Half uur

Onze grasmaaier is een accumaaier, met 1 accu kan ik ongeveer een half uur grasmaaien. Na de laatste regenbui heeft het gras weer een groeispurt en probeer ik iedere dag 1 accu te maaien. Deze dag was toch al niet de makkelijkste, dus ik hoop op wat zen-tijd tijdens het maaien. Na mijn eerste baantje gras raap ik eerst de gevallen peren op.

Telefoon
Hubby G komt met de telefoon naar buiten en ik begin met mijn ogen te rollen, want mijn moeder heeft me vandaag al twee keer gebeld. Hij mimet, het is de buurvrouw en inderdaad mijn moeder is bij hen langs geweest er is iets mis met haar telefoon. Nou het kan echt zo erg niet zijn, want ze heeft me vandaag al twee keer gebeld en de dag ervoor ook al. Ze heeft de buren van haar eigen etage er al bij gehad en nu ook die van twee verdiepingen hoger. We spreken af dat de buurvrouw er morgen nog een blik op werpt en anders zal mijn moeder misschien eens aan een modern toestel moeten. Ik ga verder met maaien.

Broer
Als ik de opvangbak aan het leegkiepen ben gaat de telefoon, ik begin lichtelijk ongesteld van die onderbrekingen te worden. De nummermelder meldt dat het mijn broer is, mijn 1e vraag aan hem is of hij zin heeft om naar moeders af te reizen. Nou nee, ik wilde eigenlijk zo eerst eens even gaan eten was zijn antwoord. We bespreken de telefoon van onze moeder en of we misschien weten waar het aan ligt, maar we komen er niet uit - ze moet het er maar even mee doen. Ik maai weer verder en neem een sanitaire stop. Als ik na de sanitaire stop langs de schuur loop roept hubby G me, nou aan me nooit niet denk ik. Eerst maaien, hoe is het mogelijk dat je over een half uur maaien een heel uur doet ?
 

Saai

De afgelopen twee weken vond ik mijn eigenste blog maar saai, geen plaatjes veel gezeur. Maar ik wilde het zelf graag op deze manier bijhouden en waarschijnlijk komt er op den duur nog meer en een samenvatting van de openbaring die deze vakantie gebracht heeft.



Zondag
Nu mijn moeder weer thuis is, zijn we de moestuin maar eens doorgeworsteld. Drie bakken met bonen hebben we geoogst, twee dozen met uien, bieten, komkommer en courgettes. Het grootste deel van de bonen hebben we geweckt, want drie bakken met bonen is goed voor een weeshuis. De komkommer en bieten zijn met dit warme weer een frisse afwisseling op tafel. Het aantal courgettes is nog behapbaar, zodra er echt een courgette explosie komt ga ik weer zuur maken.
 

Mijn moeder is een krokodil

Aan alles komt een eind, gelukkig ook aan twee weken spitsroeden lopen. Twee weken lang heeft mijn moeder verschillende keren gevraagd wanneer ik haar weer naar huis zou brengen. Verschillende keren heeft ze gemeld dat ze niet snapte waarom ze hier was, vakantie is een onbekend fenomeen.

Twee
Het magische getal is twee, twee vrouwen, twee weken vakantie, twee jurken, twee vulkaanuitbarstingen. Twee weken heeft ze het super leuk gehad op de opvang, twee weken heeft ze lopen zeuren en drammen over de vraag wanneer ga ik weer naar huis. Dus na twee weken volgt onherroepelijk en ongenadig de reis terug naar huis. Bij het opstaan is ze huilerig, weet niet dit, weet niet dat, ik weet van het niet weten en zeg vaak dat het niet erg is. Opstaan, tanden poetsen, wassen, aankleden en ontbijten. Maar dan komt het moment dat ze doorkrijgt dat ze terug naar huis "moet", ze mompelt dan ben ik weer helemaal alleen en het moet maar. In de keuken dreutelend komen er dikke krokodillentranen en de vraag kan ik niet hier blijven ?
  

Zwaan kleef aan

Het is buiten zo donker, het is net nacht, onweer dreigt. Ik besluit dat we maar bijtijds moeten gaan, dan zijn we voor de bui binnen. Onderweg worden we door een vrijwilligster, die met de auto is, opgepikt. Zo komt het dat we aan de andere kant het grote huis binnengaan en achter het cijferslot komen.

Bizar
Meteen achter de deur staat een man nonchalant tegen de glazen wand geleund, de vrijwilligster wisselt wat zinnen met hem uit en we lopen iets verder. Zo staan wij twee meter verder en ik zie dat mijn moeder een gesprek met hem aanknoopt. Wij praten ondertussen over mijn moeder, iets waar ze anders een vreselijke hekel aan heeft. Uit mijn ooghoeken zie ik dat mijn moeder hem aanraakt en even later met beide handen vastpakt. Mijn moeder onderbreekt me zodat ik haar kan helpen met de grote rekensom van haar leeftijd. Daarna gaat ze verder in hem en het gesprek op.

Onbekend
In het gesloten gedeelte van het verzorgingshuis ben ik al jaren niet meer geweest, ik ben me niet helemaal zeker van waar we zijn en al helemaal niet op de hoogte van de huidige ontsnappingscode. De vrijwilligster moet verder en wij dus ook, want anders komen we hier vandaag niet meer weg. Ik ga naar mijn moeder toe en zeg dat we verder moeten, ze is niet onder de indruk. De man staat het lachend aan te kijken. Ik wrik mijn moeder met veel moeite en een koevoet los.
 

Invuloefening

Nu ik mijn moeder dagelijks meemaak zie ik hoe de vlag erbij hangt. In mijn ogen is dat niet zo best, een uitdrukking die mijn moeder ook bezigt als ze een eerlijke bui heeft. Het punt is dat die eerlijke buien veruit in de minderheid zijn, vaker is het ontkennen of verdraaien.

Voorbijgangers
Als we 's avonds tijdens een blokje om een mevrouw tegen komen zie ik de werking van haar façade in volle glorie. Ik woon in A, ik doe al mijn boodschappen nog zelf. Terwijl ze dat vertelt denk ik bij mezelf als ik zo vluchtig iemand tegen zou komen, die dat tegen me vertelt, zou ik daar niet aan twijfelen. Ik heb niet altijd in A gewoond hoor (waar), eerder woonde ik in D (niet waar), ik had twee broers (niet waar), mijn tante Katrien zei dan tegen mij "ga maar naar de dijk, als oom Gerrit thuiskomt kun je met hem meerijden". Dit laatste is waar in zoverre, dat ze dit verhaal al een tijdje vertelt, laten we zeggen het zou waar kunnen zijn. Wat mij het meest verbaast is dat zij dit verhaal aan mij altijd in de logeerversie vertelt en tegen een vreemde vertelt ze een woonversie. 

Buurman
Na een ander blokje om lopen we nog even naar achter, even naar de pony's kijken. We komen de buurman en zijn zoon tegen, ze hebben hun raampjes open en stoppen even. Ik gein wat met buurman&zoon en mijn moeder plaatst daartussen opmerkingen - losse zinnen. De meeste zinnen lijken goed gekozen, maar zijn min of meer standaardwaarden, zinnen die bijna altijd passen. Maar ik merk op #1 staat de opmerking over hoe oud ze is, niet dat ze daar zelf antwoord op kan geven - daar heeft ze mij of de toehoorder voor. Dat ze nog zo goed lopen kan staat op #2 en op #3 staat dat je vooral moet willen en niet meteen zeggen "kan ik niet". Wat me verder opvalt is dat mijn moeder herhaaldelijk de schouder van de buurman vastpakt, dat is niet makkelijk doordat hij in de auto zit en wij er naast staan. Die behoefte aan lichamelijk contact is typisch 1 van de dingen, die je vaker bij dementerenden ziet. Die transformatie van afstandelijk naar knuffelbaar is er eentje die me blijft verbazen.
 

Nuchterheid

De doordeweekse dagen krijgen een ritme, anders dan alleen het voederen der dieren en mijn eigen vaste eet- en drinkpauzes. Het opstaan van mijn moeder in goede banen leiden, haar wegbrengen en halen en 's avonds naar bed brengen.

Zeis
Pontificaal voor de hoofdingang van de dagopvang staat een grote zwarte lijkwagen. Nou duidelijker kan het niet zijn en ik maar denken dat ze voor dat soort dingen een minder opvallende uitgang hadden. Al in de hal wordt mijn moeder door 1 van de vrijwilligers opgevangen en afgeleid. Of ze al dialect spreekt. Nee ? Maar dan kunt u nog niet naar huis hoor, u mag pas naar huis als u dialect spreekt. 

Busje
Ik sta dus al snel weer buiten, net op het moment dat een van de busjes zijn passagiers dropt. Mevrouw H loopt mijn kant op, ik zie haar kijken naar dat grote glimmende zwarte gevaarte. Ze komt bij me staan en slaat haar arm om mijn nek. Of ik weet wie, nee dat weet ik niet. Ze zegt ik vind het nooit leuk om te zien zo'n lijkwagen, maar ach wij zijn daar aan toe. Er komt een grote lach achteraan, ik herken de nuchterheid van opa in dit oude vrouwtje, de wijsheid. Ach kind wij zijn oud, wij zijn daar aan toe.
 

