauw strak lederen motorpak staat voor je deur. Zijn motor is er mee uitgescheden en of hij even naar de garage bellen mag. Tuurlijk.


Negentwintig
En dan gebeuren er van die dingen, die alleen op een negentwintigste februari gebeuren kunnen. De telefoon van de motorzaak meldt dat ze in verband met de winterperiode op maandag dicht zijn. Tuurlijk. Nou kun je een motor wel voortduwen, maar na 100 meter hangt je tong je wel op de motorlaarzen. Van de soepelheid waarmee je door bochten kunt zoefen blijft niets meer over als je het ding zelf moet voortduwen. Wat rest is een 250 kilo wegend log gevaarte.

Herberg
Ik bied de motor onderdak aan en breng de bedremmeld kijkende motorrijder even naar huis. Want vanochtend hadden ze het er al over, deze dag is bij uitstek geschikt om iets voor een ander te doen - je kunt moeilijk zeggen dat je geen tijd hebt, want je hebt een hele dag extra. 

Zondag #2

Alweer lego, alweer een zondagochtendklusje. Het lego heeft gebaad en nu poets ik de grote blokken met een doekje en de blokjes borstel ik schoon. Niet te veel bij nadenken, muziekje aan, poetsen.

Tegen
Deze keer viel het wat tegen, wat duplo en een hoop afgekloven zandbaklego (kiep). Wel zaten er veel blokjes bij om een dak te maken en een aantal wielen en natuurlijk van die stukjes waarvan je je afvraagt wat het voor moet stellen.

Geprogrammeerd

Mijn moeder houdt met niemand meer rekening, dat klinkt misschien cru, maar het hoort bij de Alzheimer. Het is niet dat ze niet aan je denken, maar net dat ene stapje extra dat is eraf, voorgoed door het putje gespoeld.
 
Zelluf
Bij mij lijkt het wel net andersom, ik dacht nooit veel na over mijn ouders, mijn ouders redden zichzelf. En ze waren überzelfstandig, ze wilden het liefst alles zonder hulp van anderen regelen. En dat ging tot op zekere hoogte, op verzoek regelde ik de dingen, die je alleen via internet kunt regelen - het proefabonnement op de krant, de koelkast, informatie over wasautomaten. Het is maar goed dat mijn vader mijnBelastingdienst niet meer mee hoeft te maken, razend zou hij zijn.

Schakelaar
Als ik door de kringloopwinkel loop valt mijn oog op een mandje vol exotische lampen, in mijn brein gaat het lampje "moeder" branden. Zo'n lamp moet ik nog voor mijn moeder hebben denk ik, de prijs is onduidelijk en ik vraag het even. Het is niet de prijs per lamp, maar voor het hele mandje en zo sta ik na de afwas, afwas nummer twee te doen. Met een vochtig doekje poets ik alle exoten schoon, drie keur ik er af en daarna tel ik eens. Van het type dat ik nodig heb, heb ik er vijftien, nou dan kan er rustig af en toe eens een lampje bij mijn moeder stukgaan.
  

Moestuin #49

Als er in de tuin alleen nog maar wintergroenten staan en je hebt trek in pizza, wat maak je dan ? Nou gewoon pizza met spruitjes en rode kool, het is niet wat je verwacht op een pizza, maar toch smaakt het erg lekker.