Klaagsmurf

Mijn moeder heeft het erg naar haar zin op de dagopvang, want weet je er zitten niet van die mensen die zo zeuren. Van dat soort uitspraken krijgen mijn wenkbrauwen kronkels, want mijn moeder is een zeurdoos eerste klasse. Nooit lijkt iets goed te zijn en in ieder verhaal zit ergens een negatieve klank.

Buren
Deze ochtend moeten de buren het weer ontgelden, ik kap het klagen af door mijn moeder er aan te herinneren dat ze niet van klagers houdt. Dit doe ik een aantal keren, want ja die plaat blijft draaien tot hij naar het volgende nummer gesprongen is.

Wandel
Nu ik dit schrijf moet ik opeens aan het liedje hoofd, schouders, knie en teen denken, haar hoofd is een warboel, ik heb veel op mijn schouders (of zij schokschoudert), zij heeft een ruiterteen en klaagt over pijn in haar linkerknie. Ze meldt dat ze best wel moe is en pijn in haar rug heeft. Ik vraag of ze ook pijn in haar rug heeft als ze zit of ligt, maar het is vooral pijn onder het lopen. Ik vertel haar dat we gisteren verdwaald zijn en toen lang gewandeld hebben, misschien komt het daardoor.

Oma
Ondanks alles komen we zonder al te veel moeite en zonder zitpauze bij de dagopvang aan. Als ze een van de mede bezoekers in de loop staat duwt hij haar verder, toe maar - daarheen. Hij kijkt mij aan en vraagt is dat jouw oma, nee mijn moeder. Ik krijg een klopje op de schouder van hem en ze gaan samen verder. Ik blijf besmuikt kijkend achter, ga maar kind.
 

Zou verdwalen in de familie zitten ?

Als ik moeders ophaal is het al aardig warm en ik parkeer haar op het terras met een waterijsje. De waterijsjes, die ik in huis heb met het oog op de nichtjes zijn nu handig om mijn moeder wat vocht toe te dienen.

Blokje
Na het eten lopen we naar achteren even de spijsvertering op gang brengen. Gaan we niet verder is het commentaar van mijn moeder. Uhm, daar had ik niet op gerekend want eerder was ze nog moe. Nou ok, gaan we een groter blokje om. We sloffen heel rustig en relaxed door de woonwijk, als ze moe is gaan we een tijdje op een bankje zitten.

Berucht
De woonwijk waar we doorheen lopen is berucht, je kunt er makkelijk verdwalen want alles lijkt op elkaar. Zelf heb ik al een tijdje geen bekend punt meer gezien, mijn conclusie we zijn verdwaald. Als we van het bankje opgestaan zijn kom ik opeens weer op bekend terrein - helemaal aan de andere en dus verkeerde kant van de woonwijk. Ik moet erg om mezelf lachen en om mijn moeder, want zij wilde verder wandelen en dat wordt deze keer wel erg ver.

Afgepeigerd
Het punt waar we uiteindelijk zijn is anderhalve kilometer van huis, dus we hebben nog een beste wandeling voor de boeg. Mijn moeder begint te jammeren, want ze moet plassen - nou dan gaan we het geheim van de magische slip maar weer eens uitleggen. Nadat zij onzichtbaar een plasje heeft gedaan, gaan we weer op pad, om negen uur zijn we thuis. Als hubby G mijn moeder ziet zegt hij ze is afgepeigerd, zelf zie ik niets bijzonders aan haar - ik zie alleen mijn moeder. Maar hij heeft gelijk, want als ik voorstel om naar bed te gaan krijg ik geen protesten of gezeur, nee ze klimt de trap op naar boven en ligt er binnen no time in. 
  

Benauwd

Na zo'n dag als gisteren heb ik het altijd een beetje benauwd, hoe hangt de vlag er vandaag bij. Als ze langdurig een pesthumeur heeft is ze simpelweg niet te harden en ze is geen kleuter waartegen je kunt zeggen dat ze zich maar even in de zandbak moet gaan zitten misdragen.

Koffie
We gaan met de zelfgebakken koekjes op koffievisite bij mijn schoonouders, we zitten in de serre buiten-binnen zoals ik dat noem. Je kunt om je heen kijken, de tuin zien en als het regent word je niet nat. Mijn moeder draait een bepaald stukje plaat af, ik probeer ondertussen de slimme telefoon van mijn schoonvader te temmen. Tegen de middag gaan we weer terug om een boterhammetje te eten. 

Middag
Een heerlijke zomerdag en we zitten dus veel buiten, mijn moeder sukkelt af en toe weg en als ze niet zit te tukken meldt ze dat ze wel daarheen wil waar ze gisteren was. Ik zeg niet dat het eergisteren was, ik zeg dat dat morgen weer kan. Het is heel apart meestal onthoudt ze alleen maar negatieve dingen, maar de dagopvang waar ze erg van geniet blijft ook plakken. Nog 1 nachtje slapen.
 

Ochtendstond

Zaterdag, ma is de hele week naar de vakantie opvang geweest en zij heeft het er enorm naar haar zin. Ik heb me daar van te voren best zorgen over gemaakt, achteraf dus onnodig. Haar lijf schijnt nog te weten hoe een weekritme in elkaar zit of is ze moe van de afgelopen week, maar het is stil boven.

Goud
Na mijn ontbijt ga ik eens naar boven, mijn moeder ligt brandhout te zagen. Ik doe het dakraam open, ik schuif het gordijn aan het hoofdeinde van het bed open. Ik sta een tijdje naast haar, helemaal geen reactie - ze zaagt rustig door. Ik haal mijn schouders op en ga naar beneden en besluit haar rustig te laten liggen. Als ik haar om half tien ga wekken heeft ze haar ogen open, ze trekt een vies gezicht en zegt ik heb met mijn mond open liggen slapen.

Koekie
Een van mijn moeders platen gaat over het feit dat ze nooit meer iets bakt, terwijl ze vroeger toch wel bakte. Zo dreunt ze zonder moeite de ingrediënten voor koekjes op. In de kast heb ik een gedoneerde koekjes mix staan en ik maak het deeg, terwijl haar plaat draait. Terwijl het deeg in de koelkast rust gaan we bij de boer vlees halen en de veestapel bekijken. Een kudde vrolijke biggen rent daar door de modder. Thuisgekomen rol ik het deeg uit tot een plak en steekt mijn moeder koekjes uit. En vergeet daarna meteen weer dat ze koekjes gebakken heeft.

Bokkenpruik
Na de afwas heeft mijn moeder de bokkenpruik op, of dat nou komt omdat ze vandaag niet naar de opvang geweest is, of omdat ze dat opspaart en dat het aan het eind van de week tot een uitbarsting komt. Geen flauw idee. Mijn broer en schoonzus hebben allerlei theorieën hoe je daar mee om kunt gaan, maar ik beheers die niet al te best. Ik begin licht ontvlambaar te worden en stel voor dat we maar eens een blokje om gaan. Tijdens dat blokje om spuit zij haar ongenoegen en ik het mijne. Wie wordt er altijd gebeld als ze valt ? Wie wordt er gebeld als ze weer eens verdwaald is ? Wie wordt er gebeld als ze weer eens naar het ziekenhuis getransporteerd is ? Ik geef aan tot hoe hoog het mij zit, ze wordt er enigszins stiller van. Enigszins . . . oftewel op naar de volgende vulkaanuitbarsting.
 

Vroeg

Hubby G staat altijd heel vroeg op, zelf draai ik me dan altijd nog even om. Maar deze ochtend spant de logee de kroon, kwart voor vijf en boven ons hoofd wordt gestommeld. Hubby G gaat polshoogte nemen, ze had aan de schuifdeuren onder de schuine kant van het dak staan rammelen want ze moest naar het toilet. Nadat hij haar het toilet gewezen had en haar daarna weer ingestopt had werd het weer "even" rustig.

Ochtendstond
Om half zes was ze aangekleed en wel naar beneden gekomen, ga nog maar even naar bed - je hoeft toch niet te werken. Nee ze hoefde niet te werken en ze ging weer naar boven om een uur later wederom beneden te arriveren. Hubby G realiseerde zich dat het niet te stoppen was, dus hij installeerde haar op de bank en zette de cd alle 40 goed van tante Leen op. Meteen gingen alle watersluizen open en begon moeders te janken. Hij verwisselde alle 40 goed voor een cd van Wim Sonneveld. En daar zat hij dus in zijn motorkleren, klaar om naar zijn werk te gaan, hand in hand met mijn moeder op de bank. Toen het nummer "poen" langskwam, zei mijn moeder, moet jij eigenlijk niet naar je werk ?
  

Moeten

Mijn schoonvader zegt vaak 'niks moet, alleen poepen en plassen'. Mijn moeder kan nog heel goed aangeven dat ze moet, dus op de opvang blijven de ongelukjes beperkt. In dit geval is de dementie een zegen, het besef dat de magic slip het ongelukje verbloemt is iets dat ze niet kan onthouden. Eenmaal thuis merkt ze vaak laat dat ze moet en zit ze al jammerend op de rand van de bank. Dan kun je wel zeggen, je hebt een magic slip aan, maar niemand plast graag in zijn broek - ook mijn moeder niet.

Continent
De ene keer maakt ze een heel theater om daarna glorieus het toilet te verlaten en te melden dat het toch nog gelukt was. De andere keer is het visserslatijn en geeft aan dat ze drijfnat is, terwijl het in mijn ogen wel meevalt. Het broekjes recept is officieel 1 per dag, maar dat is eigenlijk de minimum dosering. Op een goede dag is 1 voldoende, maar tijdens deze vakantie staat het record op drie - ze mogen zeggen wat ze willen over de capaciteiten van die broekjes, maar je laat iemand niet nat rondlopen.

Weerstand
Van de thuiszorg en mijn broer hoor ik soms dat moeders weerstand tegen de broekjes heeft, zelf merk ik daar weinig van. Ik ga niet echt in discussie, ik zeg schone onderbroek aan en reik het broekje aan. Wat ze doet als ze alleen is, is overduidelijk als de was uit de machine komt - een hele rits onderbroeken, met af en toe een mee gewassen wegwerpexemplaar. De wegwerpexemplaren kunnen daar niet goed tegen en gaan alsnog, maar wel schoon met de stadsreiniging mee.
 

Zonnig

Zes uur, ik hoor gestommel op de logeerkamer en ik sleep me met kleine oogjes naar boven. Ma heeft de gordijnen al open en ze zit op de rand van het bed, ga nog maar even naar bed zeg ik tegen haar. Maar ik weet niet waar ik ben is haar reactie, mam ik wil nog even slapen. Welterusten roept ze. Een uur later ben ik wat meer mens en zij ? Zij is op het oog al netjes aangekleed, heb je tanden gepoetst ? Nee, dus tanden poetsen en een schoon broekje aan. Als ze ook haar nachthemd voor een schoon hemd moet ruilen begint ze een beetje te mokken. O fijn, zo vroeg op de ochtend.

King
De vraag 'waar ben ik ?' blijft iedere dag terugkomen, dus zoek ik mijn oude King atlas op, een instituut dat ze meteen zonder mankeren herkent. Op de kaart van Nederland kijken we waar haar en mijn huis woont, hoe lang reis je daarover vraagt ze me. Goh dat is wel lang, dat is drie uur op een dag. Ik hou de atlas onder handbereik, want ik zal hem vast nog vaker nodig hebben.

Huisdier
De wandeling naar de dagopvang gaat beter dan gisteren, de reis wordt afgelegd met de discussie waarom ze geen kat meer heeft. Haar mening wisselt tussen dat zou toch best nog kunnen en ik ben ook de jongste niet meer en als er dan iets met me gebeurt is dat sneu voor zo'n beestje. Ik moedig het niet aan, zeker omdat mijn vader jaren geleden al zei dat hij er alleen voor stond. En alhoewel haar lijfspreuk "ik kan alles nog zelf" is, weet ik beter - zonder inmenging van een ander komt er geen kat.

Vrienden
Bij de opvang probeer ik iets te snel mijn snor te drukken en wil ze weer samen met mij vertrekken, oepsie. 's Middags is ze in een bijzonder goede stemming, ze heeft een stralend dagrapport - 2e geworden bij "kurling". En ze heeft een nieuwe vriendin, er worden handjes geschud en er wordt tot morgen geroepen. De zonnige bui houdt de rest van de dag stand. Zelfs als ze merkt dat ze vergeten is dat ze op vakantie is en niet thuis, blijft de lach de boventoon voeren.  
 

Op herhaling

Moeders is weer vroeg op, dus ik rol om zeven uur mijn bed uit om het allemaal in goede banen te leiden. Ochtendritueel, ontbijten, naar buiten de kippen verzorgen. Het kippen verzorgen neemt wat meer tijd in beslag omdat ik zie dat de broedse kriel onder de kippenvlooien zit. Kip van het nest, hok verschonen en de vlooien uitroeien met kokend water. Ondertussen praat mijn moeder met de broedse hen en de haan Houdini.

Gaan
Vroeg opstaan in combinatie met vlooien is qua timing perfect. We doen de schoenen aan en gaan op weg. Ik vraag of we nog liedjes moeten instuderen, of een groen groen knollenland nog gerepeteerd moet worden. Uiteindelijk komen we uit op "bij ons in de Jordaan", maar we weten beide na wat heen en weer zingen niet verder te komen dan een half refrein. Het zingen hebben we wel nodig, want halverwege is ze moe van het marcheren. Dus kijken we tuinen en gaan we stukje bij beetje verder.

Jukebox
Bij de dagopvang gekomen heb je dan dat ongemakkelijke moment je bent beide daar, zij hangt aan jouw arm en moet losgekoppeld worden. Zo’n piepjong meisje met een koffiekan, een neuspiercing en een tattoo op haar voet zegt tegen mijn moeder; u had beloofd de tekst van het liedje van "de winkel van Sinkel" voor me op te schrijven, prompt zingt ma het gewenste lied. De arm van mijn moeder gaat van mijn arm naadloos over naar die van de jongedame, ik piep er tussenuit. Druk op "9" voor het lied “de winkel van Sinkel”.
 

Voor het eerst naar school

Als een moeder die voor het eerst haar kind naar school brengt, zo voel ik me. We wandelen door het dorp, waar het op maandag een stuk drukker is dan gisteren. We zingen "in een groen groen knollenland" en na vijf minuten de vraag - waar moesten we ook alweer heen. Dus ik leg uit dat we naar het plaatselijke koffieleut adres voor oudjes gaan.

Ontsnappen
Als je je moeder zelf komt brengen en ze niet met een busje rondgecrosst wordt zoals de andere oudjes, is het altijd even de vraag wanneer je zelf weer naar huis kunt. Zeker op zo'n eerste dag. Dus je laat me hier achter ? Ja. Nou, mooie ben jij hoor. Standaard antwoord van mijn moeder. Na een uurtje krijg ik een seintje van de verzorgster dat ik nu wel kan wieberen.

Inactief
Thuis doe ik alleen het hoognodige, op adem komen, wat rommelen, het eten voorbereiden - de dag is voorbij voor je er erg in hebt. Ik vraag me af, zou de kleuter al een andere kleuter aan het haar getrokken hebben of stil in een hoekje hebben zitten mokken ? Ik stap op de fiets en combineer een bezoek aan de glasbak en het postkantoor met het ophalen van mijn moeder. Ik laat de fiets in de stalling achter en ga mijn moeder ophalen. De busjes staan al klaar voor de oudjes, mijn moeder zit nog aan tafel en heeft net haar ranja op. Ze mag naar huis, maar ze noemt naar huis gaan moeten. Heel apart. Ik krijg haar dagrapport mee, ze heeft gegymd, gezongen en had een klik met een andere "bezoekster". En daar maak je je dan de hele dag zorgen over.
 

Test

Zondagochtend, hubby G gaat fietsen, ik ben zo'n beetje op en onze logee is al wakker. Ik help haar met haar ochtendritueel, tandenborstel aangeven, washand aangeven, haren kammen doet ze nog uit zichzelf. Ik reik haar kleren aan en maak een ontbijtje voor haar klaar. Omdat ze grenzeloos eten kan, wat na twee weken regulier voederen wel al minder is, maak ik twee crackers voor haar klaar - doseren.

Wandel
Het is vroeg, nog voor negenen en al twintig graden, een mooi moment voor een wandeling. We wandelen samen naar het dorp, naar het pand waar de dagopvang zich bevindt, een wandeling van 1 volle kilometer volgens goegel. Op twee derde van de afstand begint ze te puffen, aangekomen strijken we op een bankje neer. Moeders vindt het maar stil op straat, tsja zondagochtend en net negen uur wat wil je ? We kijken naar de blauwe lucht, naar voorbijgangers, hondjes, vogels en de mini wolken in de verte. Na twintig minuten rust gaan we weer terug, we zijn amper op weg en ze vraagt - is het nog ver ?

Besef
We wandelen rustig, stukje bij beetje terug, ze zegt het lopen gaat niet zo goed meer - ze snapt het niet, ik kon vroeger toch heel goed lopen merkt ze op. Ja, je kon altijd heel goed lopen, maar blijkbaar hebben de gevorderde jaren nu toch hun slag geslagen. Ik maak er een opmerking over als later de schoonfamilie op bezoek is en wat zegt madam, ik kan nog heel goed lopen hoor. Als ik zeg dat ze daar vanochtend anders over dacht is haar weerwoord dat ze nu uitgerust is. Het besef alweer vergeten, je eigen waarheid alweer verdrongen.

Warm
Het is een warme dag, ze dommelt op de ligstoel onder de parasol, ze luistert naar de Jantjes en we zien Tom Dumoulin glorieus een etappe winnen. Moeders helpt hubby G met de afwas en ik maai een moppie gras, na het grasmaaien bekijken we de tuin. Ze staat naast me en ik wil iets tegen haar zeggen, maar ze is geruisloos als een kat verdwenen. Als ik in huis kom, meldt hubby G dat moe moe is, acht uur 's avonds, de halve dag liggen snurken en toch bekaf. Het is net een moe kind, er komt gedrein en geklaag uit, ik stop haar in en ga de warme dag van me afspoelen.
 

Gevallen boekenkast

Ik was nieuwsgierig hoe het met mijn moeder ging zo logerende en of mijn broer haar al achter het behang geplakt had. Naast de verwachte antwoorden kwamen ook een aantal verbazingwekkende antwoorden. Ze zong nog steeds negatieve liedjes, dwaalde in de nacht, had moeite om het toilet te vinden en snapte het belang van de speciale broekjes niet.

Nieuw
We zijn met ma naar het paard en terug gewandeld, dan is ze al moe was de mededeling. Naar het paard en terug en halverwege al moe, terwijl ma altijd verkondigt dat ze nog iedere dag wandelt. Dat ze meldt dat ze nog regelmatig naar de markt gaat, die zeker net zo ver is als het genoemde paard. Dat wij een heleboel van haar opmerkingen als onzin afdoen, maar wel geloven dat ze wekelijks meermalen naar de markt gaat. Hoe dom zijn wij of wisten we het eigenlijk al, maar wilden we het nog niet geloven ?

Tukken
Verder meldt mijn broer dat ze graag naar de Jantjes kijkt, eventueel elke dag hetzelfde stukje van de jijtube. Als ze overdag op de bank zit dommelt ze gewoon weg. Nou verbaast dat me niet enorm als je zo oud bent - maar het is wel anders dan eerst. Altijd hangt ze aan je rokken en ratelt als een jukebox en nu sukkelt ze naast je gewoon in slaap - haast ongelooflijk.

Meneer
Maar de grootste verandering is er eentje waar mijn schoonzus al lange tijd bang voor was, bang niet als angst maar bang als verwachting. Tijdens het logeren vroeg ma aan mijn schoonzus wie ze was, ze weet niet meer wie haar schoondochter en kleindochter is. Op de dag dat mijn moeder hier aankomt, de familie weer naar huis is en hubby G in de schuur wat opruimt wordt het me op een dienblad aangereikt. Wie is die meneer, die net hier was ? Welke meneer vraag ik. Mijn moeder trekt een gezicht en zegt, die meneer die hier net was, nu is hij geloof ik in de schuur. Je verwacht het, toch overvalt het je, het is komisch en ook niet - wat zal ik zeggen ? Die meneer, mijn eigen hubby G - er is weer een boekenkast in haar hoofd omgevallen, eentje die het heel lang volgehouden heeft. Wanneer vallen de boekenkasten met de namen van mijn broer en mij ?
 

Incasseringsvermogen

Al twee keer eerder logeerde mijn moeder bij mij, de eerste keer was een opwelling van mij om aan haar wens te voldoen. Na een week ging zij vrolijk naar huis terwijl ik de tong op de schoenen had hangen. De tweede keer was een verplichte logeerpartij na een tuimeling, een weeklang vroeg ze mij wanneer mag ik weer naar huis. Een weeklang was mijn antwoord, als je op eigen kracht de afstand van huis naar de supermarkt kunt overbruggen. Wat moeten familieleden van patiënten vooral kunnen werd een arts, ingewijd in de duistere krochten van dementie, gevraagd - zijn antwoord: veel kunnen incasseren.

Kakel
Iets wat ik niet aankan is iemand, die als een klit aan me kleeft en vol continu steeds dezelfde liedjes zingt. Of misschien zou ik het wel aankunnen als de liedjes niet standaard een negatieve klank zouden hebben. En een groot deel van de liedjes zijn nog steeds negatief, maar nu zeg ik terwijl zij een ademteug neemt - heb je de schaapjes gezien, de veulens, de pony's, de lucht of heb je gezien hoe mooi groen alles is. Het is een bijzondere tactiek, die eerder niet werkte en nu wel.

Tom Poes
Van te voren had ik me bedacht, ma een hele week logeren, dat trekt beertje vast niet. Dus ik deed een "Tom Poes" en verzon een list. Thuis gaat mijn moeder een aantal dagen per week naar de dagopvang en waarom zou dat hier niet kunnen ? Bij het plaatselijke zorgcentrum is ook een dagopvang en ja ze hadden nog plek, alleen moest ik dan zelf proberen het budget met het zorgkantoor te regelen. Omdat ik in een hele andere regio dan mijn moeder woon krijg je een apart soort kruisbestuiving. Haar zorgkantoor plakt een deel zorg aan een instelling in een hele andere regio. Het gemak waarmee dat lukte, liet me verbijsterd achter - nu nog zien dat mijn moeder er in mee gaat . . .
 

Achter

Een hele week met de tent op pad geweest, honderd foto's nog niet bekeken op het fototoestel. Wassen, wieden, thuis rondlummelen en proberen nergens aan te denken. Op de camping ging dat prima, maar thuis dringt de wereld binnen via de telefoon, mail en de brievenbus. Echt ontspannen vakantie vieren Rundumhausen is een kunst, drie weken naar Barbados en je hangmat tussen twee palmbomen hangen lijkt een eenvoudigere manier om alles achter je te laten.

Logeren
De afgelopen paar weken logeerde mijn moeder bij mijn broer, dus kon ze niet in 1 van haar zeven sloten lopen. Nu komt moeders een paar weken naar mij toe en zal ze de zeven sloten nog wat langer moeten missen. Nu ik dit schrijf heb ik het idee dat dit een interessante periode wordt of een rare of een verdrietige of wat zou het juiste woord zijn. Een openbaring ? Misschien wel.

Langzaam
Dat ik merkte dat mijn moeder vergeetachtig werd is al twaalf en misschien al dertien jaar geleden. En het werd maar heel langzaam slechter, in zo verre je daar iets van merkt, want een bezoek bij je ouders is slechts een momentopname. Een paar uur uit hun hele dagelijkse leven. Samen redden ze het, maar mijn vader is nu al drie jaar dood en zo hebben we al heel wat avonturen met onze moeder beleefd. 

Sterk
Mijn moeder was lichamelijk heel sterk, op haar oude dag was ze nog goed ter been. Na een halve dag door het museum sjokken kon ze nog met gemak dwars door de stad een half uur naar huis marcheren. Begin juni was ik met haar op pad en riep ze na vijf minuten lopen al, dat ze lopen in dit tempo (haar tempo, niet het mijne) niet meer gewend was. Je stapt dan op de tram en later denk je daar aan terug. De komende dagen zal ik schrijven, samen op reis.

Kringloop #17

Het was al een hele tijd geleden dat ik de kringloop winkel van binnen gezien had. Niet omdat ik zo mijn best had gedaan om weg te blijven, nee het zat er gewoon niet in. Maar nu had ik er echt weer eens zin in.

Drie
Alle goede dingen komen in drieën, toch ? Dus ik kocht drie dingen, een campinggids van 2016(!), een boek van Dennis Lehane en een kleine theepot. Mijn derde kleine theepot, iedere ochtend gebruik ik er zo eentje om thee in te zetten. Er staat een reserve in de kast, handig voor de visite en voor het moment dat nummer 1 aan gruzelementen valt. En nu staan er dus twee gezellig samen in de kast, misschien moet ik af en toe eens wisselen ?
   

Be-schut

Op het eerste gezicht zitten er geen kwetsen aan de kwetsenboom, maar op dit moment zijn de kwetsen zo groen als gras en moeilijk te ontdekken. Daarom ga ik onder de boom met mijn rug naar de stam staan en kijk zo tegen het licht de kroon in. En daar zie je ze dus, want ze hebben (momenteel) niet alleen een schutkleur, ze hangen ook beschut onder de bladeren.

Genoeg
Als we 1 emmer of een halve vol hebben ben ik blij zat. Dan heb je er meer dan je zelf op kunt en aan 1 emmer heb je een hele dag werk. Als je het een beetje handig aanpakt, kun je zelfs in de winter nog kwetsen eten.

Kamperfoelie

Dit jaar heb ik voor de pergola-la twee nieuwe kamperfoelieplanten gekocht, de een groeit als een tierelier en de ander zit onder de meeldauw. Misschien had ik beter stekken kunnen nemen van de kamperfoelie, die de oma van hubby G ooit aangeschaft heeft. Kijk eens hoe mooi.

 

Adembenemend

 

Dakgoot

Als je in de goot ligt, wat ben je dan ? En als je in de dakgoot ligt, hoe heet het dan ? Voor de bladvangers liggen vooral dennennaalden, berkenzaadjes en wat dode meikevers. Wat uit de dakgoot van de schuur komt, tsja wat is het ? Bruinzwart, nattig, smeuïg. Een half emmertje heb ik vol, ik doneer het aan de composthoop in het bos, de eeuwige composthoop.


Regen zwaartekracht
alles komt naar beneden
en alles wordt zwart

Fantasy oerwoud

Dakgoten schoonmaken is een klusje dat hubby G maandelijks doet, ik heb tussendoor de bladvangers en 1 van de dakgoten van de schuur schoongemaakt.

Look
Ik heb ooit geprobeerd huislook op het vlakkere pannendak van de schuur te laten groeien. Die pogingen worden altijd weer gesaboteerd door merels die het perfect nestmateriaal vinden. Maar er zijn kleine eilandjes op het dak achtergebleven, die eilandjes bestaan tegenwoordig helemaal uit mos. Omdat ik niet van de trap wilde vallen moest ik uit de losse hand close-ups maken, die helaas mislukt zijn. Als een decormaker mijn eilanden van mos zou uitvergroten dan zou het een perfect fantasy oerwoud zijn, een beetje à la Storm en Roodhaar.

Moestuin #55

In tegenstelling tot doperwten, zijn tuinbonen nooit mijn favoriet geweest. Het grote voordeel van zelf groente verbouwen is dat je de tuinbonen van de plant kunt halen op het moment dat de bonen nog geen meelballen zijn, maar klein en fijn. Ook hier is het doppen weer een klusje, waar je even tijd voor moet nemen.

Beproefd
Ik heb dit jaar een nieuw en inmiddels beproefd recept voor jonge bonen gevonden. Klontje boter in de pan smelten, eventueel een uitje in fruiten, bonen en drie eetlepels water toevoegen, ongeveer acht minuten koken. Drie theelepels mosterd en 1 eetlepel crème fraîche toevoegen en dit samen nog even koken - klaar. Even opletten dat het niet aanbrandt, maar eenvoudiger kan het haast niet.

Moestuin #54

Als kind was ik dol op doperwten, uit blik, want ik ben ook maar een stadskind. Ik werkte ze op een vork balancerend altijd zo snel mogelijk naar binnen. Tot op die ene dag, heerlijk doperwten en niet lang daarna hangend boven de wc-pot, dag doperwten. Na die ene keer overgeven, die waarschijnlijk simpelweg aan het schrokken te wijten was, bliefte mevroi geen doperwten meer.

Glas
Naar mate ik ouder werd kreeg ik meer en meer een aversie tegen alles uit blik. Als ik bij mijn ouders kwam eten en mijn moeder vroeg wat ik eten wilde, was mijn standaard antwoord: het maakt me niet uit, als het maar vers is. Op dit moment, zijn er doperwten, lekker vers - wel even een karwei dat doppen.

Yeonmi #2

Op de fiets naar het dorp, ik ontwijk een glimmend pakje. Op de terugweg is het verhuisd van de weg naar het plantsoen, ik stop en pak het op - een pakje oreo's. Ik ben nog onder de indruk van het boek van Yeonmi Park, dat ze eenmaal in China niet kon snappen dat mensen zo veel weggooien.

Kippen
Als ik appels, brood of in dit geval oreo's vind voer ik die meestal aan de kippen. Voor het zelf opeten ben ik toch wat huiverig, wat zouden Yeonmi en haar zus gedaan hebben ? Nou in een honderdste van de tijd die ik nodig heb om erover na te denken hadden zij het denk ik al achter de kiezen gehad - honger, eten, koekies. 

ISBN 9780241203613 - In order to live van Yeonmi Park

Altijd maar die eeuwige nieuwsgierigheid, ben jij niet benieuwd hoe de mensen in Noord-Korea leven ? Zo'n land met een gordijn eromheen, zo'n land in mist gehuld ? Zo'n land waarvan je alleen foto's van een leider, militaire parades en een bezoekende Dennis Rodman ziet. Maar hoe leven de gewone mensen achter dat gordijn ?

Vluchten
Yeonmi Park is inmiddels internationaal bekend als iemand, die voor de vrijheid van haar volk strijdt en lezingen over het leven in Noord-Korea geeft. In dit boek beschrijft ze 21 jaar van haar leven, de eerste dertien in haar vaderland, haar vlucht, de jaren in China en het wennen in Zuid-Korea.

Ongelooflijk
De controle die ze in Noord-Korea over je hebben, hoe jouw leven geregeerd wordt is als iets uit een boek van George Orwell. Wat mij vooral raakte was de honger, die de mensen lijden - toen ik 's avonds mijn bord vol schepte voelde ik me toch wat ongemakkelijk. Dagelijks hoor je berichten over mensensmokkelaars, die voor grof geld mensen naar Europa smokkelen. Yeonmi Park beschrijft welke prijs je moet betalen als je zonder enig geld uit Noord-Korea komt, van de ene hel kom je in de andere. In China zijn Noord-Koreanen vogelvrij, ze worden verhandeld als slaven, uitgehuwelijkt of komen in de prostitutie terecht. Je kunt je niet weren, want als je door de politie opgepakt wordt sturen ze je terug naar Noord-Korea zodat ze je daar kunnen heropvoeden.

Denken
Eenmaal in Zuid-Korea moest Yeonmi leren denken, niet leren wat het enige juiste antwoord was, maar echt denken - cogito ergo sum. Alle ingeprente feiten loslaten en jezelf opnieuw uitvinden. In Noord-Korea was ze een niemand, 1 van de velen - nu ze in Zuid-Korea is kennen ze haar ook in Noord-Korea en wordt ze in propaganda filmpjes als leugenaarster afgeschilderd. Big brother is watching you.
 

Restaurant sla

De kropsla doet het niet zo goed bij ons, de restaurantsla des te beter. Sla met krullen, sla met rode randen, rode sla en links in beeld de 1e komkommer van het jaar.


Sla en komkommer
azijn olie peper zout
suiker roeren klaar

De rapen zijn gaar

Ooit lang geleden kocht ik eens meiraapjes op de markt van het rood-witte type en daarna heb ik nooit meer zulke lekkere raapjes gegeten. Voor de moestuin kocht ik raapjes zaad, maar dat waren altijd witte of gele raapjes en die smaakten bleh. En als zaad oud wordt wil het meestal niet zo goed meer kiemen, behalve het vieze raapjes zaad - dat lijkt maar niet op te komen.

Rood-wit
Dit zijn dus ook gele raapjes, met de patatsnijder bewerkt en later in de oven gebakken. Hubby G vond het lekker, ik zou het net zo lief aan de kippen voeren. Dit jaar heb ik meiraap ''Milanese witte roodkop'' in de tuin staan, nou maar hopen dat die wel lekker zijn. Stel nou dat deze net zo vies als hun gele en witte broers zijn, wat dan ?

Betongaas in de moestuin

Betongaas is voor in het beton en als je het over hebt . . . dan gebruik je het in de (moes)tuin. Ik ben dol op komkommer, maar ieder jaar de komkommer op dezelfde plek gaf steeds minder vruchten. Maar ik heb maar 1 hek waar deze plant goed aan groeien kan.

Verplaatsbaar
Ik koop bij het plaatselijke tuincentrum altijd een geënte komkommerplant. Dit jaar was ik erg vroeg en heeft de plant vier weken in een emmer gewoond. Nu staat de plant in het paprika- en tomatenvak, aan een hekwerk van betongaas. Tot nu toe groeit de plant heel voorspoedig en ze bindt zichzelf vast. De eerste komkommer is geoogst . . . nu maar hopen op meer er valt in ieder geval genoeg regen.

Kama Kevra

Meikevers nemen het niet zo nauw, de eerste zie je in april en de laatste in juni. De Wikipedia deskundige woont dicht bij een eikenplantage, want er staat dat ze een grote voorkeur voor eikenblad hebben. Dus waarom ze als vleermuizen in de pruimenboom hingen en om de walnotenboom heen zoemden is mij dus een raadsel met al die eiken hier in de buurt.

Voort
Toen ik deze twee meikevers op het pad vond voelde ik mij een beetje een gluurder in een peepshow. Het zag er heel bijzonder uit, het mannetje ligt op zijn
rug (!), de voorarmen achter zijn hoofd en zijn antennes voor zijn ogen geslagen, hoe zou dit standje genoemd worden ?

Vakantiedroom

Als ik over vakantie droom, zie ik mezelf in een hangmat tussen twee palmbomen liggen. Met een stapel boeken onder handbereik. Niet dat dat ooit werkelijkheid zal worden, want voor palmbomen moet je vliegen, iets waar ik een grondige hekel aan heb.

Plannen
Dit jaar zijn er drie weken met vrije tijd en we hebben nog geen concrete plannen gemaakt. Ik stel voor, een plaats waar je je smartphone in het zwembad kunt laten vallen en waar ze geen wifi of internet hebben. Lijkt mij hemels, onbereikbaar voor al het gezeur - deze wereld kan best draaien zonder dat wij steeds bereikbaar zijn. Ik opper nog maar eens Barbados, hubby G trekt een lelijk gezicht en vraagt of ik weet wat de levertijd op een paspoort is.

Moestuin #53

Anderhalve week later, bijna een zelfde foto. Van de asperges moeten we nog maar even genieten, want het seizoen is bijna voorbij. Radijsjes zaaien we steeds opnieuw, deze zijn eigenlijk al aan de grote kant. De rapen en koolrabi's worden al iets groter, de doperwten en tuinbonen zien er ook veelbelovend uit. Verder eten we sla, veel sla.

Fruit
Aardbeien is tot nu toe het enige fruit uit eigen tuin, wel worden de bessen en kersen langzaam roder. Maar voor die echt rijp zijn, dat kan zo nog twee weken duren. Gelukkig is het geen enorm goed aardbeienjaar, want dan gaan aardbeien me oprecht tegenstaan. Alhoewel een rode smoothie in plaats van een groene, hmmm.

De dood

De dood achtervolgt ons dit jaar of hij achtervolgt ons altijd - dat kan ook. Als hubby G bij de kippen is hoor ik hem iets roepen. Als ik bij de krielen aankom zie ik het, een dode hen - nog geen jaar oud, wat een zonde.

Nek
Ze ligt raar achterover met de poten in de lucht, dat is gek voor een kip - als een kip doodgaat vallen ze op hun snufferd of opzij. Waarschijnlijk is ze ergens van geschrokken en opgevlogen en heeft ze daarbij haar nek gebroken. Nou is het nog maar 1 haan en 1 hen en het zijn van die liefies.

Bouwvergunning

Als ik nou hier een steunbalk plaats en het dan overdwars uitbreidt, zou het dan lukken. Heeft het dan genoeg houvast om tot een eengezinswoning uitgebouwd te kunnen worden ?

Rommel
Ik zie allemaal blaadjes onder het afdak liggen, het verbaast me tot ik naar boven kijk. Er heeft een positivo vogel geprobeerd hoog en droog een nest te bouwen. Er is alleen te weinig ruimte om alles goed te verankeren, dus de poging is gestaakt. Als ik hubby G erop wijs zegt hij onder het andere afdak zitten wel vogels. Nou prima denk ik, daar lopen geen leidingen en daar kan in dat opzicht dus weinig geks gebeuren.

Adam & Eva

Kijk eens hoe mooi, ons eigen deel van het paradijs. Nou maar hopen dat we nog genoeg warmte krijgen zodat ze rijpen. En dan maar hopen dat we de wespen voor zijn. In dat opzicht is een tuin niet paradijselijk, maar een doorlopend gevecht. Maar ach een halve vijg is beter dan een lege dop.

Zegen

Ken je dat gevoel, dat je voelt dat je bekeken wordt - vaak zit er dan een kat aandachtig naar je staren in de hoop dat je eindelijk eens opstaat om de brokjes voorraad aan te vullen. Maar nu kan dat niet, Cor is dood en andere katten zie je hier sporadisch. Ik zit buiten te haken, ik tel mijn steken, ergens zitten drie stokjes in plaats van twee, ik baal, ik haak terug tot dat punt - het gevoel overvalt me.

Vreemdeling
Als ik opkijk zie ik iemand op de weg staan, hij kijkt naar mij - niet iemand die ik ken is mijn conclusie. Of ik weet hoe ver het is naar H, nou niet precies maar een best eind - ik sta op om de vreemdeling eens van dichterbij te bekijken. Korte broek, T-shirt, rugzak, bril en nog aardig jong, een beetje een piepkuiken. Hoe ver is het dan naar Z vraagt hij, tien kilometer is het antwoord. Dat lijkt mij te doen als je te voet bent, hij draait een beetje het zou misschien wel kunnen als . . . nou ja, hij zou wel iets te eten lusten - wat hij meteen laat volgen door 'ik vraag niet om eten hoor'. Ik ben geamuseerd en zeg, dat is goed want ik heb het eten net op, hij kijkt teleurgesteld. Ik zeg je kunt wel een boterham krijgen, hij fleurt helemaal op, in het donker was hij vast licht gaan geven.

Kostganger
Ik neem hem mee naar de tafel, hubby G komt polshoogte nemen en brengt kort daarna een dienblad vol eten voor de jongeman. Of hij melk van de koe of uit een pak wil, hij wil de melk van de koe wel proberen, hij drinkt gulzig terwijl het brood ontdooid. Daarna wordt in rap tempo het brood verslonden. Hij kijkt hongerig naar de banaan, ik zeg ik zou hem bewaren als je nog zo'n stuk lopen moet. Ik heb er zo'n zin in, maar ik zal hem bewaren zegt hij. Als hij me vertelt dat hij naar de EO jongeren dag geweest is vallen er voor mij wat puzzelstukjes op zijn plaats, ik snap waar hij heen wil. Ik ga een kaart halen en een briefje zodat ik de route voor hem uit kan tekenen.

Beginner
Hij is zo ondersteboven van het aangeboden eten dat hij met een plak koek in de handen maar bijna zonder rugzak vertrekt. Heb je eigenlijk drinken bij je vraag ik hem, het antwoord nee. Ik vul een flesje met water, terwijl hubby G tegelijkertijd een pakje drinken voor hem haalt. Hij wenst ons veel zegen toe. Ik loop met hem mee zodat ik uit kan leggen welke kant hij op moet, ik kijk hem na. Tien kilometer, dat is te doen, het is erg mooi weer. Het enige dat in zijn nadeel werkt is dat hij nette schoenen met leren zolen aanheeft. Was dit alweer een test vraag ik me af, de derde dit jaar ? Had ik naar zijn schoenen moeten kijken en moeten besluiten hem te brengen ? Nee denk ik, ook dit piepkuiken moet volwassen worden.
 

Zakdoek

Voor de mensen, die de knoop gemist hebben, hier de link naar uitzending gemist: Ger, mijn hoofd in eigen hand. 
 

Knoop in je zakdoek

Maandag 6 juni 22:55uur zendt omroep Max op NPO 2 de film "Mijn hoofd in eigen handen" uit. Zelf heb ik de film al gezien in het Alzheimer café, ik vind hem goed genoeg om hem aan te raden. Hier kun je al een stukje bekijken. Als je het niet leuk vindt weet dan, er zit een knop op je tv.

Ente

Vanavond eten we eend, appte hubby G naar zijn moeder met een foto van onze witte eend erbij.
O, zo'n eend was haar reactie. Ik weet niet of hij al een nieuwe foto naar haar gestuurd heeft, want de eend was nog mooier toen hij uit de vorm kwam.

Koek
Onderin de vorm had hij van die keiharde Italiaanse sop in je kopje koffie koekjes gelegd. Die koekjes worden een stuk zachter als ze bedekt worden met warme pudding, ze waren niet gaan drijven wat me verbaasde. De volgende keer gaan we proberen of we ze er in kunnen drukken, want de pudding is er niet overal onder gekomen.

Moestuin #52

Hoe het in de moestuin is ? De sla komt me de oren uit, de radijsjes zitten vol met wormen en nog even en dan is het gelukkig gedaan met de asperges. Want ook van asperges kun je genoeg krijgen.

Fruit
Het eerste fruit in de vorm van aardbeien is er, met de regen van de afgelopen tijd zijn ze net zo zwart als de grond en roept hubby G 'zand schuurt de maag'. De doperwten zijn in aantocht, gevolgd door nog meer sla en twee hele kleine komkommers. De koolrabi's en de wortelen zijn nog te klein, dus het zal nog wel een tijd lang sla eten blijven. In de krant stond een stukje over een afhaalpunt voor streekproducten, dat klinkt me goed in de oren voor wat afwisseling.
  

Boerabbe

De rabarber staat er altijd al, iedereen staat er altijd met grote ogen naar te kijken. Gewoon een beetje mest, liefde en na de langste dag de plant met rust laten geeft dit resultaat. We hebben ook een rabarberplant type "framboos", die doet het ook best goed - maar die steeltjes zijn zo dik als je duim terwijl deze stengels polsdik zijn. Al die nieuwe rassen worden op kleur gekweekt, maar qua smaak zijn die lummels van ons net zo lekker.
 

Zondag #3

Kan het op een andere dag ook zondag, legopoetsdag zijn ? Ja. Het is deze keer echt maar een klein beetje samen met de verbindingsstukjes van de kattenmand.

Apart
Het zijn wel weer hele aparte stukken, een roze trap, palmboombladeren, een half mannetje, een meisje met een paardenstaart, hekjes, bogen, wat losse stukjes en een raam. Ik dacht dat ik zelf ook palmboombladeren heb, misschien kan ik dan twee palmbomen knutselen en daartussen een hangmat voor mezelf hangen. Met lego kun je alles maken, toch ?

Vogeltje in de sneeuw

Onder de sneeuwballenstruik is het wit, een mooi plaatje, links onder in het plaatje zit een donkere vlek. De donkere vlek blijkt een halfwas vogeltje te zijn, dat daar suf met de oogjes dicht op het pad zit. Ik zei het toch, het begint zo langzaamaan een natuur blog te worden en weer zo wreed.

Voer
Want zo'n klein vogeltje is weerloos, een half uur later zie ik hem iets verderop hippend en naar het hogere gras pikkend. Vijf minuten later is het vogeltje spoorloos verdwenen, als ik een gok wagen moet is hij ekster- of kraaienvoer geworden, die hebben ook jonkies.

Trekkers

We gaan samen trekkers kijken, was de dienstmededeling die ik kreeg. Het bleek vooral voor mijn eigen bestwil bedoeld te zijn - ik zat dan niet achter de computer, maar was buiten en kreeg meteen de broodnodige beweging omdat we er op de fiets heen konden.

Best
Als ik me op zoiets voor kan bereiden vind ik het al snel best, op verrassingen op het laatste moment heb ik het niet zo. En zolang hubby G niet de hele tijd zeurt dat hij zelf zo'n groen gele rakker wil vind ik het prima. Er zijn altijd wel leuke foto's te maken tijdens zo'n evenement.

To ulk or not to ulk

Het begint een beetje een natuurblog te worden zo, wederom een wreed plaatje. Want we fietsten door het dorp, toen ik riep: stoppuh even 'n foto maken. Want zo dichtbij is de natuur dus, midden in het dorp lag daar wat hubby G op het eerste gezicht een ulk noemde. Als in hartstikke dood in al zijn schoonheid, regendruppels op zijn dikke vacht.

Nederlands
Als ik foto's sta te maken stopt er een fietsster, wat is het vraagt ze. Een ulk zegt hubby G, uhm zegt de fietsster, hoe noem je dat in het Nederlands ? Een bunzing is het antwoord. Thuis kijken we dat nog even na en het is dus geen bunzing, maar een steenmarter. En laten ze daar nou geen dialect woord voor hebben, een marter is gewoon een marter.

Kevers of hondjes

Boven het gras zag ik allemaal kevers, het is de tijd van het jaar. Ik heb er wel foto's van gemaakt, maar daarop zie je niet goed wat ik bedoel. Boven het gras wemelt het van de kevers, mijn kever kennis is niet echt goed alhoewel ik een brilkever wel aan kan wijzen.

Hondjes
Deze kever is meer van het soort waar Wim Kan het over had, dat ene hondje heeft zand in zijn oogjes gekregen en dat andere duwt hem nu naar huis. Volgens goegel is het een Johanneskever en het zijn er duizenden. Naast zijn naam vind je ook meteen de manieren om hem te verdelgen, nou mij niet gezien - dat moet moeder natuur zelf maar regelen.

Jam

Op de verjaardag van mijn moeder kreeg ik te horen dat de schoonfamilie mijn favoriete jam niet lekker vindt. Is dat erg ? Nee, dat is alleen erg als je het steeds meebrengt en zij het, zonder iets te zeggen, achter de rododendrons sodemieteren.

Kelder
Mijn keldervoorraad rabarberjam is minimaal en er is nu rabarber in overvloed - dus ik ben van plan om voor het einde van het seizoen een flinke voorraad te maken. Voor mensen, die wel van gember én rabarber én sinaasappel houden volgt het recept - al die andere mensen mogen van mij bepaalde ingrediënten weglaten of totaal andere jam maken.

Jam
- 1 kilo rabarber
- 1 pond geleisuiker (van het type 1 op 2)
- 50 gram gekonfijte sinaasappelschil
- paar bolletjes stemgember (klein gesneden)
- scheutje nat uit het potje van de stemgember
De jam maak je volgens de aanwijzingen op de verpakking van de geleisuiker. Zelf laat ik de ingrediënten altijd een nacht trekken. Deze keer zelfs met vlierbessenbloesem in een theezakje, want terwijl ik bezig was kreeg ik iemand op bezoek, die bij het zien van de vlierbloesems lyrisch werd.
 

Mayday mayday

Op 30 april tijdens het grasmaaien zag ik, 1 dag te vroeg, de eerste meikever. De hele maand mei zie je ze, her en der brommend langs de struiken vliegen. Van mijn schoonmoeder hoorde ik dat het hele schoolplein bezaaid was met dode meikevers.

Wreed
Vanochtend vond ik een meikever, het achterlijf was weg, maar de antennes en de voorpoten deden het nog, wat is de natuur toch wreed. In het kort gemaaide gras heb ik gezocht naar andere delen, voor op de foto. De natuur is wreed, maar ze ruimt ook goed op, je vindt dekschilden en de harde stukken van het achterlijf. Je ziet mieren bezig met de opruimwerkzaamheden, opgeroepen na de mayday van het neerstortende vliegtuig.

Moe

Na een doorstaande verkoudheid en met veel gezeur aan het moederfront ben ik moe. In mijn hoofd en in mijn lijf, dingen die ik anders simpelweg doe blijven liggen of vorderen moeizaam. Het weer zit ook niet mee, typisch Hollands weer, alsof twee ruziënde pubers de afstandsbediening in handen hebben - warm, koud, ijzige regen, warm, koud en zo glijden we langzaam het jaar in.

Fietsen
Na een mooie week is de temperatuur, als je je handjes dichtknijpt, gedaald naar 12 graden overdag. Na de afwas stel ik voor om te gaan fietsen, hubby G reageert met we kunnen ook morgen naar het café fietsen. Ik pareer met, ik kan ook alleen gaan fietsen. Jij wilt dus graag fietsen ? Neej, ik wil niet graag fietsen maar het is net als 's ochtends een kater hebben zonder gedronken te hebben. Als ik dan toch continu moe ben, dan kunnen we ook wel eens een stukje fietsen - gewoon een halfuurtje. En zo fietsen wij kriskras door het dorp, in het park bekijken we de rododendrons, we fietsen over pas gestrate straten, over parkeerterreinen, langs de voetbalvelden waar mini diehards een balletje trappen, ik stop om een halve bierfles op te rapen en we fietsen langs de glasbak naar huis. Het is iets langer dan een halfuur geworden en ondanks dat het buiten maar 10 graden is gloei ik helemaal - hè lekker.
 

Moestuin #51

Dit jaar nog niets geschreven over de nieuwe oogst, over de spinazie, de raapstelen en hoe groen alles er bij staat. Dat de bonen voor geen meter opgekomen zijn, de snijsla wel en de kropsla niet. Gewoon heel weinig geschreven, maar gelukkig wel al van alles gegeten.

Geel
Hubby G zegt altijd, sla moet niet groen zijn - sla moet geel zijn. Sla uit de supermarkt is altijd een stuk groener en harder dan de sla uit eigen tuin. Waarschijnlijk telen ze een onverwoestbaar ras voor de supers. Zo'n slakrop moet ten slotte van het land, door handen, in een plasticje in een doos langs de veilingmeester. Van de veiling naar het distributiecentrum en met de vrachtwagen naar de supermarkt bij jou om de hoek. De krop wordt in een winkelwagen gegooid en reist in een fietstas naar zijn eindbestemming. Om dat te overleven moet je wel een sterke slakrop zijn. Ik loop naar buiten, scoor een mes, snij de sla uit de tuin, geef de buitenste bladen aan de kippen en de rest van de krop gaat meteen het koude water in. Dat is een kortere route, dan kun je best mooi geel zijn als slakrop.

Woord

Soms hoor je een woord en dat blijft hangen, het rolt door je hoofd net als eten door je mond. Je proeft eraan en de smaak die je ervaart hoort niet bij zijn betekenis, het voelt als iets totaal anders, iets enorm groots. Het is geen dagelijks woord. Als je het uit zijn verband rukt en er een totaal andere foto naast plakt, snappen mensen dan wat het betekent ? Je hebt de kracht van woorden, je hebt duidelijke woorden, rare woorden, aparte woorden en woorden die een gevoel opwekken dat er niet bij hoort. Je hebt ook schrijvers, die te veel woorden gebruiken.

Belgische tongval
spreekt het oordeel uit er is
geen peristaltiek

Niet ons jaar

Tot zo ver of tot nu toe, is dit niet ons jaar. Een natte winter, een nat voorjaar met twee hete weken, zes weken kwakkelen met een verkoudheid van de eerste categorie. Een moeder met een wegtrekker, die na hartmassage op de spoedeisende hulp landt. Daar vind ik haar snuffend en wel geparkeerd in een ziekenhuisbed. Als ze mij ziet, slaat ze haar klauwen in mij als ware ik een anker en is het snuffen binnen vijf minuten voorbij. Wat is er gebeurd vraag ik haar, ik ben denk ik gevallen, maar ik weet niet waar of wanneer. Kijk dat is nou het façade gedrag van Alzheimer, ik lig in het ziekenhuis en wat zou het meest voor de hand liggende zijn dat me overkomen is ? Vallen, want dat doen we vaker.

Vallend
De weken na de wegtrekker valt mijn moeder herhaaldelijk, score: 1 keer thuisgebracht door de broeders van de ambu, 1 keer zelf thuisgekomen en 1 keer (voor de zoveelste keer) door de ambu naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis gebracht. Indrukwekkend. Schade: blauwe lip, blauw oog - schrammen - wederom een blauw oog en al die keren tegen alle statistieken in helemaal niets gebroken. De laatste keer moet ik wel een taxi voor haar regelen, want ze mag van de dienstdoende arts niet zonder begeleiding naar huis. Een van haar buurvrouwen, waar je volgens mijn moeder niets aan hebt, vangt haar op, schenkt haar T en brengt haar na een uur lang geklaag aangehoord te hebben naar huis. De participatiemaatschappij in optima forma.

Chickies
Omdat ik onze huidige kippen veel te luidruchtig vind, leg ik tien eieren onder de eerste de beste broedse kip. Uitkomst: nul, zip, zero - helemaal niks. Omdat hubby G wil weten of er kwartels uit supermarkteieren kunnen komen geven we de beide krielen zes kwarteleieren. Uiteindelijk komen er twee eieren uit, het ene kuiken is dezelfde avond spoorloos verdwenen en het andere kuiken geeft twee dagen later de pijp aan Maarten. Ik voel me na alle gebeurtenissen en avonturen met mijn moeder (er is altijd meer) zo murw dat ik denk dan maar geen kuikens. 

Opkrabbelen
En het kan altijd erger. Onze jager eet opeens niet meer, maar in eerste instantie denk ik dat hij ergens een paar konijnen of muizen op voorraad heeft. Na een week dat aanzien, word ik argwanend en zo volgt een week van dokteren en na een week van dokteren valt het doek. En hoe lang kun je keihard janken zonder daar totaal ziek en gek van in je kop te worden. Niet zo heel lang, dus ik ga pogen op te krabbelen en goh de vorige keer hielp schrijven heel goed. Dus ook maar weer krabbelen op het elektronische papier.
 

Cor, kat 1e klasse

Op tien november 2007 arriveerde hij hier, uit het asiel, met grote ogen zocht hij een veilige plek onder het grote fornuis. Om van daaruit te groeien tot onze vaste kameraad, ongedierteverdelger 1e klas, fotobomber 1e klas, super snorder en schootwarmer in geval van ziekte of handwerkwoede. Gisteren op twintig mei viel voor hem het doek en hebben wij zijn poot vastgehouden terwijl hij afreisde naar de eeuwige jachtvelden.

Nooit meer samen zingen in de auto, nooit meer die staart zien als je thuiskomt, nooit meer een wedstrijdje brokjesvangen houden, nooit meer hem afdrogen als hij nat tot op de onderbroek thuis kwam na een nachtelijke strooptocht, nooit meer hem achterwaarts over de vensterbank zien bewegen zodat het personeel het raam voor hem kon openen, nooit meer samen in de tuin werken, honderdduizend dingen nooit meer.
 

Badslippers

De schilder belt of het uitkomt dat ze morgen beginnen, uhm ja. We hadden al tegen elkaar gezegd zouden ze ons vergeten hebben, maar blijkbaar toch niet. Ik had gedacht de ramen zeem ik wel als de schilder komt. Maar als de schilder morgen al komt en je ook gras moet maaien, wat dan ? Dan maai je gras en zeemt hubby G de ramen.

Bad
Op een bepaald moment hoor ik veel rumoer en veel sorry sorry sorry, hij had mijn slippers die bij de achterdeur stonden over het hoofd gezien. Nou is het de laatste tijd zulk raar weer, veel zon met een alles uitdrogende wind, dat zoiets niet echt een probleem is. Je spietst de slippers gewoon op het tuinhek, de wind föhnt ze wel droog.

Lichtpunt: geheim dagboek

De geheime dagboeken van Hendrik Groen sleepten me door een verkouden dieptepunt heen. Niet veel later hoorde ik dat de auteur ontmaskerd was, ergens jammer maar daar komen we ook wel weer overheen. Dan kan ik van hieruit de auteur feliciteren met twee heel mooie boeken en ook bijzonder, het tweede deel is nog beter dan het eerste - een diepe buiging voor Hendrik.

Oma
De herkenbaarheid maakt de boeken goed, iedereen die het leest en ooit een bejaardentehuis van binnen meegemaakt heeft herkent iets. Mijn oma sleet, in de jaren zeventig, haar laatste jaren in een bejaardentehuis. Inderdaad zo'n betonnen kolos, waar in de bedrukkende stilte Magere Hein over de gangen sloop. Als mijn aanwezigheid even niet gewenst was, zat ik tegenover de lift in het zitje, daar verveelde ik me dan met ingebonden jaargangen van bladen die mij totaal onbekend voorkwamen. Als ik het geheime dagboek lees kom ik tot de conclusie dat bepaalde dingen nog steeds niet veranderd zijn. In de jaren zeventig sprak de leiding er schande van dat mijn oma vis in haar ieniemienie koelkast had liggen. Vis, alsof het een doodzonde was dat je dat nog lustte. Ook in het tehuis van Hendrik mag je nog geen ei koken, je wordt betutteld en tot kleuter gedegradeerd, bij mij kwam de gedachte op dat het zo slecht nog niet is dat ze een deel van de bejaardenwoningen aan jonge mensen verhuren. Vooruit met de frisse wind, weg met de betuttel cultuur.
 

Giro

De ronde van Italië start in eh Nederland, ze startten in Apeldoorn met een tijdrit, mooi excuus om weer eens bij T&M op bezoek te gaan. En zo stonden we
's middags joelend op verschillende plekken langs het parcours.

Rennerskwartier
Hubby G wilde nog een rondje maken door het rennerskwartier, de bussen, fietsen en nog aanwezige renners bekijken. Zelf was ik dusdanig aangebrand, dat ik in de schaduw op de fietsen gepast heb. Later kun je alles toch nog terugkijken op de foto's en zo zien we hier een zich warmfietsende Filippo Pozzato, die onder veel gelach plaatselijk gemasseerd wordt.

Ik zou wel willen

Ik zou wel willen bloggen, maar mijn voeten doen zo zeer - dit als variant op het liedje dat je na het lopen van de vierdaagse van Nijmegen zingt. Ik zou wel willen bloggen, heb ook mooie foto's. Ik zou wel willen bloggen, want mijn hoofd zit aardig vol. Ik zou wel willen bloggen, maar het kan dus gewoon niet. Nou ja - nu even, om te zeggen dat ik wel wil, maar niet kan.

Vallen
Alles lijkt te vallen, alle sterren vallen en mijn moeder, nu, al twee keer kort achter elkaar. Ik heb een vinger aan de pols, maar dat is van een afstand net zo lang als de breedte van Nederland. Ik schud mijn hoofd en mompel, dat kan zo toch niet langer en wie weet kan dat ook niet. We zullen zien, als mijn voeten niet zo zeer meer doen - kan ik alsnog de mooie foto's opduiken en mijn hoofd leegschrijven. Wel dit, maar verder nu even niet.
 

Blafgriep of verkoudheid extraordinaire

Hubby G kwam begin deze maand thuis met verhalen over kuchende collega's en veranderde al snel zelf in een kuchende collega. Zelf kreeg ik een aanval met grieppijnen in de rug, paar aspirientjes erin en doorgaan. De pijntjes in de rug zetten zich hoger vast, keelpijn en snotterig. Zelf denk ik dan, nou vooruit paar daagjes snotteren en dan zal het wel weer over zijn. Maar niets van dat alles, het sleept zich maar voort. Niet ziek genoeg om in bed te liggen, maar alles gaat op tempo slak - het is gekmakend.

Positief
Het positieve hoogtepunt in deze periode is dat de bieb eindelijk een door mij gereserveerd boek had. Ik had het boek nog niet verwacht, want ik had zeven wachtenden voor mij. Dus al snotterend en gierend las ik "Zolang er leven is", het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. Met die ondertitel zie je al snel de paralellen met het geheime dagboek van Adrian Mole. Tout lezend en schrijvend Nederland schijnt zich af te vragen wie deze schrijver is, mij maakt het niet zoveel uit - van mij mag deze auteur rustig honderd worden. Want zeg nou zelf, heb je enig idee hoe het leven in een bejaardentehuis er van moment tot moment uitziet ? Geloof je echt dat alles pais en vree is in huize Avondrood ? Ik zou zeggen, reserveer eens een boek van Hendrik Groen in de bibliotheek, verhelderend en tevens goed voor de lachspieren.
 

Weg ermee

Marktplaats, ik ben er echt een fan en voorstander van en toch gaat het me zo langzamerhand een beetje tegenstaan. Je wilt een boek verkopen en vraagt twee euro, ze bieden een kwartje. Je hebt een mooie originele zeventiger jaren salontafel, je vraagt honderd, ze bieden vijfentwintig. Als je de krant leest moet je geloven dat Nederlanders in het buitenland te veel betalen omdat ze niet gewend zijn om af te dingen. Nou daar merk ik op marktplaats helemaal niets van, denk ik dan.

Word
Omdat papier geduldig is heb ik een word document met handige zinnen, even knippen en plakken - klaar. En het is vaak ook geen afdingen, want zodra je een tegenbod doet krijg je vaak al geen reactie meer. Niemand schijnt er bij na te denken dat je ooit zelf het aangebodene gekocht hebt, dat je het in moet pakken en dat je er mee naar de post moet fietsen. Of dat hoop ik maar, ik hoop toch niet dat ze daadwerkelijk denken dat ik dat allemaal voor een kwartje ga doen. Echt, de oud papier doos staat maar op een meter afstand. 

Leukerds
En toch zitten er leukerds tussen, die vragen wat versturen naar België gaat kosten en waar je dan vervolgens hele gesprekken mee hebt. Die hun website met eigen projecten met je delen en die vol enthousiasme mailen dat het pakket er is. Voor de leukerds blijf je op marktplaats, wel heb ik mijn boeken verhuisd naar boekwinkeltjes punt nl. Of dat een blijvertje is weet ik nog niet, maar omdat dat met een winkelwagen werkt heb ik nog geen klanten gehad die vragen of het ook voor een achtste van de prijs kan. Een eigen boekwinkel is niet gratis, dus als de winkel niet loopt zal ik weer iets anders moeten - Tom Poes verzin een list.
 

Stuk

Mijn 'schrijf een stukje en post dat' gen is stuk. Het zoveelste voorval met mijn moeder, deze keer zorgt het in combinatie met een snotter aanval voor algehele malaise. Ik kijk naar buiten en zie van alles bloeien en toch dringt het niet tot me door. Ik schrijf wel, maar verplichte kost om met allerlei toko's van alles voor mijn moeder te regelen. Ik zit in een grijze wolk, ik zie de eerste Rhododendron in de tuin bloeien en ik kan het niet geloven - nu al. Een paar mooie dagen met hoge temperaturen en alles springt in bloei. Ik maai tegen heug en meug gras, ik dwing mezelf met de camera naar buiten. Het is dat ik er geen zin in heb maar anders zou ik dit een depressie noemen. Zwartbessie had een depressie.

Meieren
Zwartbessie meierde niet meer en ik heb er ook meer dan genoeg van. Ik heb nu even weer gedaan wat ik kon en moet dingen uit handen geven en op zijn beloop laten. Soit, het zij zo. De moestuin ? Nog amper iets aan gedaan, gelukkig heeft hubby G alleen een snotteraanval en geen moedergedoe en dus ligt de moestuin er gespit en geharkt bij. Ook staan her en der stokjes en wie weet komt daar straks wel nieuw groen uit de grond spuiten. Mijn enige bijdrage is het planten van de tuinbonen, erwten en kapucijners. Bij de stellage voor de erwten en kapucijners is het voor twee derde groen, laten we het positief zien - het glas is twee derde vol. Vandaag die andere derde eens opnieuw wat inschenken, want zo kan het toch niet langer. Hup het voorjaar is daar, naar buiten met dat hoofd vol spinnenwebben.
 

Geronk

Samen met hubby G zit ik foto's te kijken. Hij stopt de diashow om eens goed te luisteren. Wat is er vraag ik, nou ik weet niet ik hoor een raar geronk. Nou dat kan kloppen en ik wijs op ons huisdier dat ook present is.


Een grote kater
probeert het liefst of het past
in een klein doosje

Sabotage

De boer heeft mijn deltawerken gesaboteerd, met de trekker een paar dammen in het mooie kanaal aangebracht. Maar het voorjaar lonkt, dus ik laat het gaan. Het water zal nu de planten het groeiseizoen in gaan gebruikt worden en niet steeds maar verder stijgen.